ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 30 : สี่รักสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 30 : สี่รักสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 48

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2562 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 30 : สี่รักสุดซี๊ด
แบบอักษร

 

Chapter 30 

สี่รักสุดซี๊ด 

“มาสิ เดี๋ยวถือให้” อันดายื่นมือไปรับกระเป๋านักเรียนมาจากเด็กสาวผมสั้นที่เดินอยู่ข้างๆ และส่งยิ้มไปให้เธอผู้นั้น โดยมีเด็กสาวผมเปียยืนมองอยู่ด้วยความงุนงง

“เดี๋ยวเดินไปส่งที่ห้อง” อันดาบอกขณะที่ฟาร์เอื้อมมือมาหาเธอ และทั้งสองก็เดินจับมือกันมุ่งหน้าขึ้นอาคารเรียน

เด็กสาวผมเปียจึงเดินตามเพื่อนทั้งสองขึ้นไปบนชั้นเรียนด้วยคิ้วที่ขมวดกัน แต่ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรต่อ เด็กหนุ่มสองคนก็วิ่งหน้าตั้งตามหลังเธอมา และเมื่อเธอหันไปมองสีหน้าของออกัสและธีมในตอนนี้ เธอก็เหมือนรู้คำตอบทั้งหมดที่เธอกำลังสงสัยอยู่

“เออ…แพมคือ” ออกัสมองขึ้นไปชั้นบนเมื่อเห็นพี่สาวของเขาอยู่บนนั้น และก็กำลังหัวเราะอยู่กับ…แฟนของเธอ

“เขาสองคน…คบกันแล้วใช่ไหม” เสียงเล็กๆถามทั้งสองหนุ่ม ธีมถึงกับคอแห้งผาก

“เอิ่ม…คือ” ออกัสไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกัน

“อ๋อ เข้าใจแล้วล่ะ” แพมพยักหน้ารับรู้แล้วเดินต่อไป เพราะเธอก็เตรียมใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มาพักหนึ่งแล้ว ในที่สุดฟาร์ก็ครองใจอันดาได้สินะ เธอก็ต้องยอมรับกับสิ่งที่อันดาเลือก

“แต่ว่าถ้าเธอสารภาพออกไปก่อน เรื่องมันอาจจะไม่เป็นแบบนี้ก็ได้นะ” ออกัสรีบเสริมก่อนที่แพมจะเดินจากไป

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว อย่าพูดถึงมันอีกเลย” แพมหันกลับมาบอกและเดินหายไป ออกัสจึงหันไปมองหน้าแฟนแล้วก็ส่ายหน้าไปมา

“อ้าวแพม! มาแล้วเหรอ” อันดาหันมามองเด็กสาวผมเปียที่เพิ่งมาถึง ขณะถอดรองเท้าหน้าห้องเรียน

“เมื่อวานเป็นไงบ้าง ปวดหัวรึเปล่า” อันดายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเด็กสาวตัวเล็ก แต่แพมกลับถอยหนี

“ไม่ปวดหัวหรอก เดี๋ยวเราเข้าไปข้างในก่อนนะ พอดีว่ายังทำการบ้านไม่เสร็จ” แพมรีบเดินเข้าห้องทันที เพราะตอนนี้เธอยังไม่อยากพูดอะไรกับอันดา และเลี่ยงที่จะเผชิญหน้าด้วย เพราะหัวใจของเธอ…มันยังรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้

“วันนี้…มีการบ้านต้องส่งด้วยเหรอ” อันดาพูดพึมพำและเดินตามเข้าห้องไป

วันนี้ทั้งวัน แพมพูดกับอันดาน้อยมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะเธอไม่รู้จะพูดอะไรกับเพื่อนสาวข้างๆ เพราะภาพที่เธอเห็นเมื่อเช้ายังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ ตอนนี้อันดาตัดสินใจคบกับฟาร์จริงๆแล้ว ฝันของเธอก็สลาย ทั้งๆที่อันดาอยู่แค่เอื้อม

เธอเก็บเอาคำพูดของออกัสมาคิดอีกครั้ง ทั้งๆที่เธอเป็นคนบอกเขาว่าเรื่องมันผ่านไปแล้ว และเธอไม่อยากพูดถึง แต่ทว่า คำพูดที่ออกัสบอกมันก็ทำให้เธอแอบคิด เพราะถ้าเธอสารภาพรักกับอันดาออกไปก่อนที่ฟาร์จะกลับมา หรือถ้าเธอสารภาพรักกับอันดาก่อนที่ฟาร์จะบอก เรื่องมันอาจจะไม่ลงเอยแบบนี้ แต่….เธอไม่รู้จริงๆว่าผลจะออกมาเป็นยังไง

ฟาร์กับอันดาเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กก็จริงอยู่ และก็รู้ใจอันดาที่สุด แต่ว่า ความรักที่เธอมีต่ออันดามันไม่น้อยไปกว่าฟาร์เลย เธอคอยเฝ้ามองอันดามาตลอด ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ใกล้ชิดเหมือนฟาร์ แต่อันดาก็อยู่ในสายตาของเธอและก็อยู่ในหัวใจของเธอด้วย พอเธอต้องมารับรู้ความจริงแบบนี้ เธอไม่สบายใจเลยจริงๆ

แต่ถ้าเธอ…บอกกับอันดาออกไปอย่างที่ออกัสว่า อันดาจะตอบเธอยังไงนะ บางทีเธอก็อยากรู้ แต่ว่าความกล้าของเธอนี่สิ มันมีน้อยนิดเสียจริงๆ เธออยากจะถามออกไปตรงๆมาก แต่ว่าถ้าหากอันดาไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเธอ แล้วเธอถามออกไป มีหวังเข้าหน้ากันไม่ติดแน่

“อันดา…” แต่ทว่า ปากจ้ากรรมกลับเรียกชื่ออันดาออกไป ทั้งๆที่หัวใจมันห้ามแล้วห้ามอีก

“มีไรเหรอแพม” เด็กสาวผมดำหน้าสวยเก็บสมุดลงในลิ้นชักและหันมาหา

“เออ…” แพมครุ่นคิดและคอเริ่มแห้งผาก

“ว่าไงล่ะ” อันดาถามเสียงใส

“คือ…เรามีเรื่องอยากจะบอกอันดาอ่ะ แต่ว่า…”

“มีเรื่องจะบอก เรื่องอะไรล่ะ” อันดาขมวดคิ้ว

“เรื่อง…เออ…คือว่า เรา…เรา” เด็กสาวผมเปียกระอักกระอ่วน เธอไม่แน่ใจว่าจะพูดออกไปดีไหม แต่ว่าอีกใจก็อยากจะพูดไปซะ

“มีอะไรเหรอแพม พูดออกมาเลย เรารอฟังอยู่”

“เออ…คือว่า ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเหอะ” แพมส่ายหน้าไปมาแล้วบอกปัดไป

“อ้าว! ทำไมงั้นอ่ะ มีอะไรบอกเราได้นะ เราไม่ว่าอะไรหรอก หรือว่า…แพมแอบแกล้งเราแล้วก็กำลังจะสารภาพผิด” อันดาหรี่ตาจับผิดเพื่อนทันที

“เปล่านะ!!! เราไม่ได้แกล้งอะไรอันดาเลย” แพมรีบบอกพร้อมกับยกมือขึ้นปฏิเสธ

“ฮะๆๆๆ เราแค่แกล้งอำเล่น เรารู้อยู่แล้วแหละว่าแพมไม่กล้าแกล้งเราหรอก แพมน่ารักจะตาย เนอะ” อันดาบีบแก้มเพื่อนเบาๆ ทำให้แพมหน้าร้อนผ่าวขึ้นทันที และความรู้สึกอยากจะบอกรักอันดาก็กลับมาอีกครั้ง

“เออ…อันดา คือว่า…”

“อันดา!!!!!!!” เสียงเรียกดังๆเกิดขึ้นที่หน้าประตู ทั้งสองจึงหันไปพร้อมกัน และตรงนั้น…มีเด็กสาวผมสั้นหน้าตาสดใสยืนฉีกยิ้มอยู่

“อ้าว! ฟาร์ มาแล้วเหรอ” อันดาทักทายทันทีพร้อมกับยิ้มส่งไป แล้วเธอก็หันกลับมาหาแพมอีกครั้ง

“แพม เดี๋ยวเรากลับบ้านก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้” อันดาบอกและโบกมือลา แพมที่กำลังจะสารภาพรักเมื่อสักครู่จึงโดนฟาร์ตัดหน้าไปอีกครั้ง และมองทั้งสองเดินจากไปด้วยสายตาละห้อย

แพมถอนหายใจและเก็บข้าวของยัดลงในกระเป๋าอย่างเหม่อลอย และเดินออกมาจากห้อง แต่ทว่า เธอกลับก้มลงไปมองด้านล่างของอาคาร ซึ่งมีเด็กสาวสองคนเดินเล่นกันอยู่ และภาพที่เห็นเหมือนกับตอนเช้าไม่มีผิด อันดากับฟาร์จับมือกันและเดินเล่นกันไปอย่างมีความสุข

แพมเคยหวังว่าสักวันเธอจะมีวันนั้นกับอันดา แต่เพราะความไม่กล้าของเธอกลับทำให้ทุกอย่างพัง และมันคงดีแล้วใช่ไหมที่คนข้างๆอันดาคือฟาร์ไม่ใช่เธอ อย่างน้อยๆฟาร์ก็มีอะไรหลายๆอย่างที่คู่ควรกับอันดามากกว่าเธอ อันดาคงเลือกถูกแล้วจริงๆ

“วันนี้ไปไหนกันดี ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันไหม” อันดาถามเด็กสาวที่เธอกำลังจับมืออยู่

“ก็ดีนะ แกพาไปไหนฉันก็ไปหมดแหละ” ฟาร์อมยิ้มอย่างมีความสุข เพราะแค่เธอได้อยู่ใกล้อันดา ไม่ว่าที่ไหนเธอก็มีความสุขแล้ว

“งั้นไป…เดินห้างไหม”

“ก็ดีนะ อยากได้กระเป๋าใหม่พอดีเลย” ฟาร์พยักหน้าหงึกๆ แต่ทว่า ระหว่างที่ทั้งสองคุยกันอยู่ ก็มีเด็กหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาหาและขัดบทสนทนาทันที

“อันดา ฉันมารับไปเที่ยว!” เสียงเอาแต่ใจของใครบางคนดังขึ้น อันดาและฟาร์จึงหันไปมองทันที และเขาคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก…ทอย

“นายมาที่นี่ทำไมเนี่ย!” อันดาอุทาน เพราะคิดว่าเรื่องทั้งหมดระหว่างเธอกับทอยจบไปแล้ว

“ก็มาหาแฟนไง ถามแปลกๆ”

“นายหมายถึงฉัน!” อันดาชี้ที่หน้าตัวเองแล้วทำหน้าเหวอ

“ก็ใช่นะสิ ตอนนี้เธอเป็นแฟนฉันไง อย่าบอกนะว่าลืมไปแล้ว” ทอยยังคงเล่นเกมส์บ้าๆของตัวเองต่อไป

“แต่ฉันไม่ได้เป็นแฟนนาย แล้วฉันก็มีแฟนแล้วด้วย” อันดาบอกตามจริง เพราะเธอกำลังจับมือแฟนของเธออยู่ตอนนี้ และดูเหมือนฟาร์จะเคืองมากด้วย

“ฮะ! แฟนเหรอ ไอ้ผู้ชายหน้าเกาหลีคนนั้นอะนะแฟนเธอ ฉันไปสืบประวัติไอ้หมอนั่นมาแล้ว เป็นประธานนักเรียนแล้วไง ยังไงก็สู้เดือนแฮฟอย่างฉันไม่ได้” ทอยเอ่ยถึงธีม เพราะเขาคิดว่าธีมคือแฟนของอันดา (อุ๊ย! เด็กสาวผมสั้นโดนมองข้ามไปหรือเนี่ย)

“ไม่ใช่สักหน่อย ธีมไม่ได้เป็นแฟนฉัน”

“อ้าว! แล้วไหนล่ะแฟนเธอ ไม่ต้องมาโกหกฉันเลย อย่างเธออ่ะไม่คบกับใครสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก และนอกจากไอ้ประธานนั่นก็ไม่เห็นมีใครเหมาะสมกับเธอแล้ว” ทอยยังคงไม่หยุดปาก และเริ่มทำให้ฟาร์ควันออกหู

“นี่ไง!!!! นายไม่มีตาเหรอ แหกตาดูสิ อันดากำลังจับมือใครอยู่!!!!” ฟาร์ตะคอกเสียงจนคนรอบข้างหันมามอง พร้อมกับยกมือที่กุมอยู่โชว์หราขึ้น ทอยจึงมองทั้งสองสาวด้วยความมึนงงแล้วกะพริบตาปริบๆ

“อะไรอ่ะ”

“ก็แฟนไง! แฟนที่อันดาบอกว่ามีแล้วอ่ะ ฉันเอง!” ฟาร์เฉลยปริศนาให้กระจ่างแจ้ง

“ฮะ!!! ฮ่าๆๆๆๆๆ” จากที่ชายหนุ่มทำหน้าตกใจ เขาก็หัวเราะตามอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับกุมท้องตัวเองเอาไว้

“นี่อย่าบอกนะว่ากลัวฉันจีบถึงขั้นต้องให้เพื่อนมาแกล้งเป็นแฟน” ทอยไม่เชื่อและยังคงขำต่อไป ฟาร์และอันดาจึงหันมามองหน้ากันพร้อมกับคิ้วยุ่งๆ

“นี่แฟนฉันจริงๆ เราคบกันแล้ว และถ้านายไม่เชื่อก็ตามใจ” อันดาเตรียมจะเดินหนี แต่ทอยรั้งแขนเธอไว้ได้ก่อน

“อันดาเดี๋ยวดิ อย่าทำแบบนี้เลยน่า เธอก็รู้ว่าเราสองคนเหมาะกันแค่ไหน และฉันเองก็ปิ๊งเธอมากด้วย”

“แต่นายไม่มีความจริงใจให้ฉันเลยทอย การกระทำของนายมันน่ารังเกียจมาก”

“ฉันก็แค่อยากได้เธอมาเป็นแฟนของฉัน และสิ่งที่ฉันทำอาจจะทำให้เธอไม่พอใจบ้าง แต่สำหรับฉัน ฉันอยากได้เธอเป็นแฟนถึงยอมลงทุนทำขนาดนั้นเลยนะ เธอไม่สงสารฉันบ้างเหรอ” ทอยทำหน้าน่าสงสารและกะพริบตาปริบๆ

“หยุดเลยนะ!!! เลิกยุ่งกับแฟนฉันซักที และก็ปล่อยแขนแฟนของฉันด้วย” ฟาร์ดึงมือทอยออกจากแขนอันดา

“เฮ้ย! เธอนี่ยังไงนะ แล้วมายุ่งอะไรกับเรื่องคนอื่น ไปไกลๆป่ะ คนเขาจะคุยกัน” ทอยหันไปบ่นให้เด็กสาวผมสั้นทันที ทำให้ฟาร์แทบจะพุ่งเข้าใส่

“แล้วมันจะไม่เกี่ยวได้ยังไง ในเมื่ออันดาเป็นแฟนของฉัน”

“นี่เธอคิดว่าฉันจะเชื่องั้นเหรอ เชื่อก็โง่แล้ว”

“โอยๆๆๆ พอได้แล้วทั้งคู่อ่ะ ทอย…ฟาร์เป็นแฟนของฉันจริงๆ และถ้านายไม่อยากเชื่อก็เรื่องของนาย แต่ฉันก็อยากจะย้ำว่าฟาร์เป็นแฟนของฉัน ฉันมีแฟนแล้ว นายเลิกตามตอแยฉันได้แล้วเข้าใจไหม” อันดาพูดอย่างเหลือทน

“ไม่เข้าใจ เพราะฉันเข้าใจว่าเธอยังไม่มีแฟน และฉันก็มีโอกาส” คำพูดของทอยทำให้เด็กสาวปวดหัว

“งั้นก็ตามใจนาย ฉันมีธุระ ไปก่อนนะ” อันดาพูดห้วนๆและเดินหนี แต่ทอยก็ยังคงไม่ปล่อย

“แล้วฉันล่ะ ฉันอุตส่าห์มารับเธอถึงโรงเรียนเลยนะ เธอจะปล่อยให้ฉันไปกินข้าวคนเดียวเหรอ เนี่ย ดูสิ แดดก็ร๊อนร้อนนนนน คอก็แห้ง ฉันยืนรอเธอจนปวดขาอีก เธอจะปล่อยให้ฉันกลับไปแบบนี้เหรอ ไม่สงสารฉันบ้างเหรอไง” ทอยโอดครวญ

“แล้วใครใช้ให้นายมารอฉันล่ะ”

“นะๆๆๆ ไปกินข้าวด้วยกัน ถือว่าเป็นเพื่อนกันก็ได้” ทอยงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาจนได้

“แต่ฉันไม่ได้เป็นเพื่อนนาย”

“ทำไมจะไม่เป็นล่ะ เธอรู้จักฉัน ฉันก็รู้จักเธอ นะๆๆๆ ไปด้วยกันนะ”

สุดท้าย เด็กสาวทั้งสองก็นั่งอยู่ที่สวนอาหารแห่งหนึ่งท่ามกลางบรรยากาศแสนจะโรแมนติก โดยมีเจ้าภาพหน้าบูดที่นั่งย่นคิ้วอยู่ ส่วนเด็กสาวทั้งสองก็ตักอาหารให้กันไปมาโดยไม่สนใจชายหนุ่มที่นั่งตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย ทอยจึงเริ่มรู้สึกว่าเขาคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ตื้ออันดามา

“นี่เธอ…จะมาด้วยทำไมเนี่ย” ทอยหันไปกัดเด็กสาวผมสั้น แต่ฟาร์ก็ทำเป็นไม่สนใจ

“อันดา นี่อร่อยมากเลยนะ กินเยอะๆล่ะ วันนี้เรามีเจ้ามือเลี้ยง” ฟาร์ตักกุ้งตัวโตป้อนแฟนตัวเอง และยิ้มเยาะไปหาทอย

“ยัยนี่นิ…” ทอยทำหน้าบู๊ แต่ทว่า เมื่ออันดาหันไปมองหน้าเขา เขาก็คลายคิ้วย่นๆแล้วส่งยิ้มให้อันดาแทน และบ่นอุบอิบกับโทรศัพท์ของตัวเองที่กลายเป็นเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของเขาในตอนนี้

“ยัยบ้านี่…ฝากไว้ก่อนเถอะ”

โอววววว 

ดูเหมือนเรื่องราวจะร้อนแรง 

และวุ่นวายมากขึ้น 

ไหนจะฟาร์ ไหนจะทอย 

แล้วไหนจะความรู้สึกของสาวน้อยแพมอีก 

เฮ้อ…เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเธอเลยอันดา 

เธอต้องรีบจัดการเรื่องทั้งหมดนะ ไม่งั้นชีวิตเธอวุ่นวายแน่ๆ 

ติดตามต่อตอนหน้าค่ะ 

^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น