EYEY.

อ่านแล้วจะติดใจ แต่ถ้าซื้อหนังสือไว้จะมีติดตัว ❤️

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 [100per.]

คำค้น : ทราฟชาม,พาร์ท ทราฟ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 59.8k

ความคิดเห็น : 102

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2558 15:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 [100per.]
แบบอักษร

 

 

 

 

 ตอนที่ 5 

 

 

 

 

 

 

พาร์ท ทราฟ ::

 

 

 

 

แล้วมันเป็นใครครับ   เสียงเข้มของลูกพี่ลูกน้องผมมันชื่อน็อตเรียนช่างกลที่วิทยาลัยแถวนี้ที่บ้านรวยนะครับแต่มันเป็นประเภทติดดินมากกว่าปีนี้ก็เรียนปีสุดท้ายแล้วละ

 

มันเป็นรุ่นน้องกู พอใจแล้วก็กลับไปได้แล้ว

 

ห๊า

 

จะ...จริงหรอเฮีย 

                                      

อืม

ทราฟค่ะ เดี๋ยวใกล้ถึงรอบหนังเราแล้วนะคะ รีบไปกันเถอะค่ะ ผมพยักหน้านิ่งๆให้เพลสผู้หญิงที่ผมเพิ่งไปเด็ดมา เธอก็สวยดี ผมหันไปมองร่างเล็กของไอ้เด็กนั่นก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเพราะมันทำหน้าตาตลกโคตรๆ อย่างกับกำลังเพ้อฝันอะไรสายตาเหม่อลอยแถมปริ่มด้วยน้ำตามันคงกำลังคิดอะไรประหลาดๆอีกแน่ครับ เพราะตั้งแต่ที่มันบอกว่าชอบผมแล้วมาตามตื้อทุกการกระทำของมันออกจะเหนือความคาดหมายผมแทบทุกอย่าง

 

เดี๋ยวผมขอจัดการอะไรซักอย่างก่อน   ผมพูดบอกเพลสก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างเล็กนั่น คนอะไรตัวเล็กยิ่งกว่าผู้หญิงบางคนซะอีก อาจจะเท่าๆกับพิ้งค์เพื่อนสนิทผม ...

 

แล้วนี่มึงเป็นอะไร 

ผมอดจะตะลึงกับอาการมันไม่ได้ ทุกครั้งที่เห็นมันมักจะทำอะไรแปลกๆเสมอ ผมมองหน้ามันใกล้ขึ้นอีกนิดเมื่อสีหน้ามันเริ่มเปลี่ยนเป็นเหมือนกำลังมีความสุข...ตื่นเต้น?  นี่มันเห็นผมจริงๆรึเปล่าเหมือนจะมองผมนะครับแต่ก็ไม่ได้มอง ดวงตาที่มีแววซุกซนอยู่ตลอดหลับตาลงช้าๆพร้อมกับเผยริมฝีปากขึ้นมา.... ผมยกยิ้มทันทีอยากจะขำแทบตายเมื่อรู้ว่ามันกำลังเป็นอะไร……..

 

โป๊ก!

 

เอ๊อะ!!!!!”   ร่างเล็กร้องเสียงหลงทันทีที่ผมดีดหน้าผากมันไปแรงๆ ขนาดเสียงหรือคำที่เผลออุทานออกมายังผมอึ้งแล้วอึ้งอีก!  ผมมองหน้ามันนิ่งๆมือเล็กยกมือกุมหน้าผากตัวเองก่อนจะทำสีหน้าเจ็บปวดจนผมแอบรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ ใบหน้าโทรมๆของมันเงยหน้ามองหน้าพวกผมก่อนจะอ้าปากเหวอแดก แต่ด้วยสกิลความแถของร่างเล็กที่มีอยู่ มือเล็กยกมาเกาท้ายทอยตัวเองก่อนจะทำสีหน้าที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนเลยว่า.....

 

แฮะๆ....เกิดอะไรขึ้นหรอครับ

 

อย่ามาเนียน........... 

ผมพูดบอกมันเสียงติดจะเอือมไปนิด จนร่างเล็กเริ่มหน้าเสียก่อนจะก้มหน้าลงอย่างซึมๆ

 

เฮีย งั้นผมไปก่อนนะเพื่อนเรียก แล้วก็มึงฝากไว้ก่อนเห็นว่าเป็นรุ่นน้องเฮียกูหรอกถึงปล่อยไป  ไอ้น็อตพูดเร็วๆก่อนจะไหว้ผมแล้วเดินกลับไปหาเพื่อน ไอ้ชามมันเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะทำหน้าไม่เข้าใจกับคำพูดของไอ้น็อต แต่ผมเห็นแววตามันสั่นไหววูบนึงก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ผมเหมือนอย่างเคย 

 

ทราฟค่ะ ไปกันเถอะคะ  เพลสพูดขึ้นมาสีหน้าเธอเริ่มจะหงุดหงิดแล้ว ผมมองหน้าไอ้ชามที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับมันนี่คือเรื่องจริง ...ผมไม่ชอบให้ความหวังใครถ้าผมจะชอบผมก็คงสนใจมันตั้งแต่แรก อีกอย่างผมคิดว่ายังไงผู้หญิงก็ต้องดีกว่าอยู่แล้ว ผมเดินกลับไปหาเพลสที่ยืนรอก่อนจะยิ้มบางๆให้เธอเพื่อให้คายอารมณ์เสียบ้าง แต่อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้รักเธอ...ก็แค่คู่ควง

 

ทุกคนก็คงจะรู้จักผมแล้วแต่ขอบอกว่าผมชื่อทราฟ หลายคนคงลืมชื่อผมไปแล้วละเพราะเรียกเสี่ยน้อยตามคนอื่นๆ แต่ชื่อนี้มีเฉพาะคนที่บ้านผมเท่านั้นที่เรียก ตอนแรกๆก็ไม่ชอบใจเท่าไหร่แต่ไปๆมาๆดันชินไปซะแล้ว ผมก็ไม่รู้ว่าคนจะมาชอบผมเยอะแยะแบบนี้ แต่ไอ้ชามเป็นผู้ชายคนแรกที่มาชอบผม...ตอนแรกก็ตกใจและอยากจะดูความพยายามของมันซะหน่อย ...ตั้งแต่ที่ผมทิ้งมันไว้หน้าโรงยิมวันนั้นมันก็ไม่มาเซ้าซี้ผมอีกเลย แต่ไม่นานมานี้ผมได้ยินผู้หญิงแถวนั้นพูดถึงมันที่ชอบหลบอยู่มุมตึก และผมก็ได้รู้เลยว่ามันแอบมองผมมาตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ผมละนับถือมันจริงๆ........ถ้าเป็นคนอื่นคงหมดหวังไปตั้งนาน..

 

ทราฟ คิดมากอะไรรึเปล่าคะเสียงของเพลสดังขัดผมขึ้นจากความคิดตัวเอง ผมหันไปมองหน้าเธอนิดๆก่อนจะหันไปมองทางตรงหน้าต่อก่อนจะตอบเธอไป

 

หืม เปล่านี่ครับ

 

แต่หน้าทราฟดูเครียดนะคะ  เครียดงั้นหรอ..... ผมขมวดคิ้วเข้าหากันนิดๆ ก่อนจะมองกลับไปทางด้านหลังตัวเองที่มีอีกคนยืนอยู่ด้านหลังพร้อมกับมองมาทางผมอย่างซึมๆจนใจผมมันกระตุกวูบไหวแปลกๆ 

 

เด็กคนนั้นเพลสเห็นตอนเรานั่งทานข้าวกันนะคะ ....เอ...ใช่รึเปล่านะ มากับผู้ชายอีกคนอ่ะค่ะทราฟเห็นมั้ย มองมาทางเราตลอดเลยนะ  ผมหันไปมองหน้าเพลสทันทีก่อนจะส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย อย่าบอกว่าเป็นมันจริงๆแล้วมันก็เห็นผมมาตั้งแต่แรก


แล้วยังไงต่ออีก

 

คะ?”  เพลสทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยเมื่อผมถามประโยคกำกวมออกไป

 

ผมถามว่าแล้วเด็กนั่นทำอะไรต่ออีก   ผมถามเสียงติดจะหงุดหงิดเล็กน้อย ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองหงุดหงิดอะไร เพลสทำหน้าคิดสักพักก่อนจะตอบออกมา

 

ก็คงจะทานเสร็จแล้ว เพลสคิดว่าน่าจะกลับบ้าน แต่คิดว่าคงไม่ใช่เพราะผู้ชายอีกคนไม่ได้อยู่ด้วย

 

แต่ก็ช่างเถอะคะ รีบไปดูหนังกันดีกว่านะ   ผมพยักหน้านิ่งๆก่อนจะเดินตามแรงดึงจากแขนเล็กๆของเพลส ไม่หันหลังไปมองไอ้ชามอีกเลย แต่มันคงจะกลับบ้านได้เอง แล้วผู้ชายคนที่มากับมันผมคิดว่าน่าจะเป็นพี่หมอของมันตอนเช้าที่เจอกัน

 

Shit!  แล้วผมจะหงุดหงิดทำไมว่ะ....

 

........................................................

 

เช้าวันนี้ผมมีโปรเจ็คจบแล้วก็จะสอบไฟนอลในวันพรุ่งนี้ เพื่อนๆผมมันก็นัดกันอย่างดีว่าจะไปเที่ยวทะเลกัน ผมกำลังจะเดินขึ้นตึกแต่ก็ต้องชะงักเท้าพร้อมกับมองไปที่มุมตึกที่มักจะมีคนตัวเล็กๆถ้ำมองผมอยู่ ผมเผลอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวก่อนจะรีบหุบยิ้มก้าวขึ้นห้องทันที

..

..

..

.

 

 

 

เยส!! ในที่สุดก็ผ่านเว้ยยยยยย!!!”  ไอ้อชิตะโกนออกมาอย่างสุดจะทนเมื่อมันกำลังจะจบแล้ว อารมณ์พวกผมทุกคนก็เป็นแบบมันนั่นแหละครับ

 

ดีใจจริงๆ เหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลย~~~  ไม่สิเหมือนได้อ่านโดจินวายมากกว่า คึคึ  เสียงเล็กๆของพิ้งค์พูดพร้อมกับทำหน้ามีความสุขเต็มที่ คนที่คิดว่าพิ้งค์เรียบร้อยนี่คิดใหม่นะครับ ส่วนไอ้เฟสมันก็นิ่งๆเหมือนเคยถ้าอยู่ด้วยกันเฉพาะกลุ่มเรามันถึงจะพูด แต่ติดตรงนี้เป็นมหาลัยมันถึงได้พูดน้อยขนาดนี้ ถ้าได้รู้จักมันจริงๆจะรู้ว่ามันเป็นพวกมึนๆอึนๆ กวนตีนนิ่งๆ 

 

อ๊ะ! ทราฟ! น้องชามมา   ผมมองหน้าพิ้งค์ที่ทำหน้าตื่นเต้นนิ่งๆก่อนจะหันไปมองทางด้านหลังตัวเอง มองเห็นร่างเล็กวิ่งเข้ามาหาผมพร้อมกับกล่องแซนวิชและนมอยู่ในนั้นครบชุด

 

พี่ผมทำมาให้

 ชามยื่นกล่องมาให้พร้อมกับนั่งลงข้างผมอย่างถือวิสาสะ แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรติดใจตรงที่มันกล้ามาหาผมแล้ว แถมยังมาแบบมีกำลังใจล้นปรี่อีกอดจะทึ่งกับความคิดในด้านบวกของมันไม่ได้จริงๆร่างเล็กส่งยิ้มให้ผมเหมือนอย่างเคยหน้าตาก็ยังโทรมเหมือนเดิม ....ติดใจอีกอย่างคือมันบอกว่าทำเอง....

 

ระวังตายนะไอ้ทราฟ กูว่าแม่งใส่ยาพิษแน่ๆ  ไอ้อชิเริ่มกัดกับน้องมันทันที ไอ้ชามมันก็ไม่ยอมหันไปแวดๆใส่กัน ผมไม่สนใจเสียงพวกมันก่อนจะมองกล่องในมือตัวเองพร้อมพลิกดู ผมชะงักมือตัวเองที่ถืออยู่ทันทีก่อนจะเอากล่องแซนวิชที่มันบอกว่าทำเองเคาะหัวคนให้ไม่แรงมากนัก

 

โอ้ยย! เจ็บนะ  ไอ้ชามทำหน้ายุ่งๆ ยู่จมูกจนย่นเลยครับผมชูกล่องให้มันดูก่อนจะเอาวางไว้ที่โต๊ะตรงหน้า

 

อะไรของพี่เนี่ยย ขอโทษผมเลยนะ  เสียงเล็กๆของมันพูดออกมาอย่างงอนๆ จนผมเริ่มหมั่นไส้มันแทน ผมถอนหายใจเบาๆก่อนจะมองหน้ามันพร้อมเลิกคิ้วอย่างสงสัย

 

ลืมแกะราคาออกนะ แถมยังมีโลโก้รูปแซนวิชอีก 

 

 

 

เห๊ะ.....   ไอ้ชามมันทำหน้าเหวอจนผมอดจะขำในใจ(?)ไม่ได้ ก่อนจะมองไปที่ไอ้อชิที่มันเล่นขำซะจนต้องกุมท้องตัวเองไว้ พิ้งค์เองก็ยังขำไม่หยุดจนไอ้ชามเริ่มหน้างอง้ำ

 

แต่ผมก็ตั้งใจ....ซื้อมาให้นะครับ   มันทำหน้าเริ่มจะร้องไห้ผมถึงได้พยักหน้าให้มันนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มบางออกมา

 

ขอบใจ   หึหึ ตลกชิบหาย... พอผมพูดไปมันก็เปลี่ยนสีหน้าทันทีก่อนจะบังคับให้ผมทาน ผมจึงต้องทานไม่ใช่เพื่อให้มันสบายใจ ผมยังไม่ทานอาหารเช้าไงล่ะ.....

นั่งเล่นด้วยกันสักพักไอ้ชามก็ขอตัวไปเรียน ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรมีแค่มันที่พูดคนเดียวไม่หยุด แต่ก็แปลกที่ผมเริ่มจะไม่รำคาญมัน ทั้งๆที่รู้ว่ามันเข้ามาหาผมเพื่ออะไร และมันก็เป็นเพศที่ผมไม่คิดจะชอบกลับ ...แต่อะไรไม่รู้ทำให้ผมคิดแบบนั้น..

 

น้องชามเขาก็น่ารักนะ ทราฟ   ผมเงยหน้ามองพิ้งค์อย่างแปลกใจ แต่ก็ต้องหรี่ตามองใบหน้าน่ารักนั่นเพราะเริ่มมีลางบอกว่าเธอจะต้องทำอะไรสักอย่างที่ผมจะเดือดร้อนแน่ๆ

 

พิ้งค์ อย่าแม้แต่จะคิด ไอ้เด็กนั่นมันไม่เหมาะกับเพื่อนเธอหรอกน่า

 

อชิ! แล้วใครละเหมาะกับเพื่อนนาย ไม่รู้ห้ามพูดเลยฉันจะคุยกับทราฟ เนาะเฟส   พิ้งค์พูดรัวๆใส่อารมณ์เต็มที่ก่อนจะหันไปหาไอ้เฟสที่นั่งฟังเงียบๆแต่มันก็ยอบพยักหน้าเห็นด้วยกับพิ้งค์ ไอ้อชิมันทำท่าฮึดฮัดเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เถียงอะไร พิ้งค์จึงหันมาสนใจผมต่อ

 

ว่าไงละทราฟ น้องชามน่ารักเปล่า   พอเจอคำถามนี้ก็เล่นผมแทบจะไม่กล้าตอบอะไรกลับไป ถ้าพูดถึงหน้าตามันก็ธรรมดา ...แต่นิสัยจากที่เห็นก็ น่ารักดี  …

 

ก็น่ารัก...”  เสียงเบาไปมั้ยว่ะ .......

 

แปะ!!

 

กรี๊ดดด นั่นไงละ!! ฉันว่าคนนี้แหละเนื้อคู่นาย!!!!” พิ้งค์ตบมือเสียงดังถูกใจทันที ไอ้อชิกับไอ้เฟสถึงกลับหันมามองหน้าผมอย่างไม่อยากจะเชื่อ เออ กูเองก็ไม่เชื่อตัวเองครับ ผมตอบเองแท้ๆยังอึ้งกับคำพูดตัวเอง

 

เพ้อเจ้อน่าพิ้งค์  แล้วไปอ่านหนังสือได้ยัง   ผมพูดพยายามหลีกเลี่ยงเรื่องนี้เต็มที่จนพิ้งค์ทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมลุกเดินออกมาพร้อมกันเพื่อที่จะกลับบ้านไปอ่านหนังสือแต่ก็ไม่วายพูดไปตลอดทางเดิน

 

โถ่ อะไรอ่ะ แต่เดี๋ยวไม่นานพวกนายสองคนต้องได้คบกันแน่ๆ ฟันธง!”

 

เอาเรื่องนี้ออกจากสมองแล้วไปเรียนเถอะว่ะ พิ้งค์ ไอ้อชิเองก็เหมือนจะไม่ชอบไอ้ชามเท่าไหร่ แต่มันคงแค่อยากแกล้งน้องมันเล่นแค่นั้น จากนั้นสองคนนี้ก็ทะเลาะกันมาจนสุดทาง ผมรีบขึ้นรถตัวเองทันทีก่อนที่เรื่องของไอ้ชามมันจะเข้ามาแทนเรื่องเรียนผมตอนนี้

 

...............................

 

 

 

 

 

 

Rrrrrrrrrr Rrrrr Rrrrr

 

ฮัลโหล

 

(เตรียมของยังว่ะ!)

 

ยัง มึงจะรีบไปไหนห้ะ

 

(โถ่ ก็กูอยากไปแล้วนี่นา หึหึ เออๆ แค่นี้แหละเว้ยผมชิงกดตัดสายก่อนไอ้ริโซ่ที่โทรเข้ามาถามคำถามที่ปัญญาอ่อนสุดขั้ว ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ พรุ่งนี้เราก็จะได้ไปเที่ยวทะเลตามที่พวกมันนัดกันกว่าทุกคนจะว่างมันหาโอกาสยากนักไม่แปลกใจที่พวกมันจะตื่นเต้นกัน ผมเพิ่งสอบเสร็จก็รู้สึกอยากพักผ่อนเช่นกันงานนี้ไปเป็นเกือบอาทิตย์เลยมั้ง จะว่าไปผมก็ไม่ได้เจอหน้าไอ้ชามมันมาหลายวันแล้วเพราะผมเอาแต่สนใจเรื่องเรียน เห็นมันมาหาแต่ก็ไม่ได้ออกไปเจอเพราะยังไงเรื่องเรียนก็สำคัญกว่า ผมยิ่งจะได้ไปทำงานที่บริษัทพี่ชายตัวเอง ผมลืมบอกไปรึเปล่าว่าผมมีพี่ชายหนึ่งคนเป็นผู้บริหารบริษัทนำเข้ารถยนต์จะว่าคู่แข่งของไอ้ริโซ่ก็ได้แต่เราค้าขายคนละประเทศกัน พี่ชายผมก็มีลูกมีครอบครัวแล้วครับ  ผมเป็นลูกคนเล็กบ้านเราทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับรถไม่แปลกใจที่จะถูกเรียกว่าเสี่ย  ผมกำลังจะลุกขึ้นไปจัดกระเป๋าแต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นซะก่อน ผมกรอกตาเซ็งๆเพราะคิดว่าน่าจะเป็นไอ้ริโซ่ แต่พอหยิบมากลับไม่ใช่ มันเป็นเบอร์แปลก

 

ครับ   ผมกดรับสายก่อนจะเลิกคิ้วๆงงเพราะเสียงจากทางนั้นเหมือนจะสั่นๆ

 

(พะ....พี่ทราฟรึเปล่าครับ)

 

หืม ....ใครครับ

 

(เยส!  .....เอ่อ ....ผมชามไงครับบบ!)  จากเสียงสั่นๆตอนแรกแต่ตอนนี้กลับมาเสียงใสแจ๋ว แต่ก็ทำผมแปลกใจอีกไม่ได้เพราะมัน ...ไปเอาเบอร์ผมมาจากไหน

 

เอาเบอร์กูมาจากไหน

 

(ไม่บอก คึคึ)

 

ยัยพิ้งค์....

 

(อ้ากกก โดนจับได้แล้วว)  เสียงใสๆของมันตะโกนออกมาจนโอเว่อร์ผมถึงกับต้องยกโทรศัพท์ออกจากหู ทำไมจะเดาไม่ออกก็มีแค่พิ้งค์ที่อวยมันให้ผมอยู่เนี่ย แต่การที่พิ้งค์กล้าให้แบบนี้ไอ้ชามมันคงจะขอร้องอ้อนวอนอย่างหนักเพราะผมไม่ชอบให้เบอร์ใครมั่วๆ

 

ช่างเถอะ แล้วมีอะไร   ผมถอนหายใจเซ็งๆก่อนจะเริ่มถามถึงประเด็นที่อีกคนโทรเข้ามา ไอ้ยินเสียงตะกุกตะกักจากทางนั้นคงเป็นเสียงเปลี่ยนท่านอน

 

(พี่พิ้งค์ชวนไปเที่ยวด้วย ....พี่ให้ผมไปด้วยป่ะ ผมว่างนะไปได้ อยากไปอยากเจอพี่ โคตรคิดถึงเลย)  

 

หึ

 

ผมอดจะยกยิ้มออกมาไม่ได้กับความเด็กน้อยของมัน แต่ก็ต้องรีบหุบเมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอดีใจไปกับคำพูดของมัน ...คิดถึงหรอ เด็กนี่มันจะเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว แล้วทำไมใจผมมันไม่คิดแบบนั้นว่ะ!

 

ไปทำไม ลำบาก   ผมพูดออกไปตรงๆ อันที่จริงผมไม่ชอบให้ใครมากวนตัวเองเท่าไหร่ ถ้ามันไปด้วยมีหวังเกาะผมแจแน่นอน

 

(แต่ผมอยากไป .....ก็ผมไม่ได้เจอหน้าพี่หลายวันแล้ว ...)  เสียงอ่อนเสียงอ่อยมากครับ จนกระทั่งได้ยินเสียงมันสะอื้นออกมาไม่รู้ว่าแกล้งทำหรือของจริงแต่ใจผมอยู่ๆมันก็อ่อนยวบลงไปครึ่ง ไอ้ชามพูดไปสะอื้นไปขอผม นะๆๆๆ อยู่นั่นจนผมต้องให้มันไปด้วยถึงยอมหยุดพูด

 

(ให้ผมไปด้วยจริงนะ!) 

 

อืม แล้วไม่ร้องไห้แล้วหรอวะ

 

(ไม่อ่ะ ดีใจ เดี๋ยวผมเก็บของแปบนะครับแล้วจะโทรมาใหม่ คึคึ)  

 

ผมว่าผมคงโดนมารยามันเข้าแล้วละ ....แต่ก็ต้องหลุดจากความคิดนึกหมั่นไส้ร่างเล็กกว่า เสียงโทรศัพท์โชว์เบอร์เดิมก็ดังขึ้นอีก ผมกดรับสายทันทีก่อนจะรอให้มันพูดออกมาเอง

 

(พรุ่งนี้มารับผมด้วยนะครับ ...นะ...)   อือหือ เมื่อกี้มันเสียงอ่อยมาคราวนี้เสียงอ้อนมาเชียว ผมยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองไม่ยอมพูดบอกมันออกไป พยายามสงบอารมณ์ตัวเองที่ตอนนี้เริ่มจะไม่คงที่ ใจกระตุกทุกครั้งที่มันพูดอะไรแบบนี้ใส่ตอนแรกๆยังไม่เป็น แล้วตอนนี้ผมเป็นอะไร!

 

(นะครับ ...มารับผมนะพี่ทราฟ…..)

 

“shit!  เออๆ   

 

(เยส!!! คึคึ) 

 

 

แค่มันเรียกพี่ทราฟ ......ทำไมกูตอบกลับง่ายจังว่ะ .........ถึงผมจะไม่รู้ว่าใจตัวเองเป็นอะไรตอนนี้ แต่ที่รู้แน่ๆคือ ผู้ชายมันมีมารยาแบบนี้ด้วยหรอครับ หรือมีแค่ไอ้ชามมัน .....แค่คิดชีวิตผมก็สีม่วงแล้วครับ

 

 

 

 

*******************************************

 

 

เม้นให้เข้าด้วยน๊า อย่าลืมกดไลค์เพจเข้าที่หน้านิยายเรื่องนี้นะคะ เค้าสร้างเพจแล้วนะจ๊ะฝากติดตามด้วยค่า

 

TBC.

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น