Au Elf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่41 บันทึกรัก

ชื่อตอน : ตอนที่41 บันทึกรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 91

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2562 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่41 บันทึกรัก
แบบอักษร

(((((กรี๊ดดดดดดดด)))))

“อีว่าน อีหน้าด้าน แกแย่งผู้ชายของฉันไป คอยดูนะสักวันฉันต้องเอากล้าคืนมาให้ได้ ส่วนแกจะไปตายที่ไหนก็ไป อีบ้า อีเลว”

(((((กรี๊ดดดดดดดดดดดดด)))))

กุลนรีลงมาระบายอารมณ์โกรธทั้งหมดที่รถของตนเองก่อนที่จะขับรถออกไป ตอนนี้ในใจของกุลนรีร้อนดั่งไฟเผาเธอเองก็ไม่รู้จะหาทางดับอารมณ์นี้ไปได้อย่างไร ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ความโกรธทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีก

“คอยดูอีว่าน ฉันจะทำให้แกหายไปจากชีวิตกล้าให้ได้เลย คอยดูนะ!!”

 

วริษาทำอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว รัฐกรณ์ก็ลงมาจากห้องนอนเช่นกัน

“ว้าว...อาหารน่าทานจังเลยครับน้องว่าน”

“......”

“มีอะไรทานบ้างครับวันนี้”

“คุณไม่มีตาหรือไง ก็ดูเอาสิ”

“พี่แค่อยากให้น้องว่านบอกว่ามีอะไรบ้างนี่ครับ”

“จะทานมั๊ย”

“ทานครับ”

รัฐกรณ์รีบดึงเก้าอี้ออกแล้วแทรกตัวนั่งลงรอให้วริษาตักข้าวใส่จานให้

“ขอบคุณครับ”

“อืม”

“วันนี้น้องว่านเหนื่อยแย่เลย ไม่ได้พักเลยทั้งวันแบบนี้”

“ฉันไม่เหนื่อยหรอก”

“จริงหรือครับ”

รัฐกรณ์พูดจบก็ทำท่าดีใจ ทำตาแพรวพราวใส่วริษา และเขารู้ว่าวริษาเข้าใจภาษากายที่เขาแสดงออกไปให้เธอรับรู้

“ทะลึ่ง!! หยุดคิดบ้าๆ เลยนะ”

“พี่อยากมีลูกนี่ครับ แต่ว่าเราต้องช่วยกันทำนะครับ ไม่อย่างนั้นลูกคงไม่มาอยู่กับเราแน่ๆ น้องว่านรู้ใช่มั๊ยครับ”

“ไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ จะทานมั๊ยข้าว ถ้าไม่ทานฉันจะได้เททิ้ง”

“ทานครับ”

รัฐกรณ์มีความสุขกับการได้นั่งรับประทานอาหารร่วมกันกับวริษา อาหารที่วริษาทำรสชาติอร่อยถูกปากรัฐกรณ์เป็นอย่างมาก จนรัฐกรณ์ขอเติมข้าวไปแล้วสองจาน ที่เขาแสดงออกไม่ได้แกล้งทำเพื่อเอาใจวริษาแต่อย่างใดเพราะอาหารทุกอย่างอร่อยถูกปากเขาจริงๆ โดยปกติแล้วรัฐกรณ์เป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขามีความสุขมากขึ้นคือมีคนคอยมาดูแลห่วงใยเขานั่นเอง

“พี่อิ่มแล้วครับน้องว่าน”

“เอ่อ...รอแป๊บนะ เดี๋ยวฉันยกผลไม้มาให้”

“ขอบคุณครับ”

รัฐกรณ์มองตามวริษาที่หายเข้าไปในครัวจนสุดสายตา

“มะละกอน่าทานมากครับน้องว่าน นั่งทานด้วยกันนะครับ”

“ไม่หละ คุณทานเถอะ”

“งั้นนั่งเป็นเพื่อนพี่ก่อนนะครับ”

“ไม่เอาหรอก ฉันจะเก็บจานไปล้าง”

รัฐกรณ์ลุกขึ้นจับมือวริษาให้เดินมานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เขา

“เดี๋ยวพี่ไปช่วยล้างครับ ตอนนี้เราทานผลไม้กันก่อนนะครับ”

รัฐกรณ์ยื่นผลไม้ไปจ่อตรงปากของวริษา แต่เธอก็ไม่ยอมเปิดปากเพื่อรับประทานผลไม้

“ถ้าน้องว่านไม่ทานผลไม้ที่พี่ป้อนด้วยมือ งั้น!! พี่ขออนุญาตป้อนด้วยปากนะครับ”

เมื่อได้ยินรัฐกรณ์พูดแบบนั้น วริษารีบอ้าปากรับผลไม้ที่รัฐกรณ์ป้อนให้ทันที

“ว้า...แย่จัง!! พี่อยากป้อนด้วยปากสักหน่อย”

“ไม่ต้องมาเจ้าเล่ห์เลยนะ”

เมื่อทั้งคู่รับประทานผลไม้เสร็จเรียบร้อยจึงไปช่วยกันล้างจาน โดยรัฐกรณ์อาสาเป็นคนล้างน้ำยาล้างจานให้ ส่วนวริษาเขาให้เธอช่วยล้างน้ำเปล่าเท่านั้น

ทั้งสองคนเดินออกจากห้องครัวมาจนถึงห้องนั่งเล่นของบ้าน

“เอ่อ...คุณจะทำงานต่อมั๊ย!!”

“ไม่ครับ”

“อ้าว...เหรอ!!”

“ทำไมครับ น้องว่านมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ปะ...เปล่า...ไม่มีอะไร”

“งั้นเราขึ้นห้องนอนกันนะครับ”

“มะ...ไม่อะ ฉันยังไม่ง่วงเลย”

“ดีเลยครับที่น้องว่านไม่ง่วง เราจะได้หาอะไรทำกันนะครับ”

“ฉันไม่ทำอะไรกับคุณหรอก ฉันจะดูละครก่อน คุณง่วงก็ขึ้นไปนอนก่อนได้เลยนะ ไม่ต้องรอฉัน”

“น้องว่านไม่ขึ้น พี่ก็ไม่ขึ้นครับ”

“เอ๊ะ!! คุณนี่ยังไงนะ ตัวเราไม่ได้ติดกันสักหน่อย คุณอยากขึ้นข้างบนก็ไปก่อนสิ จะมารอฉันทำไมกัน”

“พี่แค่อยากอยู่ใกล้ๆ น้องว่านนี่ครับ ขอพี่อยู่ด้วยนะครับ”

เมื่อพูดจบรัฐกรณ์จูงมือวริษาให้มานั่งลงที่โซฟาเบด ส่วนตัวเขานั่งลงข้างๆ แล้วเอนตัวนอนหนุนตักของวริษาในแบบที่เขาชอบทำ

“คุณลุกขึ้นสิ ฉันหนักนะ”

“ให้พี่นอนหนุนตักน้องว่านนะครับ ตักน้องว่านนุ่มกว่าหมอนอีก”

“แต่ฉันเมื่อยนี่”

“งั้นพี่นวดให้มั๊ยครับ”

“เอ่อ...ไม่ต้อง”

“พี่นวดให้ฟรีไม่คิดตังนะครับ เอามั๊ย”

“ไม่เอา หยุดวุ่นวายสักทีได้มั๊ย ฉันจะดูละคร”

“ครับ”

รัฐกรณ์ที่นอนหนุนตักของวริษาอยู่ก็ดูละครไปพร้อมกับวริษาด้วย เขาไม่ค่อยเข้าใจผู้หญิงเท่าไรนักว่าทำไมพวกเธอถึงชอบดูละครหลังข่าว มาวันนี้ถึงได้รู้ว่าละครบางเรื่องก็สอนแง่คิดหรือมีแง่มุมดีๆ ที่สามารถนำมาปรับใช้ในชีวิตประจำวันของเราได้ด้วย

“น้องว่านครับ”

“อื้อ”

“น้องว่านเลิกเรียกพี่ว่าคุณได้มั๊ยครับ”

“คุณอย่าชวนคุยได้มั๊ย ฉันจะดูโทรทัศน์”

“น้องว่านเลิกเรียกพี่ว่าคุณได้มั๊ยครับ”

“คุณมีปัญหาอะไรอีก”

“พี่อยากให้น้องว่านเรียกพี่ว่าพี่กล้าเหมือนที่เคยเรียกครับ”

“ไม่มีทาง”

“ทำไมครับ น้องว่านโกรธอะไรพี่หรือครับ บอกพี่ได้มั๊ย”

“ไม่มี ไม่ได้โกรธ”

“พี่ไม่เชื่อ น้องว่านต้องโกรธพี่แน่ๆ น้องว่านเลยไม่ยอมเรียกพี่ว่าพี่กล้าเหมือนที่เคยเรียก”

“เอ๊ะ!! ก็ฉันพอใจจะเรียกแบบนี้นี่”

“แต่เราสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้วนะครับ น้องว่านจะเรียกพี่ว่าคุณให้ดูห่างเหินกันทำไมครับ”

“คุณหยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“น้องว่านเป็นภรรยาของพี่นะครับ ต่อไปนี้ถ้าน้องว่านไม่เรียกพี่ว่าพี่กล้า พี่จะช่วยเตือนสติด้วยการจูบนะครับ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เมื่อไร พี่ก็จะจูบนะครับ ถ้าน้องว่านไม่เชื่อว่าพี่จะทำจริงมั๊ย เชิญน้องว่านลองได้เลยนะครับ”

“คุ.....ณณณ !!”

“อะ อะ สงสัยอยากโดนทำโทษ”

รัฐกรณ์ลุกขึ้นจากตักของวริษาทันที เขาจับใบหน้าของวริษาเอาไว้แล้วกดจูบลงไปบนริมฝีปากบางของเธออย่างลึกซึ้งเนิ่นนาน

“เอาอีกมั๊ยครับ เรียกพี่ว่าคุณบ่อยๆ นะครับ พี่ชอบ”

รัฐกรณ์มองหน้าบึ้งๆ ของวริษาแล้วยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนที่จะลดตัวลงไปนอนหนุนตักของวริษาตามเดิม เขาจับมือของวริษาเอาไว้ตลอดที่ดูละครด้วยกัน มันจึงทำให้เขารู้ว่าวริษาไม่ยอมใส่แหวนแต่งงาน

“แหวนหายไปไหนครับ”

“ฉันถอดไว้บนห้อง”

“พี่ว่าน้องว่านควรแทนตัวเองว่า ว่าน นะครับ”

“เรื่องมาก”

“น้องว่านพูดว่าอะไรนะครับ พี่ไม่ได้ยินเลย”

“ปะ...เปล่า ว่านไม่ได้พูดอะไรนี่คะ พี่กล้าน่าจะหูไม่ดีนะคะ”

วริษายอมเรียกตามที่รัฐกรณ์สั่งเพราะเธอไม่อยากโดนรัฐกรณ์ทำโทษด้วยการจูบแบบนั้น เธอเป็นผู้หญิงมีแต่เสียกับเสีย ไม่เหมือนผู้ชายแบบรัฐกรณ์ที่มีแต่ได้กับได้

“ไปครับละครจบแล้วขึ้นห้องนอนกันดีกว่า พรุ่งนี้เราต้องไปทำงานกันแต่เช้านะครับ”

“เอ่อ...พี่กล้าง่วงแล้วเหรอคะ งั้นขึ้นนอนก่อนว่านได้เลยค่ะ ว่านอยากต่อจิกซอว์เสียหน่อย”

“โธ่!! ที่รัก บนห้องนอนมีอะไรที่น่าทำกว่าการต่อจิกซอว์ตั้งเยอะนะครับ”

เมื่อพูดจบรัฐกรณ์อุ้มวริษาขึ้นแนบอกทันที ด้วยความที่วริษากลัวตกเธอเองก็เอามือคล้องคอของรัฐกรณ์เอาไว้เช่นกัน รัฐกรณ์อุ้มวริษาขึ้นไปจนถึงห้องนอน เมื่อเข้ามาในห้องเขาปล่อยเธอนอนลงบนเตียงกว้าง

วริษาเตรียมตัวที่จะอาบน้ำเพื่อเข้านอน รัฐกรณ์ก็เช่นกัน

“น้องว่านอาบก่อนเลยครับ อืม...หรือว่าเราจะอาบพร้อมกันไปเลยครับ”

“ว่านว่าเราแยกกันอาบดีกว่านะคะ พี่กล้ารอว่านแป๊บเดียวนะคะ”

“ครับ”

เมื่อทั้งคู่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยก็เตรียมพร้อมที่จะเข้านอน รัฐกรณ์ดับไฟในห้องนอนจนมืดสนิท

“อุ้ย!!”

รัฐกรณ์เลื่อนตัวเข้าไปกอดวริษาเอาไว้จากทางด้านหลัง

“ภรรยาใครน้าตัวหอมจังเลย”

“พี่กล้าคะว่านง่วงแล้วค่ะ นอนนะคะ”

“ขอพี่รักน้องว่านก่อนนะครับ”

“แต่......”

คำพูดของวริษาเลือนหายไปเพราะรัฐกรณ์ก้มลงจุมพิตบริเวณริมฝีปากของวริษาทันที เขาแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากราวกับต้องการค้นหาขุมทรัพย์ที่ล้ำค่า ส่วนมือก็บีบคลึงปทุมถันที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดนอน วริษาไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด เธอปล่อยไปตามธรรมชาติของชายหญิง วริษาเรียนรู้ที่จะทำตามที่รัฐกรณ์สอนเพื่อให้ทั้งคู่ได้พบกับความสุขไปพร้อมกัน รัฐกรณ์ค่อยๆ ไล่ริมฝีปากเข้าซุกไซ้ซอกคอขาวนวลก่อนค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของวริษาออก จากนั้นเขาจูบเม้มบริเวณเหนือเต้าทรวงที่ล้นทะลักออกมาจากบราเซียตัวสวย วริษาแอ่นกายขึ้นเพื่อรับสัมผัสจากริมฝีปากของรัฐกรณ์ เมื่อปทุมถันเป็นอิสระจากการถูกห่อหุ้ม รัฐกรณ์ไม่รอช้ารีบบีบคลึงปทุมถันคู่งามพร้อมกับทักทายยอดอกสีชมพูด้วยปลายลิ้น รัฐกรณ์ดูดดึงยอดถันจนหายเข้าไปในโพรงปาก เขาใช้ปลายลิ้นเลียวนไปรอบๆ จนยอดอกแข็งเป็นตุ่มไตสู้กับลิ้นร้อนของเขาเช่นกัน

“อื้อออออ”

“รอหน่อยนะครับที่รัก เดี๋ยวเราค่อยไปพร้อมกันนะครับ”

รัฐกรณ์รู้สึกหวงเต้าทรวงของภรรยา ขนาดเขาเลื่อนใบหน้าลงมาที่สะดือแล้ว แต่ว่ามือของเขายังคงบีบคลึงไม่ยอมปล่อย รัฐกรณ์ลากลิ้นร้อนรอบบริเวณแอ่งสะดือ และค่อยๆ ลากผ่านมาที่ท้องน้อยจนถึงความเป็นหญิงที่มีแพรไหมแสนนุ่มปกคลุมอยู่

“พี่กล้าอย่าค่ะ”

“พี่จะทำให้ที่รักมีความสุขนะครับ”

รัฐกรณ์ใช้มือแหวกความเป็นหญิงออกจนเห็นอัญมณีที่ประดับอยู่ตรงใจกลางร่าง เขาไม่รอช้าใช้ลิ้นยาวชอนไชกดย้ำซ้ำๆ จนวริษาตัวบิดเกร็งส่งเสียงร้องเพื่อระบายอารมณ์ออกมา

“อ้าาาาาาาา”

“อุ้ยยยยยยยยยย”

“ร้องดังๆ เลยครับที่รัก”

“อื้อออออออ”

“อึ๊ยยยยยยยยย”

วริษายังคงเปล่งเสียงร้องออกมาอย่างต่อเนื่องเพื่อปลดปล่อยความกำหนัดที่มีอยู่ออกมา รัฐกรณ์ยังคงตั้งใจพาวริษาไปแตะขอบสวรรค์ให้จงได้ซึ่งเพียงไม่นานวริษาก็ยอมคลายน้ำหวานออกมาให้รัฐกรณ์ได้ลิ้มชิมรส วริษาพร้อมแล้วสำหรับการออกรบไปพร้อมกับอาวุธคู่กายของรัฐกรณ์ ครั้งนี้การผ่านด่านข้าศึกเข้าไปง่ายดายกว่าครั้งแรกเล็กน้อย เมื่อรัฐกรณ์ออกแรงกดเพียงเล็กน้อยอาวุธของเขาก็ผ่านเข้าไปได้ครึ่งทางแล้ว

“อื้อออออ”

“อีกครึ่งนึงครับที่รัก อดทนนะครับ”

รัฐกรณ์กางขาของวริษาให้กว้างมากขึ้นอีกเล็กน้อย จากนั้นเขาใช้มือขยี้ตรงอัญมณีสีชมพูของวริษาเพื่อให้เธอเกิดความเสียวซ่าน จากนั้นจึงดันอาวุธที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งเข้าไปจนสุดแล้วค้างเอาไว้แบบนั้นก่อน

“อ้าาาาาาา”

“เจ็บมากมั๊ยครับ”

วริษาไม่ได้ตอบรัฐกรณ์เป็นคำพูด เธอส่ายหน้าน้อยๆ เป็นคำตอบแทน

“งั้นพี่พาไปสวรรค์นะครับ”

วริษาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เธอเอียงหน้าหลบสายตาของรัฐกรณ์ที่มองมาด้วยความอาย

รัฐกรณ์โน้มตัวไปด้านหน้ายิ่งทำให้อาวุธดันลึกมากขึ้นไปอีก เขากดจูบลงไปบนริมฝีปากบางอย่างอ่อนโยนพร้อมกับการขยับช่วงเอวควบคู่กันไปด้วย มือของรัฐกรณ์ก็ช่วยกันทำหน้าที่บีบคลึงยอดปทุมถันงามของวริษาให้เธอรู้สึกเสียว แรงขยับค่อยๆ เพิ่มตามอารมณ์กำหนัดที่เกิดขึ้น วริษาเองก็ขยับเอวขึ้นรับอย่างไม่น้อยหน้าเช่นกัน ทั้งสองคนร่วมมือร่วมใจกันเป็นอย่างดีจนรัฐกรณ์ฝืนตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ เขาปล่อยสายธารแห่งรักเอาไว้ในตัวของวริษา แล้วทิ้งน้ำหนักตัวทับคนที่อยู่ใต้ร่างอย่างหมดแรง

“พี่กล้าคะว่านหนักคะ”

รัฐกรณ์ที่ทิ้งน้ำหนักลงไปอย่างลืมตัวรีบพลิกตัวแล้วดึงคนที่อยู่ใต้ร่างให้ขึ้นมาทาบทับตนเองเอาไว้

“หายหนักหรือยังครับ”

วริษาพยักหน้าเป็นการตอบ

“เอ่อ...ว่านอยากเข้าห้องน้ำจังค่ะ เอาออกไปได้มั๊ยค่ะ”

วริษาเลี่ยงที่จะพูดว่าอะไรที่เธอต้องการให้รัฐกรณ์ถอดถอนออกไปจากร่างกายของเธอ

“น้องว่านจะให้พี่เอาอะไรออกไปครับ ไหนบอกพี่สิครับ”

“พี่กล้าอย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้นะคะ”

“อ้าว...ก็พี่ไม่รู้จริงๆ นี่ครับ”

“กะ...กะ...ก็...”

“อะไรครับ หึ!! ไหนบอกพี่ซิ!!”

รัฐกรณ์แกล้งขยับเอวเพื่อดันอาวุธให้โดนความเป็นหญิงของวริษา

“อุ้ยยย”

“พี่กล้าคนลามก ปล่อยว่านเดี๋ยวนี้เลยนะคะ”

“พี่ลามกตรงไหนครับ พี่แค่ขยับเอวเฉยๆ เอง”

“ก็งูของพี่กล้ามันโดนว่านนี่คะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอ๊ะ!! ว่าแต่งูของพี่เป็นงูอะไรครับ”

“งูเขียวค่ะ”

วริษาหมั่นไส้คนที่ช่างมั่นใจในขนาดของตนเอง เธอจึงแกล้งตอบไปแบบนั้น

“ว้า...แย่จัง !! งูพี่เป็นแค่งูเขียวเองเหรอครับ คำตอบไม่ถูกใจ งั้น!! ขอเอางูเขียวเข้าถ้ำไว้แบบนี้ก่อนนะครับ”

รัฐกรณ์แกล้งขยับเข้าออกให้วริษาได้รู้สึก

“อื้ออ...พี่กล้าอย่างแกล้งว่านแบบนี้สิคะ...อื้ออ”

“งั้นให้ตอบอีกครั้งครับ ตกลงงูของพี่เป็นงูอะไรครับ”

“พี่กล้าชอบแกล้งให้ว่านอายอยู่เรื่อยเลย พี่กล้าไม่ยอมปล่อยว่านใช่มั๊ยคะ”

“ใช่ครับ จะปล่อยก็ต่อเมื่อน้องว่านบอกว่างูของพี่ที่อยู่ในถ้ำเป็นงูอะไรครับ”

“เอ่อ...อออ งะ งะ งูอนาคอนด้าค่ะ”

“พูดถูกใจแบบนี้ต้องให้รางวัล”

รัฐกรณ์ดันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งโดยจับให้วริษานั่งทับอาวุธของเขาเอาไว้ ทั้งสองคนหันหน้าเข้าหากัน รัฐกรณ์ขยับตัวเองเพื่อหย่อนเท้าลงข้างเตียง เขาเอามือช้อนใต้ขาของวริษาเอาไว้ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จนวริษาต้องรีบเอามือกอดคอของรัฐกรณ์เอาไว้เพราะกลัวตก

“จะไปห้องน้ำใช่มั๊ยครับ เดี๋ยวพี่พาไปนะครับ”

“อะ อะ อ้าาาา พี่กล้าเอาออกก่อนสิคะ”

“พี่กำลังจะให้รางวัลน้องว่านนะครับ”

“เอ่อ ว่านไม่เอาได้มั๊ยคะ”

“ไม่ได้ครับ”

รัฐกรณ์พาวริษาเดินไปยังห้องน้ำทั้งที่ตัวติดกันแบบนั้น ตลอดทางเขาขยับเอวเพื่อส่งอาวุธเข้าไปสู้รบเพื่อพบชัยชนะ

“อิ๊ออออออิ๊”

“อื้ออออออออ”

“อ้าาาาาาาาาาาาา”

รัฐกรณ์หยุดอยู่ที่ข้างกำแพงหน้าห้องน้ำ เขาดันตัววริษาพิงกำแพงเอาไว้จากนั้นยกขาทั้งสองข้างของเธอให้สูงขึ้นอีกเล็กน้อยก่อนที่จะขยับเอวเข้าออกอย่างดุดัน วริษาได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาดังๆ เท่านั้น

“อึ้ยยยยย”

“อือออออออ”

“ซี๊ดดดดดดดดด // ซี๊ดดดดดดดดด”

นี่คือครั้งที่สองที่รัฐกรณ์พาวริษาขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกัน เขาปล่อยสายธารแห่งรักเอาไว้ในตัวของวริษาอีกครั้ง จากนั้นจึงค่อยๆ ถอดถอนอาวุธออกมา รัฐกรณ์อุ้มวริษาเข้ามาส่งถึงในห้องน้ำ

“ให้พี่นั่งรอในนี้นะครับ”

“ไม่เอาค่ะ”

“พี่ก็ไม่ได้จะเอานี่ครับ พี่แค่จะนั่งรอน้องว่านเฉยๆ ครับ”

“พี่กล้า”

“คร๊าบบบบ...คุณภรรยา”

“พี่กล้าอย่าขี้โกงสิคะ ว่านขอทำธุระแป๊บเดียวนะคะ พี่กล้าไปรอว่านข้างนอกนะคะ”

“พี่อยากอยู่ในนี้เผื่อน้องว่านเป็นลม พี่จะได้ช่วยทันนะครับ”

“งั้น!! ก็ตามใจพี่กล้าเลยค่ะ”

วริษารีบจัดการธุระส่วนตัวของตนเองจนเสร็จเรียบร้อย เธอไม่ลืมที่จะใส่ชุดคลุมอาบน้ำออกมาด้วย

“เดินไหวมั๊ยครับ”

“ไหวค่ะ”

“พี่ว่าให้พี่อุ้มดีกว่านะครับ”

เมื่อพูดจบรัฐกรณ์ช้อนตัววริษาขึ้นมาแนบอก เขาอุ้มวริษาเอาไปวางลงบนเตียงนอน

“เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนนะครับ”

วริษาพยักหน้าน้อยๆ เพื่อตอบรับรัฐกรณ์

“ไม่ต้องใส่เสื้อผ้านะครับ พี่ขี้เกียจถอด”

“บ้า”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

รัฐกรณ์หัวเราะก่อนเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

วริษาเองก็ไม่กล้าที่จะใส่เสื้อผ้า เธอนั่งรอรัฐกรณ์โดยใส่ชุดคลุมอาบน้ำอยู่แบบนั้น เมื่อรัฐกรณ์ออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นวริษาที่ยังไม่ได้แต่งตัวก็ได้แต่อมยิ้มล้อเลียน

“เดี๋ยวนี้เชื่อฟังพี่ด้วย น่ารักที่สุดเลยครับ ว่าแต่น้องว่านง่วงนอนหรือยังครับ”

“ว่านง่วงมากเลยค่ะพี่กล้า”

“โอเคงั้นนอนกันนะครับ”

“แต่ว่านไม่ชินที่จะ....”

“เดี๋ยวน้องว่านก็ชินครับ เชื่อพี่นะ”

รัฐกรณ์ดับไฟในห้องนอนจนมืด เขากอดวริษาเอาไว้ในอ้อมกอดและค่อยๆ ปลดเชือกที่ผูกเอวของวริษาออก

“พี่กล้าว่านไม่ไหวแล้วนะคะ”

“น้องว่านนอนเฉยๆ นะครับ เดี๋ยวพี่จัดการเองครับ”

“แต่...”

“นะครับ สงสารพี่นะครับ พี่อยากรักน้องว่านตลอดเวลา ให้พี่รักน้องว่านนะครับ”

“เราพึ่งจะ...”

“มันไม่พอสำหรับพี่เลย”

รัฐกรณ์ไม่รอให้วริษาต่อรองหรือตั้งคำถามกับเขาอีกต่อไป เขาจูบเพื่อปิดปากไม่ให้เธอได้เอ่ยอะไรออกมา จากนั้นเรื่องราวและขั้นตอนทุกอย่างรัฐกรณ์และวริษาปล่อยให้เป็นไปตามกลไกของธรรมชาติเท่านั้น กว่าทั้งคู่จะได้นอนเวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่มาสองชั่วโมงแล้ว

บันทึกรักทุกครั้งที่เกิดขึ้นมันช่างดีต่อใจของวริษาและรัฐกรณ์ยิ่งนัก ทั้งสองคนต่างแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่จะรักกัน

 

.............................

📌📌📌

นิยายเรื่องนี้ไรท์แต่งมาจากจินตนาการเท่านั้นนะคะ

ชื่อบุคคล สถานที่ เหตุการณ์ เป็นสิ่งที่ไรท์ สมมติขึ้น

อ่านเพื่อความสนุก และความบันเทิงเท่านั้นนะคะ

😍🙏ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านกันนะคะ

🙏ขอบคุณที่กดไลก์ค่ะ👍

🙏ไรท์น้อมรับทุกคำติชมนะคะ

😊ไรท์จะพยายามแต่งให้ดีที่สุดค่ะ

👉🏻ปูลิง....ถ้ามีคำผิด หรือสะกดคำผิด ทำให้ลีดอ่านแล้วสะดุด 🙏ต้องขอโทษด้วยจ้า😅 ((ไรท์พิมพ์ในมือถือจ้า📱))

👉🏻ปูลิงอีกสักรอบ....ถ้าเนื้อเรื่องวกไปวนมา เหตุการณ์ไม่ปะติดปะต่อ นั่นเกิดจากความโก๊ะและความหลงลืมของไรท์เองนะคะ ((🙏ขอโทษจริงๆ ค่ะ เพราะไรท์ใช้เวลาก่อนเข้านอนนั่งคิดและพิมพ์ค่ะ))

👉🏻ปูลิงสุดท้าย....ไรท์ไม่ใช่นักเขียนนิยายมืออาชีพนะคะ แต่แค่ชอบอ่านนิยาย และอยากลองแต่งนิยายดูบ้างเท่านั้นค่ะ🤓

🤟❤️💕❤️🤟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}