Lavi20R

ขอบคุณสำหรับการอ่านนะคะ ถ้าหากชอบก็อย่าลืมกดไลก์และคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ 💖

อาทิตย์สีชมพูยี่สิบ - ดื้อ

ชื่อตอน : อาทิตย์สีชมพูยี่สิบ - ดื้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 มิ.ย. 2562 13:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อาทิตย์สีชมพูยี่สิบ - ดื้อ
แบบอักษร

อาทิตย์สีชมพูยี่สิบ

ดื้อ

.

.

.

"พี่อาทิตย์เป็นอะไรรึเปล่าคะ ดูหน้าเครียดๆ" ชมพูเอ่ยถามอีกคนที่ยืนขมวดคิ้วอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ด้วยความเป็นห่วง

ช่วง 2-3 วันมานี้พี่อาทิตย์ดูมีเรื่องให้คิดอยู่ในใจอยู่ตลอดเวลา ถึงตอนเธอมาอ้อนเขาจะดูยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นปกติดี แต่ถ้าหากปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวเมื่อไร เขาก็จะทำหน้าเครียดเช่นเดียวกับตอนนี้

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรหรอก" อาทิตย์หันมายิ้มให้กับชมพูอย่างอ่อนโยนประหนึ่งว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ แต่เธอรู้ว่าเขาโกหก เขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ

บางอย่างที่ไม่อยากบอกเธอ

"ทำไมพี่อาทิตย์ต้องปิดหนูด้วยล่ะคะ" คนตัวเล็กพูดน้ำเสียงราบเรียบ ถอนหายใจแล้วส่ายหน้าให้กับคนพี่ก่อนเดินเข้าไปหาร่างสูงหน้ากระจกแล้วติดกระดุมเสื้อให้แบบที่ทำเป็นประจำทุกเช้า

พี่อาทิตย์เป็นคนชอบใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาว ทำให้ดูเป็นผู้ชายที่มีความเป็นผู้ใหญ่และดูสุขุมอยู่ไม่น้อยเลย

"หนูเป็นแฟนพี่อาทิตย์น้า คิดจะมีความลับต่อกันจริงๆ หรอ" เธอทำปากงุ้ยใส่คนตัวสูงกว่าเป็นเชิงอ้อน

"อะไรหรอคะ" ชายหนุ่มแกล้งทำไขสือ

"เรื่องที่พี่อาทิตย์คุยกับพี่เบิ้มไงคะ หนูรู้ว่าพี่ทั้งสองต้องแอบคุยอะไรกันลับๆ แน่เลยใช่ไหมล่ะ หนูก็ไม่อยากจะยุ่งหรอกนะคะ แต่พี่อาทิตย์ทำหน้าเครียดบ่อยขนาดนี้หนูชักจะสงสัยแล้วสิ ว่าพี่ทั้งสองคุยอะไรกัน" ชมพูพูดยาว หรี่ตาลงเพื่อจับผิดเขา ทว่าคนปากแข็งกลับยิ้มหวานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยื่นมือหนาประคองแก้มนุ่มของอีกคนอย่างเบามือ

"ทำไมหนูน้อยของพี่เป็นเด็กช่างสงสัยขนาดนี้นะ" เขาเอ่ยก่อนจะจุมพิตที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเบาๆ

"ก็..."

"วันนี้ไปกินไอติมร้านเดิมกันไหมคะ พี่อยากกินไอติมจังเลยค่ะ" อาทิตย์ชวนเปลี่ยนเรื่อง ผละตัวจากอีกคนแล้วหันหน้าเข้าหากระจก สำรวจเครื่องแต่งกายของตนเองว่าเรียบร้อยดีหรือไม่

อาทิตย์เป็นที่คนค่อนข้างเจ้าระเบียบกับเรื่องบุคลิกของตนเอง การแต่งกายของเขาจะต้องเป๊ะทุกกระเบียดนิ้วแม้ไม่ได้ออกไปนอกบ้านก็ตาม ทรงผมต้องถูกเซ็ตเป็นอย่างดี หนวดและเคราก็ต้องกำจัดออกเป็นประจำ รวมไปถึงเล็บและฟันที่ต้องสะอาดอยู่เสมอ ปิดท้ายด้วยการฉีดน้ำหอมกลิ่นเย็นๆ รู้สึกถึงความสะอาดและความเป็นผู้ใหญ่ยิ่งขึ้นไปอีก เพราะแบบนี้ชมพูถึงได้หลงรักในความเป็นอาทิตย์ได้ถึงขนาดนี้ยังไงล่ะ

อันที่จริงเรื่องการจับกุมนายหมอกและนายหมีไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นจะต้องเก็บเป็นความลับ แต่การที่จะให้ชมพูมารู้เรื่องนี้ เธอก็คงจะซักถามมากมายตามประสาเด็กขี้สงสัย ว่าทำไมคนทั้งสองนั้นต้องถูกตามจับ มันคงจะไม่ดีแน่ๆ ยิ่งมีเรื่องที่นายหมีส่งรูปเป็นเชิงขมขู่มาแบบนี้ด้วย แม้ในรูปจะไม่เห็นหน้าของชมพู แต่อาทิตย์เชื่อว่าเธอจะต้องรู้สึกแย่อย่างแน่นอน

ส่วนตัวชมพูเองยังอดนึกสงสัยไม่ได้ว่าคนรักของตนเองซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่ ถ้าเขาบอกเธอไม่ได้จริงๆ สงสัยคงต้องไปถามเอาจะเบิ้มแทนแล้วล่ะ

.

.

.

"พี่เบิ้มขา~" เสียงใสของสาวน้อยในชุดนักศึกษาดังขึ้นจากด้านหลัง เบิ้มหันมองเธอด้วยความแปลกใจที่เห็นคุณหนูมายืนอยู่ในโรงน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยคนงานเพศผู้ในเวลาพระอาทิตย์กำลังจะตกดินเช่นนี้

คนตัวเล็กเห็นผู้ชายที่ใส่เสื้อกล้ามสีขาวยืนนิ่ง ไม่ตอบสนองต่อการมาของเธอ เธอจึงทำท่าจะเดินเข้าไปหา แต่ก็ถูกเบิ้มห้ามไว้เสียก่อน

"อย่าครับคุณหนู" เบิ้มร้องขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นห้ามไม่ให้อีกคนเดินเข้ามาใกล้ เพราะพื้นเต็มไปด้วยเศษน้ำแข็ง กลัวคุณหนูจะลื่นล้มเอาได้

"ง่ะ ทำไมล่ะคะ" ชมพูทำหน้าเสีย

"ค...คุณหนูมาที่นี่ทำไมหรอครับ" เบิ้มถามตะกุกตะกัก ให้ตายสิ! คุณหนูชมพูใส่ชุดนักศึกษาแบบนี้แล้วดูน่ารักชะมัดเลย พวกคนงานที่อยู่ในโรงน้ำแข็งตอนนี้ก็คงคิดแบบเดียวกับเขาด้วยสินะ เห็นมองคุณหนูกันตาเป็นมันเชียว บางคนถึงกับวางที่ตักน้ำแข็งในมือลงเพื่อมองคุณหนูโดยเฉพาะ

จะฟ้องเฮียอาทิตย์ให้หมดเลย ไอ้พวกนี้ เบิ้มคิดในใจ

"คือ...หนูอยากคุยอะไรกับพี่เบิ้มหน่อยค่ะ พี่เบิ้มคุยกับหนูหน่อยได้ไหมคะ" เธอพูดก่อนจะยิ้มหวาน

"ถ้าอย่างนั้นไปคุยกันข้างนอกดีกว่าครับ ตรงนี้ดูท่าจะไม่ดี"

"ทำไมหรอคะ อ้าว..." ไม่ทันพูดจบประโยค ร่างสูงก็เดินนำไปอีกทางหนึ่ง ชมพูเดินตามอย่างว่าง่าย เพราะเบิ้มเป็นคนสนิทของพี่อาทิตย์ เธอจึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่เชื่อใจเบิ้ม

ในส่วนของเบิ้ม ยิ่งเห็นคุณหนูทำท่าทำทางน่ารักแบบเมื่อกี้นี้ก็เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย เพราะพวกคนงานในนั้นจับจ้องมาที่คุณหนูด้วยสายตาแทะโลมยิ่งขึ้น แต่ก็ไม่แปลกหรอกที่ทุกคนจะทำแบบนั้น เพราะในอาณาเขตโรงน้ำแข็งของเฮียอาทิตย์มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น การที่ได้เห็นหญิงสาวสักคนเดินเข้ามาจึงถือเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจและน่าสนใจมากๆ ของชาวคนงานของโรงน้ำแข็งนี้ ขืนเบิ้มปล่อยให้คุณหนูอยู่ข้างในนานกว่านี้อีกหน่อย คงไม่ดีแน่ๆ

ชายหนุ่มหยุดลงที่สวนกว้างแห่งหนึ่ง ซึ่งห่างออกมาจากตัวโรงน้ำแข็งประมาณ 100 เมตร แต่ก็ยังถือเป็นอาณาเขตของโรงงานน้ำแข็งอยู่ เฮียสร้างสวนนี้ไว้เพื่อให้คนงานพักผ่อนหย่อนใจ หรือหากใครอยากเล่นกีฬากันก็มาเล่นที่สวนแห่งนี้ได้ ช่างเป็นเฮียที่เอาใจใส่ลูกน้องมากๆ

"คุณหนูมีอะไรกับเบิ้มรึเปล่าครับ" เบิ้มเปิดประเด็นก่อน

"คือว่าชมพูอยากรู้ว่าพี่เบิ้มกับพี่อาทิตย์คุยอะไรกันหรอคะ เห็นพวกพี่คุยกันทีไรต้องทำหน้าเครียดทุกทีเลย" ชมพูถามตรงไปตรงมา

"ไม่มีอะไรหรอกครับคุณหนู ก็...คุยเรื่องงานทั้วไป" เบิ้มเลี่ยงที่จะตอบความจริงไป เพราะเฮียกำชับไว้ว่าห้ามให้คุณหนูรู้เรื่องนายหมอกและนายหมี

"พี่เบิ้มโกหก บอกหนูหน่อยไม่ได้เลยหรอคะ นะๆๆ บอกหนูหน่อยน้า~" คนตัวเล็กทำเสียงออดอ้อน เกาะแขนเบิ้มแล้วคะยั้นคะยอให้เบิ้มตอบความจริงกับเธอมา ชายหนุ่มกระแอมสองครั้งแล้วเบนหน้าหนี กลัวจะใจอ่อนกับเธอ

"ผมบอกคุณหนูไม่ได้หรอกครับ ถ้าเฮียรู้เฮียต้องฆ่าผมแน่ๆ เลย"

"ก็อย่าให้พี่อาทิตย์รู้สิคะ นะๆ บอกหนูเถอะ หนูจะปิดปากเงียบไม่พูดอะไรเลย พี่เบิ้มไม่ต้องกลัวว่าพี่อาทิตย์จะจับได้น้า~" คนตัวเล็กยังคงออดอ้อนอย่างต่อเนื่อง เบิ้มมองดวงตากลมโตของเธอนิ่ง เธอกระพริบตาปริบๆ ดูน่ารักน่าเอ็นดู

"โถ่ ก็ได้ครับ คุณหนูนี่นะ..." เขาถอนหายใจแล้วส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้ สุดท้ายแล้วก็ใจอ่อนให้กับคุณหนูคนนี้จนได้

คนอะไรน่ารักเป็นบ้า ต้องเกิดใหม่อีกกี่ชาติถึงจะได้คนน่ารักแบบนี้มาเป็นแฟนกันนะ เบิ้มตัดพ้อ

"เย้ๆ พี่เบิ้มนี่ใจดีที่สุดในโลกเลย" คนตัวเล็กร้องพลางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ แต่ดูเหมือนเธอจะดีใจมากไปหน่อย เกิดสะดุดก้อนหินจนเสียหลักล้ม เบิ้มตกใจ ทำท่าจะเข้าไปช่วยเธอแต่ก็ชะงัก

"เอ่อ..."

"เอ่ออะไรคะพี่เบิ้ม ช่วยหนูหน่อยสิ แง~ เจ็บจัง" ชมพูพูด ใช้มือจับข้อเท้าของตัวเองแต่แล้วก็ต้องรีบดึงมือกลับเพราะความเจ็บแปลบแล่นไปทั่วทั้งข้อเท้า ดูท่าทางข้อเท้าจะพลิก ทำให้เธอลุกไม่ไหว ต้องนั่งรอความช่วยเหลือจากอีกคน

"ซน"

น้ำเสียงคุ้นหูเอ่ยสั้นๆ ชมพูสะดุ้งแรง หันไปมองตามต้นเสียงอย่างเชื่องช้า เห็นร่างสูงดูคุ้นตายืนกอดอกอยู่ด้านหลัง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเคราเรียบเฉยราวกับไร้ความรู้สึก

"แหะๆ" คนตัวเล็กขำแห้งให้กับอาทิตย์ หันไปมองหน้าเบิ้มเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับส่ายหน้ารัว

"จะไปไหนก็ไป ขืนมึงยังยืนอยู่ตรงนี้กูจะฆ่ามึง" อาทิตย์เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบกับเบิ้ม แต่สายตายังคงจับจ้องที่คนตัวเล็กนิ่งๆ ดูเย็นชาจนน่าชนลุก เบิ้มรีบพยักหน้ารับแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

"โอ๊ะ วันนี้อาจารย์ให้ชีทมาด้วย สงสัยต้องรีบไปอ่านแล้ว" ชมพูสร้างเรื่องขึ้นมา ทำท่าจะลุกหนีคนพี่แต่ก็ต้องชะงักเพราะข้อเท้าของเธอยังคงเจ็บแปลบอยู่

ตายแน่ๆ เลยยัยชมพู เธอคิดในใจ

คนตัวสูงเห็นดังนั้นก็ได้แต่กระตุกยิ้มมุมปาก ย่อตัวลงนั่งยองข้างๆ เธอ แล้วมองหน้าเธอนิ่ง

"ทำแบบนี้พี่โกรธนะคะ" อาทิตย์พูด

พี่ครามตอนโกรธยังไม่น่ากลัวเท่านี้เลย เธอคิด

ปึก!

"อ้ะ!" คนแก่กว่าใช้นิ้วดีดหน้าผากชมพูไปหนึ่งครั้งด้วยความหมั่นเขี้ยว อยากจะจับมาตีเสียให้เข็ดไปเลย

ว่าแล้วเชียวว่าต้องมีแผนอะไร เพราะตอนไปรับกลับมาจากมหาวิทยาลัยเห็นออดอ้อนเขาเสียเหลือเกิน แถมยังบอกให้เขานอนพักเอาแรงเพราะว่าคืนนี้จะให้เขาจัดหนัก นี่ถ้าเขาไม่แกล้งเล่นตามน้ำ ไม่ทำเป็นหลับอยู่ในห้องละก็ คงไม่รู้ว่ายัยเด็กคนนี้จะหนีออกมาเพื่อมาหาเบิ้มหรอก

"สมน้ำหน้า แบบหนูต้องโดนแบบนี้แหละ"

"ง่ะ ใจร้ายที่สุดเลยคนคนนี้" ชมพูบ่นพลางเอามือลูบหน้าผากตัวเอง

"ไหนบอกพี่อาทิตย์หน่อยสิคะ ว่าแอบมาหาเบิ้มตอนมืดๆ ค่ำๆ แบบนี้ทำไม" อาทิตย์ถามสีหน้าจริงจัง ก่อนจะละสายตาไปที่ข้อเท้าของเธอ เขาใช้มือสัมผัสมันเบาๆ แต่คนตัวเล็กก็ร้องขึ้นเสียงดังอย่างลืมตัว

"น่าจะข้อเท้าพลิกน่ะค่ะ แหะๆ" เธอขำแห้งอีกครั้ง กลัวโดนอาทิตย์บ่นใจจะขาด ทว่าเขาไม่ได้บ่นอะไร ได้แต่ส่ายหน้าเอือมระอา

"เดินไหวไหม"

"เจ็บอ่า เดินไม่ไหวหรอก อุ้มหน่อยน้า" คนตัวเล็กอ้อน แทนที่คนพี่จะใจดีอุ้มเธอกลับเข้าบ้าน ทว่าโดนดีดหน้าผากซ้ำอีกรอบ

"ไม่ต้องมาทำตัวน่ารักเลย หนูนี่นะ ออกมาคนเดียวแบบนี้ได้ไง โรงน้ำแข็งพี่อาทิตย์มีแต่ผู้ชาย หนูก็รู้ไม่ใช่หรอคะ หนูไม่กลัวบ้างรึไง" ชายหนุ่มบ่นยาว คนโดนบ่นหน้าเสีย ยกมือไหว้ขอโทษไปหนึ่งที

"หนูขอโทษ แต่หนูอยากมาหาพี่เบิ้มนี่นา"

"มาหามันทำไม" อาทิตย์ถามเสียงเข้ม ความหึงหวงพุ่งขึ้นมาทันที ไอเรื่องมาหาเบิ้มน่ะไม่เท่าไร แต่เรียก 'พี่เบิ้ม' ออกมาได้เต็มปากเต็มคำแบบนี้มันน่านัก

"ก็...มาถามเรื่องที่พี่คุยกันไง หนูอยากรู้อะ แต่พี่อาทิตย์ไม่ยอมบอกหนูเลย ก็เลยมาถามพี่เบิ้มดีกว่า แต่พี่เบิ้มก็ไม่บอกเหมือนกัน ไม่รู้ว่าทำไมช่วยกันปกปิดขนาดนี้ด้วย" ชมพูอธิบาย อาทิตย์ได้ฟังก็ถอนหายใจยาว อุ้มคนตัวเล็กขึ้นจากพื้นแล้วมองหน้าเธอนิ่ง

"ดื้อ"

เขาพูดสั้นๆ ก่อนจะอุ้มเธอพาเดินกลับไปที่บ้าน ชมพูนิ่วหน้าน้อยใจคนพี่ ถึงจะรู้ว่าตัวเองผิดที่ออกมานอกบ้านคนเดียวแบบนี้ แต่ก็เป็นเพราะพี่อาทิตย์มีความลับกับเธอก่อนนี่นา

ไม่นานนักชายหนุ่มก็พาเธอเข้ามาในบ้านได้ เขาวางเธอลงบนโซฟาห้องรับแขกแล้วนั่งลงบนพื้น ยกเท้าเล็กๆ ของชมพูขึ้นมาดูด้วยความเป็นห่วง

"เจ็บมากรึเปล่า" เขาถาม

"เจ็บค่ะ" ชมพูตอบนิ่งๆ พอเห็นพี่อาทิตย์เป็นห่วงขนาดนี้ก็ชักจะรู้สึกผิดขึ้นมา ถึงจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นห่วงเธอขนาดนี้ ทั้งที่เธอยังไม่ทันได้ก้าวออกไปจากอาณาเขตของเขาก็ตาม

"ถ้าหนูอยากรู้ขนาดนั้นเดี๋ยวพี่อาทิตย์บอกเองก็ได้" อาทิตย์ตอบสั้นๆ พลางนวดคลึงที่ข้อเท้าของเธอเบาๆ

"ถ้ามันเป็นความลับขนาดนั้นหนูไม่อยากรู้ก็ได้ค่ะ"

"หืม ยังไงกันแน่"

"ก็...พี่อาทิตย์ดูไม่อยากให้หนูรู้มากๆ เลยนี่คะ ถึงขั้นสั่งพี่เบิ้มไม่ให้บอกหนูด้วย หนูก็เลยเริ่มไม่อยากรู้แล้ว" ชมพูอธิบาย ถ้ามันบอกไม่ได้จริงๆ เธอก็ไม่อยากจะคาดคั้นอะไรจากเขาแล้ว

"เอาเป็นว่าถ้าเรื่องทุกอย่างเรียบร้อย พี่อาทิตย์จะบอกหนูเอง โอเคไหมคะ"

"อื้ม" ชมพูพยักหน้าตอบพลางยิ้มหวาน อาทิตย์ยิ้มรับอย่างอ่อนโยน ทั้งสองมองตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ชมพูจะสะดุ้ง ยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกาแล้วทำตาโต

"ไหนพี่อาทิตย์บอกว่าอยากกินไอติมไม่ใช่หรอคะ จะสองทุ่มแล้วร้านจะเปิดไหมเนี่ย" ชมพูโวยวาย

"จริงสิ พี่ลืมไปเลย งั้นถ้าหนูหายเจ็บเท้าเมื่อไรเราไปร้ายไอติมกันเนอะ"

"โอเคค่ะ"

ทั้งสองตกลงจะไปร้านไอศครีมเจ้าโปรดกันเสร็จสรรพ โดยหารู้ไม่ว่าการออกไปข้างนอกในเวลาแบบนี้ อาจเจอคนที่ไม่หวังดีกับทั้งสองก็เป็นได้

เช่นชายที่ชื่อ 'หมี' เป็นต้น

.

.

.

.

.

แงงง อันที่จริงตอนนี้แต่งต่อเนื่องจากตอนที่แล้วเลย แบบอัพตอนที่แล้วเสร็จก็แต่งตอนนี้ต่อเลย แต่แต่งไม่ทันจบก็หลับเลยจ้า ตื่นมาอีกที อ้าว! ที่แต่งไว้หายหมดเลย ฮื่อออ นุจาล้อง สุดท้ายต้องแต่งใหม่ได้เป็นตอนนี้มาแทน

ปล. ตอนสั้นไปหรอ ขอโทษน้า~ Lavi20R ไม่รู้ว่ามันสั้นไป จะแต่งให้มันยาวกว่าเดิมซักจิ๊ดนึงละกันนะ ( จิ๊ดแบบจิ๊ดมากๆ )

ปล. 2 ช่วงหลังจากนี้เป็นเนื้อหาแบบจุกๆ ไปเรยจ่ะแม่จ๋า อาจจะห่าง nc ไปหน่อย ไม่ว่ากันเน้อ แต่อยากให้ติดตามน้า อย่าเพิ่งหนีกันไปไหนเยย ♡

ปล. 3 เห็นคอมเมนท์แว่วๆ มาถึงเบิ้มด้วย นี่พล็อตของเบิ้มขึ้นมาในหัวเลยจ้า55555555 ( มีใครอยากอ่านเบิ้มรึเปล่าอ่า ถ้ามีก็คงได้แต่งแหละ แต่เรื่องนี้ต้องอัพจบก่อน ตามด้วยเรื่องของพี่คราม แล้วถึงจะเป็นของเบิ้มน้า )

 

 

((( หนูชมพูววว )))

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}