Bytie

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 : ประหลาด

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 : ประหลาด

คำค้น : พิธีต้องสาป

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 63

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2562 16:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 : ประหลาด
แบบอักษร

        แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาจอนนี่ได้ลืมตาตื่นขึ้น ‘’ อืมม.... เช้าแล้วหรอเนี่ย...หึ้บบบ!! อ่า~~ ‘’ เขาบิดขี้เกียจไปมาก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปชั้นล่าง 

               ‘’ แม่ครับ!! แม่เช้านี้กินอะไรเนี่ย ‘’ จอนนี่ตะโกนพลางค่อยๆก้าวเท้าลงจากบันไดอย่างช้าๆ แต่ว่าก็ไม่มีเสียงตอบรับจากแม่ของเขา ‘’ ไปไหนของแม่กันนะ พ่อก็ทำงานต่างประเทศ เฮ้อ... * จอนนี่มองไปรอบๆก่อนจะเดินไปในครัวเปิดตู้เย็นแล้วหยิบนมขวดใหญ่ออกมา 

               ‘’ ต้องใส่แก้วสินะ ถ้ากระดกคงโดนบ่นแน่ๆ ชั่งมันละกันแม่ก็ไม่อยู่....อึก..อึก ‘’ จอนนี่วางขวดนมกลับที่เดิมก่อนจะปิดตู้เย็น อืมแจนจะตื่นหรือยังนะลองดูหน่อยดีกว่า 

               จอนนี่ค่อยๆเดินไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วเปิดกระจกทางซ้ายในบ้านของเขาเพราะว่าเขากับแจนนั้นบ้านอยู่ติดกันจึงทำให้เจอกันได้ง่าย เขาค่อยๆแง้มผ้าม่านออกมาและมองออกไปนอกหน้าต่างสิ่งที่เขาเห็นคือรั้วไม้สีขาวที่กั้นระหว่างบ้านเขากับบ้านแจนเขามองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติทุกอย่างเงียบสงบเขาได้หันมองไปทางหลังบ้านก็เห็นแจนกำลังรดน้ำต้นไปอยู่ 

               ‘’ อ้ะไปทักทายหน่อยดีกว่า วันนี้จะไปทำอะไรที่ไหนดีนะ ‘’ จอนนี่เดินออกไปทางห้องครัวก่อนจะเปิดประตูที่ทะลุไปหลังบ้านได้แล้วตะโกนเรียกแจน 

               ‘’ แจน!! แจน!! อรุณสวัสดิ์ ‘’ แจนได้ยินก็หันมายิ้มก่อนจะโบกมือ จอนนี่เดินไปที่รั้วสีขาวก่อนจะใช้มือสองข้ามจับที่บนสุดของรั้วที่สูงแค่ครึ่งตัวเขาแล้วพูดคุยกับแจน 

               ‘’ ตื่นเช้าเหมือนเดิมเลยนี่ ‘’  

               ‘’ ก็นะฉันต้องรดน้ำต้นไม้ทุกวันนี่ ‘’ แจนตอบกลับสลับกับรดน้ำต้นไม้ไปด้วย 

               ‘’ จะว่าไปยายของเธอไม่อยู่หรอปกติเห็นจะรดน้ำด้วยกันนี่ ‘’ 

               ‘’ เห็นยายบอกจะไปที่โบสถ์น่ะ ฉันไม่ได้ไปด้วยหรอก ‘’ 

               ‘’ งั้นสินะ แม่ฉันก็ไม่อยู่แต่เช้าเลย ‘’ 

               ‘’ หืมนี่เธอไม่รู้หรอ..... ‘’ 

               ‘’ หืมรู้อะไร ‘’ 

               ‘’ เห็นยายฉันบอกว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ คนส่วนใหญ่จะไปที่นั่นกันแม่เธอก็อาจจะไปนะ ‘’ 

               ‘’ วันพิเศษหรอปกติเคยมีวันแบบนั้นด้วยหรอเนี่ย ‘’ 

               ‘’ ก็ไม่รู้เหมือนกัน ‘’ 

               ‘’ เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน ถึงเวลาเดี๋ยวเราไปที่นัดของพวกเราพร้อมกันเลยก็ดีนะแจน ‘’ 

               ‘’ ไม่มีปัญหา ‘’  

               จอนนี่ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรมากมายแค่สับสนนิดหน่อยกับหลายๆเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน หลังจากที่เขาได้เข้าห้องน้ำเขาก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนได้เรื่องที่แม่เขาทำตัวแปลกๆ ‘’ อืมเมื่อคืนแม่ก็ทำตัวแปลกๆ ชวนแจนไปที่โบสถ์ก่อนค่อยไปหาพวกที่เหลือดีกว่า ‘’ 

               จอนนี่อาบน้ำอย่างสบายใจก่อนจะออกมาแต่งตัวและเดินไปที่หน้าบ้านในระหว่างนั้นแจนก็นั่งเล่นอยู่หน้าบ้านรอเขาพอดี ‘’ ไปโบสถ์ก่อนนะแจน ฉันอยากไปหาแม่สักหน่อยน่ะยังไม่ได้กินไรแต่เช้าเลยนอกจากนม ‘’ 

               ‘’ หืมโบสถ์หรอ อืมได้จะไปว่าวันนี้เงียบๆว่าไหม ‘’ จอนนี่ได้ยินก็หันไปมองรอบๆตัวเขา เขาเพิ่งจะสังเกตุว่ารอบๆมันเงียบมากมันเงียบจนกระทั่งรู้สึกว่ามันผิดปกติได้เลยล่ะ 

               ‘’ ไม่หรอกมั้ง รีบไปดีกว่าจะได้ไม่ไปสายในที่ๆพวกเรานัดกันไว้ ‘’ แจนพยักหน้าก่อนที่พวกเขาจะปั่นจักรยานไปที่โบสถ์พวกเขาใช้เวลาไม่นานเพราะโบสถ์นั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้านของพวกเขามาก พวกเขาได้จอดจักรยานไว้ข้างๆโบสถ์ในตอนนั้นเสียงบทสวดบางอย่างดังมาจากในโบสถ์พวกเขาจึงคิดว่ากำลังทำพิธีอะไรกันสักอย่างอยู่ 

               หลังจากจอนนี่ลงจากจักรยานก็พูดบางอย่างขึ้นมา ‘’ อืมเหมือนจะทำอะไรกันอยู่นะ อย่าเพิ่งเข้าไปดีกว่า ‘’ แจนได้ยินก็พูดบางอย่าง ‘’ ถ้าเรารออาจจะนานก็ได้นะ ‘’ 

               ‘’ อืมไม่รู้สิ ‘’ จอนนี่คิดสักพักก่อนจะหันไปทางประตู ประตูตอนนี้นั้นมันปิดไม่สนิทมันแง้มออกมาเล็กน้อย ‘’ นั่นไง!! ไปดูดีกว่าว่าพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่ ‘’ 

               จอนกับแจนได้เดินไปที่ประตูโบสถ์ก่อนจะส่องผ่านช่องที่แง้มอยู่ ‘’ บทสวดไหนกันทำไมฟังไม่คุ้นเลย แถมน่ากลัวแปลกๆด้วยว่าไหมแจน...... แจน...แจน!! ‘’ จอนนี่หันไปมองแจนตอนนี้จู่ๆเธอก็หน้าซีด 

               ‘’ เป็นไรไปเธอปวดท้องหรอ? ‘’ 

               ‘’ มะ....มะ..ไม่ใช่....ดูนั่นสิจอนนี่ตรงบาทหลวง ‘’ จอนนี่ก็หันไปมองเขาก็เห็นบาทหลวงปกติ ‘’ ก็ปกติ.....นี.... ‘’ จู่ๆจอนนี่ก็น่าซีดอีกคนก่อนจะถอยหลังออกมา 

               ‘’ ฉะ....เธอ...บ้าอะไรกันน่ะ ‘’ เขาถอยหลังไปชนกับแจนก่อนทั้งคู่จะสดุดล้มลง ‘’ โอ้ย!! ‘’ จอนนี่ร้องออกมาหลังจากที่เขาล้มแล้วแขนถลอกนิดหน่อย ‘’ เป็นไรไหมแจน ‘’ แจนส่ายหัวเบาๆ 

               ‘’ ฉันไม่เป็นไร ‘’ จอนนี่พยักหน้าก่อนจะพูดบางอย่าง ‘’ เธอเห็นสินะ ‘’ แจนพยักหน้าเบาๆ ‘’ ใช่ฉะ...ฉันเห็น ‘’ จอนนี่ยังคงคิดว่าเขามองผิดไป เขาได้ค่อยๆเดินไปที่ประตูอีกรอบและส่องดูมันอีกครั้ง...แต่ทว่า!!! ตอนนี้เขาส่องผ่านนั้นก็มีหน้าใครไม่รู้มองมาทางเขาผ่านช่องประตูเช่นกัน ‘’ เห้ย!!! ‘’ จอนนี่ตกใจก่อนจะถอยหลังและสดุดล้มอย่างรวดเร็ว เสียงบทสวดในโบสถ์เงียบลงและมีชายร่างใหญ่หน้าตาหน้ากลัวที่พวกเขาไม่รู้จักเปิดประตูออกมา และชายคนนั้นก็พูดกับจอนนี่ด้วยน้ำเสียงที่เหยือกเย็นและผิดปกติอย่างเห็นได้ฉัน 

               ‘’ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า.....หนุ่มน้อย ‘’ จอนนี่ตกใจก่อนจะรีบลุกขึ้น ‘’ มะ...ไม่มีครับขอโทษที่รบกวน ไปแจน!! อะ..เอ่อขอตัวก่อนนะครับ ‘’ จอนนี่รีบจูงมือแจนแล้วเดินออกไปแต่ทว่าเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ชายร่างใหญ่คนนั้นกำลังยิ้มด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวพร้อมกับด้านหลังของเขาที่ทุกคนได้หันมามองด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้มอย่างน่าสยดสยอง 

               จอนนี่และแจนได้รีบปั่นจักรยานไปที่จุดที่เขาและเพื่อนๆนัดกันเป็นประจำ ณ สนามเด็กเล่นกลางเมืองที่พวกเขาอาศัยอยู่พวกเขารีบปั่นไปอย่างรวดเร็วซึ่งใช้เวลาไม่นานก็ถึงตรงม้านั่งริมน้ำที่พวกเขานั่งกันประจำทุกๆคนก็อยู่กันพร้อมหน้าตอนนั้นเดฟก็ตะโกนมาทางพวกเขา ‘’ อ่าว!! นั่นไงสองคนนั้นมาแล้ว !! ‘’  

               พวกเขาทั้งกลุ่มก็หันไปรวมทั้งทอมด้วย ทอมก็พูดบางอย่างขึ้นมา ‘’ เหอะ อย่างกับคู่รักฉันละจะอ้วก ‘’ เดฟก็หัวเราะ ‘’ ไม่เอาน่าทอมพวกเขาบ้านใกล้กันแถมรู้จักกันแต่เด็กๆ หรือว่านายชอบแจนกันล่ะหืออ? ฮ่าๆ ‘’ ทอมก็หันมามองก่อนจะสบถเบาๆ ‘’ หึ ‘’ 

               จอนนี่ที่ปั่นจักรยานอยู่ก็ตะโกนมาทางพวกเขา ‘’ ทุกคน!! แฮ็กๆ ทุกคน!! ‘’ โจที่นั่งอยู่ที่ม้านั่งได้ตะโกนตอบกลับจอน ‘’ ใจเย็นๆ หรือว่านายยังสติหลุดจากเรื่องเมื่อคืนหรอฮ่าๆ ‘’ 

               จอนนี่กับแจนได้ปั่นมาหยุดตรงที่พวกเขานั่งอยู่ก่อนจะลงจากจักรยานแล้วก็ทรุดลงที่พื้นพร้อมกับเสียงหายใจหอบรัวๆ ‘’ แฮ็ก แฮ็ก....นี่มันบ้าไปแล้ว...โอย.... ‘’ เดฟก็ก้มลงพยุงจอนนี่ก่อนจะพูดขึ้น ‘’ แขนไปโดนอะไรมาน่ะล้มหรอแกโตขนาดนี้ยังปั่นล้มอีกหรอจอนฮ่าๆ นี่แจนพวกเธอไปไหนกันมาล่ะเนี่ย ‘’ แจนที่ยังคงยืนแล้วก็พักหายใจจากอาการเหนื่อยอยู่ก็ค่อยๆพูดขึ้นมา 

               ‘’ พะ...พวกฉัน...แฮ็ก.ๆ..ไปที่โบสถ์กันมา ‘’ โจได้ยินก็ถาม ‘’ โบสถ์หรอ? วันนี้ฉันก็ว่าจะไปแต่ไม่ได้ไปฉันขี้เกียจน่ะ เห็นบอกเป็นวันพิเศษพวกเขาจะชวนฉันไป ฉันเลยให้ไอเด็กข้างบ้านที่รู้จักไว้มาเล่าให้ฟังตอนเย็นว่าทำอะไรกันที่นั่น เห็นไปกันเยอะเลย ‘’ 

               จอนนี่ค่อยๆจับไหล่ของเดฟก่อนจะให้เขาเลิกพยุงตัว ‘’ พอแล้วๆฉันพอหายเหนื่อยแล้ว ‘’ เดฟก็พยักหน้า ‘’ โอเครๆ ‘’ จอนนี่ก็หันไปทางโจก่อนจะถามบางอย่างกับสิ่งที่เขาพูดเมื่อสักครู่ 

               ‘’ เด็กข้างบ้านนายชื่อ แบรด์ใช่ไหมโจ ‘’ โจก็พยักหน้า ‘’ ก็ใช่น่ะสิทำไมหรอนายก็เจอหมอนั่นออกจะบ่อยนี่ ‘’ จอนนี่ก็พยักหน้าเบาๆก่อนจะหันไปมองแจนแล้วก็หันกลับมามองโจและพูดบางอย่าง 

               ‘’ คือพวกฉันไปที่โบสถ์มา.....ฉัน...ฉันมองเข้าไปแล้วก็เห็นแบรด์.... ‘’ ยังไม่ทันพูดต่อโจก็พูดแทรกขึ้นมา ‘’ แบรด์หรอก็ต้องเห็นสิเขาไปกับครอบครัวของเขานี่ ‘’ จอนนี่ส่ายหัวแล้วกูพูด ‘’ ฉันยังพูดไม่จบนายฟังสิโจ ตรงที่หน้าโบสถ์ที่บาทหล.... ‘’ ยังไม่ทันที่จอนนี่จะได้พูดต่อจู่ๆก็มีเสียงปริศนาดังมาจากทางด้านหลังของพวกเขา 

               ‘’ คุยอะไรกันหรอเด็กๆทั้งหลาย ‘’ เสียงทุ้มๆปริศนาของชายลึกลับดังมาจากทางหลังพวกเขา จอนนี่ที่ได้ยินก็หันไปมองเขาคือชายสูงวัยคนนึงที่แต่งตัวประหลาดๆ เขาใส่ชุดคลุมสีดำทั้งตัวกับหมวกทรงแหลมๆที่เหมือนกับหมวกพ่อหมดแต่แค่ไม่มีไอตรงที่ยื่นออกมาเป็นเพียงทรงกลวงๆ 

               ‘’ เอ่อเปล่าครับไม่มีอะไร ‘’ ชายสูงวัยคนนั้นก็ยิ้มและพูดขึ้น ‘’ โบสถ์หรอ....’’ ชายแปลกๆคนนั้นหัวเราะออกมาคนเดียวเบาๆก่อนจะยิ้มแล้วหันไปพูดกับใครไม่รู้แล้วก็หันกลับมาพูดกับพวกของจอนนี่ 

               ‘’ วันนี้เป็นวันพิเศษนะ....พวกเธอน่าจะไปที่นั่นกัน.....พวกเธอน่ะเป็นของล้ำค่าเลยล่ะ ‘’ จอนนี่และเพื่อนๆของเขาก็ต่างพากันสงสัยเรื่องที่ชายสูงวัยกำลังพูด ตอนนั้นจู่ๆทอมก็พูดขึ้นมา 

               ‘’ ไปเหอะ ปล่อยตาแก่เลอะเทอะนี่ไปเถอะไปฟังทำไมก็แค่คนบ้านั้นล่ะ ‘’ ทุกคนก็หันไปมองแล้วแจนก็พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะไม่ชอบที่ทอมพูดแบบนั้น ‘’ เธอไปว่าเขาอย่างนั้นได้ยังไงทอม ....อะเอ่อขอโทษนะคะคุณตา ‘’ 

               ‘’ แล้วทำไมล่ะ ชั่งมันเถอะฉันเบื่อจะอยู่ที่นี่ล่ะไปหาไรทำกันดีกว่า ‘’ ทอมพูดจบก็ค่อยๆเดินออกไปจากตรงนั้น แจนก็มองทอมด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจก่อนจะหันไปขอโทษชายสูงวัยคนนั้น ‘’ ขอโทษนะคะพอดีเพื่อนหนูคนนี้เขาเป็นแบบนี้ล่ะค่ะ ‘’ 

               ชายสูงวัยนั้นก็ยิ้มโดยไม่ได้พูดอะไรก่อนที่พวกที่เหลือจะเดินตามทอมไปก็มีเสียงประหลาดดังมาจากทางที่ชายแก่ยืนอยู่นั่นก็คือด้านหลังของพวกเขาที่กำลังเดินแต่ทว่าพอเขาหันกลับไปมองอีกทีชายสูงวัยคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว 

               ตอนนั้นโจก็ได้พูดติดตลกขึ้นมา ‘’ ชายแก่คนนั้นเป็นนินจาหรือไง หรือจะผีหายไปไวจริงๆฮ่าๆ ‘’ มาคัสที่เดินอยู่ก็หันมาพูด ‘’ ปากเสียนะนายเนี่ย ‘’ โจยิ้มก่อนจะตอบกลับ ‘’ หรือว่า...นาย...กลัว...หรอ...ระวังนั่นผีข้างๆนาย!! ฮ่าๆ ‘’ โจพูดด้วยน้ำเสียงที่กำลังล้อเลียนมาคัส ‘’ ฉันไม่กลัวหรอก หึ! ‘’ และหลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เดินเล่นรอบๆสวนกันก่อนที่จะมุ่งตรงไปที่ Game Center         

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น