ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทส่งท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2562 13:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย
แบบอักษร

 

 

 

บทส่งท้าย  

 

 

วันเวลาผ่านไปอีกปี ตระกูลหยางก็เต็มไปด้วยเสียงเด็กๆที่วิ่งหยอกกันเต็มไปหมด และในวันนี้ก็เป็นวันรวมญาติที่ทุกคนจะมารวมตัวกัน อี้เฟิงพาลูกและภรรยาที่กำลังท้องลูกอีกคนมาที่บ้านใหญ่ ทำให้เด็กๆวัยกำลังซนมาเจอกันก็เสียงดังลั่นไปทั่วทั้งบ้านไม่หยุดหย่อน

 

“พี่ลู่ พี่ปลายฝนแกล้งลู่ฟาง ฮื่อออ” เด็กน้อยวัยสามขวบกว่าวิ่งมาหาพี่ชายด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา ลู่เหวินที่เห็นน้องวิ่งเข้ามาหาก็กอดปลอบ

 

ลู่ฟางเหมือนเด็กเจ้าน้ำตาเพียงแค่นิดหน่อยก็ร้องไห้ออกมาแล้ว นี่คงโดนปลายฝนจับหนอนมาแกล้งเลยวิ่งร้องไห้มาแบบนี้

 

“ไม่ร้องนะครับลู่ฟาง ยิ่งร้องปลายฝนก็ยิ่งแกล้ง”

 

“ลู่ฟางกลัวหนอน หนอนน่าเกลียด” ลู่ฟางบอกเสียงสั่นเครือไปด้วยความกลัว ยิ่งนึกถึงตัวหนอนที่พี่ปลายฝนเอามาแกล้ง ลู่ฟางยิ่งไม่ชอบ พี่ปลายฝนนิสัยไม่ดี!

 

“ฮะๆๆ ลู่ฟางเด็กขี้แง หนอนตัวนิดเดียวกลัวทำไม” ปลายฝนเดินตามมาได้ยินเด็กติดพี่กำลังฟ้องลู่เหวินเข้าพอดีก็พูดล้อเลียน ใบหน้าที่น่ารักนั่นเปื้อนคราบน้ำตาไปหมด ยิ่งทำให้น่าแกล้งไปใหญ่

 

“ลู่ฟางจะฟ้องอาน้ำ!”

 

“ฟ้องเลยไม่กลัวหรอก” ปลายฝนบอกพร้อมทำหน้าตาล้อเลียนเด็กน้อยตรงหน้า จนโดนน้องชายอย่างลมหนาวที่เดินเข้าหาเห็นเอาหนังสือการ์ตูนที่ถือไว้อยู่ตีเข้าที่หัวของพี่สาวที่ชอบแกล้งคนอื่นไปที แต่ก็นะขนาดลมหนาวเป็นน้องแท้ๆยังเคยโดนปลายฝนแกล้งเลย

 

โป๊ก! 

 

“เจ็บนะลมหนาว”

 

“อย่าแกล้งน้องสิ ลู่ฟางครับขอโทษแทนปลายฝนด้วยนะ” ลมหนาวยิ้มใจดีให้ลู่ฟางก่อนลู่ฟางจะยิ้มตอบกลับ ลมหนาวยื่นมือไปให้น้องจับแต่ลู่ฟางก็มองหน้าพี่ชายอย่างลู่เหวินก่อนพอลู่เหวินพยักหน้าอนุญาตลู่ฟางก็ยื่นมือไปจับกับลมหนาวไว้

 

“เด็กติดพี่”

 

“เรื่องของลู่ฟางแหละ”

 

“เดี๋ยวเอาหนอนโยนใส่อีกเลย” ลู่ฟางและปลายฝนเถียงกันอีกครั้ง ลู่ฟางที่พอหายสะอึกสะอื้นและอยู่ใกล้พี่ชายตนเองก็เก่งพอตัว แถมพี่ลมหนาวยังเข้าข้างลู่ฟางด้วย แสดงว่าลู่ฟางน่ารักจนพี่ๆเอ็นดู เพราะตอนนี้สามต่อหนึ่ง ลู่ฟางไม่กลัวพี่ปลายฝนแล้ว!

 

“พอได้แล้วปลายฝน ห้ามแกล้งลู่ฟางอีก”

 

“กลัวตายแหละหยางลู่เหวิน” ปลายฝนบอกพร้อมแล่บลิ้นใส่ก่อนจะวิ่งเข้าบ้าน ทิ้งให้ลู่เหวิน ลมหนาวและลู่ฟางมองตามอย่างเหนื่อยหน่าย ทำไมถึงเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่น่าเข้าใกล้แบบนี้ก็ไม่รู้ เหอะ!

 

“ทำไมหน้าตาเปื้อนน้ำตาแบบนี้ครับลู่ฟาง” วิระถามลูกชายคนเล็กที่เดินเข้ามานั่งใกล้ๆบนโซฟา พอเงยหน้ามามองวิระก็มีคราบน้ำตาเปื้อนหน้าของลูกชายคนเล็กเต็มไปหมด

 

“พี่ปลายฝนแกล้งฮะ”

 

“ปลายฝนแกล้งน้องเหรอครับ” น้ำที่นั่งอยู่ใกล้ๆกับวิระและได้ยินหลานชายบอกก็เอ่ยถามลูกสาวของตนเองทันที

 

“แค่หนอนเอง ลู่ฟางอ่ะขี้กลัว”

 

“เดี๋ยวจะโดนตีนะปลายฝน” น้ำดุลูกสาวที่แสบซนเกินวัยและไม่รู้จักกลัวอะไรอย่างเหนื่อยใจ ทุกวันนี้ก็วิ่งไปแกล้งคนนั้นคนนี้ไม่เว้นแม้แต่บอดี้การ์ดดุก็ไม่กลัวเลยสักนิด เฮ้อ! และพอได้มาเจอลู่ฟางที่เป็นเด็กกว่าแบบนี้ ถ้าไม่แกล้งน้องก็เหมือนจะขาดอะไรไป เพราะลู่ฟางก็ร้องไห้น่ารักน่าเอ็นดู ยิ่งแกล้งน้องก็ยิ่งสนุกน่ะสิ

 

“หนูไม่กลัวหรอก ไปหาป๊าดีกว่า”

 

“เฮ้อ! ขอโทษแทนปลายฝนจริงๆนะครับคุณวิระ แกดื้อบอกก็ไม่ฟัง”

 

“ไม่เป็นไรครับ ลู่ฟางก็ขี้กลัวอย่างที่ปลายฝนว่าจริงๆนั่นแหละ” วิระไม่คิดจะถือสาหลานสาว เพราะลูกชายคนเล็กเป็นเด็กขี้กลัวจริงๆ สัตว์หน้าตาแปลกๆลู่ฟางจะไม่เข้าใกล้เด็ดขาดยกเว้นสุนัขหรือแมว

 

“หนูไม่ได้กลัวสักหน่อย หนูขยะแขยง ยี้!” ลู่ฟางปฏิเสธพร้อมทำท่าทางให้ดูว่าตนเองขยะแขยงสุดๆ ท่าทางที่แสดงออกมาก็เรียกรอยยิ้มของวิระและน้ำได้เป็นอย่างดี

 

 

 

เด็กๆถูกจับอาบน้ำและเปลี่ยนชุดในช่วงบ่ายอีกครั้ง เพราะทุกคนจะต้องเปลี่ยนเป็นชุดสูทเพื่อที่จะถ่ายรูปประจำตระกูลรูปใหม่ที่เป็นธรรมเนียมของทุกปี และปีนี้เด็กๆก็ถูกจับใส่ชุดเหมือนกันแต่ปลายฝนเป็นกระโปรงซึ่งเป็นเซ็ทเดียวกันเลยทำให้เหมือนแฝดสี่สุดๆ และเมื่อพอได้จัดที่นั่งและที่ยืนเรียบร้อยวิระก็จัดการจับเด็กๆนั่งกับพื้นเพื่อที่จะได้รีบถ่ายรูปให้เสร็จก่อนที่เด็กๆจะเริ่มวุ่นวายไปมากกว่านี้

 

“เด็กๆครับ ถ้าทำตัวเรียบร้อยจะพาไปกินของอร่อยนะ” น้ำบอกเด็กๆที่ขยับตัวยุกยิกไม่หยุด ซึ่งพอน้ำบอกแบบนั้นเด็กๆก็เริ่มนิ่ง ช่างภาพเลยรีบกดชัตเตอร์เก็บภาพของตระกูลหยางอย่างรวดเร็ว และพอถ่ายภาพครอบครัวเสร็จช่างภาพก็ถ่ายรูปเด็กๆต่อ ซึ่งเด็กๆก็อยู่ไม่ค่อยนิ่ง โดยเฉพาะปลายฝนที่จู่ๆก็กระโดดขึ้นหลังลู่เหวินจนลู่เหวินหน้าคะมำใส่ลมหนาวที่กำลังหยิบแก้วน้ำจะยกดื่มอยู่ก็ตกใจทำให้หกใส่ลู่เหวินแทนที่จะเป็นตัวเองส่วนลู่ฟางก็ยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ ภาพที่ถูกถ่ายออกมาเลยเป็นภาพที่น่าขำไม่น้อย

 

น้ำเองที่เห็นลูกสาวทำแบบนั้นแทบจะลมจับจนสามีและวิระต้องเข้ามาพยุงคนท้องใหญ่ให้นั่งลงบนเก้าอี้ ภาพที่ลูกสาวใส่กระโปรงกระโดดใส่หลังหลานชายจนหน้าทิ่มแถมยังโปรงยังเปิดไปถึงไหนต่อไหน ให้ตายเถอะ น้ำจะเป็นลม….

 

“ม๊า ลู่เสื้อเปื้อน” ลู่เหวินเดินมาบอกวิระพร้อมใบหน้าที่หงุดหงิดกับความสกปรกที่ได้รับ เพราะตอนหน้าคะมำลง ลมหนาวกับกำจะดื่มน้ำเลยทำให้หกใส่ลู่เหวินหมดเลย

 

“มาครับ ม๊าถอดเสื้อให้” วิระถอดเสื้อตัวนอกของลูกชายออกมา ก่อนลู่เหวินจะเข้ามานั่งข้างๆไม่ยอมเดินไปทางปลายฝนอีก นิสัยรักสะอาดของลู่เหวินที่เป็นแต่เด็กจนถึงตอนโตยังเหมือนเดิมและทุกวันนี้ถ้าอยู่บ้านจะไม่ยอมเหยียบพื้นบ้านด้วยเท้าเปล่าเลยด้วยซ้ำ

 

“หนาวนั่งด้วยนะ” พอลู่เหวินมานั่ง ลมหนาวก็มานั่งด้วย ส่วนปลายฝนและลู่ฟางยังวิ่งไล่จับกันอยู่ เวลาเล่นดีๆก็เล่นได้ แต่คงไม่เกินครึ่งชั่วโมงลู่ฟางต้องวิ่งร้องไห้กลับมาแน่ๆ เพราะปลายฝนจะเริ่มหยอกน้องแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าตัวเล็กไม่ชอบใจน้ำตาไหลถึงกลับมานั่งนั่นแหละ

 

หลังจากที่ผ่านการวุ่นวายในการถ่ายรูปครอบครัวจบลง ซิ่นหลิงและลู่หลินก็พาเด็กๆมากินอาหารเย็นที่โรงแรมหรูและจองโซนวีไอพีไว้ทั้งโซนเพราะไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายใกล้ๆครอบครัว ทำให้หลานๆได้กินอย่างเอร็ดอร่อยไม่ต้องมีคนจ้องมอง

 

“ลู่ฟางจะกินเป็ดย่าง ม๊าอย่าเอาผักมาใส่จานหนูสิ” และระหว่างกำลังกินลู่ฟางก็พูดขึ้นมาเมื่อม๊าของตนเองคีบผักมาให้ ลู่ฟางไม่กินผัก ลู่ฟางจะกินเป็ดย่าง!

 

“กินผักด้วยครับ จะกินแต่เนื้ออย่างเดียวได้ยังไงกัน ลู่เหวินด้วยนะครับม๊าเห็นนะว่าไม่กินผักเลย” วิระดุลูกชายทั้งสองเมื่อกินแต่เนื้อสัตว์ไม่กินผักเลย ขนาดลมหนาวยังกินได้เลย สองพี่น้องกลับไม่ยอมแตะสักนิด

 

“ลู่ไม่ชอบ”

 

“แต่มันอร่อยนะลู่ หนาวชอบ” ลมหนาวบอกก่อนจะกินให้ลู่เหวินดู อี้เฟิงที่เห็นแบบนั้นก็หัวเราะในลำคอก่อนจะเอ่ยหยอกหลานชายที่เก่งไปทุกอย่างแต่กลับไม่ชอบกินผักให้เสียความมั่นใจเล่น

 

“แบบนี้โตขึ้นลมหนาวคงต้องได้ดูแลลู่เหวินแทนแน่ๆ หึหึ”

 

“ลู่กินก็ได้ หนาวป้อนลู่หน่อย” และลูกอสูรก็ยังเป็นลูกอสูรวันยังค่ำ ลู่เหวินสามารถทำให้คิ้วของอี้เฟิงกระตุกได้ทุกเมื่อ

 

“ลู่อ้ามมม”

 

“อ้ามมมมม”

 

สองคนที่ป้อนให้กันทำให้ผู้ใหญ่ทั้งโต๊ะมองหน้ากันและกัน ลู่เหวินและลมหนาวมักจะดูแลกันอย่างนี้ตลอดจนคนในบ้านชิน แต่คนที่ไม่ชินก็มีและคนๆนั้นก็คืออี้เฟิงที่อยากจะให้ลูกในท้องอีกคนเกิดมาเร็วๆเสียเหลือเกินจะได้มาขัดขวางหยาง ลู่เหวินไม่ให้วอแวกับลมหนาวลูกรักของตนเองไปมากกว่านี้!

 

“น้องสะใภ้ค่าสินสอดเท่าไรคิดไว้เลยนะ โตขึ้นลู่เหวินคงไปขอลมหนาวแน่ๆ” วีรภาพพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี

 

บอกแล้วไงแค้นนี้สิบปีก็ไม่สาย อี้เฟิงมันเคยพรากของรักของวีรภาพไป เดี๋ยวลู่เหวินก็พาของรักมันออกจากอกเหมือนกัน

 

“ฝันไปเถอะ”

 

“คุยกันดีๆสิครับอี้เฟิง เด็กๆฟังอยู่”

 

“นั่นสิ อายุก็เยอะแล้วทะเลาะกันอยู่ได้ เดี๋ยวหลานฉันก็เอาเป็นเยี่ยงอย่างหรอก” ซิ่นหลิงบอกก่อนจะตักอาหารให้หลานๆทั้งสี่คน แม้ว่าเรื่องของลมหนาวและลู่เหวินในอนาคตจะเป็นอย่างไร ซิ่นหลิงก็คงไม่คิดจะขัดขวาง เพราะยังไงเด็กทั้งคู่ก็แต่งงานกันได้อยู่แล้ว และอีกอย่างสมบัติของตระกูลก็ไม่หายอย่างคำสุภาษิตที่ว่า ‘เรือล่มในหนอง เงินทองจะไปไหน’ ลู่เหวินก็เป็นคนตระกูลหยางแม้สายเลือดไม่แท้แต่ยังไงก็เป็นคนตระกูลหยาง ส่วนลมหนาวสายเลือดแท้ตระกูลหยางแต่ดูแล้วหลานคนนี้คงไม่อยากยุ่งกับธุรกิจของตระกูล เพราะแบบนั้นการที่ลู่เหวินและลมหนาวจะแต่งงานกันในอนาคตก็เป็นเรื่องที่ดีสุดๆ

 

“พอๆๆ ทั้งพ่อทั้งลูก เรื่องในอนาคตให้เด็กๆกำหนดเองเถอะค่ะ ตอนนี้เพิ่งจะกี่ขวบเองคิดไปไกลกันจริงๆ”

 

วิระเห็นด้วยกับคุณแม่พูด ตอนนี้เด็กๆเพิ่งจะกี่ขวบกันเอง บรรดาคุณพ่อคุณป๊าทั้งหลายก็คิดเยอะกันเกินไปแล้ว ในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นก็ยังไม่รู้ ทางที่ดีเราเป็นผู้ใหญ่กันแล้วอย่ากีดกันเด็กๆก็พอ ถ้าเด็กๆจะรักกันก็ให้เป็นเรื่องของเด็กๆไป เพราะวิระไม่อยากให้เรื่องของลูกต้องเจอเหมือนคนรุ่นพ่อรุ่นแม่เท่าไร

 

“ลูกเราต้องไปขอลมหนาวแน่ๆเชื่อสิ” และวีรภาพก็ยังไม่หยุดพูดแถมคราวนี้ยังกระซิบบอกวิระข้างหูอีก วิระเลยเอือมมือไปหยิกเข้าที่ข้างเอวของสามีเต็มๆแรง

 

“หยุดกวนประสาทคุณชายอี้เฟิงได้แล้ววีร์”

 

“ไม่หยุดหรอก กวนประสาทมันสนุกดี สะใจ หึหึ”

 

“จริงๆเลยแก่ขนาดนี้แล้วแท้ๆ”

 

“แก่แล้วแต่ยังแรงดีนะ มีแข่งกับอี้เฟิงอีกสักคนมั้ยล่ะครับคุณม๊า”

 

“ฝันหวานไปเถอะวีร์ หึ! กินข้าวได้แล้ว ลูกมองหน้าแล้วว่าเราคุยอะไรกัน”

 

“ครับๆๆคุณม๊า”

 

นี่แหละครอบครัวของตระกูลหยาง วุ่นวายไปบ้างแต่ก็อบอุ่นดี วิระชอบที่ครอบครัวเราเป็นแบบนี้ แม้วีรภาพจะไม่สามารถกลับไปคุยดีๆกับคุณชายอี้เฟิงเหมือนเมื่อก่อนได้ แต่การคุยกันของทั้งคู่ในตอนนี้ก็ไม่ได้แย่ และที่สำคัญการที่ตระกูลหยางสามารถนั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตาโดยไม่มีข้อบาดหมางใจกันแบบนี้ แค่นี้ก็ทำให้คนในครอบครัวทุกคนมีความสุขมากแล้ว.

 

 

 

 

 

จบบริบูรณ์ 

 

 

...............................................................................

จบแล้วววววว จบแบบเรียบง่ายยยยยยย

ในส่วนอี้เฟิงและวีรภาพ คือสองคนนี้ไม่สามารถที่จะกลับไปดีกันได้เหมือนตอนเป็นเด็กได้แล้วค่ะ ทุกคนต่างมีทิฐิ เรื่องเข้าใจผิดวิระเคยบอกวีรภาพแล้ว แต่คนมากทิฐิอย่างวีรภาพไม่ยอมอ่อนข้อให้อี้เฟิงอยู่แล้วค่ะ เลยคุยกันไปและกัดกันไปแบบนี้ ส่วนตอนจบคืออาจจะง่ายไปแต่มันเป็นตอนจบที่มายด์มองว่าคู่นี้เค้าไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว นอกจากความเข้าใจกันและกัน เลยจบง่ายๆแบบนี้พร้อมเด็กๆตระกูลหยาง และมายด์จะมาลงสเปให้นะคะ จะเอาพระเอกลู่ฟางมาเปิดตัว พร้อมกับลูกเสือและลูกสิงห์อย่าง ลู่เหวิน และ ตะวัน มาหวงน้องและพี่ชายในตระกูลให้ได้เห็น ใครได้เล่มไปอ่านแล้วคงรู้ว่าพระเอกของลู่ฟางเละมาก5555555555 สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่ติดตามมาจนจบค่ะ เรื่องนี้ยาวนานลากสองปีได้เลย แต่ก็พยายามจนจบ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ที่อยู่ด้วยกันจนจบ เจอกันตอนพิเศษจ้า

ปล. เรื่องนี้เปิดจองรอบเก็บตกให้สำหรับคนที่ไม่ทันรอบพรีนะคะ จองได้ถึง 25 มิ.ย 2562 จ้า

ความคิดเห็น