EYEY.

อ่านแล้วจะติดใจ แต่ถ้าซื้อหนังสือไว้จะมีติดตัว ❤️

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 [100per.]

คำค้น : ทราฟชาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.6k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2558 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 [100per.]
แบบอักษร

 

 

 

 

 

ตอนที่ 3

 

 

 

 

 

ไม่ทันจนได้! ให้ตายเถอะผมมองนาฬิกาในมือถือตัวเองบ่งบอกว่าจะบ่ายโมงในอีกไม่กี่นาที ผมเพิ่งจะเลิกคลาสเช้าเอง อาจารย์ปล่อยช้าโคตร ป่านนี้เสี่ยน้อยเขาคงรอผมแย่เลย(?)แต่พวกผมก็ได้แค่ดื่มนมประทังชีวิตเพราะต้องขึ้นเรียนคาบบ่ายต่อ ชีวิต.........

 

วันนี้กินแห้วแน่ๆเลยเพื่อนฉัน  เสียงติดจะแหบๆของไอ้ปอนพูดพร้อมกับเดินมากอดคอผมออกจากห้องเรียน ตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้ว ....เราได้ทำภาคปฏิบัติด้วยเลยเลิกช้าอีกอย่างดูเหมือนเพื่อนๆผมจะเริ่มไม่สบายกันแล้ว ผมเองก็รู้สึกไม่สบายตัวขึ้นมานิดๆ แต่อะไรก็ไม่เจ็บใจเท่าวันนี้ไม่ได้เจอเสี่ยน้อยเขาเลย!

 

แต่กูเห็นแฟนคลับเสี่ยเขาโพสในเฟสว่าวันนี้เสียน้อยอยู่เล่นบาสในชมรมด้วย...  ผมหันไปมองหน้าไอ้พัดทันทีที่มันพูดจบ มันยิ้มมาให้อย่างคนหมดแรง ผมทำหน้าซาบซึ้งให้มันก่อจะรีบใส่เกียร์สุนัขวิ่งไปที่ชมรมบาสเก็ตบอลทันที

 

แฮ่กๆ

 

ทันรึเปล่า!”  ผมพูดกับตัวเองก่อนจะรีบเกาะขอบประตูหน้าโรงยิม เสียงลูกกลมๆกระทบพื้นกับเสียงหนังยางรองเท้าบดกับพื้นบ่งบอกให้รู้ว่ายังมีคนเล่นอยู่  แถมเสียงกรี๊ดกร๊าดเบาๆก็ยังดังพอให้ได้ยิน แสดงว่ายังไม่กลับ เยส!

 

น้องชาม  หืม?  ผมหันไปตามเสียงหวานเล็กที่เรียกผมจากด้านหลัง ก่อนจะสะดุ้งตกใจเพราะพี่พิ้งค์จู่ๆก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ อีกอย่างผมไม่รู้ตัวเลยว่าพี่เขามาอยู่ด้านหลังผมตอนไหน! ผมส่งยิ้มแห้งๆให้พี่เขาก่อนจะหันไปยืนคุยกับคนที่ตัวเล็กและก็สูงไล่เลี่ยผมยืนยิ้มหวานหยดมาให้อยู่ ไม่แปลกใจที่เพื่อนผมหลงพี่เขา....น่ารักขนาดนี้

 

มาหาทราฟหรอจ๊ะ

 

ครับ  ผมตอบกลับไปทันที พี่พิ้งค์ขำออกมานิดๆก่อนจะชวนผมเข้าไปด้วยกัน มีหรอผมจะปฏิเสธ ผมเดินตามพี่พิ้งค์เข้าไปด้านในนักกีฬาจากคณะวิดยากีฬาก็อยู่เพียบ บางคนก็หันมาแซวพี่พิ้งค์แต่กลับไม่มีใครมองมาทางผมเลย .....เราเดินมาหยุดอยู่กับกลุ่มของเสี่ยน้อยเขา ตอนนี้มีแค่พี่เฟสที่นั่งเล่นเกมในมือถืออยู่ แต่เสี่ยน้อยกับไอ้อชิกำลังแย่งลูกบาสฝ่ายตรงข้ามอย่างเมามันส์  ผมอดจะเขินออกมาไม่ได้ก็ชุดบาสที่เสี่ยน้อยใส่อยู่มันออกจะใหญ่กว่าตัวเขา แล้ว มันก็แบบเห็นกล้ามหน้าท้องด้วย...

 

แหม หน้าแดงใหญ่เลยอ่ะ คึคึ   ผมทำหน้าเลิกลั่นทันทีที่โดนพี่พิ้งค์แซว

 

นั่งก่อนๆเดี๋ยวเป็นลม   ผมเริ่มคิดว่าน่ารักไม่พอยังกวน .... อีกนะครับพี่พิ้งค์  ผมยิ้มให้พี่พิ้งค์อย่างเขินๆก่อนจะนั่งลงข้างร่างบาง เสียงกรี๊ดดังขึ้นทุกครั้งที่เสี่ยน้อยทำแต้มได้ อีกไม่กี่นาทีก็จบเกมหญิงสาวหลายคนต่างเตรียมน้ำกับผ้าเช็ดหน้ามาให้เสี่ยน้อยเขา

 

เอาไปให้ทราฟสิ อ๊ะ!”  ผมมองพี่พิ้งค์อย่างตื้นตันใจก่อนจะรับขวดน้ำกับผ้าเช็ดหน้าผืนหนามาไว้ในมือ รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างกับสาวน้อยกำลังออกเดท!  ผมกำลังจะลุกขึ้นยืนแต่ก็ต้องได้นั่งลงที่เดิมเพราะผู้หญิงหลายคนวิ่งเข้าไปรุมเสี่ยน้อยเขาเป็นวงใหญ่เลย แต่อะไรก็ไม่เท่ากับเสี่ยน้อยรับน้ำดื่มจากผู้หญิงพวกนั้นทุกคน ไม่รู้ว่าเพื่อตัดปัญหาหรือเพราะอยากรับของจากผู้หญิงพวกนั้นกันแน่!

 

พี่พิ้งค์ ผมคืนครับและก็ขอบคุณมากๆเลยนะครับ   ผมพูดเสียงอ่อนเสียงอ่อยอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะวางขวดน้ำกับผ้าเช็ดหน้าไว้ข้างๆพี่พิ้งค์ ไม่กล้ามองหน้าพี่เขากลัวจะเจอสายตาที่มองผมอย่างสงสาร

 

อ้าว ไอ้ถ้วยมาอีกแล้วหรอมึง   ผมเงยหน้ามองไอ้อชิที่วันนี้รู้สึกจะเลิกพูดจาหาเรื่องผมแล้ว อดจะระแวงไม่ได้ครับแต่สิ่งที่เรียกความสนใจจากมันไปก็คือร่างสูงที่เดินผ่าฝูงแฟนคลับออกมาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ผมพร้อมกับวางขวดน้ำไว้  แต่ไม่ยักกะเห็นว่าจะหยิบกิน ผมรีบหยิบขวดน้ำที่ตัวเองวางไว้เมื่อกี้ยื่นให้ร่างสูงตรงหน้าที่กำลังเช็ดเหงื่ออย่างเซ็กซี่สุดๆอยู่

 

น้ำครับ  ผมยิ้มกว้างส่งไปให้อย่างจริงใจ ใบหน้าหล่อเหลาเลิกคิ้วสวยขึ้นนิดๆก่อนจะรับน้ำจากผมไปเปิดดื่ม

 

ตึกตึกตึกตึกตึก

 

ไม่นึกไม่ฝันเลยว๊อยยยยยย!!!  น้ำตาแทบจะเล็ดออกมา

 

ตอนกลางวันผมขอโทษนะครับที่ไม่ได้ไปตามนัด  ผมพูดออกมาเสียงอย่างรู้สึกผิดจริงๆ เสี่ยน้อยวางขวดน้ำลงรวมกับของแฟนคลับเขาก่อนจะมองหน้าผมนิ่งๆ ยิ่งทำให้ผมอยากจะจับใบหน้านั่นมานัวเนียสักครั้ง!(?)

 

มึงพูดเองเออเอง ไม่ต้องมาขอโทษกูไม่ได้รอ  ผมสะอึกน้ำลายตัวเองทันทีก่อนจะถูกไอ้อชิหัวเราะเยาะ ได้ยินเสียงแฟนคลับผู้หญิงบางคนหัวเราะด้วย  ผมกำมือแน่นอย่างข่มอารมณ์สุดๆไม่อยากทำร้ายหน้าหล่อๆนั่นเลยจริงๆ

 

วันพรุ่งนี้ผมจะไปให้ทันแน่นอนครับ  และผมก็ยังหน้าด้านต่อไป จนร่างสูงส่ายหน้าเอือมๆผมทันที ผมทำหน้ายุ่งใส่แต่เขาก็ไม่สนใจเดินออกไปเปลี่ยนชุดกับเพื่อนเฉยเลย ผมก็ได้แต่นั่งทนให้พวกแฟนคลับเสี่ยน้อยเขาที่ยังไม่กลับมองอย่างกับผมเป็นตัวประหลาดอะไรสักอย่าง

 

อย่าไปสนใจเลยนะน้องชาม ทราฟเขาก็เป็นแบบนี้แหละพี่เชียร์น้องชามนะ!”   ผมหันไปมองพี่พิ้งค์ก่อนจะหรี่ตามมองใบหน้าใสที่กำลังยิ้มระรื่นอยู่

 

อย่าบอกนะครับว่าพี่พิ้งค์เป็นสาว....วาย

 

กรี๊ดดด น้องชามรู้แล้วๆ ว๊ายยเขินจัง  แล้วพี่เขาก็หลุดตัวตนที่แท้จริงออกมา ผมนั่งเม้ากับพี่พิ้งค์อย่างออกรสทันทีไม่นานร่างสูงของเสี่ยน้อยก็เดินกลับมาพร้อมชุดนักศึกษาเต็มยศ

 

พิ้งค์กลับกับไอ้อชิ เดี๋ยวเรากลับคนเดียว

 

เห่ยย เอาน้องชามไปส่งให้หน่อยสิ น้องเขาไม่มีรถกลับมันเริ่มดึกแล้วด้วย  พี่พิ้งค์พูดพร้อมกับเดินเข้าไปเขย่าแขนหนาของเสี่ยน้อยทันที ผมเองก็ทำหน้าเศร้าตีบทแตก ความจริงกูกลับแท็กซี่ได้ครับ

 

มันมาเองก็กลับเองได้ เสี่ยน้อยพูดก่อนจะออกอาการหงุดหงิดเล็กๆ จนผมเริ่มใจแป่วพี่พิ้งค์ก็ไม่ยอมแต่ไอ้อชิก็มาลากตัวร่างบางออกไป มันหันมายักคิ้วให้ผมอย่างเหนือกว่า ตอนนี้คนก็ออกไปกันหมดแล้วเหลือแค่ผมกับเสี่ยน้อย แต่ดูเหมือนจะเหลือแค่ผมเพราะเสี่ยเขาเดินออกไปแล้ว ผมรีบวิ่งตามร่างสูงไปที่รถทันที แต่ก็เหมือนจะไม่ทันเพราะรถหรูกระชากตัวออกไปแรงๆ

 

กูจะบ้าตาย!!”  ผมตะโกนออกมาตรงนั้นอย่างไม่อายใคร ก่อนจะเริ่มทำใจและกลับบ้านไปหาวิธีใหม่ ไม่นึกเลยว่าการจีบใครซักคนมันจะยากเย็นขนาดนี้......

 

 

 

 

...................................

 

 

 

 

วันนี้มีเรียนบ่าย ผมตื่นเช้าใส่ชุดนักศึกษาเข้ามหาลัยแต่เช้าตรงไปที่คณะวิศวะทันที ก่อนจะรู้สึกโชคเข้าข้างขึ้นมานิดเพราะเสี่ยน้อยกำลังนั่งอยู่ที่หน้าตึกกับผองเพื่อน ผมแอบอยู่ด้านข้างตึกมองร่างสูงที่กำลังคุยกับเพื่อนอย่างมีความสุข อดจะอิจฉาพวกเพื่อนๆเขาที่ได้เห็นรอยยิ้มของเสี่ยแล้วก็เสียงหัวเราะด้วย ผมยืนมองอยู่แบบนั้นอย่างคนสองอารมณ์ ทั้งดีใจที่ได้เห็นหน้าและก็เฟลที่ไม่ได้เข้าใกล้ คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นมองผมหมด แต่ผมไม่แคร์! จนกระทั่งเสี่ยน้อยเดินขึ้นตึกเรียนผมถึงได้เดินเข้ามานั่งแทนที่เสี่ยน้อยเขาที่เพิ่งลุกออกไป

 .......ผมทำแบบนี้อยู่ซ้ำๆ วันไหนมีเรียนบ่ายก็มาตอนเช้าถ้ามีเรียนทั้งวันจะชวดไปทันที แต่ถ้ามีเรียนเช้าตอนบ่ายจะมาทานข้าวที่นี่ .......ช่วงนี้ผมได้แค่หลบอยู่ตรงมุมเท่านั้นเพราะสภาพหน้าผมมันไม่โอเค ขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าหน้าซีดอย่างกับศพ ด้วยงานที่ท่วมหัวผมต้องตามติดสามี(?)ทุกวัน นอนตีสี่ตื่นหกโมงเช้าแทบจะทุกวัน.....

 

และนี่ก็เข้าสู่ฤดูหนาว ...มันก็ไม่ได้หนาวเท่าไหร่ก็แค่เย็นๆ ผมเดินใส่เสื้อแขนยาวสวมหน้ากากอนามัยบังหนังหน้าตัวเองไว้ แต่บังตาแพนด้าไม่ได้จริงๆ ไอ้ปอนวันนี้มันสวยเริ่ดอย่างกับเกิดใหม่ ไม่ใช่แค่มันไอ้พัดก็เช่นกัน...ไอ้ฟิกมันไม่มาครับวันนี้นอนป่วยอยู่บ้าน จนได้สิน่า......ต้องมีสักคนที่ล้มลงไปก่อน อืม

 

อีชาม นี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้วมึงยังไม่ได้แดกเสี่ยเขาอีกหรอห้ะ!”

 

เออ กูกะจะถามหลายวันแล้ว เห็นไปหาเขาทุกวันแต่ก็ไม่มีอะไรติดมือมาสักอย่าง ผมมองพวกมันเอือมๆ ไม่ใช่อะไรกะจะเสือกสินะ

 

กูกำลังพยายามอยู่   ผมตอบมันไป พวกมันมองหน้ากันเครียดๆ ผมเองก็เครียดตามเพราะที่ผมพยายามทำอยู่มันก็ไม่ได้อะไรจริงๆ ถึงจะได้แค่มองอยู่อย่างนั้นก็เถอะ แรกๆก็ถูกทำร้ายจิตใจหนักบวกกับเรียนหนักเลยคิดว่าแค่แอบมองก็ยังดี มันก็ทำให้ผมมีแรงฮึดสู้ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

 

เลิกดีป่ะ  แล้วตอนจบค่อยหาใหม่ อย่างมึงแต่งหน่อยคงมีคนมารุมตรึม!” 

 

เออๆ กูเห็นด้วย   ไอ้พัดกับไอ้ปอนพูดออกมาอีกนับไม่ถ้วนส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องด่าผมสอนผมอย่างเดียว

 

เรื่องแบบนี้เข้ากันได้ดีเชียวนะมึง”   ผมอดจะเบ้ปากหมั่นไส้พวกมันไม่ได้แต่คงไม่เห็นหรอกเพราะผมใส่หน้ากากอนามัยอยู่ พวกมันสองคนสะบัดหน้าเชิดๆใส่ผมก่อนจะแสยะยิ้มนางมารร้ายออกมา

 

เดี๋ยวกูไปหาเสี่ยเขาก่อน พวกมึงนั่งรอเนี่ยแหละ

 

อีชามแบบนี้มันจะดีหรอว่ะ กูเห็นมึงทำหน้าเศร้าทุกวันไม่เห็นจะมีความสุขเหี้ยไรเลย   ไอ้ปอนพูดออกมาอย่างสุดจะทน แต่คำพูดมันเหมือนหอกวิ่งมาจี้ใจดำผมไม่มีผิด ผมมองมันที่จ้องจะดุจะขัดแต่ผม

 

เออน่า กูมีความสุขอยู่แล้วไม่ต้องห่วง   ผมพูดติดตลกออกไปไม่ให้มันเครียดแต่พวกมันกลับเครียดยิ่งกว่าเดิมซะงั้น ผมมองพวกมันอย่างขอโทษก่อนจะเดินไปหาเสี่ยน้อย จะว่าไปหาก็ไม่ถูก เรียกว่าไปดูจะดีกว่า ...... ที่บอกว่าผมดูเศร้า ไม่จริงหรอกแค่มองผมก็มีความสุขแล้ว ถ้าถามว่าไม่ล้มเลิกหรอ เคยคิดครับแต่ผมคิดว่าผมคงชอบเสี่ยเขามากกว่าที่ตัวเองคิด มันไม่ใช่แค่เรื่องสนุกเหมือนตอนแรกๆ แต่ตอนนี้ผมทั้งรักทั้งหลง! ยิ่งนานวันผมก็ยิ่งอยากเข้าไปหาแต่ก็กลัวโดนไล่ออกมา ความรู้สึกผมยิ่งชัดเจนยิ่งกลัวที่จะเจอคำพูดพวกนั้น ...

ผมเดินมาจนถึงจุดที่ตัวเองยืนแอบมองเสี่ยน้อยเขาอยู่จนกลายเป็นที่ประจำของผมไปแล้ว! คนก็ไม่มองผมแล้วละพวกเขาคงชิน .......แต่ผมก็ต้องรู้สึกแห้วเพราะในกลุ่มเสี่ยน้อยที่นั่งอยู่ไม่มีเขาอยู่

 

หายไปไหนว่ะ  ผมพยายามมองหา แต่ก็ไม่เจอไม่อยากจะวิ่งเข้าไปถามด้วยสิ แต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีมือปริศนาวางลงบนบ่าผมหนักๆ

 

ผี!!!!”  ผมร้องตะโกนออกมาทันทีก่อนจะรีบปิดตาตัวเองเมื่อสิ่งที่ผมคิดมันอาจจะเป็นจริง

 

คน   แต่เสียงเข้มจากด้านหลังก็ตอบกลับมา ผมหันไปมองทันทีก่อนจะอ้าปากเตรียมจะด่าแต่ก็ต้องอ้าปากค้างไว้อย่างนั้นเมื่อคนที่ผมตามหาเขามายืนอยู่ตรงหน้าผมแล้ว!!!!!!

 

พะ...พี่....   ผมพูดอะไรไม่ออกเสียงที่มีก่อนหน้านี้หายไปหมด ผมมองใบหน้าหล่อเหลานั่นอย่างลนลานก่อนที่แรงบีบจากมือหนาที่วางอยู่บนไหล่ผมจะเพิ่มขึ้น

 

มายืนทำอะไรตรงนี้  เสียงราบเรียบถามออกมา ผมไม่กล้ามองหน้าเขาอีกต่อไปเลยได้แต่ชมสวนดอกไม้ด้านข้างไปก่อน

 

เอ่อ....ผมมา....ทำ...    ทำอะไรดีละกู จะให้บอกผมเป็นสโต้กเกอร์ตามพี่มาหลายเดือนแล้วนะครับ แบบนี้กูคงกล้าหรอก  ใจผมมันวูบวาบทันทีเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆจากคนตรงหน้า ก่อนที่ร่างผมจะปลิวว่อนตามแรงที่ถูกกระชากให้ออกจากมุมนี้ตรงไปที่โต๊ะที่เพื่อนๆเขานั่งอยู่

 

อ้าว! น้องชาม~”  พี่พิ้งค์ทักผมคนแรกพร้อมกับยิ้มให้อย่างน่ารัก ผมยิ้มเจื่อนๆไปให้ไอ้อชิก็มองมาทางผมอย่างหัวเสียทันที ส่วยพี่เฟสเขาก็นั่งมองนิ่งๆไม่ได้พูดอะไร แต่คนที่ลากผมอยู่นี่สิ! เขาจะรู้ตัวมั้ยว่าผมกำลังตื่นเต้นที่ถูกจับข้อมือด้วยมือที่ผมเฝ้าฝันว่าอยากจะจับมานานแค่ไหน(?)

 

พรึ่บ!

 

ก้นผมกระแทกกับม้านั่งอย่างแรงก่อนจะเม้นปากเข้าหากันนิดๆด้วยความเขินเมื่อร่างสูงที่ดึงผมมานั่งด้วยนั่งลงข้างผม

 

เห...หายไปไหนมาอ่ะเรา แล้วเนี่ยดูสิหน้าตาโทรมมากเลย

 

เอ่อ ผมเรียนหนักน่ะครับ  ผมตอบพี่พิ้งค์ไป เธอก็ทำหน้าเป็นห่วงผมมา

 

ไม่สบายด้วยรึเปล่าเนี่ย   ผมรีบส่ายหน้าทันทีก่อนที่จะถูกพี่พิ้งค์มาอีกยกใหญ่ แต่ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างผมกลับไม่ได้พูดหรือถามอะไรผมสักอย่าง แล้วจะลากผมมาทำไม!! แถมยังไม่ปล่อยมือออกจากแขนผมอีก!!!  ไอ้เราก็กินกำไรไม่ยอมบิดออกซะด้วย.....

 

ชาม ...น้องชามรึเปล่าครับ   ผมหันไปตามเรียกเรียกชื่อตัวเอง ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างออกมาถึงเขาจะไม่เห็นก็เถอะ ใบหน้าอบอุ่นกับน้ำเสียงอบอุ่นแบบนั้นจะเป็นใครซะอีกละ..

 

พี่หมอ 

 

 

 

 

 

 

*****************************************************

 

เร็วไปป่ะ 555555 เริ่มตันอ่ะเรื่องนี้แต่ก็พยายามเค้นออกมาจากความรู้สึก ฮ่าาส์(?)

 

เม้นติชมได้ไม่ว่ากัน 

 

TBC.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น