Manatchanok

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : special 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 55

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2562 10:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
special 3
แบบอักษร

 

“หมายความว่าไงเมฆ ม๊าไม่เข้าใจ”

“แกอย่ามาล่อเล่นนะเมฆป๋าไม่ตลก”

“เฮียเจ้ท้องหรอ”

“น้ำใสจะมีหลานแล้ว”

“ฮ่าๆ ใจเย็นๆครับ” ผมหัวเราะเมื้อได้ยินเสียงทุกคนแยกกันพูดอย่างตื่นเต้นนี้สินะความสุขของครอบครับ

“แกช่วยพูดให้มันกระจ่างหน่อยเมฆป๊าค้องใจ”

“ป๊ากับม๊ากำลังจะมีหลานครับ วันนี้ผมพาเมญ่าไปหาหมอมาหมอบอกว่าเธอท้องได้สี่เดือนแล้ว” ผมรีบอธิบายทันทีเพราะกลัวว่าป๊ากับม๊าจะอยากรู้จนอกแตกตายซะก่อน

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย” เสียงใสๆของฟ้าใสดังเข้ามาในสายถึงจะเป็นแฝดที่เหมือนทั้งหน้าตาน้ำเสียงแต่ผมก็จำได้ดีว่าคนไหนเป็นคนไหน

“รอลุ่นเอานะเฮียก็ไม่รู้เมญ่าไม่ยอมซาว”

“พี่บอส ทิพย์อยากกลับบ้าน” เสียงม๊างอแงกับป๊าล่ะครับ ฮ่าฮ่า ถึงอายุจะเข้าเลขสี่ไปแล้วแต่ก็ยังมีความน่ารักให้พวกเราเห็นอยู่เสมอ

“ได้อีกห้าเดือนไปส่งสองแสบเมญ่าก็คงคลอดพอดี”

“ฮ่าๆนี้คงเป็นครังแรกสินะครับที่ม๊าโดนป๊าขัดใจ”

“เราไม่ต้องพูดเลยตาเมฆ”

“งั้นค่อยคุยกันนะครับผมพาน้องไปทานข้าวก่อน” ผมบอกลาคนในสายแล้วหันมาสนใจร่างเล็กที่นั่งส่งยิ้มมาให้ผม

“ไปกินข้าวกัน แม่บ้านมาตามแล้ว” เธอพูดขึ้นแล้วทำท่าจะลุกขึ้นแต่คงเพราะลุกไวไปหน่อยเธอเลยเซเล็กน้อย

“ระวังหน่อยสิ” ผมลุกขึ้นประคองเธอแล้วดุเธอเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ” นี้แหละครับข้อดีของเธอไม่ว่าผมจะทำอะไรผิดหรือดุเธอบ้างเวลาเธอผิดเธอก็ไม่เคยงอลผมเลย

 

“พี่เมฆ กลิ่นมันเหม็นๆนะเมญ่าว่า”ผมก้มลงไปด้มต้มยำกุ้งของโปรดเธอผมว่ามันก็หอมน่าทานดีนะไม่เห็นว่ามันจะเหม็นตรงไหน

“พี่ว่ามันก็.....”

“อุ๊บ เมญ่าว่า อุ๊บ” ร่างบางลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไปทันที ผมเลยรีบวิ่งตามเธอไปเพราะกลัวว่าเธอจะล้ม หมอบอกว่าเมญ่าแปลกจากคนอื่นตรงที่มาแพ้ท้องช่วงที่ท้องเข้าเดือนที่ห้าแล้วปกติคนอื่นจะแพ้ตอนท้องอ่อนๆ จริงสิเมญ่าท้องได้สี่เดือนจะเข้าเดือนที่ห้าแล้วนะครับอีกแค่อาทิตย์เดียว

“เมญ่า ไหวไหมคะ” ผมเดินเข้าไปลูบหลังให้เธอเบาๆเผื่อมันช่วยอะไรเธอได้บ้าง

“ไหวค่ะเมญ่าคงต้องทนหมอบอกว่าอีกไม่น่าจะเกิดหนึ่งอาทิตย์ก็คงจะเลิกแพ้” เธอบ้วนปากแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ผมถึงหน้าจะซีดไปเพราะหมดแรงแต่รอยยิ้มของเธอก็ยังคงหวานอยู่เหมือนเดิม

“ลองนี้หน่อยนะคะคุณเมญ่ามันอาจจะช่วยได้” หลังจากที่เรากลับมานั่งที่โต๊ะอาหารแล้วแม่บ้านก็เอาผลไม้อะไรไม่รู้มีสีแปลกๆมาให้เธอ

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เมญ่ายิ้มออกมาก่อนที่จะเอิ่มมือไปจิ้มผลไม้นั้นขึ้นมากิน

“มันคืออะไรหรอเมญ่า” ผมมองเธอสลับกับผลไม้ชนิดนั้น

“มะดันดองค่ะ อร่อยดีนะคะ” เธอตอบผมแล้วจิ้มอีกชิ้นขึ้นมากิน ผมว่าเธอกินได้ก็ดีนะแต่จะดีกว่านี้ถ้าเธอกินข้าวได้

หลังจากที่เรารู้ว่ากำลังจะมีลูกนี้ก็ผ่านมาสามอาทิตย์แล้วครับท้องของเธอใหญ่ขึ้นจนหน้าตกใจเลยครับ ผมเคยอ่านเจอว่าตอนที่เรารู้ว่ายังไม่ท้อง ท้องจะขยายช้าแต่ถ้ามีคนทักว่าเราท้องเมื่อไหร่ท้องจะโตขึ้นอย่างรวดเร็วมันคงจะจริงนะครับ ตอนนี้เมญ่าท้องใหญ่ขึ้นมากแต่ดีหน่อยที่อาการแพ้หายไปแล้ว

“นี้ค่ะขอบคุณนะคะ” เมญ่าส่งแก้วนมคืนมาให้ผมหลังจากที่เธอดื่มมันจนหมด

“ท้องใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะเรา” ผมเดินเอาแก้วไปวางไว้บนโต๊ะก่อนที่จะเดินกลับมานั่งลงข้างๆเมญ่า

“ทำอะไรของพี่เนี่ย” ผมเปิดเสื้อเธอขึ้นให้เห็นท้องที่ขยายใหญ่ขึ้นก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพ

“ถ่ายรูปเก็บไว้” ผมเข้าไปในไอจีที่นานๆทีจะลงรูปถึงลงก็คงมีแต้ภาพเมญ่าเท่านั้น

 

ถูกใจ 1,450 คน

เมฆา🔫🔫 : อีกสองอาทิตย์ก็หกเดือนแล้วนะท้องใหญ่จนหน้าตกใจ @เมญ่า📸📸

ออฟ😏😏:ตั้งแต่เมื่อไหร่

แบงค์😘:พรุ่งนี้เจอกันเพื่อน

อ่าจริงสิเรื่องนี้เพื่อนผมแล้วก็เพื่อนเธอยังไม่รู้นิ สงสัยพรุ่งนี้คนดีของผมต้องรับแขกซะแล้วสิ

“นอนได้แล้วครับ ดึกแล้ว”

“ค่ะ”เธอค่อยๆนอนลงก่อนที่จะหันหลังให้ผมนี้คงเป็นอีกเรื่องสินะครับพอเธอท้องใหญ่ขึ้นเธอก็นอนหงายไม่ได้จะนอนหันหน้ามาให้ผม ผมก็กอดเธอไม่ได้ผมได้แต่กอดเธอจากข้างหลังเท่านั้น

“ฝันดีนะคะคุณพ่อ” เสียงหวานของคนในอ้อมกอดพูดขึ้น ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่เธอเรียกผมว่าพ่อนะครับ

“ครับฝันดีนะคนเก่งของพี่”

 

“มึงไม่บอกกู” ลินพูดขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาในบ้าน

“ใช่มึงไม่ยอมบอกพวกกู” ตามมาด้วยยัยมิ้นท์อีกคน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะไม่บอกนะฉันลืมจริงๆแล้วช่วงก่อนหน้านี้ฉันก็แพ้ท้องหนักมากด้วย

“ไอ้เมฆาเมียมึงท้องตั้งห้าเดือนแต่มึงไม่ยอมบอกกูซักคำ” เสียงพี่แบงค์โวยวายตามหลังยัยมิ้นท์มาติดๆ

“อะไรของพวกมึงมาถึงก็โวยวายเลยจะยืนคุยตรงนี้” พี่เมฆพยุงฉันออกมายืนรอรับเพื่อนๆของเขาแหละฉันพูดขึ้น

“เออๆเข้าข้างในก่อนก็ได้วะ” หลังจากที่พวกเราเข้ามาในบ้านเรียบร้อยแล้วพี่วินก็เริ่มเปิดประเดินทันที

“มึงเล่ามาเลยนะไอ้สัสกูนี้ตกใจเลยอยู่ๆลงรูปคนท้อง”

“กูก็พึ่งรู้ตอนเมญ่าท้องได้สี่เดือนจะเข้าเดือนที่ห้านี้แหละ” พี่เมฆพูดขึ้นนานๆทีเขาจะพูดประโยคยาวๆนะคะทุกคน

“ได้ไงว่ะวันจบมึงยังไม่มีท้องขนาดนี้เลย” ลินขยับเข้ามาใกล้ฉันแล้วลูบท้องฉันเบาๆ

“อืม จริงๆกูก็รู้วันนั้นล่ะแต่พอรู้แล้วท้องมันก็ใหญ่เอาๆนี้กูยังแปลกใจอยู่เลย”

“เห้ย”

“เป็นไรมิ้นท์” เสียงพี่ออฟพูดขึ้นเมื่อมิ้นท์มันร้องขึ้นมาเสียงดัง

“อ๊ะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะลูกพัชแค่ดิ้นไปโดนมือมันอ่าค่ะ” เวลาลูกดิ้นเนี่ยมันจุกนะคะตัวเล็กถีบแรงมากเลยล่ะค่ะแต่มันก็ทำให้ฉันมีความสุขนะคะ

“มึงกูอยากอุ้มหลานแล้วว่ะ ขนาดอยู่ในท้องยังถีบแรงขนาดนี้”

“เออกูว่าออกมาต้องโหดเหมือนพี่เมฆาแน่ๆ”ลินพูดขึ้นแล้วหันไปมองหน้าพี่เมฆเล็กน้อย

“เวลาลูกมึงดิ้นมึงรู้สึกไงว่ะเมฆา” พี่กิตถามพี่เมฆแต่ตาก็จับจ้องมาที่ท้องขนาดใหญ่ของฉัน

“กูจะรู้ไหมสัสลูกไม่ได้อยู่ในท้องกู”

“เออมึงก็ถามอะไรโง่ๆ” พี่วินมองหน้าพี่กิตอย่างเซงๆ

“แต่เห็นเมญ่าบอกว่าเวลาลูกดิ้นแรงก็จะจุก”

“ค่ะจุกมากเลยค่ะ นี้เมญ่าก็แปลกใจนะคะตัวเล็กดิ้นทั้งวันทั้งคืนเลยไม่รู้ว่าไม่หลับไปนอนหรือไง”

“ลูกมึงแม่งมึนว่ะ แล้วผู้หญิงหรือผู้ชาย” ฉันหันมามองหน้าลินที่ถามฉันแต่มือมันก็ยังคงลูบอยู่ที่ท้องของฉันโดยมีตัวเล็กที่ดิ้นอยู่ในท้อง

“ไม่รู้ว่ะกูอยากลุ่นเลยไม่ได้ซาว”

“กูอยากได้หลานสาวว่ะแต่เอานิสัยแบบแม่ย่ามึงนะโหดดีกูชอบ” มิ้นท์พูดขึ้นแล้วทำถ้านึกคิด สงสัยจะคิดถึงม๊าทิพย์มั้งคะฮ่าๆ

“มึงล่ะว่ะเมฆาอยากได้ลูกสาวหรือลูกชาย” พี่ออฟหันไปถามพี่เมฆาที่นั่งมองหน้าฉันเงียบๆไม่พูดอะไร

“อะไรก็ได้ยังไงก็ลูกกู” เป็นคำตอบสั่นๆนะคะแต่มันกลับทำให้ฉันยิ้มได้อย่างน้อยคนโหดในสายตาคนอื่นก็มีความเป็นพ่อในตัวสูง

พวกเราทั้งหมดนั่งคุยกันไปเรื่อยค่ะท่านข้าวเย็นเสร็จเรียบร้อยก็แยกย้ายกันกลับบ้านก่อนที่พวกเราสองคนจะขึ้นนอน

 

ตอนนี้ก็ผ่านมาสี่เดือนแล้วค่ะหลังจากที่ทุกคนรู้ว่าฉันท้องคนนั้นก็แวะมาบ้างคนนี้บ้างมาบ่อยสุดก็เห็นจะเป็นน้าพัชกับน้าจ๋อมนะคะ สองคนนี้เห้อหลานเอามากๆเลยล่ะค่ะตลอดเวลาที่อยู่บ้านเฉยๆได้แต่นั่งๆนอนๆก็มีพวกน้าๆ แล้วก็เพื่อนของฉันบ้างเพื่อนพี่เมฆแวะมาเล่นด้วยบ้างแล้วไหนจะลูคัชกับลีโออีกฉันเลยไม่ค่อยเหงาเท่าไหร่ค่ะ

“เมญ่า กลับมาแล้วครับ”

“กลับมาแล้วหรอคะ อ๊ะ” ฉันที่กำลังจะลุกขึ้นเดินไปหาพี่เมฆที่กลับมาจากทำงานต้องนั่งลงที่เดิมเพราะไอ้อาการเจ็บท้องแบบแปลกๆ

“พี่เมฆ” ฉันเรียกร่างสูงเมื่อรู้สึกว่ามีน้ำอะไรสักอย่างไหลลงมาตามขาของตัวเอง

“เมญ่า ทำไมยังไม่นอนคะ” เขาที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันนั่งอยู่

“พี่เมฆ” ฉันเรียกเข้าอีกครั้งด้วยเสียงที่สั่นเทาของตัวเองเมื่อรู้สึกว่าท้องเริ่มปวดมากขึ้น

“เมญ่าเป็นอะไร” เมื่อเขาเริ่มเห็นความผิดปกติของฉันเขารีบวิ่งเข้ามาประคองฉันให้นั่งดีๆทันที

“เมญ่าปวดท้องค่ะ”

“ไปหาหมอกันนะ” ร่างสูงช้อนร่างฉันขึ้นแล้วรีบเดินออกมาหน้าบ้านทันที

“ออกรถ”

“ครับนาย” เราสองคนเข้ามาอยู่ในรถเรียบร้อยแล้วก่อนที่รถจะออกตัวด้วยความเร็ว

“อดทนหน่อยนะนี้ก็ค่ำมากแล้วรถคงไม่ติด” เขาบีบมือฉันแน่นพร้อมกับมองไปที่ถนนที่มีรถอยู่มากแต่ก็ไม่ถึงกับทำให้การจราจรติดขัดเท่าไหร่

ไม่นานรถก็มาถึงโรงพยาบาลที่ฉันมาตรวจทุกๆเดือน ร่างสูงอุ้มฉันออกจากรถก่อนที่จะวางฉันลงบนเตียงที่พยาบาลเตียมไว้ให้

“เมญ่ากลัว”ฉันบีบมือของเขาเบาๆไม่รู้สิอยู่ๆความกลัวมันก็เกิดขึ้นมาในใจฉันกลัวทุกสิ่งกลัวทุกอย่าง

“เดี๋ยวคุณพ่อไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะแล้วเดี๋ยวจะให้พยาบาลพาเข้าไปในห้องคลอด”

“เดี๋ยวพี่มานะ ทนหน่อยนะ” เขาปล่อยมือฉันแล้วเดินตามพยาบาลสาวออกไปอีกทางก่อนที่ฉันจะถูกพาเข้ามาในห้องที่ถูกเตรียมไว้สำหรับการทำคลอด

“ขอโทษนะคะ ตอนนี้ปากมดลูกยังเปิดไม่มากทนปวดหน่อยนะคะ” ฉันพยักหน้ารับแล้วอดทนกับอาการปวดท้องอย่างมากไม่นานร่างสูงก็เดินเข้ามาพร้อมกับพยาบาลอีกคน

“เป็นไงบ้างคนเก่ง”

“ปวดมากเลยค่ะ”

“คุณหมอคะปากมดลูกเปิดมากพอแล้วค่ะ” เสียงพยาบาลสาวเรียกคุณหมอคนที่เป็นคนดูแลประจำตัวของฉัน ในห้องนี้ไม่มีหมอหรือพยาบาลผู้ชายเลยสักคนคงเป็นคำสั่งของพี่เมฆสินะ

“อืม เจ็บหน่อยนะคะ”

“กริ๊ดดด ฉันร้องออกมาทันทีเมื่อรู้สึกเหมือนของมีคมกรีดลงบนส่วนนั้นของฉัน

“ทนหน่อยนะ” พี่เมฆที่ยืนอยู่ข้างๆฉันก้มลงมาจูบหน้าผากฉันอย่างแผ่วเบา

“ออกแรงเบ่งหน่อยนะคะ ฮึบ”

“อึบ” ฉันออกแรงเบ่งตามที่คุณหมอบอก

“ฮึก”

“เจ็บหรอ ขอโทษนะที่พี่ช่วยไรไม่ได้เลย”

“ออกแรงอีกนิดนะคะ” ฉันพยักหน้าแล้วออกแรงเบ่งอีกครั้ง

“กริ๊ดดดดด”

“อุแว้ อุ๊แว้” เสียงเด็กร้องทำให้น้ำตาของฉันไหลก่อนที่จะหันไปมองร่างสูงที่ยืนส่งยืมมาให้ฉันแล้วหันไปมองเด็กที่พยาบาลพาไปทำความสะอาด

“ยินดีด้วยนะคะคุณได้ลูกชายค่ะ” ลูกผู้ชายล่ะเราสองคนได้ลูกชาย

“คุณหมอคะยังมีเด็กอีกคนค่ะ”

 

 

กริ๊ดใครที่รอลูกๆของสองคนอยู่มาแล้วนะคะอ๊ะๆ ลูกชายล่ะนิสัยจะเหมือนใครนะ

ปล. ไรท์ยังไม่ได้ตรวจหรือแก้ไขคำผิดนะคะ

ปล2. ถึง 20 เม้นเจอกันตอนต่อไปค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ

“หนึ่งไลน์ หนึ่งเม้น หนึ่งกำลังใจนะคะ”

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น