Manatchanok

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : special 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.4k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2562 09:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
special 2
แบบอักษร

 

ผมรีบวิ่งตามร่างเล็กของเมญ่าออกมาแล้วปล่อยน้องสาวไว้กับลูคัชแล้วก็ลีโอผมเชื่อว่าสองคนนั้นจะดูแลน้องสาวของผมได้

“เมญ่าหนูเป็นอะไรคะ” ผมวิ่งตามน้องเข้ามาในห้องน้ำหญิงที่ตอนนี้มีคนให้ความสนใจผมที่จู่ๆก็วิ่งเข้ามาด้านใน แต่ใครสนล่ะคนที่ผมสนคือตัวเล็กที่อยู่หลังบานประตูตรงหน้าผมต่างหาก

“พี่เมฆ” น้องเรียกผมด้วยน้ำเสียงที่หมดแรงเปิดเลยเอื้อมมือไปลองเปิดประตูน้องไม่ได้ล็อคผมเลยรีบเข้าไปหาร่างเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นอย่างหมดแรง

“ไม่สบายหรอคะ” ผมช้อนตัวเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วรีบพาเดินไปหาสองแสบทันทีจะพาไปที่ห้องทำงานผมมันก็ไกลเกินไปแล้วพิธีก็กำลังจะเริ่มแล้วด้วย

“เจ้/เจ้/เฮีย/เฮีย” เสียงไอ้แสบทั้งหลายเรียกผมสองคนเมื่อเห็นว่าผมอุ้มร่างบางเดินมา

“พี่เมฆ เมญ่าเหนื่อย” ผมก้มลงมองร่างบางที่บ่นว่าเหนื่อยก่อนที่จะซุกหน้าลงบนอกของผม ผมวางให้เธอนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนที่เราเคยนั่งอยู่ก่อนหน้าส่วนผู้หญิงพวกนั้นคงกลับไปกันหมดแล้ว

“จะเข้าร่วมพิธีมั้ยหรือจะไปนอน” ผมถามน้องส่วนตัวผมยังไงก็ต้องเข้าในหน้าที่ของผู้อำนวยการ

“เข้าค่ะครั้งหนึ่งในชีวิต” เธอตอบผมพร้อมกับรอยยิ้มบางๆแต่ก็ยังคงดูเหนื่อยล้า

“เฮียเดี๋ยวเสร็จงานพาเจ้ไปหาหมอนะ”ฟ้าใสจับมือเล็กของเธอเอาไว้แล้วพูดขึ้น

“ใช่ๆน้ำใสแอบเห็นเจ้อ้วกแบบนี้มาสักพักใหญ่ๆแล้วนะ”

“หมายความว่าไงเมญ่า”

“ช่วงนี้เมญ่าเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะเหนื่อยง่ายอ้วกบ่อยด้วย” ผมยืนมือไปลูบผมเธอเบาๆผมคงทำงานมากไปสินะถึงไม่รู้ว่าเมียตัวเองเป็นอะไรหรือมีอาการยังไง

“พี่ขอโทษนะที่ไม่มีเวลาดูแลเราเลย”

“ไม่เป็นไรค่ะ เราไปกันเถอะค่ะได้เวลาแล้ว” ผมพยักหน้ารับแล้วพยุงเธอเดินไปทางห้องประชุมใหญ่ที่เป็นสถานที่จัดงานในครั้งนี้

“ตาเมฆ เมญ่าเป็นอะไรลูก” พอมาถึงม๊าก็วิ่งเข้ามาหาพวกเราทันทีคงเห็นผมพยุงเมญ่าเข้ามามั้งครับ

“เปล่าค่ะเมญ่าแค่เหนื่อยพี่เมฆคงกลัวเมญ่าเป็นลมมั้งคะ” เรื่องทำให้คนอื่นสบายใจคงเป็นงานถนัดของเธอไปแล้วล่ะครับ

“ม๊าครับผมคิดถึง” ผมปล่อยร่างเล็กแล้วกอดม๊าเอาไว้แน่นก็ผมไม่ได้เจอม๊ามาตั้งเกือบปีนิครับ

“ไงผู้อำนวยการโตแล้วยังอ้อนม๊าเป็นเด็กๆไปได้” ป๊าเดินเข้ามาตบบ่าผมเบาๆ ผลเลยผละออกจากม๊าแล้วหันไปกอดป๊าแทน

“ได้เวลาแล้วเข้าไปด้านในกัน”

แล้วพิธีต่างๆก็ดำเนินไปตามช่วงเวลาที่ถูกกำหนดไว้มหาลัยเราเป็นมหาลัยเอกชนที่มีนักศึกษาเป็นจำนวนมากไม่ว่าจะนักศึกษาทุนหรือนักศึกษาที่มีฐานะกว่าพิธีในห้องประชุมจะจบลงก็ปาไปเกือบๆจะบ่ายโมงก่อนที่จะปล่อยให้นักศึกษาแยกย้ายไปถ่ายรูปกับครับครัว

“เหนื่อยไหม”ผมเดินเข้าไปหาร่างเล็กของเมญ่าที่กำลังเดินเข้ามาหาผม แต่จะว่าไปผมว่าเธอดูมีน้ำมีนวนขึ้นนะครับ

“นิดหน่อยค่ะ”

“ถ่ายรูปก่อนมั้ยถ่ายเสร็จพี่จะพาไปหาหมอ” ผมเดินจูงมือเธอมาที่ซุ้มถ่ายภาพที่ถูกจัดทำขึ้นมาเป็นพิเศษโดยมีคนของผมยืนคุมรอบๆอยู่ไม่ให้คนอื่นเข้ามา

“อะไรกันคะ”

“พี่ไม่อยากให้เมียพี่ต้องไปแย่งใครถ่าย”

“เมญ่า กูรอมึงตั้งนาน” มินท์เพื่อนสนิทของเธอวิ่งเข้ามาหาพวกเราพร้อมกับเพื่อนของผม

“ลินล่ะ” เมญ่ามองหาเพื่อนของเธออีกคน

“ไปถ่ายรูปกับผัวมันอยู่ตรงนู่น”

“ไงมึงคุณผู้อำนวยการ”ไอออฟเดินมากอดเอวมิ้นท์ไว้พร้อมกับทักผม พวกเราสี่คนไม่ค่อยได้มีเวลาเจอกันหรอกครับมันสามคนก็ต้องคุม แก๊งค์ผมก็ต้องคุมแก๊งค์พวกมันอีกทีงานหนักก็คงเป็นผมมั้งครับ

“สบายดี กูว่ารีบถ่ายเหอะกูจะพาเมียไปหาหมอ มึงก็ขอน้องเขาแต่งงานได้แล้วนะเว้้ยนานกว่านี้...”

“ระวังเพื่อนเมญ่าหาผู้ชายคนใหม่นะคะ” เมญ่าพูดต่อประโยคผมจนจบ ก่อนที่พวกเราทั้งหมดจะไปถ่ายรูป ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเมญ่าผมเต็มที่หมดครับ

“ม๊ากับป๊าจะกับแล้วนะเราจะไปฉลองที่ไหนกันไหม” ม๊าเดินมากับป๊าแล้วดึงเมญ่าเข้าไปกอดท่านทั้งสองคนต้องบินกลับอังกฤษทันทีเพราะงานที่นั้นยังไงเยอะอยู่

“ไม่ล่ะครับผมจะพาน้องไปหาหมอ”

“ตายจริงเมญ่าเป็นอะไร”

“เปล่าค่ะเมญ่าแค่ไม่สบายนิดหน่อยม๊าก็น่าจะรู้จักนิสัยลูกชายม๊าดีนะคะ”

“จริงสิ งั้นม๊ากับป๊ากลับก่อนนะ ดูแลตัวเองดีๆนะลูก” ม๊าหันมากอดผมแล้วผละออกก่อนที่จะตามมาด้วยป๊า ถึงใครจะบอกว่าป๊าผมหน้ากลัวแต่สำหรับผมท่านก็เป็นพ่อที่ให้ความอบอุ่นกับลูกๆได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะเสียลุคความโหด

“เมฆเดี๋ยวสองแสบจะไปอยู่กับป๊าที่นู่นนะช่วงปิดเทอมนี้” ป๊าพูดพร้อมกับมองไปที่สองแสบที่กำลังลาไอ้ลูคัชกับลีโอแล้วก็เพื่อนของผม

“ป๊ากำลัง”

“อืมมันยังไม่ถึงเวลา ถึงมันสองคนจะดูแลลูกป๊าได้แต่ป๊ายังไม่พร้อมเสียลูกสาวให้ใคร” ป๊าพูดเหมือนกับรู้ความคิดของผมก่อนที่ท่านจะเดินไปโอบเอวม๊าแล้วเดินไปขึ้นรถที่จอดรอท่านอยู่

“เจ้เฮีย น้ำใสไปก่อนนะเดี๋ยวจะโทรหาบ่อยๆ”

“ฟ้าใสต้องคิดถึงเจ้มากแน่ๆเลย”

“เจ้ไม่มีสองแสบอยู่ด้วยเจ้คงเหงาแย่” เมญาดึงน้องสาวทั้งสองของผมเข้ามากอดเอาไว้แน่นก่อนที่จะผละออก

“มาให้เฮียกอดหน่อยไปอยู่นู่นก็อย่าเที่ยวเยอะล่ะ” ผมกอดน้องสาวก่อนที่ทั้งสองจะต้องไปอยู่ที่นู่นตั้งห้าเดือน

“ไปได้แล้วม๊ารออยู่” ผมปล่อยน้ำใสกับฟ้าใสฝห้เป็นอิสระทั้งสองเลยเดินไปขึ้นรถทันที

“ป่ะ พี่จะพาไปหาหมอ” ตั้งแต่ผมรู้จักกับน้องมาผมพาเธอเข้าออกโรงพยาบาลเหมือนบ้านหลังที่สองไปแล้วครับอย่างที่ผมเคยบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงบอบบางผมเลยอยากดูแลเธอและผมก็เป็นห่วงเธอมากๆ เธอเป็นอะไรนิดหน่อยผมก็พาเธอมาหาหมอแล้วครับ

 

“คุณเมญ่าค่ะ” เสียงพยาบาลสาวเดินออกมาจากห้องเสียงชื่อเธอเมื่อถึงคิวของเธอแล้ว เราสองคนเดินเข้ามาในห้องตรวจที่มีหมอผู้หญิงนั่งรอทำการตรวจ

“เป็นอะไรมาคะ”

“ไม่สบายค่ะ” เมญ่าตอบหมอออกไปก่อนที่จะบีบมือผมเบาๆ ครั้งนี้เธอคงเป็นหนักจริงๆมั้งครับเพราะเธอแสดงอาการเหมือนกับเธอกลัว

“หมอขอทราบอาการหน่อยค่ะ”

“ช่วงนี้ก็จะมีอาเจียนทุกเช้าเลยค่ะเป็นมาสี่ถึงห้าอาทิตย์แล้วค่ะ อาจจะมีเหนื่อยง่ายแล้วก็หลงๆลืมๆบ่อย” นี้เธอเป็นมานานขนาดนี้แล้วหรอตอนที่น้องผมพูดว่าพักนี้ผมคิดว่าแค่สี่ถึงห้าวัน

“หมอขอตรวจเลือดแล้วก็ปัจสวะหน่อยนะคะ พยาบาล”หมอหันไปเรียกพยาบาลที่นั่งอยู่ด้านหลังห้อง

“ค่ะคุณหมอ”

“เดี๋ยวพาคนไข้ไปห้องเจอะเลือดทีนะอ่อแล้วหมอจะตรวจปัจสวะคนไข้ด้วย”

“ทราบค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ” ผมกับเมญ่าเดินตามพยาบาลไป กว่าจะตรวจนั้นนี้เสร็จก็ใช้เวลาพอสมควรแล้วเราต้องมานั่งรอผลตรวจอีก ตอนนี้เราสองคนมานั่งรอฟังผลตรวจกันอยู่ที่หน้าห้องตรวจผ่านไปชั่วโมงกว่าๆแล้วผลก็ยังไม่ออก

“พี่เมฆ เมญ่ากลัว”

“ไม่ต้องกลัวนะเมญ่าไม่เป็นอะไรหรอก” เธอคงกลัวเพราะว่าแม่ของเธอก็ไม่สบายเหมือนกันก่อนที่แม่เธอจะเสีย

“คุณเมญ่าค่ะ” พยาบาลเรียกชื่อของคนตัวเล็กผมเลยหันไปพยักหน้าให้เธอก่อนที่จะพาเธอเข้าไปในห้องตรวจที่เรามาตรวจในครั้งแรก

“เชิญนั่งค่ะ อาการที่คุณเป็นไม่ได้ร้ายแรงอะไรนะคะ”

“จะไม่ร้ายแรงได้ไงหมอนี้เมียผมเป็นมาเดือนกว่าแล้วนะ”

“ใจเย็นๆนะคะพี่เมฆ” แรงบีบเบาๆกับสีหน้าที่ดีขึ้นของเมญ่าทำให้ผมใจเย็นลง

“มันแค่เป็นอาการข้างเคียงของคนท้องหรือที่เสียงว่าแพ้ท้องนั้นแหละค่ะ”

“ท้อง” เมญ่าปล่อยมือจากผมแล้วไปลูบที่หน้าท้องของตัวเองอย่างแผ่วเบา

“ท้องหรอครับ”

“ค่ะหมอขอแสดงความยินดีด้วยนะคะคุณท้องไปสี่เดือนแล้ว” ผมหันไปมองหน้าเมญ่าที่ตอนนี้น้ำตาไหลออกมามากมาย

“หนูเป็นอะไรคะ” ผมดึงเธอเข้ามากอดถ้าเธอยังไม่พร้อมผมก็จะไม่บังครับเธอถึงผมจะอยากมีลูกมากแค่ไหนก็ตาม

“เมญ่าดีใจค่ะ เมญ่ากำลังจะมีลูกเรากำลังจะมีลูกค่ะพี่เมฆ” เธอกอดตอบผมแน่นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนักมันอาจจะเป็นน้ำตาของความสุขแต่ผมก็ไม่ชอบน้ำตาของเธอเลยครับ

“ไม่ร้องนะครับ” ผมปล่อยเธอแล้วเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ

“เดี๋ยวคุณพ่อต้องพาคุณแม่ไปฝากครรภ์นะคะจะได้อยู่ในความดูแลของหมออ่อ ท้องสี่เดือนแล้วแต่ท้องเล็กแบบนี้ก็เพราะเป็นท้องแรกนะคะแต่หลังจากนี้ท้องจะใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว” ผมกับเมญ่าตั้งใจฟังสิ่งที่หมอบอกเพราะกว่าว่าถ้าผิดพลาดอะไรไปจะส่งผลกับเมญ่แล้วก็ลูกในท้อง

“ขอบคุณครับ” หลังจากออกจากห้องนั้นแล้วผมก็พาเธอไปฝากครรภ์ทันทีตามที่หมอแนะนำ โดยหมอที่ผมพาเธอไปฝากครรภ์ถามว่าจะซาวดูเพศของเด็กเลยหรือเปล่าแต่เธอบอกว่าไม่อยากรู้อยากรอลุ่นเอามากกว่าหลังจากที่จัดการอะไรเรียบร้อยแล้วผมก็พาเธอกลับบ้านทันทีเพราะนี้มันก็ค่ำแล้ว

“พี่เมฆ โทรบอกป๊าม๊าแล้วก็สองแสบด้วยสิคะ” ร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟาหันมาพูดกับผมพร้อมกับลูบหน้าท้องที่แบนราบของตัวเอง จริงๆมันก็ไม่ได้แบนอะไรขนาดนั้นจริงๆเธอก็มีหน้าท้องแล้วนะครับแต่ผมแค่ไม่ได้สังเกตุเธอเลยก็เท่านั้น

“มีอะไรเมฆ” รอไม่นานม๊าก็รับสายครับให้เดาท่านคงยังไม่ถึงแต่ดีหน่อยที่ขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไป

“ผมมีข่าวดีมาบอก”

“พี่บอสลูกมีข่าวดีมาบอกล่ะ”

“เปิดโฟนพี่จะฟังด้วย” เสียงป๊ากับม๊าคุยกันผมเลยยิ้มออกมาจากเห็นสีหน้าท่านทั้งสองจังถ้ารู้ว่ากำลังจะมีหลานท่านจะมีสีหน้ายังไงนะ

“มีไรเมฆ” เสียงป๊าเป็นคนถามผมเองเลยล่ะครับ

“ป๊ากับม๊ากำลังจะมีหลานแล้วนะครับ”

 

มาแล้วๆตอนที่สองอ๊ะๆเบบี๋มาแล้วท้องตั้งสี่เดือนแล้วนะทุกคนคนโหดเมฆากำลังจะมีลูกแล้วจะเป็นยังไงน๊าาา ไรท์ขอโทษนะที่มาลงช้าพอดีไรท์ทำงานวันนี้หยุดเลยมาลงให้

ปล. ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะ

ปล2. ครบ20เม้นเจอกันอีกตอนนะคะ

ขอบคุณที่ติดตามไรท์ที่ชอบหายนะคะ

“หนึ่งไลค์ หนึ่งเม้น หนึ่งกำลังใจนะคะ”

 

 

 

ความคิดเห็น