Thangon2000

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไทรกลาฟ

คำค้น : อภิมหาจักรกลล้างโลก

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2562 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไทรกลาฟ
แบบอักษร

วันต่อมา ณ สมาคมผู้พิทักษ์ดารา เวลา 7:30 

ในห้องพักของมิโดริ เตียงของมิโดรินั้นได้ว่างเปล่า เหมือนเธอจะตื่นแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน อาสึกะกำลังหลับเอาเป็นเอาตายก็ได้ตื่นขึ้น สภาพในชุดนอนของเธอนั้นเป็นชุดนอนแบบ Pajamas แต่ขาสั้นกว่าและสีเหลืองอ่อน เธอได้สะลืมสะลืองัวเงียหาแว่นของเธอ หลังจากที่ได้แแว่นแลว เธอได้พกผ้าเช็ดตัว, ผ้าขนหนู, แปรงสีฟันและแก้วน้ำไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและเปลี่ยนเสื้อผ้า 

ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูได้ดังขึ้น พร้อมกับเสียงพูดของชายคนหนึ่ง 

"อาสึกะ อาสึกะ ตื่นได้แล้ว นี่ก็ปาไป 1 โมง 45 แล้ว ตื่นเหอะ" 

อาสึกะได้ยินเสียงก็ตอบกลับทันที 

"เดี๋ยวก่อนสิรุ่นพี่อาซิลาฟ หนูกำลังอาบน้ำอยู่" 

เสียงน้ำที่กำลังโดนร่างกายของเธอและสาดกระทบถึงพื้นนั้นได้บ่งบอกว่า เธอกำลังทำสิ่งนั้นอยู่จริงๆ 

"เข้าใจล่ะ รีบๆ หน่อยละกัน พอดีฉันมีเรื่องคุยกับเธอหน่อย แต่งชุดเล่นก็ได้ ที่นี่ไม่ว่าหรอก" 

"ได้คะ" 

พอสิ้นคำพูดแล้ว อาซิลาฟได้พิงกำแพงแล้วมองนาฬิกาข้อมือ ต่อมาเขาหยิบหนังสือของ เฮท จี เวลส์ เรื่องเดอะ วอร์ ออฟ เดอะ เวิลด์ มาอ่านเพื่อข้ามเวลา และแก้เครียดด้วย 

5 นาทีต่อมา... 

อาสึกะได้เปิดประตู เธอได้สวมกางเกงขายาวสีดำ แจ็คเก็ตสีเทา เสื้อในเป็นเสื้อคอเต่าสีเหลืองผสมแสดลายพรางทหารและหมวกที่เป็นของต่างหน้าจากวัยเด็ก 

"อู้ว ลัลล่า! ล่อซะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอแต่งตัวดีซะด้วย" 

"แหม! รุ่นพี่ก็ ว่าแต่ว่ารุ่นพี่อยากคุยเรื่องอะไรหรือคะ" 

อาสึกะได้เปลี่ยนบทพูดทันที อาซิลาฟได้กระแอมเบาๆ ก่อนที่จะพูดออกมาว่า 

"เรื่อง... อาวุธของเธอน่ะ เสร็จแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะพาไปดูเอง เธอสนใจไหมละ" 

"ได้สิคะ หนูอยากจะเห็นว่ามันเป้นยังไงด้วยคะ" 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา... 

"ถึงแล้วละ ที่ๆ ซิกเนเจอร์ของเหยี่ยวนักสืบถูกสร้างไว้ เพื่อนๆของฉันอยู่ในนี้แหล่ะ พวกเขาไม่กัดหรอก" 

ตรงหน้าประตูที่ทั้งสองยืนอยู่นั้น ได้มีกล้องๆ หนึ่ง มันได้หันรอบๆ และหยุดชะงักที่หน้าของสิ่งแปลกหน้า สำหรับหุ่นยนต์แล้ว พวกเขาก็เป็นคนแปลกหน้า และพูดออกมาว่า 

"โปรดระบุรายชื่อและพิมพ์ลายนิ้วมือด้วยครับ" 

"ชื่อ อาซิลาฟ บารากัส หมายเลขสมาคม 6-12-3-4-4" 

"กำลังค้นหารายชื่อ อาซิลาฟ บารากัส หมายเลขสมาคม 6-12-3-4-4 กรุณารอสักครู่..." 

อาสึกะนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย จึงได้ถามรุ่นพี่ทันที 

"นั่นคืออะไรเหรอคะ" 

"มันคือระบบความปลอดภัยของสมาคมพายุปีศาจน่ะ เพื่อนของฉันอยู่ในสมาคมนี้ ในสมาคมนั้นเต็มไปด้วยวิศวกรทางการทหารที่ประดิษฐ์เครื่องมือการทหาร และยังมีกลุ่มย่อยๆ ที่พัฒนาโปรเจคนั้นๆ ด้วย อาทิ โปรเจคมิสไซล์กาแลกติก้า เป็นโปรเจคที่สมาชิกในทีมที่รวมพัฒนามิสไซล์ชนิดหนึ่ง ที่สามารถถล่มตำบลได้อย่างง่ายดาย และอาจมีแนวโน้มที่ว่ากันว่ามันอาจเป็นอาวุธอานุภาพทำลายล้างสูงได้ ต่อมาก็เป็นกอนโดล่า เป็นโปรเจคที่ร่วมพัตนา.... เรือ ใช่ เรือที่บินได้ คล้ายเรือเหาะแต่ใช้โครงเรือจริงๆ มาพัฒนาเป็นยานบิน ก็... แค่นั้นแหละ และอื่นๆ อีกมากมายที่ยังไม่ได้พูดถึงด้วยนะ อาทิ แกตเจ็ต เจ็ตเตอร์ อาวุธปรสิต และอื่นๆ" 

"โว้ว!... มัน... สุด... ยอด... มากเลยคะรุ่นพี่ หนูก็พึ่งรู้นะเนี้ยว่าพวกเขามีประโยชน์มากมายขนาดนี้น..." 

"*ปิ๊บ* ประตูเปิดแล้ว พวกนายเข้าได้" 

เสียงประตูได้เปิดขึ้น หลังจากที่ได้ยินเสียงจากกล้องทางเข้าของประตูที่อาซิลาฟและอาสึกะยืนอยู่ พวกเขาเดินเข้ามา ก็ได้เห็นอุปกรณ์ต่างๆ และวิศวกรจากสมาคมพายุปีศาจ ต่างโปรเจคกำลังคุยแลกเปลี่ยนเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของพวกเขาอยู่ อาซิลาฟได้หยุดที่ประตูแห่งหนึ่ง มันมีแท่นลายนิ้วมือที่ส่องแสงสีเขียวและป้ายห้อยที่เป็นภาษาอาหรับและแปลเป็นภาษาอังกฤษ "ซาฮาร่า อับดุล" แล้วเขาได้ยื่นมือไปวางที่แทนลายนิ้วมือเพื่อปลดล็อก ต่อมาไม่นาน ประตูปลดล็อกของมันเองเนื่องจากได้รับข้อมูลที่ส่งผ่านมาจากผู้วางแป้น 

"มายูก้า มายูก้า! โอ้! ไมทิงซังทิน" 

ชายคนหนึ่งได้ส่งเสียงเรียกใครบางคนแต่ก่อนที่จะพูดต่อนั้น เขาได้หยิบสร้อยก้อนหินมาแล้วคล้องคอของเขา สายตาของเขานั้นได้จ้องไปยังอาซิลาฟทันที 

"เฮ้ย! มาแล้วสินะ พวกนาย" 

"เป็นไงบ้างล่ะ สิ่งที่ฉันสั่งไว้น่ะ" 

"อ๋อ! ไอ้นั่นหน่ะเหรอ เสร็จแล้วล่ะ งานช้างอยู่นะ ซิกเนเจอร์ไฮบริด ผสมกันระหว่างสไนเปอร์ไรเฟิล ปืนกลเบาและปืนยิงลูกระเบิด ถ้าไม่นับของโคฮาคุที่เป็นปืนอาปาเช่ที่เป็นทั้งปืนพกและมีดเพราะมันเป็นโมเดลเริ่มต้น" 

"มีเหตุผลนะ ไหนขอดูสิ" 

"ได้แต่ก่อนอื่นนะ ขอดูหน้าคนที่ใช้ซิกเนเจอร์หน่อยสิ" 

อาซิลาฟก็ได้ครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนที่เขาจะได้ผลักอาสึกะออกไปอย่างช้าๆ พร้อมกับกระซิบใส่เธอมาว่า 

"ไปเลย เขาไม่กัดหรอก" 

"น- แน่ใจเหรอค-" 

"ไปเลย" 

อาซิลาฟได้ผลักเบาๆ ทำให้อาสึกะเกือบล้ม แต่เธอนั้นประคองตัวได้ดีและไม่เสียหลักล้มไปง่ายๆ 

"ส- สวัสดีคะ น- หนูชื่ออาสึกะ อาสึก-" 

"อาสึกะ มิชิสึสึโกะสินะ ฉันชื่อซาฮาร่า อับดุล ยินดีที่ได้พบ ฉันเห็นในลิสของเหยี่ยวนักสืบที่อัพเดตใหม่หน่ะ เธอเป็นสมาชิกล่าสุดสินะ" 

"ช- ใช่คะ นี่คุณจะกัดหนูหรือเปล่าครับ" 

"ฮ่าๆๆๆๆ ถูกเจ้านั่นเล่นมาสินะ ไม่กัดหรอก ไม่กัดหรอก" 

โคร๊ก~~ เสียงท้องของอาสึกะร้องออกมา เธอนั้นไม่ใด้กินมาเมื่อเช้าเพราะอาซิลาฟได้พาเธอไปยังอาคารพายุปีศาจโดยไม่แวะที่ไหนเลย 

"ท่าทางจะหิวละสิ!" 

ซาฮาร่าได้เปิดตู้เย็นออกมา ในตู้เย็นนั้นได้มีหัวใจของสัตว์ที่เสียบกับเครื่องกระตุ้น จานที่มีผัดผักกับหอยที่คลุมกับพลาสติกห่ออยู่และกล่องข้าว 3 กล่อง 

"มากินด้วยกันสิ อันที่จริงก็... มีผัดผักกับเมซแคลม ของโปรดฉันเลย โอ้! นี่ก็เป็นความลับของฉันนะ เจ้าเมซแคลมทำให้คนที่กินมันไปอิ่มประมาณวันนึงเต็มๆ เลยละ" 

ซาฮาร่ากระซิบใส่หูอาสึกะ ความลับไม่มีในโลกแต่หารู้ไม่ว่าวันหนึ่งก็ต้องรู้แหละ 

"แล้วก็อย่าบอกใครเรื่องความลับของฉันนะ โอเค! โอ้! อาซิลาฟ มาช่วยจัดโต๊ะให้ฉันหน่อย อาหารจะอร่อยถ้ากินพร้อมหน้าน่ะ" 

"ได้เลย อาสึกะรอตรงนี้ก่อนนะ" 

ซาฮาร่าหยิบอาหารออกมาพร้อมกับเอากล่องข้าวออกมาอุ่นโดยใส่ไมโครเวฟและวางผัดเมซแคลมบนโต๊ะทดลองของเขา อาซิลาฟได้จัดโต๊ะโดยหยิบผ้าที่ขยุมมาคลี่ออกมาเพื่อปูโต๊ะ และอาสึกะก็ได้นั่งรอทั้งสองจัดโต๊ะและเตรียมอาหาร หลังจากที่จัดโต๊ะกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนเริ่มนั่งบนเก้าอี้แล้วรอข้าวอุ่นได้ที่ 

3 นาทีต่อมา... 

ติ๊ง! เสียงไมโครเวฟดังออกมา บ่งบอกได้ดีว่า... ข้าวสุกแล้ว ซาฮาร่าก็ได้นำกล่องข้าวออกและนำผัดเมซแคลมมาอุ่นเป็นเวลา 10 นาที 

"โทษทีนะพวกนาย เพราะเมซแคลมเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีโครงสร้างซับซ้อนน่ะ ฉันหมายถึงภายนอกมันจะเป็นหอยกาบคู่ แต่ภายในมันจะเหมือนเขาวงกตที่มีกำแพงหนา มันจะอุ่นยากหน่อย" 

10 นาทีต่อมา 

ติ๊ง! 

"เสร็จแล้วล่ะ ผัดเมซแคลม" 

ซาฮาร่าได้ยกจานผัดเมซแคลมออกมาจากไมโครเวฟ แล้ววางไว้บนโต๊ะกินข้าวที่มีอาสึกะและอาซิลาฟนั่งอยู่ พร้อมยื่นตะเกียบให้กับอาสึกะและช้อนให้กับอาซิลาฟ ถึงแม้ทั้งสามจะมีการทานอาหารและธรรมเนียมอาหารที่ต่างกัน แต่ทั้งสามก็ยังเคารพการทานอาหารร่วมกันได้ อาสึกะได้พนมมือระดับหน้าอก ก่อนที่ซาฮารา 

"ธรรมเนียมอาหารญี่ปุ่นสินะ พอดีฉันมีรุ่นน้องที่เป็นคนญี่ปุ่นและฉันก็ได้เรียนธรรมเนียมอาหารจากเด็กนั่นมานิดๆหน่อยๆ เอาล่ะฉันจะร่วมด้วย" 

ซาฮาร่าได้พนมมือระดับหน้าอกเหมือนกับอาสึกะ อาซิลาฟก็ได้หลงทำตามด้วย อาสึกะก็ได้อธิบายธรรมเนียมอาหารของชาวญี่ปุ่นทันที หลังจากที่อธิบายจบ ทั้งซาฮาร่าและอาซิลาฟได้เปลี่ยนเป็นตะเกียบทันที่ 

"ต้องขอขอบคุณวัตถุดิบบนโลกใบนี้ จะทานและนะคะ/ครับ" 

หลังจากที่พูดกล่าวคำขอบคุณเสร็จแล้ว ทุกคนได้เริ่มทานข้าวกับผัดเมซแคลม ปกติธรรมเนียมอาหารญี่ปุ่นจะมีซุปด้วยแต่ซาฮาร่าไม่ได้ซื้อซุปมา 

"ขอบคุณสำหรับอาหารครับ/คะ" 

ทั้งสามได้อิ่มเพราะอาหารที่กินมา อาซิลาฟได้ยกกล่องข้าวและจานมาใส่ในถังล้างจาน 

"ไม่อยากเชื่อว่าเนื้อมันจะอร่อยมากเลยนะคะ เนื้อมันกรุบกรอบและนุ่มลิ้นมากเลย" 

"ใช่ไหมละ! เนื้อมันก็เป็นอย่างนี้แหล่ะ เข้าเรื่องกันดีกว่า เธอน่ะเป็นคนที่ใช้อาวุธนี้ใช่ไหม?" 

"ใช่คะ หนูจะใช้อาวุธนี้คะ" 

"ได้สิ ฉันไม่ว่าหรอกนะ แต่ก่อนอื่น เรามาทดสอบซิกเนเจอร์ก่อนละก..." 

ก่อนที่ซาฮาร่าจะพูดจบ เสียงดังปิ๊ปได้ดังมาจากข้อมือนาฬิกาของอาซิลาฟ 

"เฮ้ย! อาซิลาฟ ได้ยินข้าไหม คอมแมนโดฟอเทรสซ่า ตอนนี้มีภารกิจสำหรับนักสืบเหยี่ยวพอดี ทางระบบสุริยะที่ 89 ได้มอบหมายให้เราไปขโมยสสารที่พวกอาร์บีทีได้รวบรวมเอาไว้ รวมถึงเอกสารของนักวิจัยด้วย พอดีเกิดเหตุที่ยานลำเลียงนิดหน่อย เอ้ยไม่สิ! มากด้วยซ้ำ" 

"เดี๋ยวก่อนครับคอมแมนโดฟอเทรสซ่า เกิดอะไรขึ้นที่ยานลำเลียงระบบสุริยะที่ 89" 

"ยานลำเลียงนั้นได้บรรจุข้อมูลของสสารที่ข้ากับน้องชายรวบรวมไว้หลังจากการต่อสู้สำเร็จ แล้วส่งให้สมาคมผู้พิทักษ์ดาราในระบบสุริยะที่ 89 วิเคราะห์ว่าสสารนั้นมีคุณสมบัติใด พอหลังจากวิเคราะห์เสร็จ พวกเขาก็ได้ส่งสสารนั่นพร้อมกับผลการวิจัย แล้วก็ส่งมาที่โลกเราภายในไม่กี่สัปดาห์ แต่ว่ายานได้ถูกลอบโจมตีโดยทหารไม่ทราบจำนวน พวกเขาไม่รู้ว่ามันมาจากไหน แต่เราได้รู้ว่าพวกมัน ผู้ก่อการร้ายอาร์บีที เป็นคนทำ ดังนั้นแล้ว งานนี้เป็นของพวกเรา หน่วยนักสืบเหยี่ยว พอดี" 

"ว่าแต่ว่า ทุกคนได้รู้เรื่องนี้หรือยังครับ" 

"ยังทำเป็นหน้าซื่อนะแก! ทุกคนได้รู้ทั้งหมดแล้วล่ะ เหลือแต่แกคนเดียวเนี้ย!" 

"จริงเหรอครับ" 

อาซิลาฟได้หันหน้าไปดูอาสึกะ ซึงอาสึกะก็ได้งงว่าทำไมเขาได้จ้องหน้าเธอ 

"อ๋อ! ถ้าเป็นเด็กใหม่ล่ะก็ ก็ช่วยแจ้งให้หน่อยละกัน แต่ข้าก็ห้ามมันไม่ให้เกี่ยวข้องกับงานที่อันตรายแบบนี้หรอก พวกเด็กใหม่ก็งั้นๆ แหละ" 

"รับทราบครับ" 

ก่อนที่อาซิลาฟจะปิดนาฬิกา อาสึกะก็ได้วิ่งเพื่อหยุดแขนอาซิลาฟและเอามือเขาออกก่อนที่เธอจะเปิดนาฬิกาใหม่อีกครั้ง สีหน้าของเธอตอนนี้ได้เต็มไปด้วยความโกรธที่ฟอเทรสซ่าที่ดูถูกกับเธอ 

"เดี๋ยวก่อนสิ นายน่ะ ดูถูกฉันงั้นเหรอ" 

"นี่แกเป็นใครเนี้- เดี๋ยวก่อนนะ เด็กใหม่งั้นหรือ ก็ใช่นะสิ! พวกแกในสมัยนี้ไม่เข้าใจสงครามหรอกว่ามันเป็นยังไง เท่าที่ฉันจำได้ เด็กใหม่ที่ฝึกกับฉันในสงครามและเขารบยังตายเอาดาบหน้า บางคนก็ขี้ขลาดหนีไปซะงั้น สุดท้ายก็โดนฆ่า ฉันฝึกมาเป็นหลายๆปี เพื่อให้มันได้รู้วิธี ไม่ใช่เป็นแบบทหารเกราะขาวที่ยิงปืนแล้วยังว่าวแดก พวกมันก็เป็นเพียงแค่ก้อนเนื้อที่เดินได้แต่ไร้สมอง ฉันไม่อยากนึกเลยว่ามันจะเป็นยังไง ถ้าเอาพวกถ้ำแมนมาบริหารประเทศเนี่ย" 

"ถ้างั้นเดี๋ยวหนูจะพิสูจน์ให้ดูก็ได้คะ ว่าทหารที่คุณต้องการมันเป็นอย่างไร" 

"แกเป็นผู้หญิงงั้นหรือเนี้ย พูดซะมีกึ๋นขนาดนี้ งั้นก็ไม่ธรรมดาสิ ก็ได้! พิสูจน์เลยว่าแกเป็นทหารที่คู่ควรกับฉัน" 

หลังจากการต่อล้อต่อเถียงได้จบลง อาสึกะก็ได้ปิดนาฬิกาของอาซิลาฟลง 

"รุ่นพี่อาซิลาฟไปก่อนก็ได้คะ เดี๋ยวหนูตามไป" 

"เดี๋ยวก่อนสิ เธอจะทำอะไร" 

"เดี๋ยหนูลองใช้ซิกเนเจอร์ของหนูก่อน" 

"โอเค อาสึกะ ก่อนที่จะไป ฉันอยากจะบอกเธอว่า กึ๋นเธอใช้ได้เลย" 

อาซิลาฟได้ออกจากห้องของซาฮาร่าทันทีและเปิดประตูสมาคม แล้ววิ่งตรงไปยังหอพักสมาคมนักสืบเหยี่ยวทันที 

"อาสึกะ กึ๋นเธอนี้แข็งมากเลย เอาล่ะ ฉันอยากให้แกตเจ็ตกับเธอ เลือกจาก 2 ใน 7 มันมี Zipper, Marker, Driller, Freezer, Cooler, Heater และ Burner" 

"หนูจะเอา... Marker และ Heater คะ" 

"ได้เลย" 

... 

อาสึกะได้โชว์กิ๋นแล้ว! ตอนนี้ถ้าเธอโชว์ซะขนาดนี้แล้ว เธออาจรอดหรือไม่! โปรดติดตามตอนต่อไปครับผม! 

ปล. ผมยังแอบแซวเรื่องทหารอยู่ครับ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}