ใจดินสอ
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

EP.8 ข้ามขั้นตอน

ชื่อตอน : EP.8 ข้ามขั้นตอน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2562 18:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.8 ข้ามขั้นตอน
แบบอักษร

ฟาเรนท์... 

 

เป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้วที่ฉันพยายามหลบหน้าธันวา เพราะหลังจากวันนั้นที่เขาไปส่งฉันที่บ้านเขาก็ตามติดฉันตลอดถ้าว่างจากเรียนเขาก็จะไปดักรอรับตอนเช้า ดีหน่อยที่ตอนเย็นไม่ได้เจอกันเพราะนายนั่นเรียนถึงดึกก็มี อย่างเช่นวันนี้ก็มีข่าวลือว่ามีนักศึกษาแพทย์จากต่างมอมายืนรอใครบางคนที่ลานจอดรถ เมื่อวานก็มาที่ลานเกียร์ และฉันก็รู้ว่าคนคนนั้นคือธันวา อันที่จริงที่หลบหน้าเขาเพราะฉันไม่รู้ว่าฉันต้องทำตัวยังไงเมื่อเจอเขาอีกครั้ง 

 

" ฟา ช่วงหลังๆมานี่กูเห็นมึงปีนกำแพงหลังตึกกลับบ้านทุกวัน มึงมีไรป่าววะ " 

ไอ้หนึ่งถามฉันขณะที่เดินลงมาจากคณะ 

 

" ไม่มีไร แค่ขี้เกียจเดินไกลอะ " 

ฉันตอบ 

 

" มึงไม่เอารถมาเรียนเกือบสองอาทิตย์แล้วนะ เป็นไรป่ะ " 

ไอ้สองก็ยิงคำถามมาอีก 

 

" จอดไว้ฝั่งโน้น พวกมึงกลับได้แล้วกูรีบ เนี่ยฝนก็จะตกแล้ว " 

ฉันบอกพวกมันก่อนจะเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีดำ 

 

" เออๆ ระวังตกกำแพงตายนะมึง " 

ไอ้หนึ่งหันมาอวยพรฉันก่อนจะเดินจากไป 

 

" ไม่น่าใส่ทรงเอมาเล้ย วันหลังใส่เกงยีนส์มาดีกว่าจะได้ปีนง่ายหน่อย " 

ฉันบ่นกับตัวเองก่อนจะโยนกระเป๋าสีดำแบรนด์หรูข้ามรั้วไปและตามด้วยรองเท้าส้นเข็มสีดำ ฝั่งตรงข้ามที่ฉันจะปีนข้ามไปเป็นโรงพยาบาลเล็กๆแห่งหนึ่งในเครือมหาลัยแถวนี้ และฉันจอดรถไว้ที่นี่แหละ  

 

แค๊วก!! 

" เวรแล้ว!! " 

ฉันขึ้นมานั่งคร่อมบนกำแพงได้เท่านั้นแหละ กระโปรงฉีกไปถึงเอวนู้น 

 

" จะนั่งแหกขาอ่อนโชว์อีกนานมั้ยครับคนสวย " 

เสียงนั่น 

 

" ว๊าย!! " 

หมับ!! 

 

" คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกในละครหรือไงที่จะมีผู้ชายไปรับก่อนจะตกจากกำแพงเนี่ย " 

เสียงทุ้ม ใบหน้ากวนๆบอกกับฉันหลังจากที่อุ้มฉันไว้ได้เรียบร้อย 

 

" ถึงไม่มีพระเอกมารับเหมือนในละคร แต่ตอนนี้ก็มีตัวร้ายอย่างนายอุ้มฉันไว้อยู่ " 

ฉันบอกพลางเลิกคิ้วใส่เขา 

 

" ปล่อยฉันลงได้แล้ว " 

คนที่ฉันบอกให้ปล่อยยังทำมึน อุ้มฉันเดินออกไปลานจอดรถที่อยู่ด้านหน้าของโรงพยาบาล 

 

" นี่นาย!! " 

 

" ให้ฉันปล่อยเธอลง แล้วเธอจะได้เดินโชว์ขาอ่อนให้คนไข้ฉันตกใจหรือไง " 

เมื่อฉันมองไปที่กระโปรงตัวเอง ก็ต้องอยู่นิ่งๆให้เขาอุ้มต่อไป 

 

" กระเป๋ากับรองเท้าฉันล่ะ " 

 

" กระเป๋าพายอยู่ รองเท้าก็ใส่ไว้ในกระเป๋าฉันนี่ไง " 

ตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมฉันไม่ทันสังเกตุ 

 

" เธอหลบหน้าฉัน? " 

ธันวาหยุดเดินก่อนจะก้มหน้าลงมามองฉัน 

 

" ฉันไม่ได้หลบ " 

 

" แค่เจอหน้าฉัน ให้ฉันไปรับไปส่ง หรือกินข้าวกับฉันมันลำบากมากหรือไง " 

ธันวาพูดโดยที่ไม่ได้มองหน้าฉันก่อนจะอุ้มฉันเดินต่อไป ฉันเหมือนเห็นแววตาเศร้าๆจากเขายังไงไม่รู้ 

 

" ก็ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไงนี่ " 

ฉันตอบก่อนจะหันหลับตาเพื่อหนีสายตาของธันวา จะว่าเขินก็ได้นะหรือว่าจะอาย 

 

" ต้องเมาเท่านั้นหรือไงถึงจะทำตัวถูกเวลาอยู่กับฉัน " 

จะพูดให้ฉันคิดถึงเรื่องคืนนั้นทำไมเนี่ย 

 

" นายเลิกพูดเรื่องนั้นสักที ฉันเมาจบนะ " 

 

" ถ้ารู้ว่าจีบยากขนาดนี้ คืนนั้นไม่น่าปล่อยให้รอดเลย " 

เสียงธันว่าบ่นลอยๆเหมือนตั้งใจให้ฉันได้ยิน 

 

" จะเอาฉันให้ได้เลยหรือไงห๊ะ!! " 

ฉันถามอย่างเอาเรื่อง 

 

" คงงั้น " 

 

" นี่นาย!! " 

 

" คนอย่างฉัน...ได้แล้วดูแลดีนะ " 

จะอมยิ้มทำไมไอ้บ้า ยิ้มอีกทีฉันจะหวั่นไหวแล้วนะ 

 

" แล้วนายมาที่นี่ทำไม " 

ฉันถามคนที่อุ้มฉันอยู่เพื่อเปลี่ยนเรื่อง 

 

" เรียนหมอจะให้ไปฝึกงานที่ม่านรูดหรือไง " 

กวนตีน!! กำลังจะดีอยู่แล้วเชียว 

 

" ตอบว่ามาฝึกงานก็ได้นิ ไม่เห็นต้องกวนเลย " 

ฉันบ่นให้เขา 

 

" คืนนี้ไปนอนที่บ้านฉันนะ " 

 

" ห๊ะ!! " 

พรึ่บ!! 

ไม่ทันไรตัวของฉันก็ถูกยัดเข้าไปในรถสีดำคันนึง 

 

" นี่ฉันไม่ไปนะ " 

ฉันบอกพลางดันประตูรถเอาไว้ไม่ให้เขาปิด 

 

" รถคันนี้ขึ้นแล้วลงยาก เสียใจด้วยนะ " 

ฟอด!! " หอมเหมือนเดิมเลย " 

 

" ธันวา!! " 

 

 

ความคิดเห็น