พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนคับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 63

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 63

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.8k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2562 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 63
แบบอักษร

คฤหาสน์โอเคอร์เนล 

ร่างบางสงบสติอารมณ์ชั่วครู่ก่อนจะก้าวขาลงจากแท็กซี่ และพยายามเดินเข้าไปในบ้านอย่างปกติที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของไมล่าและพีต้า 

"คุณปู่ทำอีกสิครับ" เสียงพีต้าคะยั้นคะยอให้คุณปู่ทำอะไรสักอย่าง 

"ได้สิตัวแสบ...แฮร่!!!" ภาพตรงหน้าที่ปรากฎต่อหน้าเธอคือคุณพ่อและคุณแม่ของราล์ฟกำลังเล่นกับลูกของเธออย่างสนุกสนาน โดยที่ทำเอาคนเป็นแม่อย่างเธอน้ำตารื้นขึ้นด้วยความตื้นตัน อย่างน้อยคนในบ้านหลังนี้ก็ไม่ได้ใจร้ายกับเธอทุกคน 

"อ้าว...มินนี่" เสียงของคุณนายโอเคอร์เนลทักเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา 

"หม่ามี้!!!" เด็กน้อยทั้งสองหันมาหาเธอก่อนจะกระโจนเข้ามาทันที 

"คิดถึงจังเลย ดื้อกับคุณปู่คุณย่ามั้ยนึ่ย หืม?" มินนี่กดจูบที่พวงแก้มใสของทั้งสอง 

"ไม่ดื้อหรอกลูก พ่อเอาอยู่" 

"เด็กๆ แกน่ารักมากลูก" คนเป็นย่าเอ่ยชมจนเธอยิ้มจนแก้มปริ 

"อ้าว..แล้วไอ้เสือไปไหน ทำไมมันไม่กลับมาพร้อมหนู" 

"เอ่อ...พี่ราล์ฟมีงานด่วนค่ะคุณพ่อ เลยต้องรีบเข้าบริษัท มินนี่เป็นห่วงเด็กๆ ก็เลยขอตัวกลับมาก่อนค่ะ" เธอตอบพร้อมกับฝืนยิ้มไปให้ 

"แล้วไป แม่ก็นึกว่าลูกชายตัวดีของแม่ไปไหน" 

"..." หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไร เธอทำได้แค่ยิ้ม แล้วก็ยิ้มอย่างเดียวเท่านั้น 

"ไปกันเถอะคุณ เด็กๆกับผมหิวข้าวแล้ว มินนี่...ไปทานข้าวเช้ากันลูก" คุณโอเคอร์เนลพูดจบก็จูงมือเด็กๆ เดินนำไปก่อน ฝ่ายคุณนายโอเคอร์เนลก็เดินมาโอบไหล่ของลูกสะใภ้หมายจะเดินตามเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร 

"อุ๊ย!! มินนี่! ทำไมหนูตัวร้อนแบบนี้ล่ะลูก" 

"เอ่อ...คือว่า..." จู่ๆก็เหมือนมีอะไรมาจุกที่คอจองเธอ มินนี่ไม่ทันได้คิดเลยว่าจะพูดยังไงดี 

"ไม่ต้องพูดลูก แม่รู้..." 

"คุณแม่รู้!!!" เธอทำน้ำเสียงตกใจ ร่างบางถึงกับทำหน้าไม่ถูกเลยทีเเดียวเมื่อคิดว่าคนตรงหน้ารู้เหตุการณ์ทุกอย่าง เธอจะทำยังไงต่อดี เพราะเธอดันเป็นต้นเหตุให้ลูกชายทั้งสองคนของพวกเขาต้องทะเลาะกัน 

"แม่อาบน้ำร้อนมาก่อน ลูกชายแม่คงจัดหนักสินะ ไอ้ลูกคนนี้ ทำไมไม่รู้จักอ่อนโยนกับเขาบ้างนะ!! มินนี่ไหวมั้ยลูก ไปหาหมอมั้ย?" 

"อ่อ...มินนี่ไม่เป็นไรค่ะ" เธอแอบถอนหายใจเบาๆ ที่คนในบ้านไม่ได้รับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

"ถ้าอย่างนั้นไปกินข้าว เสร็จแล้วจะได้กินยา" คุณนายโอเคอร์เนลยิ้มให้เธออย่างใจดีก่อนจะโอบไหล่เธอเดินออกไป 

. 

. 

. 

"เอ้อ...มินนี่ พ่อมีเรื่องจะพูดด้วย" 

"คะ?" 

"พ่อจะขอพาเด็กๆ ไปอยู่กับพ่อช่วงปิดเทอมได้มั้ย?" มินนี่ทำช้อนซุปร่วงทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ 

"คุณพ่อว่าไงนะคะ..." 

"คือยังงี้จ้ะ แม่กับพ่อเอ็นดูเด็กๆ มากเลย ใจจริงก็อยากจะอยู่เล่นกับหลานๆ ที่นี่นานๆ แต่อย่างที่หนูรู้ว่าสาขาที่ญี่ปุ่นก็ต้องการคนดูแล แล้วอีกอย่างช่วงนี้เด็กๆ ก็ปิดเทอมพอดี เราเลยตั้งใจว่าจะชวนเด็กๆ ไปเที่ยวที่นู่นด้วย" คุณนายโอเคอร์เนลค่อยๆ อธิบาย นางเข้าใจถึงหัวอกของคนเป็นแม่ดีว่าการห่างลูกเป็นเรื่องที่ทรมานแค่ไหน 

"เอ่อ..." มินนี่พูดไม่ออก สิ่งเดียวที่ทำให้การอยู่บ้านหลังนี้แล้วมีความสุขก็คือลูก แล้วถ้าลูกไม่อยู่และเธอต้องอยู่กับคนใจร้ายแบบนั้น เธอคงต้องเป็นบ้าแน่ๆ 

"นะจ๊ะ ถือซะว่าแม่ขอนะ นะๆๆๆๆ" 

"มินนี่ไม่มีปัญหาค่ะ แต่เรื่องนั้นต้องถามเด็กๆ ก่อนนะคะว่าเขาจะไปมั้ย" เธอตอบกลับไปแบบที่คิดว่าอะลุ่มอล่วยที่สุดแล้ว ลูกๆ ติดเธอจะตาย พวกแกคงไม่ทิ้งเธอไปไหนไกลๆ อย่างแน่นอน 

"โอเคเลย แค่มินนี่อนุญาตแม่ก็โล่งใจแล้ว" ร่างบางจึงหันไปหาลิงน้อยทั้งสองก่อนจะเอ่ยถาม 

"ไมล่ากับพีต้าว่ายั..." 

"เราจัดกระเป๋าเรียบร้อยแล้วค้าบหม่ามี้" 

"ไมล่าก็สัญญาด้วยค่ะว่าจะไม่ดื้อกับคุณปู่คุณย่า" 

"..." อวสาน! เธอคงไม่ต้องถามเด็กๆ แล้วแหละว่าอยากไปมั้ย หญิงสาวได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ และพยายามกลืนซุปลงคออย่างยากลำบาก ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะหญิงสาวได้แต่คิดในใจ 

. 

. 

. 

"อย่าดื้อนะลูก แล้วก็โทรหาหม่ามี้ทุกวันนะคะ" เธอออกมาส่งพวกเขาที่หน้าบ้านพร้อมกับโอบกอดลูกๆ ไว้แน่น เธอรู้สึกใจหายมากเพราะถึงลูกของเธอจะเรียนโรงเรียนประจำ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็กลับมาหาเธอทุกสุดสัปดาห์ นี่จะเป็นครั้งแรกที่เด็กน้อยทั้งสองห่างจากเธอเป็นเดือนๆ 

"ไม่ต้องห่วงหรอกลูก พ่อจะดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี" 

"ขอบคุณมากนะคะคุณพ่อ" 

"แล้วแม่จะมาส่งเด็กๆ ก่อนวันเปิดเทอมประมาณอาทิตย์นึงนะลูก" คุณนายโอเคอร์เนลพูดจบก็เดินเข้ามากอดเธอ ก่อนจะหันพากันหันหลังขึ้นรถ 

พูดสิมินนี่!! พูดสิ...ความคิดในหัวผุดขึ้นมาในหัวเธอตั้งแต่ห้องอาหารแล้ว ถ้าเกิดเธอขอตามไปที่ญี่ปุ่นด้วยล่ะ จะได้มั้ย? เธอแค่ไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้กับราล์ฟตามลำพัง แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่าเธอเพิ่งจะแต่งงานเมื่อคืน แล้ววันนี้เธอกลับขอแยกกันอยู่กับสามีเนี่ยนะ เอาไงดี? โอกาสมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!!! 

"เดี๋ยวค่ะ! คุณแม่..." 

"ว่าไงจ๊ะมินนี่" 

"แน่ใจนะคะว่าไม่ให้มินนี่ไปส่งที่สนามบิน" สุดท้ายแล้วเธอก็พูดไม่ออกจนได้ 

"ไม่ต้องหรอกลูก หนูไม่ค่อยสบายอยู่ ขึ้นไปพักผ่อนเถอะนะ แม่ถึงที่นู่นแล้วจะโทรมาบอก" คุณนายโอเคอร์เนลยิ้มให้เธออย่างใจดีก่อนจะก้าวขาขึ้นรถไป มินนี่ได้แต่ยืนมองดูรถของพวกเขาจนหายออกไปจากตัวบ้าน เธอถอนหายใจแรงๆ แล้วเดินขึ้นไปยังห้องนอน 

 

********************************* 

ลิงน้อย...ทำไมหนูสองคนทิ้งหม่ามี้ล่ะลูก T_T แด๊ดดี้หนูจ้องจะทำร้ายหม่ามี้นะคะ หนีกันไปหมดเลย 

ตอนนี้แถมค่ะ ไม่มีเหตุผลอื่นเลย รีดน่ารัก ไรท์ก็แถมให้ ^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น