พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนคับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 60

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 60

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.2k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2562 10:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 60
แบบอักษร

(Part : ราล์ฟ) 

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำโดยพันแค่ผ้าขนหนูลวกๆ พลางส่ายสายตามองหาภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ผมขมวดคิ้วทันทีที่ไม่เห็นร่างบางอยู่ในห้อง ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงหวานที่ระเบียง 

"วันนี้อยู่กับคุณปู่คุณย่าไปก่อนนะลูก" 

(แล้วหม่ามี้กับแด็ดดี้ไม่กลับบ้านหรอคะ โอ๊ย...พีต้า อย่าแย่งสิ) เสียงเธอคุยโทรศัพท์กับลิงน้อยนั่นเอง ผมได้ยินเสียงของพวกเขาชัดเจนเนื่องจากเธอเปิดลำโพงคุย 

"วันนี้แด๊ดดี้ขออนุญาติพาหม่ามี้มาเที่ยววันนึงนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้แด๊ดดี้จะชดเชยให้พวกหนูนะ" ผมพูดขึ้นมา ร่างบางจึงสะดุ้งเบาๆ เพราะจู่ๆผมก็โผล่ไปข้างหลังเธอ 

(ก็ได้ครับ พีต้ารักหม่ามี้กับแด๊ดดี้นะครับ/ไมล่าก็รักนะคะ รักที่ซู้ดดดด) 

"หม่ามี้ก็รักพวกหนู รักมากๆๆๆ ไปนอนกันได้แล้วลูก แล้วอย่าดื้อกับคุณปู่คุณย่านะ" เด็กๆ พากันรับคำก่อนจะวางสายไป แต่เธอยังคงทำหน้ามุ่ยอยู่ 

"เป็นอะไรไป" ผมถาม 

"แค่กังวลนิดหน่อยค่ะ กลัวเด็กๆ จะทำให้คุณพ่อคุณแม่ของพี่ราล์ฟปวดหัว อีกอย่างเขาทั้งสองก็ไม่ใช่..." 

"เลิกคิดแบบนี้ได้แล้ว มินนี่ก็เห็นว่าพ่อแม่พี่เอ็นดูเด็กๆ แค่ไหน เลิกคิดมาก เข้าใจมั้ย" เธอมองตาผมครู่นึงแล้วพยักหน้าพร้อมกับระบายยิ้มออกมา ผมจึงจูงมือเธอเดินมาที่เตียงก่อนจะจับมือเธอเอาไว้และยกมือเธอขึ้นจูบ 

"พี่ราล์ฟ..." 

"..." ผมไม่พูดอะไร ได้แต่มองไปที่สายตาคู่นั้นอย่างต้องการค้นหาคำตอบ ตอนนี้ในหัวผมมันตีกันไปหมด มันทั้งรัก ทั้งโกรธ ผมไม่เคยรักใครมากเท่านี้มาก่อน ผมรักเธอแบบไม่มีเหตุผล ผมยอมทำได้ทุกอย่างเพื่อเธอ แต่ทำไม... 

"มินนี่รักพี่ราล์ฟนะคะ" ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงดีใจมากกว่านี้ คำรักของเธอในวันนี้มันทำให้ผมรู้สึกดีใจและเสียใจไปพร้อมๆ กัน 

"มินนี่..." 

"คะ?" 

"มินนี่ว่าไรอันจะทำใจเรื่องเราได้รึยัง?" 

"ทำไมจู่ๆ พี่ราล์ฟถึงถามแบบนี้ล่ะคะ" 

"..." 

"พี่รา..." 

"พี่ว่าเรามาจับคู่ให้มันดีกว่า มันจะได้เลิกเศร้าซะที มินนี่ว่าไง" 

"จับคู่?" 

"ไรอันกับแนตตี้" เมื่อผมพูดจบเธอมีอาการตกใจเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมองตักตัวเอง 

"เอ่อ...มินนี่ว่าเรื่องหัวใจ ให้ตัวเขาเป็นคนตัดสินเองดีกว่ามัยคะ" หึหึ!! คงกะเก็บไว้ให้ตัวเองสินะ!!! 

"ทำไมมินนี่ถึงไม่อยากให้พวกเขาคู่กันล่ะ พี่ว่าเหมาะสมดีออก" ผมกัดฟันพูด แค่นี้ก็พอรู้แล้วว่าอะไรเป็นอะไร 

"คือว่า..." 

"จะเรื่องอะไร ถ้าไม่ใช่เธออยากเก็บไว้เอง!!!" 

"พี่ราล์ฟ! หมายความว่ายังไงคะ?!" 

(End : ราล์ฟ) 

. 

. 

. 

"เลิกเล่นละครซะที!! ฉันรู้ฉันเห็นทุกอย่าง เลิกตอแหลได้แล้ว!!!" ชายหนุ่มตวาดเสียงดังจนร่างบางสะดุ้ง 

"พี่ราล์ฟพูดอะไร...มินนี่เล่นละครอะไร" 

"หึ! ฉันจะให้โอกาสเธอพูด เธอโกหกอะไรฉันไว้" 

"มินนี่..." 

"ว่าไง?" เขากดเสียงต่ำ 

"มินนี่ไม่เคยโกหกพี่ราล์ฟนะคะ มินนี่รักพี่ราล์ฟมากนะคะ มินนี่รักพี่จริงๆ" หญิงสาวยังคงสับสนว่าทำไมจู่ๆ ชายหนุ่มถึงเปลี่ยนอารมณ์เช่นนี้ เธอจึงพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ เผื่อคนตัวโตจะใจเย็นมาลงบ้าง ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ 

"โอเค! ในเมื่อเลือกที่จะไม่พูด งั้นจะมาคร่ำครวญขอโอกาสจากฉันทีหลังไม่ได้แล้วนะ" เขาแสยะยิ้มก่อนจะยกมือไปลูบไล้ที่แขนของเธอ และค่อยๆ ไล้มือไปยังใบหน้าหวาน และก่อนที่มินนี่จะยกยิ้มให้เขาก็คว้าหมับเข้าที่คางของเธอและบีบแน่นทันที 

"โอ๊ย! พี่ราล์ฟ มินนี่เจ็บ!" 

"เจ็บสิดี นี่มันยังไม่ถึงครึ่งของฉันสักนิด!!" 

"ปล่อยนะคะ..." หญิงสาวพยายามดึงมือของชายหนุ่มออกจากหน้าตัวเอง แต่แรงแค่หยิบมือไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสะเทือนเลยสักนิด 

"ในเมื่อเธอไม่พูด งั้นฟังฉันนะ" เขาพูดเบาราวกับกระซิบ แต่เธอกลับได้ยินมันทุกคำ 

"..." 

"วันนั้นที่เธอไปให้แนตตี้ช่วยเลือกชุดแต่งงาน เธอนัดกับไอ้ไรอัน แล้วทำเรื่องระยำในบ้านของฉัน! ทั้งๆ ที่ฉันอยู่ข้างบน!! เธอทำแบบนี้ได้ยังไง หา!!!" เขาตะโกนใส่หน้าเธอ หญิงสาวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ 

"พี่..." 

"เธอคิดว่าฉันโง่หรอมินนี่ ฉันอุตส่าห์ถามเธอแล้ว วันนั้นฉันถามเธอแล้ว ฉันพยายามมีเหตุผล พยายามไม่ทำตัวเหมือนเมื่อก่อนเพราะฉันอยากให้เธอเห็นว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว แต่เธอทำให้ฉันรู้ว่าที่ฉันทำมันสูญเปล่า" 

"มินนี่อธิบายได้นะคะ พี่ราล์ฟช่วยฟังมินนี่ก่อนนะ" เธออ้อนวอนเขา 

"หมดเวลาของเธอแล้ว ต่อไปนี้ชีวิตของเธอเป็นของฉัน และอย่าได้หลงดีใจ มันไม่ได้สบายอย่างที่เธอคิดแน่นอน เธอต้องได้เจ็บกว่าที่ฉันเจ็บหลายเท่า" เขาออกแรงบีบที่คางของเธอ 

"วันนั้นมินนี่บังเอิญเจอพี่ไรอันที่บ้าน เราไม่ได้นัดกันนะคะ แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่พี่ราล์ฟคิดด้วย" 

"แล้วทำไมเธอถึงไม่พูดความจริง" 

"ก็เพราะ..." 

"เพราะอะไร!!" เขาตวาดใส่เธออีกครั้ง 

"อึก..เพราะว่าพี่ไรอันขอร้องเอาไว้ค่ะ เขาไม่อยากให้..." 

"พอ!! พอสักที ฉันเบื่อที่จะฟังคำแก้ตัวของผู้หญิงร่านอย่างเธอ ทำไม? มีฉันคนเดียวมันไม่พอสำหรับเธอหรอ หรือฉันเอาไม่ถึงใจวะ เธอนี่แม่ง!! #@^#%&%^@)%$#^)@#" มือหนาของเขาราล์ฟผลักหน้าเธอออกไปและสบถเป็นคำหยาบออกมามากมาย เพื่อต้องการระบายความโกรธและความอึดอัดที่มันอยู่ในใจของเขามาตลอดหลายวัน 

"พี่ราล์ฟ..." มินนี่เอื้อมมือไปหมายจับไปจับที่มือของเขา 

"หยุด!! อย่าเอามือสกปรกนั่นมาโดนตัวฉัน มันน่าขยะแขยง" คำพูดของเขาทำให้ดวงตาคู่สวยสั่นระริก น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมา 

"ถ้าพี่ขยะแขยงมินนี่ขนาดนี้ แล้วพี่มาแต่งงานกับมินนี่ทำไม" เธอถามเขาอย่างตัดพ้อ 

"เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้เธอได้มีความสุขไง เธอต้องทรมานกับฉันไปอีกนาน เธอควรดีใจสิ ผู้หญิงหลายต่อหลายคนกำลังอิจฉาเธอทั้งนั้น เพราะคิดว่าเธอคือเจ้าหญิง แต่ในความเป็นจริง เธอมันก็เป็นได้แค่ผู้หญิงที่มีไว้ 'เอา' อย่างเดียว" ร่างสูงยิ้มหยันพลางกับใช้สายตามองเธออย่างดูถูก 

"ฮึก...ฮือ...ทำไมพี่ใจร้ายแบบนี้..." 

"อย่ามาเรียกฉันว่าพี่อีก!!!" 

"ฉันไม่น่ารักคนอย่างคุณเลย คุณไม่เคยฟังฉัน ไม่ใช่แค่คุณหรอกที่พยายาม คุณคิดว่าฉันไม่ต้องพยายามหรอ" 

"เธอจะพูดอะไร" 

"ฉันพยายามมองคุณในทางที่ดี พยายามปรับตัวเข้าหา พยายามมองข้ามสายตาของทุกคนที่มองว่าแม่ลูกติดอย่างฉันต้องการจับคุณ ที่ผ่านมาฉันก็เหมือนคุณ ที่ฉันทำไปทุกอย่างมันสูญเปล่า" 

"..." 

"ในเมื่อต่างคนต่างเหนื่อย ฮีก...เราก็ไม่ควรอยู่กันแบบนี้ ต่างคนต่างไปเถอะค่ะ" เธอร้องไห้ไปพูดไป ไม่ใช่ว่าหญิงสาวไม่รู้สึกอะไรกับเหตุการณ์นี้ แต่ตอนนี้เธอเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเธอควรไปต่อหรือไม่ เพราะนี่ขนาดแค่แต่งงานมันก็มีปัญหาแล้ว 

เธอรู้ว่าเธอผิดที่ไม่พูดความจริงกับเขาวันนั้น แต่ถ้าเขายอมรับฟังเหตุผลของเธอบ้าง และเชื่อใจในความรักของเธอที่มีต่อเขาบ้าง เขาคงไม่เป็นแบบนี้ 

"..." ราล์ฟยังคงไม่พูดอะไร แต่ภายในใจนั้นโกรธจนแทบบ้า เธอบอกเลิกเค้าเพราะต้องการไปหาไรอันสินะ 

"คืนนี้ฉันจะไปนอนที่โซฟาข้างนอก แล้วพรุ่งนี้เราจะมาคุยกันอีกทีนะคะว่าคุณจะเอายังไง" มินนี่พูดจบก็หันหลังเดินออกจากห้องทันที 

 

***************************** 

ฟังน้องบ้างเซ่ อิพี่นี่ก็โมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงไม่ฟังอะไรเลย 

เดี๋ยวแม่เปลี่ยนบทให้มินนี่มีหลัวใหม่ซะเลย หมั่นไส้!!! 5555 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น