มัทนา ( Madhana )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉันไม่ได้เป็นห่วงเธอ ( ใช่มั้ย )

ชื่อตอน : ฉันไม่ได้เป็นห่วงเธอ ( ใช่มั้ย )

คำค้น : "

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2558 12:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันไม่ได้เป็นห่วงเธอ ( ใช่มั้ย )
แบบอักษร

          เอกราชหัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นสภาพร่างบางนอนแผ่หลาจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้องน้ำ กระจกบานใหญ่หน้าอ่างล้างหน้านั้นถูกทุบจนแตก ชิ้นส่วนต่างๆหล่นกระจายเต็มพื้นไปหมด ที่ข้อมือเรียวของหญิงสาวมีแผลเหวะหวะเพราะคมของแก้วที่เธอกรีดลงบนเนื้อนุ่ม ซ้ำเลือดสีแดงสดยังไหลออกมาไม่หยุดหย่อน ตอนนี้เธอหมดสติไปแล้ว ใบหน้าหวานอมชมพู หากทว่าบัดนี้ซีดเผือดราวกับร่างไร้วิญญาณ ชายหนุ่มรีบถลันเข้าไปหาร่างบางที่เปียกปอนไปด้วยน้ำและเลือดที่นอนสลบอยู่นั้นอย่างรวดเร็ว จิตใจรุ่มร้อนดังไฟเผา ด้วยกลัวว่าสาวน้อยจะเป็นอะไรไป

 “ นุชลดา เธอได้ยินฉันไหม ฟื้นสิ ฟื้น!!!

 เขาเขย่าร่างเล็กเบาๆเพื่อปลุกให้หญิงสาวรู้สึกตัว หากแต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ เขาจึงช้อนร่างบางขึ้นสู่วงแขน และรีบตรงไปที่รถทันที

“ อย่าเป็นอะไรไปนะ ทำใจดีๆไว้!!

 เขาจัดการวางเธอไว้ที่เบาะรถด้านข้างคน ขับ และรีบเดินอ้อมมาประจำที่คนขับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนมิด บึ่งรถไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

  ชายหนุ่มเร่งความเร็วอย่างคงที่ สายตาก็ชำเลืองมองร่างบางอยู่เป็นระยะ ที่แผลนั่นเลือดยังไหลอยู่ไม่ยอมหยุด เอกราชจอนรถลงข้างทาง เพื่อหาอะไรมาห้ามเลือดให้เธอก่อน เพราะตอนนี้สาวน้อยตัวซีดไปหมดแล้ว

   กระดาษทิชชูที่ค่อนข้างหนาถูกหยิบมาซับเลือดที่ไหลลงมาเป็นทางตามข้อมือและเละเต็มเสื้อที่เปียกปอนไปด้วยน้ำที่ร่างงามสวมใส่อยู่ พร้อมกับเขาใช้มันพันไปรอบๆแผลเพื่อห้ามเลือดไว้แม้จะช่วยได้ไม่มากก็ตาม ผิวกายของหญิงสาวเย็นจัด คงเพราะเสียเลือดมากและสวมชุดที่เปียกน้ำอยู่ตลอดเวลา ซ้ำยังโดนแอร์เย็นๆในรถนี่อีก

“ อย่าเป็นอะไรนะ ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด “

 ชายหนุ่มพูดอย่างร้อนรน รู้สึกใจคอไม่ดีเอามากๆ ก่อนจะขับรถต่อไป

      เกือบครึ่งชั่วโมงเขาจึงพาหญิงสาวมาถึงโรงพยาบาลจังหวัดได้ ก่อนที่เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลจะพาร่างบางที่ไม่ได้สติเข้าไปในห้องฉุกเฉินเพื่อทำการรักษา ชายหนุ่มได้แต่รอ ๆ ๆ ๆ ๆ เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว ป่านนี้ยังไม่มีใครออกมา ไม่ว่าพยาบาล หรือแม้แต่หมอ ส่วนเขาเองนั่งไม่ติดเลย เอาแต่เดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินตั้งแต่เธอเข้าไป

“ ญาติคนไข้อยู่รึเปล่าคะ “

เสียงใสของพยาบาลสาวคนหนึ่งเอ่ยถาม

“ ครับ ผมเอง “

“ คือ ดิฉันจะมาเรียนให้ทราบว่า ทางโรงพยาบาลจำเป็นต้องย้ายคนไข้ให้เข้าไปรักษาที่กรุงเทพฯนะคะ “

พยาบาลชี้แจง

“ ทำไมครับ “

ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างรู้สึกสงสัย สีหน้ายังคงเป็นกังวล

 

“ คือ คนไข้เสียเลือดมากค่ะ แล้วกรุ๊ปเลือดของคนไข้ก็เป็นกรุ๊ปเลือดพิเศษ หายากมากๆ ทางโรงพยาบาลที่นี่ไม่มีกรุ๊ปเลือดนี้สำรองไว้เลย ตอนนี้คนไข้จึงยังไม่ปล่อยภัยดีค่ะ  "

 เมื่อพยาบาลสาวพูดจบ เขาก็รู้สึกหมดเอาเสียดื้อๆ นี่เขาเป็นอะไรกัน ทำไมต้องเป็นห่วง ทำไมต้องกลัวว่าเธอจะเป็นจะตายด้วย ชายหนุ่มได้แต่ถามตัวเองอยู่ในใจ

 

 อีกด้านหนึ่งของโรงพยาบาลเช่นกัน แม่นอมของหญิงสาวก็ยังรักษาตัวอยู่ แต่ตอนนี้อาการดีขึ้นมากเเล้ว หมอบอกว่าพรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้ หากแต่สภาพจิตใจยังคงย่ำแย่ เพราะลูกสาวคนเดียวของนางยังไม่ติดต่อกลับมา นี่เวลาก็ผ่านไปเกือบอาทิตย์นึงแล้ว 

" แม่นอม อย่าคิดมากไปเลย หนูนุชแกเป็นคนดี ตกน้ำไม่ไหล ตกไฟก็ไม่ไหม้หรอก "

เป็นป้าแจ่มเช่นเคยที่คอยอยู่เคียงข้างปลอบใจอยู่ไม่ห่างหาย

" แม่นอมรักษาตัวไว้ รอหนูนุชกลับมานะ "

" จ๊ะ พี่แจ่ม ฉันกับลูกเป็นหนี้บุญคุณพี่มากนัก "

 แม่นอมเอ่ยน้ำตาคลอ พลางกอดป้าแจ่มแน่น

...." จูนมาเยี่ยมค่ะแม่  "

เสียงสดใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังมาจากประตูห้อง

" อ้าว หนูจูน วันนี้มาช่วงเช้าไม่มีเรียนหรอลูก "

 แม่นอมเอ่ยถาม จารวิภา หรือจูน เพื่อนสนิทของนุชลดาที่เธอมักจะมาเยี่ยมหญิงสาวกับมารดาที่บ้านบ่อยๆ

" ค่ะ วันนี้จูนว่างทั้งวันเลยค่ะ จูนเลยจะมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ค่ะ "

" หนูนุชโชคดี ที่มีเพื่อนดีๆอย่างหนูจูนนะจ๊ะ "

ป้าแจ่มเอ่ยชม

" แหมมม คงไม่ขนาดหรอกค่ะ ป้าแจ่ม "

สาวน้อยเขินอายกับคำชม จนแก้มใสเจือสีชมพู

" แล้วนี้ ยัยนุชติดต่อมาบ้างรึเปล่าลูก "

" ตั้งแต่วันที่นุชไปสมัครงาน จูนก็ยังไม่ได้คุยเลยค่ะแม่ โทรไปก็ไม่ติด แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ จูนนไปขอให้รุ่นพี่ที่เป็นตำรวจช่วยตามเรื่องให้แล้ว ยังไงอีกไม่นานก็คงเจอนุชน่ะค่ะ "

หญิงสาวช่างพูดเอ่ยชี้แจง

" ขอบใจนะลูก หนูจูน "

" ค่ะ อ้อออ จริงสิ จูนซื้อผลไม้มาเยอะแยะเลยค่ะ ป้าแจ่มทานด้วยกันนะคะ "

 แล้วหญิงสาวก็กุลีกุจอลุกจากเก้าอี้ไปจัดผลไม้มาใส่จานเพื่อรับประทาน พร้อมกับสายตาสองคู่ของแม่นอมและป้าแจ่มที่จ้องมองอย่างเอ็นดูในความน่ารักของหญิงสาว

 

 

" คุณเอก เกิดอะไรขึ้นอีกคะ ไหนบอกจะอยู่เมืองกาญฯหลายวัน พอกลับมาแล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ "

 แม่อิ่มเอ่ยถามเขาเป็นชุดลอดสายผ่านเข้ามากระทบโสตประสาทของเขา หลังจากที่ชายหนุ่มบอกไปว่า นุชลดา กรีดแขนตัวเองเพราะอยากจะตายๆไปจากเขา

" แม่อิ่มครับ คือ... "

" แม่อิ่มว่าคุณเอกใจร้ายเกินไปแล้วนะคะ ไม่รู้ล่ะ แม่อิ่มไม่เห็นด้วยเลยกับสิ่งที่คุณเอกกำลังทำอยู่ เดี๋ยวแม่อิ่มจะเข้าไปที่โรงพยาบาลนะคะ "

แม่อิ่มพูดจบก็วางสายไปเฉย ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ปริปากบอกเหตุผลเลย

" ญาติคนไข้รึเปล่าครับ "

เสียงคุณหมอเอ่ยถามจากทางเบื้องหลัง ชายหนุ่มจึงหัวกลับไปมอง พบว่าเป็นหมอที่ทำการรักษาหญิงสาว

" ครับ เธอเป็นยังไงบ้างครับหมอ "

เขาเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

" ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีแล้วครับ โชคดีที่รีบส่งตัวมารักษาได่ทัน ถ้ามาช้ากว่านี้คนไข้อาจเป็นอันตรายจนถึงวชีวิตได้นะครับ ตอนนี้หมอให้น้ำเกลือและยานอนหลับ อยากให้คนไข้ได้พักมากๆน่ะครับ  "

" ขอบคุณหมอมากๆนะครับ "

" เอ่อ ยังไงก็ พยายามดูแลคนไข้อย่างใกล้ชิดด้วยนะครับ อาจจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกก็เป็นได้ "

คุณหมอวัยสี่สิบต้นๆแนะนำ

" ครับ "

ชายหนุ่มรับคำ ก่อนที่คุณหมอจะเดินผ่านไป เขาดีใจที่ได้ยินว่าหญิงสาวปลอดภัยดีแล้วจนเผลอยิ้มออกมา

' นี่เราเป็นอะไรเนี่ย หรือว่าจะเผลอใจอ่อนให้ยัยนั่นเข้าแล้ว  ไม่มีทางหรอก มันต้องไม่จริง ไม่!! '

เสียงในสมองของเขาที่กำลังต่อต้านกับเสียงหัวใจทำให้เขาเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง ชายหนุ่มจึงเดินเปิดประตูเข้าไปดูหญิงสาว

   ร่างบางนอนหลับตาพริ้มอยู่ใต้ผ้าห่ม พร้อมกับผ้าพันแผลที่ข้อมือสวย เขาเองยังแปลกใจที่เธอกล้าทำร้ายตัวเองได้ยังไง

" ยัยบ้าเอ๊ยย!! "

เขาพูดเบาๆ พลางลูบเรือนผมดำขลับเงางามของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด

" แม่อิ่มมาแล้วค่ะ "

เป็นแม่อิ่มนั่นเองที่เข้ามา

" แม่อิ่มมาแล้วหรอครับ ดีเลย งั้นแม่อิ่มดูแลเขาเองนะครับ ผมจะกลับไปทำงาน "

 เขาสั่งหญิงสูงวัยหน้าตาเฉย ทำราวกับไม่เป็นห่วงคนป่วยเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่เมื่อครู่ไม่ได้เป็นเช่นนี้

" คุณเอก  อย่าใจร้ายนักเลยค่ะ อยู่ดูเเลคุณนุชเธอก่อนไม่ได้เลยหรอคะ "

แม่อิ่มถามอย่างอ่อนใจ

" ใครเป็นห่วงก็ดูเเลกันเองสิครับ เกิดเขาตื่นขึ้นมาเห็นหน้าผม แล้วนึกอยากจะทำร้ายตัวเองขึ้นมาอีกจะทำยังไง "

 ไม่วายที่จะประชดประชัน

" คุณเอก!!! "

แม่อิ่มเอ็ดชายหนุ่มเสียงเบา หากแต่เขากลับทำหน้าตายียวน ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

" โธ่ คุณช่างน่าสงสารจริงๆ "

แม่อิ่มบ่นอุบอิบ พลางมองหน้าสวยที่ซีดเซียวอย่างสงสารจับใจ

 

" พี่ตามเรื่องให้เรียบร้อยแล้วนะจูน ไว้ได้ความคืบหน้ายังไงพี่จะบอกอีกที "

" ค่ะ ขอบคุณพี่วีมากนะคะ ที่ช่วยตามหายัยนุชให้ "

จารวิภาเอ่ยขอบคุณรุ่นพี่ทางโทรศัพท์อย่างดีใจ

" ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอกจูน จูนก็รู้นี่ ว่าพี่คิดยังไงกับนุช ตอนนี้พี่ก็ร้อนใจเพราะเป็นห่วงนุช ไม่แพ้จูนเหมือนกัน "

 ได้ยินแบบนั้นแล้ว ทั้งที่สาวน้อยน่าจะดีใจ หากทว่ากลับรู้สึกจี๊ดๆที่หน้าอกข้างซ้ายยังไงก็ไม่รู้

" ค่ะพี่วี ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะคะ "

 หญิงสาวเอ่ยเสียงแปลกๆ ก่อนจะตัดสายไปจนอีกฝ่ายแปลกใจ

 พี่วี หรือ ผู้หมวด ภัทรวี เป็นรุ่นพี่ที่บ้านอยู่ติดกับบ้านของจูน ซึ่งเธอเพิ่งย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพเมื่อช่วงเรียนมัธยมปลาย ทำให้ได้รู้จักกับพี่ชายที่แสนดีและเป็นสุภาพบุรุษสุดขั้วคนนี้ หัวใจของเด็กน้อยถูกเขาขโมยไปตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอได้เห็นรอยยิ้มของเขาโดยที่ชายหนุ่มเองคงไม่รู้ตัว จนกระทั่งเมื่อสามปีที่แล้ว จูนได้แนะนำเพื่อนรักให้เขารู้จัก นุชลดา จึงเป็นผู้หญิงที่เขามอบหัวใจให้ หากแต่หญิงสาวก็ไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเกลียดเพื่อนเลย เพราะเธอรู้ดี ว่าเพื่อนสาวไม่ได้คิดอะไรกับชายหนุ่ม หากแต่เธอก็ยังคงเก็บความรู้สึกที่มีต่อเขาเอาไว้ในใจ ไม่เคยบอกให้ใครรู้ แม่แต่ นุชลดา เพื่อนรักและเพื่อนสนิทของเธอ.........

 

..........ตอนนี้ ไรท์จะเพิ่มตัวละครเข้ามาแล้วนะคะ รับรองว่าสนุก สมกับที่ไรท์ปล่อยให้รีดต้องรอนานแน่นอนค่ะ อย่าเพิ่งงอนกัน จนห่างหายทัิ้งไร้ให้หัวใจเหี่ยวนะคะ ฮือออออออออๆๆๆๆ ไรท์ต้องการกำลังใจเยอะๆนะ ถ้ารีดหาย เม้นต์หาย ไรท์ก็กำลังใจหายไปหมดหมือนกันนนาาาา  อย่าทิ้งกันนะคะ ติดตามให้กำลังใจกันเยอะๆ ไรท์จะได้อัพจนจบไปเลย อิอิ ( อยากอ้อนขอกำลังใจนะคะ แต่ทำไม่เป็น )

เอาเป็นว่า รักรีดทุกคนเลยนะคร้าาาา ขอบคุณที่รอคอยและติดตามกันมาโดยตลอดค่ะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/1158925_4598997.gif

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น