marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7 18+นิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2563 00:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 18+นิด
แบบอักษร

 

 

 

บทที่ 7 (NCเล็กน้อย)

 

ฉันเดินมาจากห้องน้ำหลังจากที่อาบน้ำเสร็จก็เห็นไอ้บ้านอนอยู่บนเตียงฉันมองไปยังประตูอย่างเหนื่อยใจให้ตายสิ...

“ไอ้บ้าอำนาจจิ๊!!” ฉันเดินไปนั่งทาครีมบำรุงผิวที่โต๊ะแต่งหน้าแต่ก็ต้องปรี๊ดแตกอีกครั้ง!!!! ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่เตียงอย่างไม่ชอบใจ!!!

“หย่งสือนายเอาครีมทาหน้าฉันไปทาใช่ไหม!!!” หมอนั่นลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย

“อะไรอีกแม่คุณดึกขนาดนี้จะโวยวายอะไรหนักหนา” เพราะแกนั่นแหละ

“นายเอาครีมทาหน้าฉันไปทาใช่ไหม” ฉันหยิบกระปุกขึ้นมาให้หมอนั่นดูพอเห็นว่าฉันพูดเรื่องอะไรเจ้าบ้านั่นก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ก็แค่อยากรู้ว่ามันครีมอะไรเยอะแยะแค่ลองทานิดๆหน่อยๆจะอะไรหนักหนาเนี่ย” นิดหน่อย!! นิดหน่อยงั้นเหรอ!!!

“นิดหน่อยบ้านนายสิดูนี่!!! นายเอาไปทาทั้งตัวหรือไงจ้วงไปเยอะขนาดนี้!!! แล้วก็นะครีมนี่มันหาซื้อยากจะตายฉันต้องบินไปซื้อที่เกาหลีหรือไงไอ้บ้า!!!” เขาขมวดคิ้วมองฉันอย่างสงสัย

“ที่นี่ไม่มีขาย??”

“ก็ไม่มีนะสิถ้ามีแล้วฉันจะโวยวายทำไมมิทราบ!!” คำพูดของฉันทำให้เจ้าตัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“โอเคๆ ผมไม่รู้ผมขอโทษละกันคุณรีบทาให้เสร็จแล้วมานอนได้แล้วโวยวายอยู่ตรงนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้ครีมคุณมันกลับมาเต็มกระปุกเหมือนเดิมหรอก” ฉันเถียงอะไรไม่ออกเพราะมันคือความจริงให้ตายสิ!!! ไอ้บ้านี่ชนะฉันทุกอย่างทุกทาง!!!!! ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะแต่งหน้าก่อนจะทาครีมอย่างอารมณ์เสียแล้วเดินมานอนที่เตียงเพียงแค่ตัวฉันสัมผัสลงที่เตียงเท่านั้น

พรึบ!

“โอ๊ย!!! ทำบ้าอะไรของนายอีกห้ะ!!” ตัวฉันโดนดึงเข้าไปกอดในอ้อมแขนแกร่งของไอ้คนบ้าอำนาจ!!!

“เงียบเถอะน่า...อย่าดิ้นนอนได้แล้วไม่เหนื่อยหรือไงวันนี้ทั้งวันคุณโวยวายไปกี่รอบละ” ฉันพยายามดันตัวเองออกแต่พยายามเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล

“เพราะใครละ”

“นอนเถอะขืนคุณดิ้นมากกว่านี้คงไม่ได้หลับได้นอนกันพอดี” จะนอนได้ไงละก็แกเล่นกอดฉันแน่นแบบนี้แถมตอนนี้ฉันก็ใส่แค่เสื้อตัวใหญ่เท่านั้นที่ไม่มีชุดชั้นใน!!!

“ก็ปล่อยสิย่ะ!! รัดแน่นยิ่งกว่างูเหลือมขนาดนี้ใครจะนอนได้” พอได้ยินฉันพูดแบบนั่นเจ้าตัวก็คลายอ้อมกอดออกแต่ก็ไม่ยอมปล่อยแขนไปจากตัวฉัน

“ฝันดีนะ” เขาพูดเบาๆพร้อมกับโน้มตัวลงมาจุ๊บหน้าผากฉันเล็กน้อยแล้วก็หลับไปฉันนอนตัวแข็งทื่ออย่างไม่รู้จะเอาไงไม่เข้าใจว่าสิ่งที่หมอนี่ต้องการคืออะไรบางครั้งก็ทำตัวน่ารักแต่บทจะร้ายก็ร้ายแบบน่าเตะมาก!!!

‘เฮ้อ!!! อย่าทำดีแบบนี้ได้มั้ยฉันเกลียดนายจริงๆนะ!!’ ฉันค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆอย่างเหนื่อยล้าวันนี้ฉันวีนไปกี่รอบให้ตายเถอะไม่เคยรู้สึกอารมณ์เสียมากมายแบบนี้มาก่อนจริงๆไอ้คนบ้า...

 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

 

“อื้ออออ...อ๊าา...” ฉันงัวเงียขึ้นมาจากการหลับไหลเพราะความเสียวซ่านจากร่างกายที่ได้รับนี่ฉันกำลังฝันหรือไงกันนะถึงรู้สึกเหมือนมีคนกำลังดูดหน้าอกอยู่ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเต็มๆตาแล้วเห็นไอ้โรคจิตทำอยู่นี่มันไม่ใช่ฝัน!!!!!

“อื้ออออ..ปล่อยน่าาา...อ๊าาา..จะนอน” ฉันพยายามผลักหมอนั่นออกอย่างลำบากให้ตายสิมันเป็นแบบนี้ทุกเช้าที่ฉันต้องรับมือกับความหื่นของหมอนี่วันนี้มันต่างจากทุกวันเพราะมันแก้ผ้าฉันออกหมด!!!! ทั้งอาทิตย์ทีาผ่านมาฉันมีข้ออ้างทีาจะรอดตัวไปได้เสมอแต่วันนี้มันอารายยยยยย!!!!

“วันนี้ครบอาทิตย์หนึ่งพอดี” หมอนั่นเงยหน้าขึ้นมายิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะก้มลงไปซุกไซ้ที่ลำคอของฉันอีกครั้งจะขัดขืนก็ไม่ได้เพราะยิ่งทำยิ่งเจ็บตัวการอยู่กับหมอนี่อาทิตย์หนึ่งแบบไม่ไปไหนทำให้ฉันรู้ว่าวิธีที่จะชนะหมอนี่ได้ไม่มี!!!! มีแค่การตั้งรับเล็กๆน้อยๆเท่านั่นและการขัดขืนมันไม่ใช่ทางออกที่ดีเลยเพราะไอ้บ้านี่จะยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆไงละ!!!

“ขอไปอาบน้ำก่อนได้ไหม” แต่ไม่หมายความว่าเราจะไม่มีชั้นเชิงเขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันเล็กน้อย

“ไม่ต้องอาบก็ได้เดี๋ยวก็ได้ไปอาบใหม่อยู่ดี” พูดจบไอ้บ้านี่ก็ดันตัวขึ้นมาบดจูบลงริมฝีปากฉันอย่างรวดเร็วรสจูบที่ดูดดื่มเร่าร้อนราวกับจะดูดวิญญาณของฉันเริ่มขึ้นอีกครั้งร่างกายของฉันเริ่มตอบสนองกับสัมผัสของหมอนี่อย่างคุ้นเคยให้ตายสิฉันกำลังเผลอไปกับอารมณ์อย่างไม่น่าเชื่อ...เนิ่นนานที่เขามองจูบอันเร่าร้อนให้จนฉันสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แข็งๆกำลังถูไถอยู่ตรงนั้นของฉัน

“อื้ออออ...พอก่อน...อ๊าาา”

“หยุดไม่ได้แล้วเมียจ๋า...ซีสสส..” เขาผละตัวออกนิดหน่อยก่อนจะค่อยๆเคลื่อนต่ำลงไปยังลำคอขอฉันแล้วก็ต่ำลงเรื่อยๆจนไปถึงหน้าอกลิ้นร้ายของเขาหยอกเย้าหน้าอกของฉันเล็กน้อยก่อนจะลากต่ำลงไผอรกเรื่อยๆจนไปถึงร่องสวาทของฉันเขายกขาฉันสองข้างขึ้นมาตั้งสากก่อนจะจับแยกออกแล้วเจ้าตัวก็จ้องมองตรงนั้นอย่างไม่วางตา...

“ไอ้บ้าไม่คิดว่าฉันจะเขินเป็นหรือไงจ้องอยู่ได้!!!” พอได้ยินเสียงต่อว่าของฉันเจ้าตัวก็โน้มตัวลงพยายามสอดแทรกลิ้นสากเข้าไปตรงนั้นความเสียวซ่านแล่นพร่าขึ้นมาจนทำให้สมองตอนนี้ทุกอย่างว่างเปล่าหมดแล้ว...

“อ๊าาา...อย่า...อ๊าาา” ลิ้นร้ายหยอกเย้าตรงนั้นของฉันอย่างสนุกสนานในขณะที่ฉันกำลังดิ้นพร่าด้วยความเสียวมันต่างจากครั้งแรกที่เขาทำครั้งนี้มีนเสียวเหมือนใจจะขาดยังไงไม่รู้ร่างกายเริ่มรู้สึกต้องการมากขึ้นเรื่อยๆความอยากกำลังทำให้ฉันลืมทุกอย่างไผจนหมดสิ้นตอนนี้ต้องการเพียงสัมผัสนี้จากเขาเท่านั้น

“เรามาเริ่มกับเถอะผมทนไม่ไหวแล้ว” ไม่นานเจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมาก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นแล้วจับขาทั้งสองข้างฉันพาดไหล่ตัวเองไว้ก่อนจะเกร็งตัวจับอาวุธร้ายของเรามาจ่อที่ร่องรักของฉันพอเงยหน้าขึ้นมองฉันก็ตกใจเล็กน้อยนี่มันใหญ่ขนาดนี้หรือไงให้ตายสิ!!!

“ไม่ต้องกลัวเมียจ๋า...เมียเคยรับได้ครั้งหนึ่งแล้วครั้งนี้สบายมาก”

“สบายบ้านแกสิเอาออกไป!!!” แม้ฉันจะพูดแบบนั้นหมอนีานก็ไมฟังหรอกเพราะเจ้าตัวค่อยๆดันเข้ามาตอนแรกมันเจ็บนิดหน่อยแต่เขาก็ยังดีนเข้ามาจนสุดลำ

“อ๊าาา...อื้ออออ...มันเจ็บ...” หมอนั่นล้มตัวลงมาหาฉันก่อนจะลูบหน้าฉันเบาๆ

“เดี๋ยวไม่เจ็บแล้ว..เดี๋ยวมันก็หาย” พูดจบเขาก็บดจูบลงมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาค่อยๆโยกสะโพกไปด้วยๆความเจ็บปวดในตอนแรกค่อยๆหายไปเหลือเพียงความเสียวซ่านที่ก็ตัวมากขึ้นเรื่อยๆสมองฉันตอนนี้เบลอไปหมดมีเพียงปากเล็กๆที่ส่งเสียงครางดังระงมไปทั่วห้องความเสียววันนี้มันต่างจากวันนั้นมากเพราะทุกอย่างตอนนี้มันเพิ่มขึ้นสองเท่าจริงๆ

“อ่ะ อ๊าาา อ๊าาาา”

“อู้ววว....ซีดสสสส...อ๊าาา” เสียงครางเราแทบจะประสานกันยิ่งเขาเห็นฉันร้องดังขึ้นเท่าไหร่เขายิ่งดันสะโพกเข้ามาแรงขึ้นเรื่อยๆมีนยิ่งทำให้ฉันหายใจแทบไม่ทันตอนนี้ฉันเหมือนใกล้จะขาดอากาศหายใจด้วยช้ำตัวเกร็งไปหมดฉันรู้สึกได้ว่าตรงนั้นมันกำลังบีบรัดเขาแรงเพราะเจ้าตัวก็ทำหน้าเหมือนใจจะขาดเหมือนกัน...

พรึบๆๆๆ ตับๆๆ พรึบๆๆๆ

“เสียงเนื้อกระทบกับยังดังต่อเนื่องจนตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกแปลกๆเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะออกมาความรู้สึกเหมือนกำลังปวกฉี่แต่ไม่ใช่เขาก็ยิ่งเร่งจังหวะแรงขึ้นเรื่อยๆจนสุดท้ายเจ้าตัวดันเข้ามาจนสุดลำพร้อมกับบางอย่างในตัวฉันกำลังพรั่งพรูออกมาและน้ำอุ่นๆของเขาก็ไหลเข้ามาในร่างกายของฉันจนฉันรู้สึกได้...

“แฮ่กๆแฮ่กๆ...เป็นเช้าที่ดีจริงๆวันนี้” เขาล้มตัวลงมานอนข้างๆฉันแต่ไม่ยอมถอดตัวตนของตัวเองออกไปจากร่างกายของฉันเสียงหอบแหกดังขึ้นข้างหูฉัน และ สภาพฉันตอนนี้ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่

“ปล่อยได้แล้วฉันจะไปอาบน้ำ” แต่ไอ้บ้านี่ฟังฉันมากกกกกยิ่งกระชับอ้อมกอดแรงขึ้นอีก

“วันนี้คงกลับดึกเพราะมีนัดกับเพื่อนกลับไปนอนที่บ้านเลยนะผมจะให้คนไปส่งเดี๋ยวผมต้องไปตรวจงานที่กาสิโนก่อน”

“ใครถามมิทราบ” ในที่สุดฉันก็จะได้กลับไปที่บ้านสักทีแต่มันก็ไม่ต่างจากที่นี่เท่าไหร่หรอกฉันจะดีใจไปเพื่ออะไร

“ก็บอกไว้เฉยๆรถผมที่บ้านถ้าคุณอยากไปไหนก็ใช้ได้เลยแต่ต้องให้คนติดตามไปด้วยอย่าไปไหนคนเดียวละ” วันนี้หมอนี่มาแปลกๆแฮะ...แต่ก็ดีเหมือนกันมีรถใช้ไปไหนจะได้ง่ายหน่อย

“อื้อ...ปล่อยได้แล้วจะไปอาบน้ำ” พอเห็นฉันตกลงเขาก็คลายอ้อมกอดออกพร้อมกับดึงตัวตนของตัวเองออกจนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหายไปจากช่องท้องให้ตายสิ!!! ฉันลุกขึ้นลงจากเตียงก็เซนิดหน่อยไอ้บ้าเอ๊ย!!! ขาสั่นเล็กน้อยแต่ฉันก็พยายามพยุงตัวเองเดินไปที่ห้องน้ำ

“หึๆ” ไอ้บ้านั่นขำออกมาเล็กน้อยฉันหันหน้าไปมองอย่างไม่พอใจให้ตายเถอะ!!! ก่อนจะรีบเดินเข้ามาในห้องน้ำตรงนั้นก็มีน้ำไหลเยิ้มออกมาไม่หยุดให้ตายสิวุ่นวายชะมัด!!!

พออาบน้ำชำระล้างร่างงั้นเสร็จฉันก็เดินออกมาแต่ก็ไม่เห็นไอ้บ้านั้นอยู่ที่เตียงแล้วแต่ตรงเตียงมีถุงกระดาษวางอยู่ฉันจึงเดินไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็เห็นเป็นชุดผู้หญิงมี่น่าจะเป็นของฉันพร้อมกับชุดชั้นใน!!!! ที่ไม่ได้ใส่มาหกเจ็ดวัน!!! ในที่สุดก็ได้ใส่สักทีให้ตายเถอะ!!!!

“รีบแต่งตัวสิแล้วไปทานข้าวที่โต๊ะผมเตรียมอาหารเช้าให้แล้วเดี๋ยวไปอาบน้ำก่อนละกัน” จู่ๆไอบ้านั่นก็พูดขึ้นจนทำให้ฉันตกใจเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วหมอนั่นก็เดินไปที่ห้องน้ำส่วนฉันก็รีบแต่งตัวอย่างที่เขาพูดพร้อมแต่งหน้าเล็กน้อยจนทุกอย่างเสร็จสิ้นในเวลาไม่นานหมอนั่นก็เดินออกมาด้วยท่าทีเร่งรีบนิดหน่อยแต่ใครสนกันละไปกินข้าวดีกว่า...

อาหารเช้าง่ายๆถูกจัดไว้บนโต๊ะสองที่ฉันั่งลงทานเงียบๆคนเดียวไม่นานเขาก็เดินออกมาด้วยชุดสูทสีดำทรงผมที่ถูกจัดให้เป็นระเบียบใบหน้ากลับมาเกลี้ยงเกลาเหมือนเดิม...แต่ให้ตายเถอะฉันจะมองไปทำไมเนี่ย!!

“มีสามีหล่อก็แบบนี้แหละนะไม่ต้องมองชื่นชมผมขนาดนั้นก็ได้”

“ไม่ได้ชื่นชมสักหน่อยแต่คิดว่าทำไมต้องใส่ต่างหูลุงลังแบบนั่นต่างหาก” แต่เจ้าตัวก็ยักไหล่อย่างไม่สนใจ

“ไม่รู้สิ” เขาพูดแล้วก็เดินมานั่งข้างๆฉันพร้อมกับทานอาหารในจานไปส่วนฉันก็ไม่พูดอะไรต่อจนทานเสร็จก็ลุกขึ้นจะหยิบจานไปเก็บ

“เดี๋ยวมีคนขึ้นมาเก็บไม่ต้องทำหรอกวันนี้ผมจะกลับบ้านดึกนะคุณไม่ว่าอะไรใช่ไหมมีนัดกับเหว่ยอันกับวั่งชูไม่มีผู้หญิง” เอาตรงๆฉันก็ไม่เข้าใจว่าจะมาบอกฉันทำไมนะจะไปที่ไหนก็ไปสิย่ะ

“ก็ไปสิเรื่องของนาย” คำตอบของฉันทำให้เขานิ่งไปนิดหน่อยไม่นานเขาก็ปล่อยแขนฉันก่อนจะหันไปทานข้าวเงียบๆ อะไรของหมอนี่อีกเนี่ยเฮ้อ!!!

 

1 ชั่วโมงต่อมา

 

“ถึงบ้านแล้วครับนายหญิง...นายสั่งว่าต้องการอะไรบอกผมได้นะครับผมจะจัดหาให้” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะเดินเข้าบ้านอย่างเหนื่อยๆ ตั้งแต่ที่ห้องไอ้บ้านั้นก็ไม่ยอมพูดอะไรอีกเลยจนไปถึงบริษัทก่อนจะกันมาจูบฉันนิดหน่อยแล้วก็ลงจากรถไปไม่มีคำพูดสักคำ!!!

“อ้าวหนูโซกลับมาแล้วเหรอลูกเป็นไงบ้างไปช่วยงานอาหย่งไหวหรือเปล่า” พอเดินมาถึงห้องนั่งเล่นป๊าที่นั่งดูทีวีกับม๊าอยู่ก็ทักฉันขึ้นว่าแต่ฉันไปช่วยงานอะไรนะ??? ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

“สวัสดีค่ะป๊าม๊า ก็นิดหน่อยค่ะ” แต่ตามน้ำไปก่อนละกัน

“งั้นเหรอ หนักหน่อยนะตอนอาหย่งไม่สบายแต่ได้กลับมาแบบนี้แสดงว่าหายดีแล้วใช่ไหม”

“อ้อค่ะ” ฉันรับคำอย่างทุลักทุเลแต่ก็ตามน้ำไปเรื่อยๆนั้นแหละ

“อันที่จริงม๊าว่าควรไปช่วยอาหย่งทำงานก็ดีนะจะได้แบ่งเบาอาหย่งหน่อยดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆไม่ทำอะไร” ม๊าพูดขึ้นยิ้มๆแต่สายตาบ่งบอกว่า หล่อนอย่าติดมานั่งกินนอนกินที่บ้านฉันละประมาณนี้เลย

“อันที่จริงหนูก็มีงานของหนูค่ะหลังจากที่แต่งงานหนูก็มองตำแหน่งผู้บริหารให้น้องแต่ตัวหนูยังเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทอยู่ดี และ อีกอย่างหนูยังถือหุ้นอยู่หลายๆบริษัทด้วยตอนนี้แค่กำลังพักผ่อนอยู่ค่ะ แต่อีกเดี๋ยวหนูก็ต้องกลับไปทำงานปกติส่วนมากก็ประชุมกันผ่านวิดีโอคลออยู่แล้ว” คำพูดของฉันทำให้ม๊าพูดอะไรไม่ออกก่อนป๊าจะยิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้ง

“งั้นหนูไปพักผ่อนเถอะป๊าว่าหนูคงเหนื่อยมากแล้ว”

“ค่ะ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะป๊าม๊า” ฉันก้มหัวให้ท่านนิดหน่อยก่อนจะเดินออกมาม๊ามองมาทางฉันอย่างไม่ชอบใจเฮ้อ!!! รับมือหลายทางจริงๆเลยเรา

แอ๊ดดดด

พอเดินมาถึงห้องฉันก็เปิดประตูออกอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะรีบเดินเข้ามาหวังจะไปนอนที่เตียงแต่แล้วจู่ๆสายตาก็สะดุดกับอะไรบางอย่าง

“นี่มันอะไรนะ...กล่องอะไรเยอะแยะไปหมด” กล่องขนาดใหญ่หลายสิบกล่องวางอยู่ตรงห้องนั่งเล่นในห้องฉันเดินไปดูอย่างไม่เข้าใจ

“ของใครอ่ะ” ฉันก้มมองช้ายมองขวาอย่างไม่เข้าใจว่านี่มันกล่องอะไรของใครทำไมมาอยู่ในห้องทั้งๆที่พึ่งกลับมาแต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดกับโน้ตที่แปะอยู่

‘ครีมทาหน้าของคุณภรรยาที่ผมใช้ของคุณไปวันนั้นเอาเป็นว่าสามีซื้อมาคืนละนะ100กระปุกจะได้ไม่ต้องไปหาซื้อให้ยุ่งยากอีกใช้ถึง10ปีเลย’ ฉันอ่านโน้ตนั่นด้วยความรู้สึกหลากหลายคือบางทีก็ไม่เข้าใจนะเหมือนว่าหมอนั่นก็ใส่ใจความรู้สึกเล็กๆน้อยๆของฉันเหมือนกันแต่ให้ตายสิ100กระปุก!!!!

“ไอ้คนบ้าทำอะไรเนี่ยแกประชดฉันหรือไง =_=!!!”

 

 

 

 

ทุกอย่างจะต้องค่อยๆใช้เวลาพัฒนาเสมอแม้แต่ความสัมพันธ์เหมือนกันดูเหมือนคู่นี้กำลังมีใจให้กันนะฮ่าๆแต่ว่าอาหย่งที่เงียบไปนั้นงอนอะไรหรือเปล่าจ๊ะอิอิ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น