Hanata.ashi

1 คอมเม้นท์ ร้อยกำลังใจ 1 กดไลค์ ล้านคำขอบคุณ

ตอนที่ 40 พ่อจัดการเอง

ชื่อตอน : ตอนที่ 40 พ่อจัดการเอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 188

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2562 15:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40 พ่อจัดการเอง
แบบอักษร

ตอนที่ 40

เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ถึงหูของพ่อผู้เป็นบิดาของมิยูกิ แก้วตาดวงใจของนายใหญ่แห่งตระกูลมิวะ เขาทนไม่ไหวแล้วที่มีแต่หมารอบกัด ลูกสาวเขาต้องเจ็บตัวกี่ครั้งกี่หน จนนายใหญ่ทนไม่ไหวลงมาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง  

"ยูจิ บอกพ่อมามันเป็นใคร" นายใหญ่หันไปตามลูกชายคนรองอย่างหัวเสีย  

"ตอนนี้ผมรอให้มันติดต่อมาอีกครั้งครับเพราะมันติดต่อมาทางไลน์อย่างเดียว" ยูจิตอบ 

"แล้วแกจะปล่อยให้มันทำร้ายน้องสาวแบบนี้หรือไง"  

"ไม่ครับ ตอนนี้ริวให้เทนจิเจาะเครือข่ายตามไอดีไลน์ที่ติดต่อยามะมาแล้วครับ คาดว่าวันนี้จะได้คำตอบ"  

"ดี!! ถ้าไม่ได้เรื่องกูจะลงมือเอง"  

"พวกมึง ไปสืบมาให้ได้ว่าใครมันทำกับลูกกูแบบนี้!!!" เสียงตะหวาดลั่นของนายใหญ่แห่งตระกูลมิวะ สั่งการออกไปอย่างโกรธเกรี้ยว  

"ใจเย็นครับป๋า ตอนนี้ผมสงสัยอยู่อย่างนึง ถ้าป๋าลงมือเองตอนนี้ผมกลัวจะชวดไม่ได้จับทั้งพี่ทั้งน้อง"  

"แสดงว่าแกรู้มันเป็นใคร" คุณป๋าหันไปถาม  

"ผมรู้ครับแต่หลักฐานยังไม่พอ อีกอย่างผู้หญิงที่สั่ง มีอาการทางประสาทอ่อนๆด้วย เลยยังไม่อยากวู่วามมาก ถ้าเกิดเธอคลั่งมากกว่านี้ ผมกลัวว่ามิกิจะเป็นอันตรายมากขึ้นครับ"ริวที่เดินเข้ามาแล้วเอ่ยบอก 

"ต่อไปนี้ป๋าจะจัดการเอง ส่วนริวดูแลมิกิอย่าให้เจ็บแบบนี้อีก ป๋าคิดว่าคงทำได้นะ ส่วนเรื่องนี้ป๋ายูจิ ชุนจิ จะจัดการขั้นเด็ดขาดเอง"  

"ริวไม่กล้าขัดคำสั่งพ่อตา จึงได้ก้มหน้ารับคำแล้วออกไปจากห้องทำงานตรงไปยังห้องพักพิเศษที่มิกิพักอยู่ทันที"  

หลังจากมิกิฟื้นแล้ว เธอมองไปรอบๆ เพื่อมองหาริว 

"ริว ริวคะ" มิกิเอ่ยเรียก 

"อ้าว ตื่นแล้วหรือ คือพี่ชุนให้พี่มาดูแลมิกิ"  

"เดี๋ยวนะ ไหนว่าไม่เป็นอะไรกัน เรียกพี่ชุนด้วย" มิกิที่ตื่นมาแอบแซว แต่แล้วเธอก็ทำหน้าเหยเก เพราะยาชาหมดฤทธิ์ เธอปวดแผลที่เย็บมาก ตอนนี้น้ำตาเริ่มไหลแล้ว  

"มิกิ เป็นอะไรบอกเอมิหน่อยเป็นอะไรคะ" เอมิมีอาการร้อนรนเมื่อเห็นมิกิสีหน้าเจ็บปวด เธอจึงรีบกดเรียกพยาบาลทันที  

"เรียบร้อยค่ะ สงสัยยาจะหมดฤทธิ์ คุณมิยูกิถึงได้ปวดแผลตอนนี้ฉีดยาให้แล้ว สักพักคนจะดีขึ้นค่ะ" พยาบาลที่เอ่ยบอกริวที่เดินเข้ามาหลังจากที่มิกิหลับไปแล้ว 

"เอมิไปหาไรทานก่อนก็ได้ครับ เดี่ยวผมดูแลมิกิต่อเองขอบคุณครับ อ้อแล้วพลอยหละ" 

"คุณพลอย คุณเซอิมารับไปก่อนหน้าค่ะ บอกว่าต้องไปทำธุระด้วยกัน ง้ั้นเอมิขอตัวก่อนนะคะ" เอมิเอ่ยบอกริวแล้วเดินออกจากห้องไป เธอเดินไปที่ลิฟท์เพื่อตรงไปชั้นบนสุดเพื่อรายงานอาการของมิกิให้พี่ชายเธอฟัง  

"คุณชุนอยู่ไหมคะ" เอมิที่เดินมาหน้าห้องทำงานของชุนเอ่ยถามเลขา  

"อยู่จ๊ะ แล้วคุณมิยูกิเป็นไงบ้าง" เลขาหน้าห้องของชุนเอ่ยถาม 

"ตื่นมาก็ปวดแผลค่ะ แต่พยาบาลฉีดยาแล้วหลับไปอีกรอบ นี่เอมิจะมารายงานคุณชุนอยู่ค่ะ งั้นเอมิเข้าไปก่อนนะคะ" แล้วเอมิก็เดินไปเคาะประตูห้อง  

knock knock!! 

"เข้ามา" เสียงในห้องดังขึ้น และเมื่อเอมิเปิดประตูเข้ามา ชุนก็เงยหน้าขึ้นมาดูพอเห็นเป็นเอมิก็ยิ้มร่าตอนรับ รีบวางงานตรงหน้าแล้วกางเขนออก เพื่อให้เอมิรู้ว่าต้องเดินมาหาเขา  

"คิดถึงจังเลย" ชุนโอบกอดเอมิเมื่อเธอเดินมาถึงที่ข้างตัว 

"พูดเป็นเล่น เมื่อวานก็เจอกันนะคะพี่ชุน" เอมิเอ่ยบอก  

"ก็คิดถึงอยากกอดเอมิไว้ทั้งวันเลย" ชุนที่พูดจาอ่อนหวาน จนเอมิแทบขนลุก ใครจะคิดชุนจิผู้นิ่งครึ่ม ไม่ค่อยพูดจาจะอ่อนโยนขนาดนี้ นี่แค่กอดก็แทบละลายแล้ว  

"ย้ายมาเป็นเลขาพี่ไหม จะได้เจอหน้าเอมิทั้งวันเลย" ชุนอ้อนออกไป  

"ไม่เอาค่ะ เจอกันตลอดเดี๋ยวเบื่อหน้าเร็ว" เอมิเอ่ยบอกไป เธอยอมรับว่าตลอดเวลาที่มีชุนเธอรู้สึกมีความสุข ต่างจากคนก่อนของเธอที่บางทีก็สุข บางทีก็ทุกข์ แต่กับเขาแล้วคำว่าทุกข์เธอแทบสะกดไม่เป็น แต่มันก็เพิ่งแค่เริ่มต้นระยะเวลาเพียงหลักเดือน ก็ยังไม่ทำให้เอมิวางใจได้ เพราะทุกข์ของเธอนั้นมันยาวนานกว่า 7 ปี เทียบเท่ากับชุนที่หลงรักหญิงสาวมานานกว่า 7 ปีเท่ากัน เขารักเธออาจเกิดขึ้นก่อน ที่เอมิจะคบกับแฟนคนเก่าเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่เขาเป็นคนที่นิ่ง เงียบ ไม่ค่อยพูด เขามักชอบ แต่มาวันนี้เขารู้แล้วว่า การเงียบไม่พูด มันทำให้เขารอเธอคนนี้มานานแสนนาน  

"เอมิ ย้ายมาอยู่กับพี่ที่คอนโดนะ นะครับ" ชุนที่ตอนนี้ให้เธอมานั่งตักแล้วทำคางเกยบนไหล่ของคนรัก  

"แต่ เอ่อ เอมิยังไม่อยากให้ในโรงพยาบาลรู้เรื่องเรานี่คะ" เอมิเอ่ยบอก  

"เป็นแฟนพี่เสียหายตรงไหน หรือว่าเอมิไม่รักพี่"  

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ อย่าลืมซิคะ ฐานะบ้านเอมิไม่ใช่รวยล้นฟ้า หรือติดอันดับแบบบ้านพี่ชุนซะหน่อย สมัยเรียนก็มีแต่คนว่าบ้านเอมิจน เหมาะที่จะคู่กับคนจนๆด้วยกัน" เธอพูดถึงอดีตที่ทำให้จิตใจห่อเหี่ยว 

"ไม่เอาค่ะ พี่รักที่เอมิเป็นเอมิไม่ใช่รักที่ฐานะ ถ้าแบบนั้น คุณป๋าหาสาวๆ ให้พี่มากมายในฐานะเดียวกันทำไมพี่ไม่ยอมแต่งๆ ไปหละจริงไหม"  

"แต่..." 

"ไม่มีแต่ค่ะ ตกลงย้ายไปอยู่คอนโดกับพี่นะคะ แล้วอาทิตย์นี้พี่จะพาไปบ้าน" 

"เอมิรักพี่ชุนนะคะ ถึงเวลาที่เราคบกันจะไม่นาน แล้วเอมิก็ยังมีอดีตที่ยังฝังใจ ความรักที่ให้พี่ชุนก็ยังไม่เต็มร้อย แต่พี่ชุนต้องเข้าใจเอมิด้วยเหมือนกัน" เธอให้เหตุผลต่างๆ กับชายที่เธอนั่งตักอยู่ตอนนี้  

"รับปากกับพี่นะ จบเรื่องมิกิเมื่อไหร่ จะต้องย้ายไปอยู่กับพี่ พี่ให้เวลาแค่นี้" 

"ทำไมคะ ถ้าจบแล้วเอมิไม่ย้ายไป พี่จะหมดรักเอมิแล้วเลิกกันหรอ งั้นเราห่างซะแต่ตอนนี้ดีกว่า เอมิไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว"  

"เปล่าครับ คือถ้าหลังจากนี้เอมิไม่ย้ายมาอยู่กับพี่ พี่จะย้ายไปอยู่กับเอมิเอง หลงรักมากว่า 7 ปี จะให้หมดรักเพียงแค่ชั่วแรมเดือน ไม่ใช่พี่นะ  

ชุนไม่โกรธที่หญิงสาวพูดออกมาแบบนั้น เขาเข้าใจดีถึงเรื่องที่เอมิโดนมา เพราะเขาคอยให้คนตามข่าวเธอแล้วมารายงานเขาตลอด เพียงแต่เขาไม่อยากเข้าไปวุ่นวายมากนัก เขาสงสาร เขาเจ็บ เมื่อยามที่เธอเจ็บ เขาเป็นห่วงแต่ก็ทำได้แค่คอยช่วยเหลืออยู่ห่าง ๆ  

"เย็นนี้เราไปหาอะไรทานด้วยกันไหมคะ" เอมิเปลี่ยนเรื่องไม่อยากให้ชุนเสียใจ 

"ไม่อะ ไปทานที่คอนโดเอมิดีกว่า อยากทานข้าวฝีมือเมียมากกว่า" ชุนอ้อนหญิงสาว  

"อยากทานอะไรคะ เอมิจะได้แวะซื้อของที่ซุปเปอร์แล้วกลับไปเตรียมไว้รอ" เธอพูดแบบนั้นเพราะรู้ว่าพี่ชุนของเธอมีประชุมตอนเย็นเสร็จก็ประมาณ 1 ทุ่ม  

"เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ ส่วนเมนูแล้วแต่เอมิเลย พี่ทานได้หมด แต่อยากทานเอมิมากกว่า" เขาเอ่ยบอกพร้อมกับหอมฟอดใหญ่ที่แก้มของเธอ  

knock knock  

"ขออนุญาตค่ะคุณชุนมีเรื่องด่วน" เสียงเลขาดังเข้ามาภายในห้อง  

เอมิรีบลุกขึ้นมาจากตักและจัดเสื้อผ้าพร้อมดูความเรียบร้อยก่อนที่จะไปยืนข้างๆ โต๊ะเสมือนกำลังรอรับคำสั่งจากเจ้านาย  

"เข้ามา" แล้วเลขาก็เดินเข้ามารายงาน  

"คนไข้พิเศษที่คุณชุนจิกับคุณยูจิให้จัดห้องแยก หายตัวไปค่ะ" เลขาเอ่ยบอกหลังจากที่บอดี้การ์ดโทรมารายงาน  

"หายไปได้ยังไง โทรหาบอดี้การ์ดคนนั้นเดี๋ยวนี้" ชุนสั่งด้วยเสียงเข้ม 

"ติดต่อไม่ได้ค่ะท่าน"เลขาเอ่ยบอก 

ชุนรีบโทรออกหายูจิ ทันทีเพื่อแจ้งเรื่อง 

"ยู ยามะหายไป" 

"ใจเย็นพี่ ผมรู้แล้วกำลังไปหามันที่บ้าน ตอนนี้ใกล้ถึงละ" 

"ไงฝากด้วยเจอไม่เจอโทรมาบอกด้วย พ่อมันยังอยู่ที่โรงพยาบาลไม่น่าไปไหนไกล" 

แล้วชุนจิก็วางสายจากยูจิ  

"คุณเอมิ เดี๋ยวลงไปที่ห้องพักของมิกิกับผม ส่วนคุณผมฝากเลื่อนนัดลูกค้าให้ผมด้วย อ้อ ยังไม่ต้องโทรรายงานคุณป๋านะ"  

แล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกันไป  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น