Peach Bomb

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉันมีแค่นาย : ตอนที่ 3

ชื่อตอน : ฉันมีแค่นาย : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 409

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2562 08:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันมีแค่นาย : ตอนที่ 3
แบบอักษร

ตอนนี้ฉันและพี่ลีเริ่มสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิมแล้ว เพราะเราสองคนเล่นด้วยกันตลอดเวลา ทั้งที่บ้าน ทั้งที่โรงเรียน ฉันเองก็มีความสุขมากๆ และคิดว่าจะไม่เหงาอีกต่อไป 

อยากให้พี่ลีอยู่กับฉันแบบนี้ไปตลอดจริงๆ 

พักเที่ยงวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เรานัดเจอกันที่ใต้ต้นไม้ เพื่อทานข้าวกลางวันด้วยกันสองคนเหมือนทุกวัน 

"วันนี้เอาอะไรมากิน เอามาเผื่อพี่รึเปล่า"พี่ลีถาม  

เค้าชอบไถของกินฉันเป็นประจำ ทำให้ฉันต้องคอยบอกป้าแม่บ้านให้เอามาเยอะๆๆๆ เพราะพี่เค้ากินเก่งมากๆ 

"เอามาเผื่อ เยอะเลยด้วย"ฉันเปิดกล่องอาหารให้ดู 

"ดีๆ หิวจะตายอยู่แล้ว"พี่ลียื่นมือมารับกล่องข้าวจากมือของฉัน แต่ยังไม่ทันที่จะถึงมือของพี่ลี ก็ถูกใครบ้างคนปัดหล่นเสียก่อน 

แผละ! 

"เห้ยยย"พี่ลีร้องออกมา 

"สมน้ำหน้า ไอ้ลิงเหลือง"อดัมยืนอยู่เหนือพวกเรา และกำลังแสยะยิ้มอยู่ 

"ทำอะไรของมึงวะ"พี่ลีลุกขึ้นประจันหน้าทันที 

"แล้วไง...จะทำอะไรกูล่ะไอ้ลิงเหลือง"อด้มเย้ยหยัน 

"ทำแบบนี้ไงไอ้อ้วน" 

ผลั๊ว!! 

พี่ลีต่อยอดัมเต็มแรง จนมันเซหงายท้องไป 

"มึงต่อยกู"อดัมรีบลุกขึ้นมา เอามือกุมหน้าของตัวเองที่โดนพี่ลีต่อยเอาไว้ 

"เออ กูต่อยมึง แล้วมึงจะทำอะไรกูล่ะไอ้อ้วน"พี่ลีย้อนถามมันบ้าง 

ตอนนี้คนเริ่มมามุงดูพวกเราแล้ว เพราะเสียงของพี่ลีกับอดัมที่เริ่มดังขึ้น 

อดัมเลยไม่รอช้า และไม่อยากเสียหน้ากับคนที่มามุงดู กระโดดเข้าใส่พี่ลีทันที แต่ยังไงถึงพี่ลีจะเก่งแค่ไหน แต่อดัมตัวใหญ่กว่ามากเลยทำให้พี่ลีเสียเปรียบอยู่ดี 

ฉันกลัวว่าอดัมจะทำให้พี่ลีเจ็บตัว เลยกระโดดขี้นไปเกาะที่หลังของอดัม แล้วเริ่มทุบตีมันอย่างบ้าคลั่ง 

ตุ๊บๆๆๆๆๆ 

"อย่าทำพี่ลีนะ นี่แหนะๆ" 

"โอ้ย รุมเหรอพวกกระจอก"อดัมเหวี่ยงฉันที่อยู่บนหลังของมันอย่างแรง จนฉันกระแทกกับพื้นเสียงดัง 

"โอ้ยย"ฉันร้องออกมา เพราะมันเจ็บมากๆ 

"เห้ย มึงทำน้องกู!!!!!" 

พี่ลีกระโดดใส่มันอีกครั้ง แถมยังรัวหมัดใส่มันไม่ยั้ง จนในที่สุด พี่ลีก็ชนะไปอย่างไม่น่าเชื่อ 

"ฮืออออ....แม่จ๋าาาาาา"อดัมนั่งลงกับพื้นแล้วร้องไห้หาแม่ซะงั้น 

คนที่มุงดูอยู่เริ่มหัวเราะเยาะอดัมกัน จนเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ 

"เป็นอะไรมั้ย"พี่ลีรีบวิ่งมาดูฉัน ทั้งที่หน้าของตัวเองยังบวมปูดอยู่ 

"ฮันนี่เจ็บ ข้อเท้าฮันนี่เจ็บ ลุกไม่ได้เลย ข้อมือก็ด้วย"ฉันยื่นข้อมือและข้อเท้าที่บวมช้ำให้พี่ลีดู 

"เวรเอ้ย น้องกูเจ็บหน้กเลย เดี๋ยวกูพาน้องกูไปห้องพยาบาลก่อน แล้วจะกลับมาเตะมึงอีกรอบ ไอ้อ้วนสารเลว"พี่ลีชี้หน้าด่ามัน 

"แม่จ๋าาาาา....ฮืออออ"แต่อดัมคงไม่ได้สนใจ เพราะมัวแต่ร้องไห้หาแม่อยู่ 

"มาๆ ขึ้นหลังพี่"พี่ลีหันหลังมา ฉันเลยค่อยๆเดินไปขี่หลังพี่ลีอย่างช้าๆ 

"พี่ลีหนักมั้ย"ฉันถามพี่ลี 

"ไม่หนักหรอก แต่คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ เกิดเจ็บหนักกว่านี้ แล้วจะทำยังไง" 

"ก็มันทำพี่ลี" 

"พี่ช่วยเหลือตัวเองได้ ฮันนี่ไม่ตัองทำแบบนี้อีกนะรู้มั้ย" 

"ค่ะ ฮันนี่จะไม่ทำแบบนี้อีก" 

ฉันกอดพี่ลีเอาไว้ และสูดดมกลิ่นของพี่ลี เวลาที่พี่ลีเผลอ นี่ฉันโรคจิตหรือเปล่าเนี่ย แต่กลิ่นของพี่ลีไม่เหมือนกลิ่นของคุณพ่อหรือคุณแม่เลย มันเป็นกลิ่นเฉพาะตัว ที่มีแต่พี่ลีคนเดียวที่มีกลิ่นแบบนี้ 

ฉันจะจดจำกลิ่นนี้เอาไว้ ว่ามันคือกลิ่นของพี่ลี 

 

 

จากวันที่อดัมโดนพี่ลีต่อยจนร้องไห้ อดัมก็ไม่เคยมายุ่งวุ่นวายกับเราสองคนนี้ ฉันล่ะมีความสุขจริงๆ ฉันไม่ชอบเลย ที่ต้องโดนแกล้งทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไร 

ชีวิตแฮปปี้มันเป็นแบบนี้เองสินะ หลังจากแม่ตาย ฉันชอบชีวิตช่วงนี้ที่สุดแล้ว 

"ทำไมมาช้าจัง"ฉันถามพี่ลี เพราะมารอที่ต้นไม้นานแล้ว 

"จัดการเอกสารนิดหน่อยน่ะ"พี่ลีตอบ  

"เอกสารอะไรเหรอ" 

"เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่ต้องรู้หรอก" 

"แต่พี่ลีก็เด็กนี่" 

"แต่อย่างน้อยก็โตกว่าเราแล้วกัน" 

ให้ตาย ฉันหมดเหตุผลที่จะมาใช้เถียงพี่ลีแล้วจริงๆ 

"มาๆ กินข้าว อย่ามัวแต่ทำหน้าบูด"พี่ลีนั่งลงที่ใต้ต้นไม้ แล้วค้นกล่องอาหารออกมาจากกระเป๋าของฉันอย่างเคยชิน 

"กินเยอะๆนะ ฮันนี่เอามาเยอะเลย" 

"ไม่ต้องบอกพี่ก็จะฟาดให้เรียบอยู่แล้ว" 

"พี่มันคนกินจุ"ฉันชี้หน้าว่า 

"คนกำลังเจริญเติบโตก็แบบนี้แหละ" 

"พี่แค่หาข้ออ้าง" 

"เดี๋ยวนี้เถียงเก่งขี้นนะ ถือว่าพัฒนาแล้ว"พี่ลียิ้ม 

ฉันมองรอยยิ้มของพี่ลี แล้วรีบก้มหน้าลงเพราะความเขิน 

เมื่อก่อนฉันไม่ค่อยเถียงใคร มักจะอยู่เงียบๆมากกว่า แต่ตั้งแต่รู้จักกับพี่ลี ฉันก็เริ่มเถียง และแสดงความคิดของตัวเองมากขึ้น 

นี่ฮันนี่เปลี่ยนไปเพราะพี่เลยนะ ฉันแอบมองพี่ลีโดยไม่ให้เค้ารู้ตัว 

ฉันแอบมองเวลาเค้าเผลออยู่เสมอ จนเรียกว่าเป็นความเคยชินได้เลยมั้ง ไม่รู้ทำไมเวลาสบตาของพี่ลีตรงๆ แล้วฉันจะต้องประหม่าทุกครั้งด้วย แถมหน้าของฉันก็แดงขึ้นอัตโนมัตอีกด้วย 

หรือ...ฉันจะแอบชอบพี่ลีงั้นเหรอ 

ยิ่งคิดแบบนี้ หน้าของฉันก็ยิ่งเห่อร้อนขึ้นมา จนต้องเอามือมาตบที่หน้าของตัวเองเบาๆหลายครั้ง 

"เป็นอะไร ตบหน้าตัวเองทำไม" 

"ไม่ได้เป็นอะไร"ฉันรีบตอบ 

"ไม่ได้เป็นอะไรได้ไง ก็เห็นอยู่ว่าหน้าแดง"พี่ลียื่นหน้าเข้ามามองหน้าของฉันใกล้ๆ ทำให้หน้าของฉันยิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม 

"ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ฮันนี่ไปห้องเรียนก่อนนะ ลืมทำการบ้านมา" ฉันลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งหนีออกมาจากใต้ต้นไม้ทันที 

"ฮันนี่!!..เดี๋ยวก่อนฮันนี่..พี่มีเรื่องจะ...." 

ฉันไม่รู้ว่าพี่ลีตะโกนมาว่ายังไง แต่ฉันไม่หยุดวิ่งแน่นอน ไม่มีทาง 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น