เจ้าแม่ดราม่า

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มิ.ย. 2562 00:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6
แบบอักษร

 

 

 

 

บทที่ 6

 

 

“อันฉีอาทิตย์นี้นายดูงานทั้งหมดแทนฉันด้วยนะ”

“ได้ครับนาย”

“อ้อแล้วก็สั่งคนให้เตรียมเสื้อผ้าชุดนอนทุกอย่างมาให้เมียฉันด้วยที่คอนโดฉันจะมาอยู่ที่นี่สักอาทิตย์หนึ่ง”

“ครับ” แล้วอันฉีก็เดินออกไปหลังจากที่รับคำสั่งผมเสร็จส่วนผมก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นแต่ก็ไม่เห็นยัยตัวแสบ

“ไปไหนละ” ผมเดินตามหาเธอไปตามห้องต่างไปก็ไม่เจอจนมาถึงห้องครัวผมเห็นเธอกำลังทำอาหารอยู่ด้วยอาหารสดที่มีในตู้เย็นที่ผมแอบสั่งลูกน้องให้เตรียมไว้ให้เพราะว่าผมหิวข้าวมากกกกตั้งแต่ตื่นมายังไม่ได้กินอะไรเลยว่าจะมาทำอะไรง่ายๆกินสักหน่อยแต่ก็เห็นร่างบางกำลังทำกับข้าวด้วยความชำนาญผมมองยืนมองเธออย่างเพลินตาเวลาไม่น่าเชื่อว่าคุณหนูที่เอาแต่ใจอย่างเธอจะทำกับขาวเป็นด้วย...

“มองทำไมไม่เคยเห็นคนทำอาหารหรือไง” พอเธอหันมาเห็นหน้าผมก็ทำหน้าบูดบึ้งมองมาทางผม

“คนเคยทำอาหารนะเห็นแต่ไม่เคยเห็นคุณนะทำจะว่าไม่เคยเห็นก็คงถูก” พอเธอได้ยินสิ่งที่ผมพูดก็ทำหน้าบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิมแต่มันน่ารักมากให้ตายเถอะ...แล้วนี่ผมเป็นบ้าอะไรถึงมองว่าเธอน่ารักกันนะ!!!

“จิ๊!!” เธอไม่ยอมตอบอะไรก่อนจะยกชามข้าวต้มมาวางที่โต๊ะ

“ของผมไม่มีเหรอ...ผมไม่ทันได้กินข้าวเลย”

“เฮ้อ!!! ไปตักเองสิต้มไว้ที่หม้อไง” เธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อยผมนึกว่าเธอจะไม่ต้มเผื่อผมด้วยช้ำนะเอาตรงๆผมรู้ส่าเฺธอไม่ชอบผมแต่แปลกดีที่เธอยอมทำเผื่อผมด้วย

“ขอบคุณครับ”

“จิ๊!! รีบไปเลย” พอเธอได้ยินผมพูดขอบคุณก็ชะงักเล็กน้อยก่อนจะรีบก้มหน้าทานข้าวต้มอย่างไม่สนใจผมก็หยิบถ้วยแล้วเดินไปยังหม้อที่เธอค้างไว้ที่เต้าหวังจะตักข้าวต้มฝีมือเธอแต่....

“ใจคอคุณจะทำแบบนี้จริงๆใช่ไหม” ผมหันไปถามเธอทันทีที่เห็นข้าวต้มในหม้อเธอยักไหล่พร้อมกับหันหน้ามาหาผม

“ไม่กินก็ตามใจก็นายไม่ได้บอกฉันนิว่านายจะกินด้วย”

“แค่นี่นะ!!! นี่ขนาดใส่ถ้วยเล็กๆยังไม่เต็มเลยแม่คุณได้สามคำเองมั้ง” ผมหยิบหมอขึ้นมาให้ยกขึ้นให้เธอดูแต่เจ้าตัวกับยิ้มออกมาอย่างพอใจ

“แล้วแต่” เธอพูดพร้อมกับทำหน้าไม่แคร์ให้ตายสิ!!! ยัยนี่ปีศาจชัดๆผมคิดว่าเธอน่ารักได้ไงไม่มีทางที่เธอจะน่ารักได้!!!!

“คอยดูเถอะ!!!” ผมได้แต่กัดฟันแน่นตักข้าวต้มที่เหลือเพียงน้อยนิดในหม้อขึ้นมาใส่ถ้วยก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะต่อหน้าเธออย่างเคืองแค้น!!! ผมมองถ้วยของผมกับของเธอช่างต่างกันจริงๆ!!!! ผมตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเคืองแค้นจะเล่นแบบนี้ใช่ไหมได้!!!! เดี๋ยวจัดให้!!!

 

2 ชั่วโมงต่อมา

 

 

“กรี๊ดดดดดด!!!!! หย่งสือไอบ้านี่นายคิดจะทำอะไรห้ะ!!!!” เธอกรีดร้องวิ่งออกมาจากห้องนอนหลังจากที่ไดรับเสื้อผ้าที่ลูกน้องผมจัดมาให้

“ทำอะไรผมนั่งดูทีวีอยู่จะทำอะไรได้” ผมหันไปตีหน้าชื่อมองเธออย่างไม่รู้ไม่ชี้

“กรี๊ดดดดด!!!! ไอ้บ้า!! ไอ้โรคจิต!!! นายสั่งให้พวกนั้นไม่เอาชุดชั้นในฉันมาใช่ไหม!!!!” เธอกรีดร้องชี้หน้าผมอย่างโมโห

“เอ๊ะ!! เหรอก็คุณไม่ได้บอกผมนิว่าอยากได้ชุดชั้นในด้วยเห็นบอกแค่เสื้อผ้า” เธอกัดฟันแน่นด้วยความโกรธก่อนจะวิ่งมาทางผมด้วยท่าทางเอาเรื่อง

“ตายสะไอ้บ้า!!!” เธอวิ่งมาจะกระโดดเตะผมให้ตายสิดีนะผมเคยเห็นเธอต่อสู้ผมรู้ดีว่าเธอเก่งแค่ไหนแต่ผมก็มาเฟียนะครับจะให้แพ้เมียก็คงไม่ได้ผมเบี่ยงตัวหลบบาทาเธออย่างรู้ทันแต่เจ้าตัวก็ตั้งท่าเตรียมจู่โจมอีกครั้งเธอเตะมีที่เอวด้านขวาของผมพร้อมกับปล่อยกำปั้นออกมาอย่างรวดเร็วผมก็ตั้งรับทุกกระบวนท่าของเธออย่างรวดเร็วขืนช้าแม้แต่วินาทีเดียวผมโดนยำจนได้นอนหยอดน้ำข้าวต้มแน่!!!

ปึก ผลัวะ ปึก ปั๊ก ผลัวะ เพล้ง!!!

การต่อสู้ของเราดำเนินไปเรื่อยๆตอนนี้ทั่งห้องเริ่มเละเทะหมดละข้าวของกระจัดกระจายไปหมดเจ้าตัวตอนนี้ก็เริ่มเหนื่อยละดูจากอาการ...ก็เล่าไล่ต่อยผมไปทั่วละได้เวลาเอาคืนละ เธอกั้นใจวิ่งมาจะต่อยผมอีกครั้งแต่ครั้งนี้ผมไม่หลบผมกำปั้นของเธอปล่อยมาตรงๆหน้าผม

พรึบ! ปั๊ก! พรึบ!

ผมจับมือเธอไว้ได้แต่ขาซ้ายของเธอเตะเข้าที่เอวผมอีกครั้งทำให้ผมจับขาเธอไว้อีกข้างเธอพยายามดิ้นให้ขา และ แขนหลุดจากผมแต่ให้ตายสิใครจะปล่อยง่ายๆผมดึงไว้อย่างแรงทำให้เธอแทบทรงตัวไม่อยู่

“ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!”

“ถ้าปล่อยแล้วจะหยุดมั้ยไม่เหนื่อยหรือไงดูสภาพห้องสิเละเทะไปหมดละ” คำพูดของผมทำให้เจ้าตัวมองไปรอบๆพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างไม่พอใจ

“นายเริ่มก่อนทำไม” เธอมองหน้าผมอย่างเอาเรื่องพร้อมกับสายตาที่หยิ่งผยองสุดๆ

“ผมเริ่ม??? คิดดีๆว่าใครเริ่มคุณทำอาหารแต่ไม่ทำเผื่อผมก่อนนะ”

“แล้วนายสั่งให้ลูกน้องเอามาให้มันจะตายมั้ย”

“ก็ไม่แต่อยากกินฝีมือเมียทำมีอะไรหรือเปล่าละคุณเป็นเมียผมทำอาหารให้แค่นี้มันยากหรือไง” คำพูดของผมทำให้เธอกัดฟันแน่น

“เดี๋ยวก็หย่ากันแล้วนายจะอะไรหนักหนากับฉันห้ะ!!!” ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอะไรหนักหนาแต่ผมแต่ไม่ชอบใจที่เธอมาพูดแบบนี้

“เหรอ...แต่ก็อีกตั้งปีหนึ่งนะเพราะงั้นช่วยทำตัวเป็นเมียให้สมกับที่แต่งหน่อยละกันเผื่อคุณไม่รู้นะว่าการเป็นเมียผมนั้นหมายความว่าคุณต้องปรนนิบัติผมทุกอย่างที่ผมต้องการเพราะนี่คือทำเนียมของบ้านผมนี่ไม่ใช่บ้านคุณจำไว้ด้วย!!!” คำพูดของผมทำให้เธอยืนนิ่งสายตามองมาที่ผมอย่างไม่ชอบใจ

“เชื่อเถอะว่าสักวันฉันจะฆ่านายด้วยมือของฉัน!!! ปล่อยฉันได้แล้วฉันเจ็บขาแล้วก็เหนื่อยด้วยจะไปอาบน้ำ!!!” พอเห็นท่าทีสงบนิ่งของเธอที่ไม่มีท่าทีจะอาละวาดอีกผมจึงค่อยๆปล่อยแขนกับขาของเธอให้เป็นอิสระเธอก็ยืนนิ่งๆมองผมอย่างไม่ชอบใจ

“ไหนนายบอกว่าไม่ชอบฉันไม่อยากแต่งงานกับฉันแล้วที่นายทำอยู่นายต้องการอะไร” คำถามของเธอทำให้ผมมองนิ่งไปที่แววตาของเธอ...

“ไม่รู้สิ...” คำตอบของผมทำให้เธอขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจแม้แต่ผมเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน

“แต่ว่า...”

“ไปอาบน้ำได้แล้วผมจะสั่งคนขึ้นมาทำความสะอาด” ผมพูดตัดบทคำพูดเธอก่อนจะเดินหนีเข้าไปในห้องเจ้าตัวยืนอ้าปากค้างอย่างไม่ชอบใจไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเธอมาก่อนสินะ...ผมเป็นคนแรกอีกแล้วหึ

ไม่นานเธอก็เดินปึงปังเข้าไปในห้องนอนส่วนผมก็ส่งข้อความไปบอกให้ลูกน้องจัดคนขึ้นมาทำความสะอาดให้แต่แล้วจู่ๆเธอก็เปิดประตูมาอีกครั้งพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า

ปัง!

“เสื้อผ้านายเอาไปด้วยจะไปนอนไหนก็ไป” เธอโยนออกมาอย่างไม่ใยดีก่อนจะปิดประตูไม่ยอมฟังอะไรผม...

“ที่บอกไปเมื่อกี้ไม่เข้าใจสินะอยากเล่นแบบนี้ใช่ไหมได้!!!” ผมกดหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรอีกครั้งด้วยความโมโหเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้ผมอยากเอาชนะเหลือเกิน!!! ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำกับผมแบบนี้เลยจริงๆ!!!

 

 

 

20:00PM

 

 

ผมนั่งทานข้าวตรงระเบียงห้องอย่างสบายใจเพราะห้องของผมห้องนี้ด้านข้างเป็นระเบียงเหมือนสวนหย่อมข้างๆเป็นที่พักผ่อนอีกทีของผม...

“นี่นายทำบ้าอะไรอีกห้ะ” เสียงเดิมวิ่งออกมาโวยวายหลังจากที่มีคนขึ้นมาทำความสะอาดห้อง

“ออกมาแล้วเหรอทานข้าวด้วยกันหน่อยมั้ยคุณภรรยา” ผมพูดขึ้นอย่างไม่สนใจสิ่งที่เธอพูดพร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ไอ้บ้า!!! จะยกบานประตูออกเพื่ออะไร!!!” แต่เธอก็ยังพูดในสิ่งที่เธอต้องการอยู่ดี

“คุณไม่ให้ผมเข้าไปเองผมเลยคิดว่าการมีประตูคงจะยุ่งยากเกินไปผมเลยสั่งให้ลูกน้องผมยกทิ้งไปเลยง่ายดีผมจะเข้าไปนอนตอนไหนก็ได้ไง” คำพูดของผมเหมือนเป็นเชื้อเพลิงให้เธอยัยตัวแสบยืนกัดฟันด้วยความโกรธที่ไม่สามารถเอาชนะผมได้...ผมจะทำให้เธอรู้ว่าเธอจะไม่มีวันชนะผมได้เพราะเธอเป็นเมียผม!!!!

“ฮึ่ย!!! อยากทำอะไรก็ทำไปเลยให้ตายสิ!!!” พูดจบเธอก็เดินมานั่งตรงข้ามผมอย่างไม่ชอบใจก่อนจะดึงจานสเต็กของผมไปพร้อมกับหั่นเนื้อกินอย่างไม่สนใจว่าผมจะเป็นไง...บอกแล้วว่าเธอนะก็แค่นางมารร้ายที่ชอบเอาชนะ

ไม่นานหลังจากที่ทานข้าวเสร็จห้องก็ถูกทำความสะอาดพร้อมกับบานประตูห้องนอนที่หายไปถ้าเธอล็อกห้องน้ำอีกผมจะสั่งคนยกทิ้งทั้งหมดเลยคอยดูแต่เธอไม่ทำหรอกเชื่อสิ

“คุณไปอาบน้ำก่อนสิเดี๋ยวผมจะอาบ”

“ฉันไม่มีชุดชั้นในสั่งคนของนายเอามาให้ฉันเลย”

“ทำให้ผมพอใจก่อนสิแล้วผมจะให้ในสิ่งที่คุณต้องการเริ่มจากเรื่องง่ายๆก่อนก็ได้”

“อะไร”

“เลิกพูดจาห้วนๆกับผมแล้วก็พูดดีๆด้วยบางทีคำพูดหวานๆของคุณทำให้ผมใจอ่อนก็ได้นะ” พอฟังสิ่งที่ผมพูดเธอก็ทำหน้าเหมือนคนจะตายไปเลยให้ตายเถอะ...

“งั้นช่างมันเถอะถึงยังไงนายก็ทำอะไรฉันไม่ได้อยู่แล้วฮึ!!”

“วิธีรับมือกับคุณผมมีตั้งหลายวิธีดีใจไปเถอะ...ถ้างั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนละกันผมง่วงละ” พูดจบผมก็เดินเข้าไปทีาห้องน้ำอย่างมีความสุขส่วนเธอก็ร้องออกมาอย่างทนไม่ไหว...เฮ้อ!! การได้กวนเธอให้เธอโกรธแบบนี้ทำไมผมช่างมีความสุขจริงๆ

พออาบน้ำเสร็จผมก็นุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำเธอหันมามองผมอย่างไม่ชอบใจแต่พอเห็นร่างกายของผมเธอก็หันหน้าหนีทันทีถ้าดูไม่ผิดเหมือนหน้าจะแดงนิดหน่อยนะเนี่ย

“ไปอาบน้ำสิจะได้เข้านอนสักที” ยัยตัวแสบไม่หันมาตอบผมแต่เธอรีบหยิบเสื้อผ้าไปพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าเข้าไปทีาห้องน้ำทันทีส่วนผมก็เดินมาหาชุดนอนใส่เสร็จก็กระโดดขึ้นเตียงอย่างทรมาน....บาดแผลที่ได้รับจากเธอเมื่อเช้าก็ไม่ได้เจ็บแล้วแต่หน้าผมยังคงเป็นรอยแถมตาผมยังเริ่มเขียวช้ำเหมือนแพนด้าละ

“เฮ้อ!!! การรับมือกับเธอเนี่ยวุ่นวายจริงๆทั้งเหนื่อยทั้งเจ็บแต่ทำไมถึงมีความสุขจังนะ”

 

 

 

อาหย่งนายจะเอาชนะเมียนายทุกทางแบบนี้ไม่ได้นะฮ่าๆแก้ทางโซได้ตลอดพ่อคุณยอมๆบ้างเถอะ

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น