พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนคับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 54

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 54

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2562 10:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 54
แบบอักษร

 

(Part : ราล์ฟ) 

ผ่านมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้วที่เจสสิก้าออกไปจากบ้านของผม และไม่มีวี่แววว่าเธอจะกลับมาสร้างปัญหาให้ผมกับมินนี่ ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องที่ดีมากๆ ส่วนความสัมพันธ์ของยัยตัวเล็กกับผมก็ถือว่าอยู่ในขั้นที่หวานกันสุดๆ ผมมีความสุขที่มีเธออยู่ใกล้ๆ ได้เห็นเธอยิ้มผมก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว 

เรื่องการแต่งงานผมก็เริ่มจัดการไปบ้างแล้ว ส่วนใหญ่ก็จะให้เจ้าสาวนั่นแหละเป็นคนตัดสินใจเพราะอยากให้งานออกมาถูกใจเธอที่สุด ผมโทรไปบอกคุณพ่อคุณแม่แล้วพวกท่านดีใจกับผมมากและบอกว่าจะรีบเคลียร์งานให้เสร็จเพื่อจะได้มาช่วยงาน ครอบครัวผมน่ารักมั้ยล่ะครับ จะห่วงก็แต่ไรอัน...  

ผมไม่ได้ข่าวของเขาเลย เขาไม่กลับมาบ้าน ไม่เข้าบริษัท ผมไปหาที่คอนโดไม่ก็ไม่เจอ ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน ผมก็รู้สึกผิดกับมันนะ รู้สึกผิดจริงๆ แต่ทำยังไงได้ในเมื่อตอนนี้ผมรักมินนี่จนหมดใจเหมือนกัน จะให้ผมถอยก็คงไม่ได้ ผมได้แต่ภาวนาให้มันทำใจได้ไวๆ อะไรๆ มันจะได้กลับไปเป็นเหมือนเดิม 

"ทำอะไรอยู่คนดี" ผมสลัดความคิิดออกจากหัวและเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นอนอ่านอะไรสักอย่างอยู่บนเตียงพลางกดจูบที่ขมับบางเบาๆ เฮ้อ...ทำไมทำอะไรก็ดูน่ากินไปหมดเลยวะ อยู่ใกล้เธอทีไรความอดทนผมต่ำทุกที ให้ตายสิ!! 

"ดูชุดแต่งงานค่ะ สวยๆ ทั้งนั้นเลย มินนี่เลือกไม่ถูกเลยค่ะ" เธอหันมาตอบพลางทำหน้ายู่ อ่า...น่ารักชิบ จูบเธอได้มั้ยนะ... 

"ไหนพี่ดูมั่งสิ" ผมระงับความต้องการไว้ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนข้างๆ เธอและชะโงกหน้าไปดูนิตยสารกับเธอ 

"อิจฉาพี่จัง" 

"อิจฉา? ทำไมล่ะ?" 

"ก็พี่ราล์ฟไม่เห็นต้องปวดหัวเรื่องชุดเลย" 

"555 ก็ผู้ชายนี่ครับ ใส่สูทเท่ห์ๆ ก็ได้แล้ว" ผมยิ้มให้เธอก่อนจะเอามือบีบจมูกเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว 

"อื้อ...เจ็บนะ มินนี่ไปให้ยัยแนตตี้ช่วยเลือกดีกว่า" ร่างบางพูดจบก็ดีดตัวลุกออกจากเตียงทันที ทำเอาผมคว้าแขนเล็กแทบไม่ทัน 

"เดี๋ยวๆๆๆ วันหยุดทั้งทีจะทิ้งพี่ไปไหนอะ ไหนว่าจะไปซื้อลูกหมาให้เด็กๆ กับพี่ไงคะ?" ผมท้วงเธอ 

"อืมม พี่ราล์ฟไปคนเดียวได้มั้ยคะ หรือไม่ก็ชวนลูกๆ ไปเป็นเพื่อนก็ได้ มินนี่อยากเลือกให้เสร็จไวๆ กลัวไม่ทันวันงาน นะๆๆๆ" เธออ้อนผมทันที แถมยังเอาใบหน้ามาถูๆ ที่หน้าอกผมด้วย ยัยแมวน้อย! ทำแบบนี้แล้วผมจะขัดใจได้ยังไงล่ะ 

"เฮ้อ...โอเคๆๆๆ ลุกได้แล้ว ขืนทำแบบนี้ต่อพี่จะกินแล้วนะ ไม่ต้องไปไหนกันแล้ว" ยัยตัวเล็กผละออกจากผมทันที 

"พี่ราล์ฟอะ..." เธอทำหน้ามุ่ย 

"ให้พี่ไปส่งมั้ย?" ผมเปลี่ยนเรื่องเมื่อคนตัวเล็กเริ่มทำหน้ายักษ์ใส่ 

"ไม่เป็นไรค่ะ มินนี่ไปเองได้ค่ะ สบายมาก" 

"งั้นเอารถพี่ไปนะครับ" ผมบอกเพราะไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องลำบาก 

"แต่ว่า..." เธอทำท่าจะปฏิเสธ ดูท่าความขี้เกรงใจของเมียผมจะเยอะจริงๆ อย่างที่คนอื่นเขาว่า 

"ไม่มีแต่ เลือกเอาว่าจะเอารถพี่ไปหรือจะให้พี่ไปส่ง" 

"โอเคค่ะ เอารถพี่ไปก็ได้ มินนี่ไปแล้วนะคะ จะได้กลับบ้านไม่เย็นมาก" เธอพูดจบก็เดินมาจุ๊บที่แก้มของผมแล้วรีบวิ่งออกไปทันที 

"แล้วรีบไปรีบกลับนะ ถึงห้องแนตตี้แล้วโทรบอกพี่ด้วย พี่เป็นห่วง มินนี่!!! ให้ตาย...ไม่ฟังกันเลย!!" ยัยตัวเล็กวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันได้ฟังที่ผมพูดด้วยซ้ำ ผมมองเวลาที่ตอนนี้บ่งบอกว่ากำลังจะเข้าสู่บ่ายโมง ผมจึงเดินไปยังห้องนั่งเล่นเพื่อชวนเด็กๆ ออกไปซื้อลูกหมาบ้าง 

. 

. 

. 

"แด๊ดดี้!!!" สองแสบเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันเมื่อเห็นผม ก่อนจะละจากของเล่นแล้ววิ่งมาหาผม น่ารักจริงๆ 

"ทำไรกันอยู่ อยากออกไปเที่ยวกับแด๊ดดี้มั้ย" ทั้งสองมองหน้าผมอย่างสงสัย 

"ไปไหนครับ?" 

"ไปซื้อบางอย่างที่พวกหนูอยากได้ไงครับ" 

"ที่อยากได้....ลูกหมา!!! ลูกหมาใช่มั้ยคะแด๊ดดี้" ไมล่าทำท่าคิดก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น 

"ถูกต้องครับผม!!!" ผมตอบรับพลางทำท่าตะเบ๊ะให้พวกเขา เรียกเสียงหัวเราะจากเด็กน้อยทั้งสอง 

"เราจะไปกันตอนไหนครับ ไปเลยได้มั้ย พีต้าอยากเจอน้องหมาแล้ว" ผู้เป็นพี่อ้อนผมก่อนจะส่งตายตามาให้ ผมจึงเอื้อมมือไปจับมือเด็กน้อยทั้งสองไว้ก่อนจะตอบรับ 

"วันนี้และตอนนี้เลยแหละ ไปกันๆๆๆ" 

"แล้วหม่ามี้ล่ะคะ? หม่ามี้ไม่ไปกับเราด้วยหรอคะ?" ไมล่าถามขึ้นมาพร้อมกับมองซ้ายขวาเพื่อหาผู้เป็นแม่ 

"หม่ามี้ไปหาน้าแนตตี้ครับ ไปให้น้าแนตตี้ช่วยเลือกชุดแต่งงาน เราไปกัน 3 คนได้มั้ยครับ" 

"ได้ค่า/ได้ครับ" เด็กน้อยตอบรับเสียงใส ก่อนจะออกแรงจูงผมให้เดินไปยังรถที่จอดอยู่หน้าบ้านทันที ผมบอกสถานที่ให้คนขับรถแล้วพาเด็กๆ เข้าไปนั่งด้วยกันที่เบาะหลังทันที 

ตลอดบ่ายนั้นผมพาเด็กๆ ไปกินอาหารอร่อยๆ พาไปร้านขายสัตว์เลี้ยงเพื่อเลือกซื้อลูกหมาที่พวกเขาอยากได้ ก่อนจะจบที่พาไปทานไอศกรีมที่พวกเขาชอบ และพอทั้งหมดขึ้นรถได้ก็พากันสลบสไลกันทันทีเพราะเหนื่อยล้ากันมาทั้งวัน 

ผมมองพวกเขาอย่างมีความสุข ถามว่าวันนี้ผมเหนื่อยมั้ย...เหนื่อยนะ การรบกับสองแสบนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ผมกลับรู้สึกดีมากกว่า มันรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงเหนื่อยกว่านี้ก็ยอม...ถ้าให้ทำให้พวกเขายิ้มได้ พวกเขาเป็นลูกของผมนี่นา ไม่มีอะไรที่ผมทำให้พวกเขาไม่ได้ ผมก้มลงหอมแก้มไมล่าและพีต้า ก่อนจะเอนตัวไปกับเบาะเพื่อพักสายตาบ้าง วันนี้หมดแรงจริงๆ 

(End : ราล์ฟ) 

 

******************************* 

การเป็นพ่อของพี่ราล์ฟสอบผ่านมั้ยคะ นางก็น่ารักอยู่นาาาา ^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น