ธีมาศ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

16 น้องบิ๊ก vs คุณปู่คุณย่า

ชื่อตอน : 16 น้องบิ๊ก vs คุณปู่คุณย่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2562 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
16 น้องบิ๊ก vs คุณปู่คุณย่า
แบบอักษร

 

16 น้องบิ๊ก vs คุณปู่คุณย่า 

เผียะ!!  

ความวุ่นวายเกิดขึ้น เมื่อน้องบิ๊กตีน้องบูม สกัดไม่ให้เจ้าจอมซนแอบหนีบิดาไป จะแกะผ้าพันแผลออกแต่ถูกพี่ชายตีมือเผียะเข้าให้ 

เท่านั้นเอง น้องบูมก็ร้องโวยวายใหญ่โต วิ่งตูดบิดไปฟ้องบิดา ซึ่งฝ่ายนั้นก็รีบตัดสายจากคุณช่อหทัยเพื่อตามมาจับเจ้าตัวป่วนพอดี 

“แดดดี้ ไอ้บิ๊กตีน้องบูมอีกแย้วอ่ะ!!!” 

ร้องเสียงดังเรียกร้องความสนใจจากบิดา น้องบิ๊กก็แค่ตีมือข้างซ้าย ไม่ได้เกี่ยวกับแผลที่มือข้างขวาเลย แต่น้องบูมทำเจ็บปวดจะเป็นจะตาย หน้ากลมแป้นเบะเบี้ยวเหยเก จีบปากจีบคอฟ้อง แต่ไม่มีน้ำตาไหลสักหยด 

“ไหนลูก เจ็บตรงไหน มาให้พ่อดูหน่อยซิ” พฤทธิ์รับพ่อหนูเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ก่อนทรุดลงนั่งขัดสมาธิ โดยมีน้องบูมนั่งจุ้มปุ้กอยู่บนตักของเขา ชายหนุ่มกวาดตามองไปที่มือขวาของหนูน้อย เห็นร่องรอยพยายามแกะผ้าพันแผลชัดเจน แต่น้องบูมเจ้าเล่ห์ ไม่พูดถึงวีรกรรมของตัวเอง แต่กลับโวยวายที่พี่ชายตีมือซ้าย ห้ามมิให้เจ้าตัวแอบแกะผ้าพันแผลออกมานั่นเอง  

“น้องบูมจะแกะผ้าพันแผลอีกแล้วนะลูก แกะไม่ได้รู้มั้ย พี่บิ๊กห้ามหนูน่ะถูกแล้ว” พฤทธิ์บอกให้น้องบูมเข้าใจ แต่เจ้าหนูน้อยก็ยังเถียงเบาๆ 

“ก็มันคันนี่นา...” แก้ตัวอุบอิบ... 

“คันก็ต้องทน ไม่กี่วันแผลก็แห้ง แล้วจะได้หายเร็วๆ แต่ถ้าหนูแกะแล้วเกิดเชื้อโรคเข้า มันจะยิ่งเฟะ เจ็บมากกว่าที่เคยเจ็บเสียอีก เข้าใจมั้ย” 

“ฮึ!” 

เจ้าตัวน้อยหน้ามุ่ย งอเง้าที่ถูกขัดใจ น้องบิ๊กเดินตามเข้ามาเมียงมองดู แล้วกลับไปเล่นคอมพ์ของเจ้าตัวตามเดิม  

ดีเหมือนกันที่วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียน โรงเรียนน่าเบื่อจะตายไป สอนแต่เรื่องไร้สาระ น้องบิ๊กเรียนเองในคอมพ์ยังดีเสียกว่า! 

หนูน้อยเปิดหาข้อสอบของนักเรียนชั้นมัธยมขึ้นมาอ่าน รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เรียนรู้โจทย์ที่ท้าทาย จนกระทั่งจู่ๆก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบที่เจ้าตัวต้องการ 

หนูน้อยหันขวับไป ก็พบกับโทรศัพท์มือถือของบิดาซึ่งวางเอาไว้ในห้องนั่งเล่น ตอนนี้คุณพ่อคงกำลังกล่อมเจ้าเด็กดื้ออยู่ในห้อง ถ้าอย่างนั้น... 

น้องบิ๊กเดินไปเอื้อมคว้าโทรศัพท์มือถือของบิดามาไว้ในมือจิ๋วๆของตนเอง ลังเลเล็กน้อย แต่พอเห็นชื่อที่บิดาบันทึกเอาไว้หน้าจอก็ตาโต  

“คุณพ่อ...อืม...คุณพ่อของคุณพ่อ งั้นก็คือคุณปู่ของบิ๊กอ่ะจิ่” น้องบิ๊กพึมพำ คิดอยู่ครู่เดียวก็ตัดสินใจกดรับสาย ยกมือถือเครื่องโตเข้ามาแนบใบหู 

“ฮาโหล...บิ๊กเองนะคับ” 

“...” 

“ซาวัสดีคับคุณปู่ บิ๊กชื่อเด็กชาย พิริภัทร อินทมาศ...เอะ ไม่ใช่ ตอนนี้บิ๊กเปลี่ยนมาใช้นามสกุลพัชชารานาทีของคุณพ่อแย้ว บิ๊กอายุฉี่ขวบ ยินดีที่ได้รู้จักคุณปู่นะคับ”  

พ่อหนูแนะนำตัวเองครบครัน ทำเอาคุณปู่ที่อีกด้านหนึ่งถึงกับอึ้ง... 

คุณช่อหทัยเมียของคุณณเรศ คะยั้นคะยอ บังคับให้เขาโทรหาเจ้าลูกชาย แต่กลับกลายเป็นเจ้าหนูน้อยที่ชื่อบิ๊กมารับสาย แล้วแนะนำตัวอย่างฉะฉานเกินกว่าเด็กสี่ขวบทั่วไป  

นี่...หลานเขาเหรอ!!?? 

คุณณเรศอย่างงง เจ้าพีทไปอเมริกาไม่กี่วันเอง แล้วเขาได้หลานชายตัวจิ๋ววัยสี่ขวบมาได้อย่างไร!!? 

“ฮาโหลๆ คุณปู่ทำมายเงียบไปล่ะ อ๋อ...บิ๊กรู้แย้ว คุณปู่กำลังตกใจ...ม่ายต้องตกใจนะคับ จะเสียสุขภาพ บิ๊กเป็นห่วงคุณปู่คุณย่า” หนูน้อยเอ่ยต่อด้วยความหวังดี คุณปู่ไม่เคยทราบว่ามีบิ๊กกับบูมเป็นหลาน ท่านก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา บิ๊กเข้าใจ... 

“เรา...เป็นลูกเจ้าพีทจริงเหรอ...?” คุณณเรศย้อนถาม ภายหลังจากที่อึ้งไปนาน  

“ช่ายแย้วคับ บิ๊กกับบูมเป็นลูกของคุณพ่อจริงๆ คุณปู่ไม่ต้องห่วง บิ๊กมีศักดิ์ศรีพอ ถ้าม่ายได้เป็นคุณพ่อของบิ๊กจิงๆ บิ๊กไม่ยอมรับหรอกคับ” เอ่ยอย่างเย่อหยิง ทระนง 

“เอ่อ...แล้วพ่อหนู...?” คุณณเรศอึ้งอีก เด็กอะไรนี่.... 

“ตอนนี้คุณพ่อกล่อมบูมอยู่ในห้องคับ บิ๊กขอโทษที่รับสายแทนคุณพ่อ แต่ว่า...คุณพ่อต้องดูแลบูม ยังไม่ว่างเลย ไว้บิ๊กจาให้คุณพ่อโทรกลับไปหาคุณปู่นะคับ” พ่อหนูพูดต่อ หาข้ออ้างไปอย่างนั้นเอง แท้จริงแล้วเจ้าตัวตื่นเต้นที่ได้คุยกับคุณปู่มากเลย 

โลกแคบๆของน้องบิ๊กมีแค่น้องบิ๊ก บูม คุณแม่กับป้านิด เพื่อนรักของคุณแม่เท่านั้น แต่วันนี้ พอคุณพ่อก้าวเข้ามา คุณปู่คุณย่าก็ตามมาเป็นครอบครัว เข้ามาขยายโลกให้กว้างขึ้นไปอีก น้องบิ๊กอดตื่นเต้นไม่ได้ 

“เอ่อ...” 

“คุณพี่คะ มัวแต่เอ่ออ่าอะไรอยู่ได้ เด็กนั่นก็แค่เข้าใจผิดไปเอง ไม่มีทางที่ตาพีทจะไปมีเมียทิ้งเอาไว้ตั้งแต่ห้าปีที่แล้วได้หรอกค่ะ ห้าปีที่แล้วตาพีทไม่ได้ไปอเมริกาสักหน่อย...ก็แค่เด็กไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ไม่ต้องไปสนใจหรอกค่ะ!” 

คุณช่อหทัยเอ่ยกับสามีเสียงดัง น้องบิ๊กได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ 

หนูน้อยอึ้งไปบ้างเช่นกัน ทว่าดวงตาคมไร้เดียงสานั้น กลับวาววับ! 

“หนู เอามือถือไปส่งให้นายพีทหน่อยซิ ฉันมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับมัน” คุณณเรศทำเสียงเข้มขึงขัง แต่น้องบิ๊กก็ใช่ว่าจะน้อยหน้ากัน 

“คุณแม่พาบิ๊กกับบูมมาที่ชิคาโก้ตั้งแต่พวกเรายังอยู่ในท้อง บิ๊กรู้ทุกเรื่อง บิ๊กจาให้ตรวจดีเอ็นเอก้อได้ ถ้าบิ๊กกับบูมเป็นลูกคุณพ่อจริงๆ คุณปู่คุณย่าจายอมรับพวกเราหรือเปล่าล่ะ?” 

“เฮ้ย เจ้าหนู นี่เราสี่ขวบจริงๆเหรอ!?” คุณณเรศงง เจอเด็กท้า ! 

“ฉี่ขวบจิ่คับ บิ๊กไม่หลอกหรอก บิ๊กไม่ชอบพูดเล่น บิ๊กพูดจิงทำจิง!” ตอบกลับมาขึงขัง เล่นเอาคนฟังเหมือนถูกหมัดน็อก มึนงงไปหมด 

เด็กอะไร เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น!! 

“คุณพี่คะ เด็กพูดอะไร...มานี่ค่ะ ดิฉันคุยเอง!” คุณช่อหทัยแย่งมือถือจากสามีมา กรอกเสียงตัวเองลงไป จงใจดุข่มขวัญเจ้าหนูน้อยที่ช่างร้ายกาจ ขนาดลูกยังร้ายเพียงนี้ แล้วตัวแม่มันจะร้ายขนาดไหน!!? 

“นี่ หนู ฉันไม่อยากคุยกับเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรให้มากความ รีบเอามือถือไปให้ตาพีท แล้วเราก็กลับไปเล่นตุ๊กตุ่นตุ๊กตาของเราไป้!” 

“ถ้าคุณย่าทำเสียงอย่างงี้ บิ๊กจาไม่คุยด้วยแย้ว!” น้องบิ๊กดุกลับไป คุณนายช่อหทัยถึงกับอ้าปากค้าง จำเป็นต้องฟังต่อ เพราะเด็กพูดต่อมาอีกเป็นชุด “บิ๊กพูดความจิง ทำไมคุณย่าถึงไม่เชื่อ นี่บิ๊กพูดแบบใช้เหตุผลแย้วนะ  แล้วบิ๊กก็ไม่เล่นตุ๊กตุ่นตุ๊กกาตาด้วย ไร้สาระ!” 

ตอนท้ายทำเสียงคำรามในลำคออย่างโกรธๆ ตุ๊กตุ่นตุ๊กตาอะไร บิ๊กไม่สนใจหรอก! 

“เด็กคนนี้...ไหน แม่เราอยู่ไหน ตามมาคุยกับฉันหน่อยซิ!” คุณนายช่อหทัยเปลี่ยนเป้าหมาย น้องบิ๊กไม่ยอมให้เธอคุยกับพฤทธิ์...แล้วถ้าเป็นยี่หวาล่ะ...? 

“ไม่ให้คุยคับ” หนูน้อยตอบทันควันฉับ คุณนายอ้าปากกำลังจะต่อว่า เสียงเล็กๆก็ชิงเอ่ยตัดหน้ามาเสียก่อน “คุณย่าจาต่อว่าคุณแม่ของบิ๊กเหยอ บิ๊กขอห้ามเยย ห้ามคุณย่าว่าคุณแม่ คุณแม่ทำงานเหนื่อยต้องดูแลบิ๊กกับบูม ลำบากมาก บิ๊กไม่ยอมให้คุณย่ามาว่า ให้คุณแม่ไม่ซาบายใจหรอก!” 

“ตายแล้ว เด็กคนนี้!!” คุณนายช่อหทัยแทบลมจับ แม้จะโมโหเจ้าเด็กตัวแสบ แต่ขณะเดียวกัน ในใจก็อดนึกชมไม่ได้ 

อายุแค่นี้ รู้จักปกป้องแม่...เอ...ยัยเด็กยี่หวาคนนี้ เลี้ยงลูกมาอย่างไรกันนะ? 

คุณช่อหทัยนึกถึงรูปถ่ายที่ชลิตานำมาให้ดู ภาพนั้นถ่ายจากที่ไกลไปหน่อย เห็นไม่ชัดทั้งใบหน้าของยี่หวาและเด็กแฝดทั้งคู่ แต่เท่าที่นึกได้นั้น...เด็กสองคนตัวเล็กนิดเดียว 

แม่ของเด็กก็ตัวเล็กๆ ดูเหมือนเด็กสาวมากกว่าจะเป็นคุณแม่ลูกสอง 

“แม่ของหนูผิด แล้วฉันจะว่าไม่ได้เลยหรือไง หนูเป็นเด็ก ไม่เข้าใจเรื่องผู้ใหญ่หรอก รีบไปเรียกแม่ของหนูมาคุยกับฉันเร็วเข้า”  

“คุณย่ามีอะไร คุยกับบิ๊กแทนก้อได้ บิ๊กจารับเรื่องเอาไว้แทนคุณแม่เอง” พ่อหนูแบะอก วางท่าเป็นผู้จัดการส่วนตัวของมารดาเฉยเลย  

“เด็กเล็กตัวจิ๋วอย่างเราจะไปรู้เรื่องอะไร อย่ามาทำตัวแก่แดดหน่อยเลย” 

“ถึงบิ๊กจาเป็นเด็ก แต่บิ๊กไม่ได้โง่นะ คุณย่าจาให้บิ๊กเรียกคุณแม่มาให้คุณย่าด่า ฮึ บิ๊กไม่เรียกให้หรอก” ดักคออย่างรู้เท่าทัน  

“ตายแล้ว เด็กคนนี้ ฉันอยากเห็นหน้านักเชียว!”  

คุณนายช่อหทัยร้องลั่น นึกอยากเห็นหน้าอีกฝ่ายขึ้นมาติดหมัด 

“คุณพ่อกำลังจาพาบิ๊กกับบูมกับคุณแม่กลับเมืองไทยแย้ว เราได้เจอกันอยู่แย้วคับ บิ๊กไม่กัวคุณย่าหรอก” บอกอย่างมั่นใจในตัวเองมาก ไม่ได้หวั่นไหวแม้ว่าคุณย่าจะทำดุใส่  

เด็กอะไร ทำไมช่างพูดจ้อยๆ แสนรู้ไปทุกอย่าง เถียงอย่างกับผู้ใหญ่... 

ไม่รู้เพราะอะไร คุณช่อหทัยให้นึกสนใจเด็กน้อยตัวจิ๋ว แก่แดดคนนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว 

“ย่ะ บอกพ่อเราให้กลับมาเร็วๆเลย ฉันจะรอเจอหนู อย่าร้องไห้แงๆก็แล้วกัน ”  

คุณช่อหทัยแสร้งขู่ก่อนจะตัดสายไป เหนื่อยจะเถียงกับหนูน้อย เด็กอะไรก็ไม่รู้ แก่แดดน่าตีก้นนัก! 

ทางด้านน้องบิ๊กนั้น เห็นคุณย่าตัดสายไปแล้ว จึงวางโทรศัพท์ของบิดาลง แต่ตอนนั้นเอง พฤทธิ์อุ้มน้องบูมเข้ามาพอดี  

“น้องบิ๊ก หนูคุยมือถือของพ่อกับใครเหรอลูก?” ชายหนุ่มถามลูกชาย เห็นน้องบิ๊กวางมือถือของเขาลงแวบๆ ได้ยินเสียงของแกแว่วๆ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาด้วย  

“คุณปู่กับคุณย่าโทรมาหาคุณพ่อคับ บิ๊กเห็นคุณพ่อยังไม่ว่าง เลยคุยแทน...แต่คุณย่าโกรธบิ๊กเลยวางสายไปแย้ว...” ตอบเสียงอ่อย หน้าจ๋อยไปเพราะกลัวบิดาดุ  

“คุณปู่คุณย่าเหยอ คุณปู่คุณย่าอยากเจอพวกเราใช่มะบิ๊ก น้องบูมก้ออยากเจอคุณปู่คุณย่า!” น้องบูมตาโต ตื่นเต้น แต่พี่ชายตัวน้อยส่ายหัวไปมา... 

“ไม่ใช่หรอกบูม...คุณย่าไม่ชอบคุณแม่...แล้วก็ไม่ชอบเราสองคนด้วย...”  

น้องบิ๊กก้มหน้า ดูเสียใจไม่น้อย บิดาเห็นหน้าเศร้าๆของพ่อหนูก็รีบลูบศีรษะเล็กๆนั้น  

“ไม่จริงหรอกลูก คุณปู่คุณย่าต้องชอบหนูสองคนแน่นอน ยิ่งคุณแม่หวาของพวกหนูด้วยแล้ว...เชื่อคุณพ่อนะ ยังไงพวกท่านก็ต้องดีใจที่ได้เจอน้องบิ๊กกับน้องบูม”  

“ม่ายจริงหรอก แดดดี้ไม่รู้อาราย บิ๊กคิดอารายแล้วไม่เคยพลาดเยย คุณปู่คุณย่าจาต้องเกลียดบิ๊กกับบูมแน่ๆ” น้องบูมเชื่อบิ๊ก ถึงจะอิจฉาริษยาพี่ชาย แต่ก็ศรัทธาในมันสมองของน้องบิ๊กเป็นอย่างมาก ดังนั้นเจ้าตัวจึงหน้าจ๋อย เศร้าไป ทำเอาคุณพ่อใจแป้ว 

“ไม่หรอกลูก เป็นเพราะคุณปู่คุณย่าท่านยังไม่รู้จักพวกหนู ไม่ต้องกลัวนะ พ่อรับประกันเลย คุณปู่คุณย่าต้องรักพวกหนูแน่นอน น่ารักกันขนาดนี้ ไม่มีทางที่จะไม่รักหรอก” พฤทธิ์ปลอบเด็กๆ ช่างคิดมากกันเสียจริงๆ 

“ทำไมคุณปู่คุณย่าถึงไม่ชอบคุณแม่ของพวกเราล่ะคับ คุณแม่ถึงจาซุ่มซ่าม ทำกับข้าวไม่เก่ง แต่คุณแม่เป็นคนดีนะ...คุณปู่คุณย่าไม่ชอบคนดีเหยอคับ?” น้องบิ๊กแหงนคอมอง เอ่ยถามบิดาตามประสาซื่อ ทำเอาพฤทธิ์ถึงกับจุกเล็กๆ เขาลูบศีรษะของหนูน้อยอย่างปลอบโยน ก่อนย่อตัวลงไป ดึงน้องบิ๊กเข้ามาสวมกอดไว้  

“ชอบสิลูก ใครๆก็ต้องชอบคนดีทั้งนั้น...เชื่อพ่อสิ ไม่มีอะไรที่หนูต้องกังวลทั้งนั้น” 

“คุณพ่อต้องดูแลคุณแม่นะ ที่บิ๊กตามคุณพ่อมา ก้อเพราะอยากให้คุณพ่อช่วยบิ๊กดูแลคุณแม่ คุณพ่อห้ามทำให้บิ๊กกับบูมผิดหวังนะ” หนูน้อยผละออกห่างจ้องหน้าบิดาเขม็ง คาดคั้น  

พฤทธิ์หัวเราะ เอ็นดูเด็กช่างพูด ช่างคิด 

“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่คุณแม่ แต่รวมไปถึงน้องบิ๊กกับน้องบูมด้วย คุณพ่อคนนี้จะดูแลพวกหนูให้ดีที่สุดครับ”  

“บิ๊กจาคอยดู”  

พฤทธิ์ขมวดคิ้ว คำพูดของน้องบิ๊กทำเขาหนาวเยือกอย่างไรชอบกล ยังดีที่น้องบูมช่างฉอเลาะไม่ได้เสียงเข้ม ขึงขังเหมือนพี่ชาย  

“น้องบูมก้อเชื่อแดดดี้ แดดดี้ต้องทำได้อยู่แย้ว น้องบูมรักแดดดี้” 

“ปากหวานจริงเจ้าตัวป่วน” พฤทธิ์หัวเราะ กอดเด็กน้อยทั้งสองเอาไว้ หอมกลิ่นแป้งเด็กชื่นใจที่สุด  

ยี่หวาเปิดประตูออกจากห้องนอนมา เห็นพ่อลูกกอดกันกลม เธอถึงกับชะงัก บอกไม่ถูกเลยว่าควรรู้สึกอย่างไร 

นั่นคือผู้ชายคนเดียวกับที่ทำร้ายเธอ ทำลายชีวิตเธอเมื่อห้าปีก่อน  

แต่ตอนนี้...เด็กๆต้องการเขาและเธอเองก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเขาได้อีก พฤทธิ์เป็นสามีของเธอ ทะเบียนสมรสที่จดไปแล้วนั้น ราวกับความฝัน 

ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรที่รออยู่ แต่เธอถอยหนีไปไหนไม่ได้อีกแล้ว... 

 

**************************************** 

************************ 

*****เถียงกันไปเถียงกันมา คุณย่าก็นึกอยากเห็นหน้าน้องบิ๊กซะแล้วสิ ถึงน้องบิ๊กจะไม่ใช่ตัวป่วนเหมือนน้องบูม แต่ก็ร้ายไม่เบาเลยนะคะ อิอิ  

ฝากสองแสบด้วยน้าาาาา ขอบคุณรีดทุกท่านมากๆเลยค่า  ^_________________< 

  

ความคิดเห็น