matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.6k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2558 04:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 27
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 27 -

 

          เลิฟไม่รู้ว่าตัวเองนั่งรอปออยู่ที่โซฟามานานแค่ไหนแล้ว พอมองออกไปนอกระเบียงก็เห็นว่าฟ้ากำลังมืดลง ปอออกไปตั้งแต่ยังไม่เที่ยงจนตอนนี้ก็ยังไม่กลับและไม่รู้จะกลับมาไหม แต่เพราะอีกคนบอกให้รอเขาเลยยังรอ และไม่รู้ต้องรอจนถึงเมื่อไหร่

 

          เลิฟถอนหายใจออกมาหนักๆ พาตัวเองเดินออกมานั่งที่เก้าอี้นอกระเบียง มองออกไปที่ท้องฟ้ากว้าง มองแสงสุดท้ายของวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงมาช้าๆ หลังจากที่พยายามไม่ให้ไหลมาทั้งวัน

 

          เขาร้องไห้ทุกครั้งเวลาที่ปอไปหาคนอื่น อยากโวยวายอยากหึงหวงแต่ก็ทำไม่ได้เพราะรู้ว่าไม่มีสิทธิ์ อยากระบายให้คนอื่นฟังก็ไม่กล้า เพราะที่เป็นอยู่ทุกวันนี้เขาเลือกเองทั้งนั้น รู้ว่าต้องเจ็บรู้ว่าต้องเสียใจ แต่ก็ยังยอมอยู่ที่เดิมเหมือนคนโง่

 

          "ทำไมต้องรักด้วยวะ" เลิฟพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว ซุกใบหน้าลงกับหัวเข่า มือสองข้างกำแน่นจนรู้สึกเจ็บ

 

          หลายครั้งที่ในหัวคิดอยากจะหยุด อยากจะเดินหนีออกมา แต่เป็นตัวเองที่ไม่กล้าพอ เขาเกลียดที่ตัวเองเป็นแบบนี้ เกลียดที่ตัวเองอ่อนแอและเกลียดที่รักมากเกินไป เวลาจะรักก็รักเอาง่ายๆ เวลาอยากจะเลิกรักทำไมมันไม่ง่ายเหมือนกัน

 

          ...

 

          ...

 

          ใบหน้าคมเข้มแสดงออกถึงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด อยากจะบีบคอยัยจอมจุ้นลิซ่ากับคอไอ้แฟงสุดๆ เป็นเพราะพวกมันสองคนเขาถึงเสียเวลานานขนาดนี้ กว่าจะได้กลับกว่าจะมาถึงห้องก็ปาเข้าไปจะ 2 ทุ่มล่ะ

 

          ปอเสียบคียการ์ดเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เจอแต่ความมืด เขาวางของในมือลงบนพื้นใกล้ๆก่อนจะปิดประตู มืออีกข้างก็ควานหาสวิตซ์ไฟเพื่อกดเปิด ปอกวาดสายตามองไปทั่วห้องก็ไม่เห็นจะมีวี่แววคนที่เขาบอกให้รอ

 

          "ไปไหนของมันวะ" ปอพึมพำกับตัวเองก่อนจะตัดสินใจเดินหาตามที่ต่างในห้อง ตั้งแต่ห้องครัว ห้องนอน ยันห้องน้ำก็ไม่เห็นเงาคนตัวเล็ก 

 

          คิ้วของปอขมวดเข้าหากันเป็นปม อารมณ์ที่หงุดหงิดเพราะโดนกวนประสาทมา ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปอีกเพราะหาใครบางคนไม่เจอ กำลังจะกดโทรศัพท์โทรออก สายตาก็เหลือบไปเห็นประตูระเบียงห้องนั่งเล่นเปิดแง้มไว้ เขาเลยตัดสินใจเดินไปเปิดประตู แล้วก็เห็นคนที่เขาตามหานั่งเหม่อลอยอยู่

 

          "มานั่งทำอะไรตรงนี้" ปอทักขึ้นเบาๆ เลิฟเองก็สะดุ้งน้อยๆเพราะมัวแต่เหม่อ หันหน้ามามองปอเหรอหรา

 

          "มาตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ" เลิฟถามด้วยความงุนงง เพราะวันนี้คิดว่าปอจะไม่กลับแล้ว

 

          "สักพัก เข้าห้องได้ล่ะอากาศเย็น" ปอว่าเสียงเรียบ จริงๆอากาศแม่งไม่ได้เย็นอะไรหรอกครับโคตรจะร้อนเหอะ แต่เพราะไอ้ตัวเล็กมันท่าทางแปลกๆ แล้วระเบียงแม่งก็มืดคือมองหน้ามันไม่ชัดครับ

 

          "อือ" เลิฟขานรับเบาๆก่อนจะลุกขึ้นเดินตามปอเข้าด้านใน

 

          "มึงเป็นอะไร แล้วร้องไห้ทำไม" ปอถามเสียงเบาแล้วจ้องหน้าคนตัวเล็กนิ่งๆ มันไม่ได้มีน้ำตาให้เห็นหรอกครับ แต่ตาแม่งบวมขนาดนี้บอกไม่ร้องกูไม่เชื่อวะครับ

 

          "ป่าว" เลิฟตอบเสียงแผ่วก้มหน้าไม่ยอมสบตา

 

          "ถ้ามึงไม่บอกต่อไปนี้กูจะไม่ถามอะไรมึงอีกแล้วนะ" ปอว่าเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

 

          "นึกว่าปอจะไม่กลับ" 

 

          "มึงเลยประชดออกไปนั่งร้องไห้ตากยุงข้างนอก" ปอว่ากวนๆ

 

          "ก็จะไปรู้ไหมเล่าว่าจะกลับมาน่ะ!!" เลิฟว่าเหวี่ยงๆเงยหน้าขึ้นมองปอตาเขียว 

 

          "กูก็บอกอยู่ว่าจะกลับ" 

 

          "ก็เห็นไปเป็นชาติจะรู้ไหมเล่า" เลิฟว่างอนๆใบหน้างอง้ำ

 

          "เวลากูไม่อยู่มึงก็ร้องไห้ยังงี้ตลอดหรอวะ" ปอว่าเสียงเบายกมือขึ้นลูบแก้มเนียนเล่น

 

          "........." เลิฟไม่พูดอะไรออกมาแต่แววตาไหววูบ 

 

          "อย่าร้องไห้เพราะคนอย่างกูนักเลย" ปอสบตาเลิฟนิ่ง

 

          "กูโคตรไม่ชอบน้ำตามึง" 

 

          "ถ้าไม่รักก็ไม่ได้อยากจะร้องให้เสียน้ำตาหรอก" เลิฟพูดประชดอย่างหมั่นไส้ พูดมาได้ว่าไม่อยากเห็นน้ำตาเขา ก็ตัวเองไม่ใช่รึไงที่ทำให้ร้องอยู่เนี้ย

 

          "งั้นมึงร้องไปทั้งชีวิตเหอะ" ปอว่ายิ้มๆแล้วก้มลงหอมแก้มด้วยความหมันเขี้ยว

 

          เมี๊ยว...เมี๊ยว

 

         "หือ...เสียงไรอ่ะปอ" เลิฟดันหน้าปอออกจากแก้มตัวเอง แล้วถามด้วยความสงสัย หูก็เงี่ยฟังเสียงเมื่อกี้

 

          เมี๊ยวววววว



          "เสียงแมวนี่ปอ มาจากไหนอ่ะ" เลิฟทำตาโตถามปอ

 

          "มึงหูฟาด" ปอว่าแล้วจับหน้าเลิฟที่มองซ้ายมองขวาให้หันมามองตัวเอง

 

          เมี๊ยววววววว



          "นั่นไง!!เสียงแมวจริงๆนะปอ" เลิฟทำตาโตเขย่าแขนปอด้วยความตื่นเต้น

 

          "ไม่เห็นได้ยิน" ปอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พยายามกลั้นยิ้มกับท่าทางน่ารักๆของเลิฟ

 

          เลิฟมองท่าทางของปอแล้วขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะผละออกจากปอแล้วเดินตามหาเสียงของแมว จนเดินมาเจอตะกร้าใบขนาดกลางวางอยู่ตรงหน้าประตูห้อง เลิฟมองมันด้วยความสงสัยก่อนจะนั่งยองๆเปิดฝาตะกร้าดูข้างใน

 

          เมี๊ยววววววววว



          เลิฟตาโตมองลูกแมวตัวกลมสีขาวในตะกร้าด้วยความงุนงง ก่อนจะระบายยิ้มกว้างด้วยความดีใจ อุ้มแมวน้อยขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วเดินมาหยุดยืนตรงหน้าปอ

 

          "แมวใครอ่ะ" เลิฟถามตาเป็นประกายพยายามกลั้นยิ้มเต็มที่

 

          "กับข้าวพรุ่งนี้เช้า" ปอว่าหน้าตายแต่ทำเอาเลิฟตาโต 

 

          "พูดจริงพูดเล่นอ่ะ" เลิฟอุ้มแมวน้อยเบี่ยงหลบให้พ้นสายตาปอ

 

          "ปัญญาอ่อน มานั่งนี่" ปอว่าขำๆแล้วเอามือตบลงที่ตักตัวเองแปะๆ

 

          "ซื้อให้หรอ" เลิฟที่เดินมานั่งลงบนตักปอเงยหน้าถามยิ้มๆ

 

          "แพงนะเนี้ย" เลิฟว่าแล้วเอามือเกาคางแมวน้อยเล่น

 

          "ใครซื้อให้มึง กูจะมาเก็บตังกับมึงเนี้ย แมวห่าอะไรโคตรแพง" ปอว่าแล้วแบมือมาตรงหน้าเลิฟแบบกวนๆ ไอ้แมวนี่แม่งแพงจริงๆนะครับ ตอนจ่ายตังถึงกับตาตั้งไม่ใช่ว่าไม่มีปัญญาจ่าย แต่แมวห่าอะไรวะตัวเกือบแสน!! มึงแดกเพชรเป็นอาหารว่างหรอวะ

 

          "งั้นเอาคืนไปเลย" เลิฟยู่หน้าทำปากยื่นใส่ปอ

 

          "งอแงนะมึง" ปอส่ายหัวนิดๆแล้วเอาคางวางบนหัวเลิฟ ส่วนมือก็กอดเอวบางหลวมๆ

 

          "แล้วไปซื้อที่ไหน อย่าบอกนะว่า" เลิฟหันมาถามแล้วก็ทำตาโตเพราะเริ่มจะเข้าใจอะไรขึ้นมา

 

          "เออ!!กูไปเอาไอ้แมวนี่ให้มึงนั่นแหละ" ปอบอกเสียงเรียบ เขาโทรหาลิซ่าให้ช่วยหาแมวให้หน่อย เพราะตัวเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกนี้ ยัยลิซ่าเลยจัดการหาให้เสร็จสรรพ แถมยังอิมพอร์ตจากนอกอีก เห็นบอกสายพันธ์แท้ลักษณะสวย มีใบรับรองสายพันธุ์เพราะสั่งจากฟาร์มมีชื่อ คือกูไม่สนใจหรอกครับว่ามึงจะมาจากไหน

 

          แล้วตอนสายวันนี้ยัยลิซ่าก็โทรมาบอกเรื่องแมว เขาเลยรีบร้อนออกมาเอาไอ้แมวนี่ แต่ที่กลับซะมืดเพราะยัยลิซ่าปากสว่างบอกไอ้แฟงเรื่องแมว หลังจากนั้นเลยยาวเพราะไอ้แฟงมันหาเรื่องกวนตีน ลากเขาไปนั่นมานี่จนดึกดื่นเป็นค่าปิดปากเรื่องซื้อแมวให้ไอ้เลิฟ เสียเงินซื้อแมวยังต้องเสียเงินปิดปากไอ้แฟงอีก ซวยฉิบ!!

 

          "ต่อไปนี้กูจะเลิกเซอร์ไพรซ์อะไรมึงละ กลับมาถึงแม่งเป็นกูเซอร์ไพรซ์เอง" ปอว่าเซ็งๆเพราะกะจะให้มันตกใจเล่นตอนเห็นแมว มันดันร้องไห้เพราะคิดว่าเขาไปนอนกับลิซ่าซะงั้น

 

          "ก็ใครจะไปรู้เล่า!!" เลิฟว่าเสียงเบาหน้าแดงขึ้นมาเพราะความเขิน ที่ตัวเองเข้าใจผิดจังเบอเร้อ

 

          "แล้วซื้อให้ทำไมอ่ะ" เลิฟถามด้วยความสงสัย จะว่าเป็นของขวัญวันเกิดก็ไม่น่าใช่ เพราะมันยังไม่ถึง

   

          "แทนแมวมึงที่ตายไง" ปอว่ายิ้มๆ แต่เลิฟถึงกับน้ำตาคลอ เขาไม่คิดว่าปอจะจำในสิ่งที่เขาเล่าให้ฟังได้ ตอนนี้โคตรจะมีความสุขเลย

 

          "ห้ามร้องไม่งั้นก็จะเอาแมวมึงไปโยนทิ้ง" ปอว่าดุๆเพราะเห็นคนบนตักหน้าเบ้เตรียมจะร้อง

 

          "ไม่ร้องก็ได้" เลิฟว่างอนๆ

 

          "ถ่ายรูปอัพไอจีดีกว่า ยืมโทรศัพท์หน่อย" เลิฟว่าแล้วคว้าเอาโทรศัพท์ปอมาถ่ายรูปก่อนจะอัพลงทันที

 

          "ไอจีกู" ปอว่าขึ้นมาเพราะคนตัวเล็กอัพรูปลงผ่านไอจีของเขา

 

          "ปอยิ้มหน่อยดิ ทำหน้าดุว่ะ" เลิฟพูดไปเรื่องอื่นไม่ได้สนใจที่ปอพูดสักนิด จนปอส่ายหัวหน่ายๆ อยากทำอะไรให้ทำครับเอาที่มันพอใจ

 

          "ปอ...." เลิฟเรียกเสียงยานคาง เพราะถือกล้องจะถ่ายรูปสองคนกับหนึ่งตัวนานแล้ว แต่ไม่ได้รับความร่วมมือจากอีกคนเลยสักนิด

 

          ปอมองหน้างอๆนั้นแล้วก็ขำออกมา ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มนุ่มของอีกคนแรงๆ มือข้างนึงก็เอื้อมไปกดถ่ายรูปด้วยความเร็ว จากนั้นก็แย่งโทรศัพท์ตัวเองคืนมา

 

          "พอได้ล่ะเลิกเล่น" ปอว่า

 

          "อือ" เลิฟเองก็ขานรับเบาๆ นั่งลูบหัวเกาคางแมวแก้เขิน เมื่อกี้เขาลองวุ่นวายกับเรื่องส่วตัวปอดู ลองอัพรูปผ่านไอจีเตรียมใจไว้ว่าต้องโดนปอด่าแน่ๆ แต่ปอไม่ว่าอะไรเขาสักคำ ตอนนี้เขาเลยนั่งยิ้มจนแก้มจะแตกแล้ว

 

          ฟอดดดดดดดดด

 

          "ขอบคุณนะพี่ปอ" เลิฟหอมแก้มปอเบาๆก่อนจะนั่งก้มหน้าด้วยความเขิน เขาไม่เคยหอมปอก่อนเลยนะ ไม่เคยเรียกพี่ด้วยเขินจนตัวจะไหม้ล่ะ

 

           "มึงเรียกกูว่าอะไรนะ" ปอถามกลับเพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินผิดไหม

 

           "พี่ปอ" เลิฟว่าเสียงแผ่วๆหน้าที่แดงยิ่งแดงเข้าไปอีก

 

           "หึ หึ มึงไม่ต้องนอนเลยน้องเลิฟ ยั่วกูดีนัก" ปอว่าเสียงหื่นแล้วอุ้มเลิฟลุกขึ้นยืนเดินไปทางห้องนอน เลิฟที่ถูกอุ้มกระทันหันก็ตกใจจนเผลอปล่อยลูกแมวในมือทิ้ง

 

           "ปอ...แมว"

 

           "ช่างมัน" ปอว่าอย่างไม่สนใจ อุ้มเลิฟวางลงบนเตียง จากนั้นก็ประกบจูบเร้าร้อนทันที

 

           ปอดูดเม้มริมฝีปากอิ่มแรงตามสันดานดิบ ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็ก พอจูบจนหนำใจปอก็ผละออกมา มองคนตัวเล็กที่นอนหอบหายใจระทวย ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยๆด้วยแววตาหื่นกระหาย

 

           เขาจัดการกระชากเสื้อยืดตัวบางออกจากตัวเลิฟแรงๆ จัดการถอดกางเกงขาสั้นออกให้จนเลิฟตัวเปล่าล่อนจ้อน จากนั้นก็จัดการกับเสื้อผ้าตัวเองด้วยความเร็ว ก่อนจะโน้มตัวลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอขาว ดูดเม้มแรงๆจนเกิดรอยแล้วจูกไล่ลงมาเรื่อยๆจนเจอยอดอกเล็ก อ้าปากออกกว้างใช้ลิ้นตวัดดูดกลืนจุกนมนั้นเล่นแล้วกัดลงไปแรงๆ

 

          "อ๊ะ" เลิฟหลุดครางออกมานิดๆเพราะรู้สึกเจ็ปปนเสียวจากการกระทำของปอ

 

          ปอเลื่อนไปขบกัดใบหูเลิฟเบาๆพร้อมกับแทรกนิ้วเข้าไปที่ทางด้านหลังของเลิฟ ขยับเข้าออกช้าๆแล้วเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปจากสองเป็นสามตามลำดับ กระแทกเข้าออกถี่ๆจนเลิฟดิ้นพล่าน ริมฝีปากก็ประกบจูบแลกลิ้นจนได้ยินเสียงดัง

 

          พอเริ่มรู้สึกว่าเข้าที่เข้าทางปอก็เอื้อมมือไปหยิบเจลที่หัวเตียง ถอนนิ้วทั้งสามออกมาจัดการบีบเจลลงที่ช่องทางรักของเลิฟ จากนั้นก็ฉโลมเจลลงบนแก่นกายตัวเองจนมันเยิ้ม ก่อนจะค่อยๆกดตัวเองเข้าไปข้างในช้าๆ

 

          "อื้อ...เจ็บ" เลิฟครางออกมาเบาๆเพราะรู้สึกเจ็บ มือบางจิกลงบนไหล่ปอเต็มแรง ถึงจะโดนมากี่ครั้งแต่มันก็รู้สึกเจ็บในตอนแรกทุกที

 

          "อื้อ" เลิฟครางออกมาต่อเนื่องเพราะปอยังคงกดตัวเองเข้ามาเรื่อยๆ ช่องทางรักของเลิฟตอดรัดแก่นกายของปอถี่ยิบ จนตัวเขาแทบจะทนไม่ไหวอยากกระแทกเข้าไปให้รู้แล้วรู้รอด

 

          "ผ่อนคลายหน่อย อย่าเกร็ง" ปอบอกเสียงพร่า จูบซับไปตามลาดไหล่ ลำคอ ริมฝีปากเพื่อให้อีกคนผ่อนคลาย และเหมือนจะได้ผลเพราะปอสามารถพาตัวเองขยับเข้าไปได้ง่ายกว่าเดิม จนในที่สุดก็เข้าไปได้จนหมด

 

          "ตอดกูดีฉิบหาย" ปอว่าเสียงพร่า เพราะตอนนี้เขารู้สึกได้ถึงความคับแน่น และแรงตอดรัดทุกทิศทางจากข้างใน ปอดึงตัวเองออกมาจนเกือบสุดความยาว จากนั้นก็กระแทกกลับเข้าไปเต็มแรง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระแทกกระทั้นเข้าไปด้วยความเร็ว ซอยถี่ยิบจนเลิฟตัวสั่นคลอน เสียงเตียงขยับโยกดังลั่น เน้นหนักให้รู้ทุกสัมผัส

 

          "อ๊ะ...อื้อ...ปอ มะ..มันจุก...อ๊าาาา" เลิฟบอกปอเสียงกระท่อนกระแท่น มือบางก็พยายามดันหน้าท้องปอไว้เพื่อให้ผ่อนแรงกระแทก แต่ก็ต้องร้องออกมาเสียงหลง เพราะนอกจากปอจะไม่ผ่อนแรงแล้ว เจ้าตัวยังใช้มือช้อนเอาขาทั้งสองข้างของเลิฟขึ้น แล้วกระแทกกระทั้นเข้ามาด้วยความแรงกว่าเดิม

 

          "อ๊ะๆๆ" เลิฟครางออกมาไม่หยุด เพราะทั้งเสียวทั้งจุกปนๆกันไป

 

          "อ๊าาาาาาา" เลิฟครางออกมาอีกครั้งก่อนจะปลดปล่อยออกมา จากนั้นไม่นานปอก็ซอยถี่ๆเน้นหนักสองสามครั้งแล้วปลดปล่อยเข้ามาในตัวเลิฟ

 

          "แฮ่กๆๆ" เลิฟหอบหายใจเหนื่อยๆเหมือนไปวิ่งมาสิบโล 

 

          ปอก้มลงจูบปากแดงๆนั่นด้วยความหมันเขี้ยว ก่อนจะจับตัวเลิฟให้พลิกคว่ำลงกับที่นอน โดยที่ยังไม่ได้ถอนตัวเองออก

 

          "อ๊าาาาาา" เลิฟถึงกับครางออกมาด้วยความเสียวจากการเสียดสี

 

          "อย่าพึ่งเหนื่อยกูยังไม่อิ่ม" ปอกระซิบข้างหูหื่นๆ ก่อนที่เลิฟจะรู้สึกถึงแก่นกายที่ขยายขึ้นในตัวเขา จากนั้นก็รับรู้ถึงแรงดูดเม้มที่แผ่นหลัง พร้อมกับแรงขยับเข้าออกช้าๆ

 

          "อ๊ะ...อื้อ" 

 

          แล้วเลิฟก็ส่งเสียงครางออกมาไม่หยุด เพราะปอเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น บอกว่าไม่ได้นอนทั้งคืนนั่นหมายความว่า ถ้าฟ้าไม่สว่างเขาก็ไม่ได้พัก

 

 

2 Be Con...

 

++++++++++++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์~~

ตอนที่แล้วแช่งอีปอให้เมียหายกันตรึม 55

พวกเธอนี่ใจร้ายอ่ะ...ไอ้ปอออกจะมุ้งมิ้ง

คิดว่าหลายคนที่อ่านตอนนี้คงงง เพราะคดีพลิก

ก็เราบอกแล้วว่างดมาม่า เบื่อ!!!

กลับมาหาอะไรสไตล์เราดีกว่าเนาะ

แถม nc ให้ปิดท้ายด้วยนะเออ

กินน้ำตากันมาสักพัก เติมน้ำตาลกันบ้างดีกว่า

รักคนอ่านคับ ^^

ปล.นิยายอัพวันเว้นวันนะจ๊ะ (บอกอีกทีเห็นมีคนถาม)

ส่วนเวลาไม่แน่นอนนะคับ 

บางทีก็เร็ว บางทีก็โคตรช้าแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}