Butterfly 8ffect

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : White Lily :: twelve :: 100 %

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
White Lily :: twelve :: 100 %
แบบอักษร

 

 

 

White Lily  

:: twelve :: 

 

 

            คนสกุลอู๋ที่เห่อหลานอยู่แล้วแต่เดิม พอรู้ว่าวันนี้คริสกับอี้ชิงจะไปตรวจจนรู้เพศของเจ้าตัวเล็กก็เตรียมจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ สำหรับคนในครอบครัวไว้รอท่า พอได้รู้ว่าหลานคนแรกเป็นผู้ชาย ก็ดีใจกันใหญ่แม้พี่อี้เฟยจะบ่นเหมือนน้องชายเลยว่าอยากได้หลานสาวก็ตาม 

  

            งานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่มีมื้ออาหารรสเลิศ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มกลางบ้านสกุลอู๋ เป็นบรรยากาศที่ทุกคนผ่อนคลายจากความเครียดนานาชนิด 

  

            อี้ชิงยิ้มเก่งเป็นทุน เจรจากับผู้ใหญ่ได้อย่างน่ารักน่าเอ็นดูอยู่แล้วจึงรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ไม่ได้ต่างจากปกตินัก เพียงแค่มีเสียงหัวเราะมากขึ้นและมีคนเยอะขึ้นก็เท่านั้น ทว่าเมื่อตกดึก คริสเริ่มขอตัวให้อี้ชิงขึ้นไปพักผ่อนตามประสาคนท้อง ตอนนี้เองที่อี้ชิงรู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวอยู่ไม่น้อย 

  

            "อื้อออ" เสียงหวานหลุดออกมายามที่ร่างน้อยนั่งลงบนเตียงหลังจากอาบน้ำอาบท่าแล้วบิดขยับตัวที่เมื่อยขบ หน้าท้องนูนใหญ่กว่าก่อนท้องทำให้การเอื้อมไปนวดคลึงน่องขาวนุ่มของตัวเองยากกว่าปกติ 

  

            ทุกการขยับตัวของอี้ชิงอยู่ในสายตาคมคู่เดิมตั้งแต่ที่พาลิลลี่กลีบขาวบางมาส่งที่ห้องนอน 

  

            ถ้าเอาตามใจคริสอยากจะไปช่วยนวดช่วยบีบเคล้นเฟ้นผิวเนื้อขาวที่บวมน้ำและเมื่อยขบจากการแบกน้ำหนักท้องของอี้ชิง 

  

            แต่ก็รู้สำนึกดีว่า จะเป็นการแตะเนื้อต้องตัวที่จาบจ้วงมากเกินไปในสถานการณ์ที่ไม่ได้มีเหตุจำเป็นนอกจากว่าคริสอยากจะทำ 

  

            ร่างสูงใหญ่จึงผลุบหายไปในห้องน้ำสีขาวสะอาดตาของอี้ชิงเพื่อเตรียมการบางอย่าง 

  

  

            "สบายไหม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความตื่นเต้นปิดไม่มิดเมื่อเห็นท่อนขาขาวจมลงในน้ำอุ่นหอม ๆ ทั้งสองข้าง น้ำแช่เท้าคลายเมื่อยที่คริสตระเตรียมเองทุกขั้นตอน 

  

            "ดีครับ อุ่นกำลังดีเลย" รอยยิ้มหวาน ๆ กับลักยิ้มที่จมลึกลงในข้างแก้มทำเอาคริสยิ้มไม่หุบ ใจมันเบิกบานขึ้นมาทันที รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรได้ดีมีประโยชน์จริง ๆ 

  

            ร่างน้อยเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้สีขาวที่อีกฝ่ายเตรียมไว้ ผ่อนลมหายใจอย่างสบายตัวสองมือประคองกอดหน้าท้องนูน ลูบเบา ๆ อย่างอารี 

  

            เฉกเช่นที่ดวงตาคู่วาวสวยคู่นั้นผินมองมาที่พ่อของลูก 

  

            "ขอบคุณนะครับคุณคริส" เอ่ยบอกเป็นรางวัลในการพยายามทำดีของอีกฝ่าย คำชมนั้นได้ผลทันตาเห็นเมื่อคริสหลุดยิ้มให้เห็นมากขึ้น 

  

            อี้ชิงคิดว่าการที่คริสแสดงออกทุกอารมณ์อย่างตรงไปตรงมาทั้งดีและร้ายนั้นเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย ทว่ายามนี้อี้ชิงรู้สึกว่ามันเป็นข้อดีมากกว่า 

  

            "ชอบใช่ไหมล่ะ ลิลลี่" 

  

            "ครับ" คำตอบรับนั้นทำให้ร่างสูงใหญ่ตัดสินใจทำในสิ่งที่ลังเลอยู่ เพียงสองก้าวจากมุมห้องน้ำ คริสก็มาอยู่หน้าอ่างไม้ใบสวยที่ท่อนขาขาวจมแช่อยู่ภายใน คู่เข่าแข็งแรงยอบลงกับพื้นจนระดับสายตาของคริสต่ำกว่าอี้ชิงที่นั่งอยู่บนเกาอี้ไปเล็กน้อย 

  

            แต่ก็สอดประสานกันได้อย่างดี 

  

            "ฉันข้อจับขานายนะ" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขอติดประหม่าเล็กน้อย 

  

            การเอ่ยขอที่ทำให้คนถูกขอวางสีหน้าไม่ถูก แต่ก็พยักหน้าให้ได้เห็น 

  

            "...." เสียงน้ำแหวกตัวเมื่อได้รับคำอนุญาต มือหนาใหญ่ช้อนจับฝ่าเท้าขาวของลิลลี่ไว้ก่อนจะค่อย ๆ ออกแรงเคล้นนวดให้ใต้น้ำอุ่นที่ทำให้ยิ่งรู้สึกสายตัว 

  

            อี้ชิงจ้องมองใบหน้าคมที่กำลังจ้องมองขาตัวเอง ท่าทางตั้งอกตั้งใจแบบนี้ของคริสยิ่งขับดันให้ใบหน้าเดิมก็หล่อเหลายิ่งคมคายกว่าเก่า 

  

            มือน้อยลูบจับเจ้าตัวเล็กในท้อง ฉายยิ้มออกมาเมื่อคิดว่าลูกชายคนโตจะเป็นอย่างไรหากกำเนิดเกิดมาคล้ายคลึงกับผู้ที่รับลิลลี่มาจากขอบรั้วสกุลหยินผู้นี้ 

            

            อี้ชิงเชื่อว่าจะต้องเป็นเรื่องที่ดีกว่าแย่แน่ ๆ 

  

            "จั๊กจี้เหรอ" คำถามมาพร้อมกับดวงตาคมที่เหลือบมอง สองมือหนาลดแรงที่กุมเท้าแม่ของลูกออก 

  

            "เปล่าครับ" อี้ชิงยิ้มกว้างกว่าเก่า ส่ายหน้าปฏิเสธ พอเห็นแบบนั้นคริสก็ออกแรงนวดเท้าทั้งสองข้างลามขึ้นมาน่องกลมอวบของอี้ชิงให้ต่อ 

  

            รอยยิ้มของลิลลี่ทำให้บรรยากาศรอบกายตอนนี้ยิ่งอุ่น กลิ่นหอมจากอ่างแช่ก็ทำให้ยิ่งผ่อนคลาย  คริสเคยเข้าสปาหรือสถานที่พักผ่อนหย่อนใจมาบ้างแต่ไม่เคยรู้สึกสบายใจขนาดนี้ทั้งที่ตนไม่ได้ถูกปรนนิบัติอะไรด้วยซ้ำ 

  

            ต่างไป เพราะที่แห่งนี้มีอี้ชิงหรือ 

  

            ดูเหมือนลิลลี่จากสกุลหยินจะเป็นคำอธิบายเดียวที่สมเหตุสมผล 

  

            "ลิลลี่" 

  

            "หืม ครับ" 

  

            "ตอนนี้นายท้องใหญ่ขึ้นและคงจะต้องใหญ่มากไปกว่านี้ ฉันคิดว่านายควรจะมีคนที่มาคอยนอนเป็นเพื่อนคอยดูแลใกล้ชิดตอนกลางคืนนะ เผื่อจะลุกไปเข้าห้องน้ำ เผื่อตอนเช้าเวียนหัว เดี๋ยวจะเป็นอันตรายเอา" คริสเปรยขึ้นมาในสิ่งที่ตัวเองคิด 

  

            "ถ้านายสบายใจที่จะให้สาวใช้หรือป้าแม่บ้านคนไหนมาคอยดูแลก็เลือกมาได้เลยนะ ฉันจะจัดการให้" คริสรีบบอกต่อ ว่าข้อเสนอนี้ตนไม่ได้หว่านล้อมให้เป็นตัวเอง แต่เขาคิดเช่นนี้จริง ๆ ใครก็ได้ขอแค่มาคอยอยู่ดูแลใกล้ ๆ แทนเขาที่ทำตัวเองเสียสิทธิ์นี้ไป 

  

            ใครก็ได้ที่อี้ชิงเลือกเองเพื่อความสบายใจ 

  

            "อย่างที่คุณคริสว่าผมก็เห็นด้วยนะครับ ถึงผมจะมั่นใจในสุขภาพร่างกายของตัวเอง แต่ท้องโตขึ้นทุกวันก็ไม่สะดวกและขยับยากมากกว่าปกติมากพอดู ถ้ามีคนคอยอยู่ใกล้ ๆ ก็คงดูแลเจ้าหนูน้อยได้สบายมากขึ้น" 

  

            "แล้วอยากให้ใครมาล่ะ ฉันจะได้ตามให้คืนนี้เลย" คริสบอกเสียงเรียบ ทั้งที่อยากเสนนอตัวเองใจจะขาด 

  

            "ผู้หญิงบ้านนี้แต่ละคนส่วนใหญ่ก็ตัวเล็กกว่าผมตอนนี้ทั้งนั้น พอมีลูกมาตัวผมก็บวมขึ้นน้ำหนักก็ไม่ใช่น้อย ๆ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นสงสัยจะไม่ไหว แล้วถ้าให้ผู้ชายคนอื่น ๆ มาแตะเนื้อต้องตัว มานอนใกล้ชิดในห้องนี้" อี้ชิงเงียบลงเมื่อดวงตาคมเงยขึ้นมาสบ 

  

            "ผมว่าคุณคริสน่าจะเหมาะสมที่สุดนะครับ" 

  

            อี้ชิงเห็นชัดเชียวว่าตาคมคู่นั้นเป็นประกายระยิบระยับแค่ไหน 

  

            "จริงเหรอ จริง ๆ นะ ลิลลี่ เลือกแล้วเปลี่ยนไม่ได้นะ" คริสรีบพูดเร็วปรื๋อ รอยยิ้มฉายชัดไม่คิดปิด มือหนาที่สั่นเล็กน้อยรีบเอื้อมมากุมมือน้อยไว้จนแน่น 

  

            "ครับ" 

  

            "เลือกได้ดีลิลลี่ เลือกได้ดี" คริสสีหน้าแช่มชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน มือหนาที่บีบมือน้อยไว้ออกแรงมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัวแต่ก็ไม่มากเกินไปจนอี้ชิงรู้สึกเจ็บ 

  

            "งั้นฉันจะขึ้นไปเก็บของ ไม่สิฉันกำลังนวดให้นายอยู่ ฉันจะนวดต่อ เดี๋ยวนะ เดี๋ยว" คริสพึมพำจริงจัง ดูเครียดยิ่งกว่าต้องอนุมัติงบประมาณหลายล้านหยวนเสียอีก 

  

            "รู้ละคืนนี้ฉันอาบน้ำแล้วเดี๋ยวนอนที่นี่เลย พรุ่งก็ค่อยไปเก็บของจำเป็นลงมาดีไหม ดีสิ ฉันนี่ฉลาดจริง ๆ ใช่ไหมลูก" ใบหน้าหล่อเหลาแนบไปกับหน้าท้องนูนดุนจมูกไปกับที่หลบภัยของเจ้าตัวเล็กอย่างได้ที 

  

            "คืนนี้ปะป๊าจะมานอนด้วยนะครับ" พึมพำบอกเสียงแผ่วเบา แอบกดจมูกหอมไปอีกนิดผ่านผิวเนื้อท้องกลม ๆ ของลิลลี่ 

  

            "อาาา ดูสิฉันทำมือกับเสื้อนายเปียกหมดเลย" ก่อนจะถอนหายใจเสียงเครียดเมื่อเห็นว่ามือเปียก ๆ ของตัวเองสร้างความชื้นกับผ้าเนื้อดีบนตัวอี้ชิง 

  

            "ไม่เป็นไรหรอกครับคุณคริส" 

  

             "งั้นฉันนวดให้อีกหน่อยแล้วกัน จะได้นอน นายกับลูกคงง่วงแย่แล้วลิลลี่" เสียงบอกพลางฮึมฮัมอย่างอารมณ์ดี มือหนาจุ่มลงน้ำจับฝ่าเท้าของอี้ชิงบีบอีกหน 

  

            ผู้ชายตัวโตตรงหน้าดูมีความสุขจนอี้ชิงระบายยิ้มยามมอง 

  

            ถือเสียว่าเป็นรางวัลสำหรับความพยายามและความดีที่อู๋ อี้ฟานพยายามทำอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันก็แล้วกัน 

  

            อี้ชิงอยากให้คุณชายสกุลอู๋รู้ว่า แม้จะไม่ได้สัมฤทธิ์ผลทันตาเห็น ความดีนั้นไม่อาจกลบฝังสิ่งผิดพลาดที่เคยทำได้มิด ความจำเลวร้ายยังคงอยู่ อี้ชิงยังคงจำมันได้เสมอ 

  

            ทว่าความอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมอบให้อี้ชิงและลูกไม่ได้สูญเปล่า 

  

❀❀❀❀❀❀❀ 

 

"ผมช่วยถือไหมครับ" 

 

           "ฉันถือไหว ลิลลี่" เอ่ยปากพูดแล้วก็อดไม่ไหวที่จะยิ้มออกมา ดวงตาเรียวคมมองร่างน้อยข้างกาย ที่เวลานี้ไม่น้อยเท่าที่เคย เพราะร่างกายของอี้ชิงนั้นอวบขาวขึ้นกว่าเดิมมาก 

 

โดยเฉพาะบริเวณท้องที่โตนูนโย้ขึ้นรับน้ำหนักของเจ้าหนูซึ่งยามนี้ได้ยี่สิบแปดสัปดาห์แล้ว เหมือนสองแขนอวบและแก้มขาวยุ้ย 

 

            แต่แก้มจะกลมแค่ไหน ก็ยังเห็นลักยิ้มชัด ๆ ทุกครั้งที่จ้องมอง 

 

            น่ารักจัง คนหนึ่งคนจะทำให้รู้สึกสบายตา สบายใจได้ขนาดนี้ทุกครั้งที่มองได้อย่างไรนะ 

 

           "ผมเริ่มยาวแล้วนะอี้ชิง ตัดหรือจะมัดเป็นจุกน้ำพุดี" ปลายนิ้วใหญ่เรียวยาวของคริสเกลี่ยเส้นผมนิ่มสีดำขลับของคนผิวขาวจัด อี้ชิงแตะฝ่ามือใหญ่ที่เจ้ากี้เจ้าการจะรวบผมหน้าม้าของตัวเองไม่แรงนัก 

 

           "ขืนมัดจุกน้ำพุมา ทั้งคุณเลขา ทั้งพนักงานเห็นเข้าก็ขำผมแย่เลย" อี้ชิงพูดไปก็ส่งสายตาไปหาพวกอย่างแมร์รี่เลขาหน้าห้องของคริส ที่ทั้งคู่เดินมาถึงพอดี 

 

           "คนน่ารักทำทรงไหนก็น่ารักค่ะ" หญิงสาวยิ้มหวานพลางบอก ก่อนหัวเราะรับคู่ไปทั้งเจ้านายลูกน้อง อี้ชิงถอนหายใจทว่าก็ยังมีรอยยิ้ม 

 

           "เดี๋ยวค่อยไปเล็มออกดีกว่าครับ แล้ววันนี้เราจะไปทานมื้อกลางวันที่ไหนกันดีครับ" คนตัวขาวพาเปลี่ยนเรื่องออกมาเสียไกลจากประเด็นเรื่องผมของตัวเอง ได้คำตอบเป็นร้านอาหารจีนแบบโบราณที่อี้ชิงติดใจ 

 

            ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันแล้ว ให้ได้พักก่อนประชุมที่จะเริ่มตอนบ่ายโมงตรงซึ่งคริสต้องเข้าร่วม พ่อของลูกจึงพาลิลลี่ตัวน้อยกับลูกชายที่กำลังโตขึ้นทุกวันตามหน้าท้องที่นูนใหญ่ไปกินข้าว เหมือนทุกที 

 

            หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่โรงงานที่ 5 หลังการตามล่าอย่างเปิดเผยหนนั้น พวกที่เคยคิดร้ายก็หายเงียบไป ทางคริสเองก็วางตัวนิ่งกับเรื่องนี้ทว่าคอยติดตามข่าว สอดส่องดูอยู่เสมอ แต่พวกนั้นก็เงียบหายไป จึงยังคงสงบรอท่าที เพราะกิจการของโฮมทาวน์เองก็ขยับขยายตัวอย่างยิ่งใหญ่ ธุรกิจเจริญรุ่งเรืองก้าวกระโดด 

 

            ออเดอร์ใหญ่ เช่นการเปลี่ยนเฟอร์นิเจอร์ใหม่ของโรงแรมเครือสกุลปาร์คในจีนและการสร้างสาขาใหม่ ก็มีเข้ามาหลายออเดอร์ เงินสะพัดหลักพันหลักหมื่นล้านหยวน จนทำงานกันไม่หวาดไม่ไหว ท่านรองประธานอย่างคริสทำงานจนแก้มแทบตอบ 

 

            พองานเยอะ งานเหนื่อยใจงี่เง่ามันก็อยากงอแง อยากให้ลิลลี่ตัวหอมตัวนุ่มมาอยู่ที่ทำงานด้วยทุกวัน ต่อให้ไม่ต้องอาศัยโชคตามความเชื่อของพี่อี้เฟยเท่าไหร่แล้วก็ตาม 

 

            อี้ชิงเองอยู่บ้านก็รู้สึกเบื่อ ๆ มาเดินเล่นที่นี่ นั่งศึกษาเกี่ยวกับการบัญชีของบริษัทยามที่ผู้ช่วยเลขาของแมร์รี่อีกสองคนว่างสอนก็เพลินดี บางหนอี้ชิงก็เอาพวกงานออกแบบเฟอร์นิเจอร์มาดู มาช่วยทำบ้างก็มี ดีกว่าอยู่เฉย ๆ 

 

           "หืมม กลิ่นโกโก้หอมจัง" ร่างน้อยหยุดฝีเท้าเมื่อเดินลงมาถึงล็อบบี้ ปกติคริสจะออกทางลิฟต์ส่วนตัวที่ตรงไปลานจอดรถทันที แต่หลัง ๆ มานี้อยากให้คนท้องได้ขยับร่างกายคลายเมื่อยด้วยการเดินสักหน่อย และดูท่าการเดินผ่านประตูทางเข้าวันนี้ ว่าที่คุณแม่จะเจอของถูกใจ 

 

           "อยากดื่มเหรอ ปกติไม่เคยเห็นชอบโกโก้" ดวงตากลมมองคนตัวเล็กกว่าข้างกายที่ยิ้มตาหยี สองมือขาวแนบกับหน้าท้องนูน 

 

           "สงสัยลูกชายคุณคริสอยากจะดื่มมั้งครับ อ๊ะ ดิ้นขึ้นมาเชียว" อี้ชิงมุ่นคิ้วเล็ก ๆ กับแรงกระทุ้ง มือหนารีบแนบทาบหาจุดดิ้นซุกซนของเจ้าตัวเล็กตามทันที หัวเราะออกเสียงทุ้มต่ำเมื่อลูกชายตัวดีดิ้นแรง ๆ บอกแล้วว่าอยากดื่มโกโก้ 

 

           "งั้นแวะซื้อโกโก้ให้หน่อยเถอะ ไม่งั้นเจ้าหนูงอนแน่" คริสโอบลิลลี่ในอ้อมแขนตรงไปที่ร้านเครื่องดื่มที่ตั้งอยู่ในบริษัทซึ่งส่งกลิ่นหอมฉุยไปทั่วบริเวณ พนักงานต่างรีบทำความเคารพท่านรองกันจะละหวั่น คริสพยักหน้ารับและสนใจเพียงปากสีแดงสดที่กำลังขยับสั่งโกโก้ 

 

           "คุณคริสเอาอะไรไหมครับ" 

 

           "เอาเหมือนที่นายสั่งหนึ่งแก้วแล้วกัน อยากรู้ว่าที่เจ้าหนูของป๊ะป๊าอยากดื่มมันอร่อยไหม" 

 

           "ได้ครับ" อี้ชิงหัวเราะเสียงใสแล้วสั่งให้ทันที เอื้อมแขนยาวขยับเก้าอี้ตัวหนามาใกล้ ๆ ให้คนท้องได้นั่ง ส่วนตัวเองก็รับหน้าที่รอโกโก้หอมฉุยสองแก้วจากหน้าเคาท์เตอร์ มาส่งให้แม่ของลูกถึงที่ 

 

           "หอมจังครับ รสก็ดีด้วย" อี้ชิงเอ่ยชมยามที่ยกขึ้นดูด 

 

           "มาฉันถือให้" คริสรับน้ำเย็น ๆ ทั้งสองแก้วมาถือไว้ในมือ มีเวลาสี่สิบนาทีที่จะไปจัดการกับมื้อกลางวันเพื่อมาเข้าประชุมให้ตรงเวลา ถ้าเร่งเดินทางออกไปหน่อยก็คงพอดี 

 

           "คุณคริสครับ อ๊ะ" 

 

            คริสรู้สึกเย็นวูบทั่วหน้าอก ไม่ต้องมองก็ยังรู้ว่าโกโก้เย็นในมือของตนที่ถืออยู่นั้นหกออกมาเลอะเทอะเสื้อเชิ้ตสีขาวและสูทกรมท่าจนหมดรูปแล้วแน่ ๆ และคงเป็นดวงของคริสที่เลอะโกโก้จนเปียกชุ่ม ทั้งที่คนซึ่งตนชนจนทำให้เกิดอุบัติเหตุเล็ก ๆ นี้อย่างอี้ชิง ไม่มีแม้โกโก้สักหยดกระเด็นไปเปื้อนเสื้อให้ด่างพร้อย 

 

           "คุณคริส ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆครับที่จู่ ๆ ก็หยุด ไม่ได้ตั้งใจให้คุณเปื้อนแบบนี้" อี้ชิงรีบกระวีกระวาดหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับคราบโกโก้ให้เท่าที่คนท้องยี่สิบแปดสัปดาห์จะเร็วได้ 

 

            เมื่อครู่เจ้าตัวเล็กดิ้นแรงจนอี้ชิงปวดหนึบไปหมดหยุดชะงักกลางครัน ทำให้คนตัวโตที่เดินตามหลังมาชน ดูสิทำเสื้อป๊ะป๋าเปื้อนเลย 

 

           "ไม่เป็นไร ๆ ลิลลี่ ฉันมีเสื้อสำรองอยู่บนห้อง นายไม่ได้ตั้งใจนี่" คริสบอกเสียงนิ่ง จริง ๆ ก็ไม่ได้ยินดีนักแต่ก็ไม่รู้สึกโกรธอะไร ที่จริงเห็นสายตาเป็นห่วงกับมือน้อย ๆ ซับเช็ดเสื้อให้ก็รู้สึกอุ่น ๆ ในใจดีอีกแบบ 

 

            ถ้ามองในแง่ดี ก็ย่อมต้องเห็นอะไรดี ๆ 

 

           "งั้นเรารีบไปเปลี่ยนกันเถอะครับ เดี๋ยวต้องทานข้าวอีก คุณคริสกลับมาไม่ทันประชุมบ่ายก็แย่เลย" ร่างน้อยบอกเสียงกังวล คริสเองก็เห็นด้วย ดวงตาคมของร่างสูงใหญ่สอดส่ายหาคนที่ต้องการก่อนจะกวักมือเรียก เพียงครู่เดียวเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในสูทสีดำสุภาพก็วิ่งตรงมาหา 

 

           "คุณฉี คุณช่วยไปเอารถผมจากที่จอดรถวนมารอให้ข้างหน้าตึกด้วยนะ เดี๋ยวผมกับภรรยาจะลงมาเอา" คริสยื่นกุญแจรถออสตันมาตินคันสวยของตัวเองให้กับเจ้าหน้าที่ซึ่งตนคุ้นเคย 

 

           "ได้ครับท่านรอง" 

 

           "คุณจำรถผมได้ใช่ไหม" ถามย้ำให้แน่ใจเพราะปกติคริสจะไปเอารถด้วยตัวเองเสมอไม่เคยใช้พนักงานคนไหน พอฉียืนยันว่าจำได้แม่นยำ คริสก็พยักหน้าให้อีกฝ่ายไปทำตามคำสั่งที่ตนมอบให้ 

 

           "เพราะผมซุ่มซ่ามแท้ ๆ คุณคริสก็เลยต้องเสียเวลาแบบนี้" อี้ชิงบอกเสียงอ่อยจนคริสนึกอยากจะดึงมาหอมหัว หอมขมับปลอบโยนสักทีแต่มันดูจะเกินไปจึงแค่โอบกอดกระชับเข้าหาตัวอย่างที่เริ่มทำบ่อย ๆ จนคุ้นเคย 

 

            ตั้งแต่ได้มานอนร่วมเตียงในห้องเดียวกัน คริสก็ไม่พลาดโอกาสเลยสักคืน อี้ชิงหลับไปแล้วเมื่อไหร่ก็ขอหาเศษหาเลย หอมนิดจับหน่อย กอดอีกบ่อย ๆ ไหนจะตอนที่คนท้องอุ้ยอ้ายลุกมาเข้าห้องน้ำ หรือลุกจากเตียงตอนเช้าอีกล่ะ คริสคอยช่วยโอบช่วยอุ้มอยู่เสมอนั่นแหละ 

 

            อี้ชิงขอไม่ขอก็ทำให้หมด ได้รางวัลเป็นการได้จูบหน้าท้องขาวทักทายเจ้าลูกชายที่โตขึ้นทุกวันเป็นรางวัลให้ชื่นใจตลอด 

 

            นี่ถ้าอี้ชิงคิดคำขอที่อยากจะขอตนออกเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม 

 

            คริสสาบานเลยว่าจะให้อย่างไม่มีข้อแม้ ขอโฮมทาวน์เลยก็ได้นะ เดี๋ยวยกหุ้นให้แล้วแถมบริหารต่อให้ด้วย พอคิดถึงตรงนี้คุณชายสกุลอู๋ตัวโตก็หัวเราะออกมา 

 

            ทำเอาร่างน้อยที่รอลิฟต์ตัวที่ใกล้ร้านกาแฟที่สุดอยู่ด้วยกันข้าง ๆ หันมามองอย่างแปลกใจ 

 

           "คิดอะไรครับ ยิ้มกว้างเชียว" 

 

           "อยู่กับนายแล้วมีความสุข ยิ้มไม่ได้เหรอลิลลี่" 

 

       "ถ้ามีความสุขก็ยิ้มเถอะครับ" 

 

       "แค่มองหน้านาย ฉันก็..." 

 

 

            ตู้ม!!!! 

 

          ปังงงง! เคร้ง! 

 

            เสียงระเบิดดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงโลหะที่ขยับตัวเพราะแรงสั่นสะเทือนซึ่งมาจากด้านในตัวอาคาร ความเสียหายกลืนกินพื้นที่ของตึกโฮมทาวน์ทันทีที่เกิดการระเบิดขึ้น 

 

สองแขนยาวรีบดึงลิลลี่ที่กำลังตั้งท้องมาไว้ในอ้อมกอดและย่อตัวลงเพื่อดูสถานการณ์ เสียงหวีดร้องดังขึ้นทันทีหลังสิ้นเสียงระเบิดลูกใหญ่ที่ทำให้เกิดกลิ่นควัน และความเสียหายไม่น้อยแก่ตึกบริหารงานหลักของโฮมทาวน์ 

 

           "อี้ชิง นายเป็นอะไรไหมอี้ชิง" คริสตื่นตระหนก สองมือจับไปทั่วร่างขาวในอ้อมกอดตน ไม่สนใจความเสียหายอื่นใดแม้แต่ตัวเอง นอกจากคนตรงหน้า ที่ยามนี้สีหน้าไม่แช่มชื่นอย่างเคย นอกจากความกลัวและตกใจคือความเจ็บปวดมากล้นจนคนมองรู้สึกใจไม่ดี 

 

           "อี้ชิงตอบฉัน นายโดนเศษอะไรกระเด็นมาโดนเหรอ เป็นอะไร" คริสคุกเข่าลงเพื่อมองสำรวจคนตรงหน้าอย่างร้อนใจ มือขาวของลิลลี่จิกหัวไหล่แข็งแรงจนแน่น ยามที่ใบหน้าหวานขมวดมุ่นยุ่งเหยิง 

 

           "ลูก อะ ผม ปวดท้อง เหมือนจะ อาา จะ..." อี้ชิงพูดเสียงแผ่วประสานห้วงหายใจ 

 

            เพราะพี่ใหญ่แห่งดอกไม้ทั้งเจ็ดในรุ่นปัจจุบันแทบไม่เคยป่วยไข้หรือเจ็บปวดทางร่างกายหนักหนา เฉกเช่นผู้ที่ได้รับพรแห่งสกุลหยินมาเกินใคร ทำให้เมื่อได้เจอกับความเจ็บทางร่างกายมากขนาดนี้ 

 

อี้ชิงจึงรู้สึกไม่คุ้นชิน ยิ่งเจ็บและทรมานอย่างยากจะรับมือกว่าพี่น้องคนอื่น 

 

            ลิลลี่แห่งสกุลหยิน รู้สึกตัวเองได้ว่าเหตุการณ์ระเบิดกระตุ้นร่างกายที่ตั้งครรภ์จนถึงยี่สิบแปดสัปดาห์ให้ทั้งเครียดและตื่นเต้นมากเกินไป 

 

           "จะ จะคลอดเหรอ อี้ชิง ลิลลี่" คริสพึมพำอย่างตระหนกไม่แพ้กัน หลังเหตุการณ์ระเบิดที่ดูอันตรายนี้มันบีบคั้นไปหมด เหมือนมีแค่สติเท่านั้นที่จะพอช่วยคริสได้ 

 

            แล้วมันจะไปทำได้ง่าย ๆ หรือไงวะ ในเวลาแบบนี้ 

 

            แต่คริสจะต้องพยายาม เขาไม่อยากให้อี้ชิงเครียดไปกว่านี้อีก 

 

           "ท่านรองครับ! ท่านรอง ดูเหมือนว่าระเบิดจะมาจากรถของท่านที่ลุงฉีไปเอาให้ครับ" เสียงกระหืดกระหอบตรงมารายงานผู้บริหารใหญ่ที่สุดที่เจอเป็นคนแรกยิ่งทำให้คริสเครียดหนัก 

 

            หมายความว่างานนี้มันเล็งเป้ามาที่คริสตรง ๆ อย่างไม่มีการเกรงกลัวอะไรทั้งนั้น แล้วรถคันอื่นในตึกจะไว้ใจได้ยังไง จะมีระเบิดซ่อนอยู่อีกไหม 

 

ไม่มีอะไรไว้ใจได้เลย 

 

           "คะ คุณคริส อา อา อึก .... ลูก อื้ออ" เสียงแผ่วร้องบอกอีกหน มือของอี้ชิงออกแรงมากขึ้น ความทรมานที่ฟ้องชัดว่าเวลากระชั้นมากขึ้นทุกทีเห็นชัดผ่านดวงตาคู่สวยที่แดงริ้วคลอด้วยน้ำตา 

 

           "อดทนก่อนนะลิลลี่ อีกแปปเดียว แปปเดียวเท่านั้น" คริสรีบหยิบมือถือของตัวเอง ตอนนี้ตนไม่ไว้ใจรถคันไหนในอาคารนี้ทั้งนั้น จะรถพยาบาลก็ระแวงว่าจะมีการจัดฉากจนไม่อาจนิ่งนอนใจ 

 

            คริสต้องตัดสนใจให้ดีที่สุดเพื่อความปลอดภัยของอี้ชิงกับลูก 

 

           "ฮัลโหล เฉินมึงรีบมาหากูที่บริษัท อี้ชิงจะคลอด ที่นี่เพิ่งมีระเบิด ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว มาเดี๋ยวนี้เว้ย! เออ ขอบคุณมาก ขอบคุณ" คริสร้องบอกปลายสายเสียงสั่นเมื่อเพื่อนรักที่ตนขอความช่วยเหลือเพิ่งออกมาหามื้อกลางวันทานไม่ห่างจากบริษัทของตนนัก 

 

           "ลูกชายของป๊ะป๊าต้องอดทนนะ อย่าทำให้คุณแม่เจ็บนะ ไม่เป็นไรนะอี้ชิง ทุกอย่างจะไม่เป็นไร" คริสบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่พยายามนิ่งให้มากที่สุด แม้ว่าฉากรอบข้างนั้นสร้างความหวั่นผวามากแค่ไหนก็ตาม 

 

ผลจากเหตุระเบิดเมื่อครู่ทำให้มีเปลวเพลิงที่กลายเป็นควันซึ่งเริ่มปกคลุมตัวอาคาร ผู้คนกรูวิ่งอย่างหวาดกลัวและกังวล 

 

           อู๋ อี้ฟานยื่นท่อนแขนของตัวเองให้สองมือน้อยจิกกำระบายความเจ็บที่กระตุ้นขึ้นมาเป็นระลอก ๆ แขนอีกข้างโอบประคองร่างอุ้ยอ้าย โดยมีพนักงานอีกสองสามคนมาช่วยประคองคนท้องและช่วยกันไม่ให้คนที่กำลังตื่นตระหนกวิ่งมาชนอี้ชิงกับคริส 

 

           คริสอยากพาอี้ชิงออกไปรอนอกอาคารแต่ก็กลัวว่าพวกที่วางระเบิดจะเตรียมสไนเปอร์มารอจบงานในกรณีที่ผิดพลาดเช่นนี้ จนกว่าที่รถของเฉินจะมาตนก็ไม่ไว้ใจอะไรอีก จึงได้แต่พาอี้ชิงมาหลบอยู่หลังกำแพงหินส่วนที่สร้างขึ้นมาอย่างไม่เคยคิดว่ามีประโยชน์ใช้งานกระทั่งวันนี้  

 

            "คริส .. คุณคริส " เสียงหวานสั่นเครืออยู่ไม่ไกลจากคนในอ้อมกอดยิ่งทำให้คริสกระชับกอดร่างน้อยมากขึ้น 

 

           “ฉันสัญญานายกับลูกจะปลอดภัยลิลลี่ ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร” กระซิบบอกไม่ห่างใบหู กดจูบย้ำที่ข้างขมับชื้นเหงื่อให้รู้ว่ายังมีเขาอยู่ตรงนี้ 

 

           ดวงตาคมเป็นประกายวาบเมื่อเห็นรถของเฉินขับเข้ามาจอดพร้อมกระจกหน้าที่ลดเปิดลงให้เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเพื่อนรัก 

 

           "ฉันจะอุ้มนายนะอี้ชิง" คริสบอกก่อนจะรีบรวบร่างของคนท้องใกล้คลอดไว้ในอ้อมแขนเพื่อพาขึ้นไปนั่งบนรถโดยมีความช่วยเหลือจากเฉิน จิตแพทย์ผู้ต้องรื้อฟื้นความรู้ทางแพทย์ด้านกายภาพรีบวิ่งไปนั่งเบาะหลังเป็นเพื่อนคนท้องทันทีเพื่อคอยดูแลและปลอบโยน 

 

           คริสกระโดดนั่งที่นั่งคนขับแทนเจ้าของรถเมอร์ซีเดสสีแดงสดพุ่งทะยานไปตามท้องถนนทันทีด้วยความแรงราวลูกธนูน้าวจากศร 

 

           แต่ก็ยังไม่แรงเท่าที่ใจของคริสต้องการ 

 

           อี้ชิงกับลูกต้องปลอดภัยสิ 

 

ต้องไม่เป็นอะไร ต้องไม่เป็นไร คริสท่องบอกในใจของตัวเองซ้ำ ๆ แทบจะเป็นบทภาวนาดึงให้สติคริสยังมั่นคง 

 

           ซึ่งมีอีกหนึ่งความคิดแทรกเข้ามาอย่างชัดเจนว่า คนที่ทำเรื่องนี้ มันต้องชดใช้!! 

 

 

 

 

 

 

มาจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ระเบิดมาละ โย่วๆๆๆ 

 

 

สามารถดูรายละเอียดเพิ่มเติมและสั่งได้พร้อมกันวันที่ 9 มีนาคม เวลา เที่ยงตรง 

ผ่านทางลิ้งนี้ค่ะ >>> https://goo.gl/forms/nbvzuRNCarPRDgH92 <<< 

โดยที่ราคาเล่มจะอยู่ที่ 550 (ไม่รวมส่ง (ems70บาท) ไม่รวมกล่องอ่อน(กล่องอ่อนสีขาวแสนสวย 80 บาท))  

 

มารับลิลลี่ไปกันเยอะ ๆ นะคะ ลิลลี่จะเปิดพรีออเดอร์แค่ครั้งเดียว และไม่มีรีปรินท์นะคะ เปิดยาว ๆ เลย ไปจนถึง 2 มิถุนายน 2019 เพราะว่าตอนพิเศษเยอะมากกกตามธรรมเนียมของ 7flowers เล่มสองทั้งเล่มคือตอนพิเศษ 55555 

 

หยอดหย่อนฟีดแบคมาให้กันได้น้าา ฮุยเล่ๆ 

 

#ลิลลี่ชิงชิง 

 

 

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}