แมงหมี่

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 680

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มิ.ย. 2562 12:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6
แบบอักษร

บทที่ 6

เหตุการณ์ต่างๆที่ผมวกวนอยู่แต่กับเรื่องไอ้พี่เต้ผ่านมาได้อาทิตย์กว่าแล้วครับ…หลังจากเหตุการณ์ที่ผมเจอพี่เต้มันหักอกผู้หญิงเช้าวันรุ่งขึ้นผมก็รียไปเล่าให้ไอ้เจเจกับไอ้กายฟังทันที…ตอนแรกก็มีรู้อยู่แค่สองคนแต่พอยังไม่ถึงครึ่งวันก็พากันรู้ทั่วหมาลัยฯ…ก็จะเป็นใครถ้าไม่ใช่ไอ้กาย…ไอ้นี่มันตัวกระจายข่าวสารเรื่องชาวบ้านอยู่แล้วครับ…ถ้ามีอะไรมาเล่าให้มันฟัง…เตรียมตัวได้เลยครับ…ไอ้กายรู้โลกรู้….

“นอนคอนโดฯก็ดี…ขับไปกลับดึกทุกวันอันตราย”

“ผมก็ว่างั้นแหละป๊า”

“…”

“อีกอย่างถ้าผมขับไปกลับทุกวัน…จะเหนื่อยตัวเองด้วย”

ผมตักต้มยำฝีมือม๊าเข้าปาก…รสชาติกับข้าวม๊าทำไมมันอร่อยเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ…อย่างที่เขาว่ากันว่ากับข้าวแม่อร่อยที่สุดก็ถ้าจะจริงแหละครับ…

“ม๊าก็ว่าดีนะเอิร์ธ”

“…”

“ไปอยู่คอนโดฯใกล้ที่เรียน”

“…”

“ป๊ากับม๊าจะได้ไม่ต้องกังวลใจ”

เช้านี้ผมคุยเรื่องที่จะไปอยู่คอนโดฯแทนบ้านสักพัก…คือช่วงนี้ผมทำกิจกรรมก็เลิกดึกด้วยไง…แถมยังไงก็ต้องเข้าไปร้านให้ทำอีก…ที่ผ่านมาสองอาทิตย์ผมรู้สึกว่ามันเหนื่อยตัวเอง…แถมที่บ้านก็ไกลกว่าคอนโดฯ…ไหนบ้างวันมีเรียนเช้าแต่ซ้อมเลิกดึกผมก็เลยคิดว่าจะไปอยู่คอนโดฯ…ขับรถมันจะสะดวกกว่าอยู่บ้าน…เท่าที่คุยป๊ากับม๊าก็เห็นด้วยผมก็โอเคนะ…

“ไม่ต้องกังวลหรอกม๊า…วันๆผมก็เรียนกับซ้อมนั่นแหละน่า”

“คิดว่าม๊าไม่รู้รึไง”

“…”

“ว่าช่วงนี้เราออกเที่ยวบ่อย”

ทอดมันกุ้งที่อยู่ในปากแทบจะเคี้ยวลงคอไม่ทัน…ผมส่งยิ้มที่ดูยังไงก็ฟืนยิ้มไปหาป๊ากับม๊า…ครอบครัวของผมจะรู้นะว่าผมกินเหล้าออกเที่ยวแต่ถึงรู้ก็ไม่ได้ห้าม…ซึ่งมีข้อดีนะผมว่า…มันทำให้เรากล้าคิดที่จะจัดการตารางชีวิตตัวเอง…เป็นคนควบคุมการใช้ชีวิตได้เต็มที่…แต่ข้อเสียของการที่ไม่ห้ามคืน…ถ้าผมรู้สึกว่าตัวเองออกบ่อยเกินไป…แล้วม๊ามีท่าที่พูดในลักษณะเมื่อกี้…ผมก็จะมีท่าทีที่มีความผิดติดตัวไง…

“ก็ไม่บ่อยขนาดนั้นนะม๊า”

ผมตักแกงจืดเต้าหู้มาซดเพื่อที่จะให้อาการมันไม่ลุกลี้ลุกลนเกินเหตุ…

“กินไป…กินให้มันเยอะๆ”

“…”

“สักวันแกจะไม่อยากกินเหมือนกับป๊า”

“คุณ!”

จบคำพูดป๊าเท่านั้นแหละ…สายตาพิฆาตจากม๊าก็ส่งไปให้ป๊าทันที…ผมถึงกับยิ้มออกมาเมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่…ผมชอบเวลาที่ม๊าบ่นให้ป๊า…ป๊าไม่คิดที่จะบ่นตอบหรือมีอาการที่ไม่พอใจสักครั้ง…ป๊าจะเงียบแล้วให้ม๊าหายเอง…ผมนี่มีป๊าเป็นไอดอลเลยอ่ะ…

“แล้วนี่จะไปนอนคืนนี้เลยไหม”

ป๊าเปลี่ยนเรื่องมาถามผมแทนที่จะสนใจที่ม๊ากำลังจะบ่น…เป็นไงผมบอกแล้ว…

“ใช่ป๊า…ผมว่าจะไปคืนนี้เลย”

“…”

“เสื้อผ้าก็อยู่ที่นู่นหมดแล้ว”

ดีหน่อยที่ผมเอาเสื้อผ้าไว้ที่คอนโดฯเยอะอยู่เหมือนกัน…เลยไม่เสียแรงเสียเวลาในการที่จะต้องพับเสื้อผ้าลงกระเป๋าแล้วแบกขึ้นไปชั้นแปด…ถึงจะขึ้นลิฟต์ก็เถอะ…ผมก็ขี้เกียจอยู่ดี…

“แล้วเจเจหล่ะเอิร์ธ…เจเจอยู่แถวไหน”

“…”

“ถ้าอยู่ไกลก็ให้เจเจมาอยู่กับลูกด้วยสิ”

พูดถึงไอ้เพื่อนคนนี้ผม…มันเหมือนลูกคนที่สองของป๊ากับม๊าผมบอกเลย…เผลอๆเป็นลูกรักมากกว่าผมอีก…คือจะพูดยังไงดีครับ…ไอเจเจมันเป็นคนเข้าหาผู้ใหญ่เป็น…เวลามันมานอนบ้านผม…เวลากินข้าวมันก็จะเป็นคนล้างจานทุกครั้ง…แถมบางวันช่วยม๊าผมทำความสะอาดบ้านด้วยนะครับ…มันขยันกว่าผมหลายเท่าบอกเลย…ด้วยความที่มันเป็นแบบนี้ม๊าป๊าก็เลยเอ็นดูมันสุดๆ…

“มันอยู่หอมันม๊า”

“…”

“ก็อยู่ใกล้ๆกันแหละ”

“ถ้าเหงาก็เอาเพื่อนไปอยู่ด้วยนะลูก”

ผมพยักหน้าแทนคำตอบ…หลังจากนั้นบนสนทนาบนโต๊ะอาหารก็เงียบลง…และแทนที่ด้วยเสียงช้อนส้อมกระทบกับจานข้าวของแต่ละจาน…ผมกินเสร็จก็นั่งดูโทรทัศน์รอเวลาที่ป๊ากับม๊ากินเสร็จ…เพราะผมจะเป็นคนเก็บไปล้างเป็นปกติ…นี่ก็เก้าโมงแล้ว…วันนี้ผมมีเรียนตอนบ่ายแล้วก็มีนัดซ้อมสแตนต่อ…คงจะเข้าคอนโดฯตอนซ้อมเสร็จแน่ๆ…แต่ยังไงสะผมก็ต้องเข้าไปเคลียร์เงินที่ร้านก่อนอยู่แล้ว…แค่คิดตารางชีวิตในของผมนี้เข่าผมก็แทบอ่อนลงไปกับพื้น…

หลังจากที่เก็บจานไปล้างเสร็จ…ป๊าก็ออกไปดูแลที่ร้านส่วนม๊าก็หาอะไรทำในบ้านตามประสานิสัยเขา…ส่วนผมอาบน้ำก่อนที่จะลงมากินข้าวเรียบร้อย…เหลือเวลาอีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะออกไปเรียน…ผมก็เลยเดินไปหาไอ้กาแฟกับไอ้โกโก้สุนัขพันธุ์ไซบีเรียที่ผมได้ซื้อมาเลี้ยงตั้งแต่ผมอยู่มอปลาย…จนตอนนี้พวกมันอายุได้จะสามปีแล้วครับ…พวกมันตัวจะใหญ่เท่าผมแล้ว…แหละประเด็นคือแดกกันเก่งฉิบหาย…

“โฮ่งๆๆ!!!...โฮ่งๆๆ!!”

“โฮ่งๆๆๆๆ…โฮ่งๆๆ!!!”

ผมเดินออกมาจากตัวบ้าน…ที่ลัดมาข้างๆก็จะเจอบ้านพวกมันที่ผมเป็นสร้างให้พวกมันเอง…ใช่ครับฟังไม่ผิด…เป็นบ้านที่ผมจ้างช่างมาสร้างให้พวกมันอยู่จากเงินที่ผมทุกบาททุกสตางค์…เป็นบ้านหลังเล็กที่พอให้สุนัขสายพันธุ์นี้มันได้อยู่กัน…คือบ้านผมเป็นคนรักสัตว์ไงก็เลยไม่ได้เห็นว่าการสร้างอะไรแบบนี้จะเปลือง…เพราะผมคิดตลอดว่ามันก็เหมือนคนที่อยากจะมีที่นอนสบาย…ไม่รู้ดิผมรักของผมแบบนี้อะ…

“จะเห่าอะไรขนาดนั้นว่ะ!”

“โฮ่งๆ!!...โฮ่งๆๆ!”

ตุ้บ!

“โอ๊ย!...จะทับทำไม!”

ไอ้กาแฟกับไอ้โกโก้พวกมันเห็นผมที่เปิดประตูเข้ามา…ก็ตั้งท่าวิ่งเข้าใส่จนผมหงายหลังไปนอนกับพื้น…ไม่ต้องห่วงครับพื้นห้องไอ้พวกนี้สะอาดกว่าพื้นห้องผมสะอีก…เพราะจะมีป้าแม่บ้านคอยทำความสะอาดอยู่ทุกวัน…

“แผล่บๆ…แผล่บๆ”

ตอนนี้หน้าผมถูกพวกมันเป็นอาหารลองรสชาติไปแล้วครับ…ผมใช้มือทั้งสองข้างตัวเองเกาตรงใต้ท้องพวกมันทีเดียวพร้อมกัน…ดูหน้าพวกมันดิครับ…โครตฟินอะไรขนาดนั้นว่ะ…

ผมอดใจทนความน่ารักปนหมั่นไส้หน้าพวกมันสองตัว…จนคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเซลฟี่โดยมีหน้าผมอยู่ตรงกลาง…และข้างๆก็ขนาบข้างด้วยไอ้กาแฟและไอ้โกโก้…และทุกครั้งที่ผมถ่ายพวกมันจะรู้งานทันทีโดยกายื่นหน้าเข้ามาหาผม…ผมกดเข้าไปในไอจีแล้วอัพลงสตอรี่อย่างรวดเร็ว…เพราะไอ้เจ้าพวกนี้มนอยู่นิ่งได้ไม่เกินนาทีครับ…

“นี่…เดี๋ยวจะไม่อยู่สักพัก”

“แฮร่ๆ…แฮร่ๆ”

“อยู่เป็นเพื่อนป๊ากับม๊านะพวกแก!”

“โฮ่งๆ…โฮ่งๆ!”

“ดีมาก!”

ผมนั่งเล่นกับไอ้เจ้ากาแฟและไอ้โกโก้สักพัก…เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆก็สั่นเตือนอะไรสักอย่าง…ผมหันไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาขึ้นก็ถึงกับขมวดคิ้วเป็นโบว์เลยครับ…ก็เพราะโทรศัพท์ผมมันแจ้งเตือนไอจีอะดิ…

‘@Tae_Tanawat: หน้าเหมือนหมาดีว่ะ’

ไม่รอช้าผมกดเข้าไปดูที่คนไดเร็กมา…ไอ้พี่เต้นี่…ว่าแต่ผมไปฟอลโล่พี่มันตอนไหนว่ะ…แล้วอีกประเด็นคือ…มันบอกว่าหน้าผมเหมือนหมานี่คือยังไง…ตามหลอกหลอนกูถึงโซเชี่ยลเลยนะมึง…

‘ควย!’

ผมกดตอบพี่เต้มันไปแล้วไม่ได้สนใจอะไรต่อ…แหมไอ้สัส…นึกว่าตัวเองหล่อมากงั้นดิ…หน้าตาผมก็ไม่ได้แพ้พี่มันหรอก…ผมก็หล่อเท่าพี่มันแหละแต่แค่ผมไม่ได้หน้าม่อเหมือนพี่มันแค่นั้นเอง…จริงจริ๊ง…

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์ดังเตือนอีกรอบในเวลาไม่ถึงนาที…ผมก้มลงอ่านก็เป็นการไดเร็กไอจีจากไอ้พี่เต้เหมือนเดิมครับ…จะอะไรกับกูนักหนาว่ะไอ้เหี้ย…

‘ตอบรุ่นพี่แบบนี้หรอครับน้อง’

ดูความกวนตีนพี่มัน…

‘มาฟอลโล่ไอจีกูตอนไหน’

ผมไม่ตอบกวนตีนกลับแต่เลือกที่ถามว่าพี่มันกับผมฟอลโล่กันตอนไหน…

‘ตอนไหนก็ตอนนั้น’

คือพี่มันจะตอบแบบดีๆกลับมาให้ผมไม่ได้เลยใช่ไหมว่ะ…

‘กวนตีนกูจังว่ะพี่’

ผมนั่งพิมพ์ตอบพี่มันผ่านไอจีอยู่สักพักก็เริ่มชักงะตัวเอง…คือกูไม่ชอบหน้าพี่เขาแต่กูก็มานั่งไดเร็กไอจีพี่มัน…คือผมสับสนอะไรกับตัวเองมากไหมวะ…กูมาอยู่จุดนี้แล้วหรอ…จุดที่นั่งไดเร็กกับคนที่ไม่ชอบหน้า…

‘แต่หน้ามึงเหมือนหมาดีนะไอ้ตี๋’

ข้อความสุดท้ายที่ผมกำลังจะเก็บโทรศัพท์แล้วขึ้นไปแต่งตัวข้างบน…ก็ทำให้ผมอยากจะปาโทรศัพท์ใส่หน้าไอ้พี่เต้ให้ถึงที่…คือหมาผมออกจะหน้าตาน่ารัก…ผมไม่ซีเรียสแต่ไอ้คำว่าไอ้ตี๋นี่…ผมไม่ชอบอย่างแรง!...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

20:30 น.

“เอาทุกคนต่อไปจะลงท่าสุดท้ายของเพลงนี้แล้วนะ”

เสียงพี่ที่คุมสแตนยืนพูดอยู่ข้างส่วนผมรวมถึงเพื่อนนี่จิตหลุดกันไปแล้วอ่ะ…จะไม่ให้หลุดได้ยังไงวันนี้ประเดิมลงโทษไปสองเท่ารุ่น…สองเท่ารุ่นหมายถึงรุ่นผมมันรุ่นเจ็ดสิบเจ็ด…สองเท่าก็คูณไปเอาครับ…แล้วคือต้องตั้งการ์ดที่สแตนเขาซ้อมกันค้างไว้อยู่อย่างนั้นจนกว่าจะครบสองเท่ารุ่น…แขนผมตอนนี้ล้าสัสๆ…

“มึงกูไม่ไหวว่ะ”

“กูก็เหมือนกัน”

“กูจะตายแล้วแม่”

ผมกับไอ้เจเจหันมามองกัน…ส่วนไอ้กายที่นั่งถัดจากผมก็หันมาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ใส่…ทุกคนตอนนี้ต่างพากันถอดใจแล้วอะ…การที่มาตั้งมือสองข้างตั้งฉากมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยอะ…อยากกลับหอไปนอนแล้วเว้ย!...

“ก่อนจะขึ้นท่าเดี๋ยวพี่จะให้พักก่อนสิบห้านาทีนะจ๊ะ”

“โห่หหหห!”

“ไม่โห่จ๊ะ…มาเจอกันที่เดิมสองทุ่มสี่สิบห้า”

คำว่าพักที่ออกมาจากปากของพี่แม่งไม่ได้ทำให้ผมดีใจเหี้ยไรเลย…คือตอนนี้ใจผมอยู่ที่นอนแล้วครับ…ถ้าโดดออกไปนี่พี่เขาจะเช็คป่าวว่ะ…ความคิดเหี้ยๆเกิดขึ้นในหัวอีกแล้วกู…

“มึงๆ…ดูนั่นๆ”

ไอ้กายสกิดผมที่ตอนนี้นั่งพิงไล่ไอ้เจเจอยู่…มันสกิดรอบแรกผมก็ไม่ได้ใส่ใจ…จนมันสะกิดผมรอบสามรอบสี่…ด้วยความรำคาญผมเลยหันไปหามันแทน…

“อะไรของมึง…สะกิดกูอยู่ได้”

“คนนั่นป่าวว่ะ…ที่มึงบอกโดนพี่เต้เท”

ไอ้กายชี้ไปทางผู้หญิงที่กำลังซ้อมเชียร์ในน้องปีหน้าอยู่หน้าคณะบัญชี…เป็นเด็กบัญชีด้วย…แดกคณะดีด้วยนะดนี่ยไอ้พี่เต้…คณะผมมันติดกับคณะบัญชีไง…อยู่ทางขวามือของคณะผม…เอาเข้าจริงผู้หญิงคนนี้ก็สวยสัสอ่ะ…ขาวผมยาวหน้าตาแบบสวยสัสๆ…ไอ้พี่เต้แม่งเทลงได้ยังไง…เป็นผมนี่อย่าว่าแต่เทเลยจะรักษาเยี่ยงเพชร!...

“แล้วมึงรู้ได้ไงว่าคนนี้”

“…”

“มึงไม่เคยเห็นหน้าเขานิ”

เออก็จริงอย่างที่ไอ้เจเจมันพูด…เพราะผมได้แต่เล่าให้มันฟัง…และมีผมคนเดียวเท่านั้นที่เห็นหน้าผู้หญิง…ผมกับไอ้เจเจนี่หันไปมองหน้าไอ้กายอย่างสงสัยว่ามันไปรู้ได้ยังไง…

“อุ๊ปส์!...ก็มีสายบอกกูมา”

ดูความเอามือปิดปากแล้วทำท่าตกใจที่ดูยังไงก็ตอแหลของมันครับ…ดูทรงแล้วใครได้มันไปเป็นเมียนี่มีกิ๊กไม่ได้นะ…เพราะสืบเก่งแบบมันผู้ชายคงแอบมียาก…

“สืบเก่ง”

ผมหันไปแซะมันไปที…

“แต่นางก็สวยนะ…ไม่งั้นคงจับพี่เต้ไม่ได้”

ผมเลิกสนใจมันแล้วหันไปคว้าน้ำจากเพื่อนมากิน…ไอ้กายมันก็บ่นอะไรของแม่งไปเรื่อย…จนรุ่นพี่เรียกรวมเพื่อที่จะซ้อมอีกรอบ…ในระหว่างที่ซ้อมขึ้นท่าใหม่…รุ่นนี้ในคณะก็เริ่มทยอยกันมาดูมากขึ้น…หนึ่งในนั้นก็คือพี่เต้…สายตาผมเหลือบไปเห็นพี่มันที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ด้างข้างสแตนพอดี…แล้วจังหวะที่ผมเหลือบไปเห็นพี่มันก็มองมาที่ผมอยู่ก่อนแล้ว…เมื่อผมรู้ว่าพี่มันมองจากที่ไม่มีสติกับเนื้อกับตัวก็ยิ่งไม่มีเข้าไปใหญ่…ไอ้พี่เต้แม่ก็ยืนกอดอกจ้องผมอยู่อย่างนั้น…จนตัวผมทำท่าผิดท่าถูก…มึงเป็นอะไรเนี้ยไอ้เอิร์ธ…

“หลัวกูมองใครว่ะ”

ไอ้กายเหมือนมันก็ไม่วายเอียงมากระซิบข้างหูผม…

“ชั่งพี่มันดิ”

ถึงจะตอบไอ้กายไปแบบนั้น…แต่สายตาผมมันก็ดันมามองไอ้พี่เต้อยู่แบบเดิม…คือช่วงนี้พี่มันเข้ามากวนตีนแบบไม่เหมือนเดิมอะ…ผมรู้สึกได้…แต่ผมก็ไม่รู้ว่าความไม่เหมือนเดิมมันคืออะไร…

“เอิร์ธ!!...ชูมือซ้ายไม่ใช่ขวา!”

เสียงพี่ฝ้ายตะโกนทักผมลั่นกลางสแตนเสียงดัง…จุดเด่นอีกแล้วกู…แถมไอ้พี่เต้แม่งยกยิ้มขำใส่ผมอีก…เท่านั้นแหละคับผมทำหน้าบึ้งแล้วด่ากลางอากาศใส่พี่มันไปว่า…

“ไอ้เหี้ย!”

ผมด่ากลางอากาศใส่พี่มันไปเสร็จก็หันมาซ้อมต่อ…แต่พวกพี่เต้มันก็ยืนมองมาที่สแตนคณะอยู่ตลอด…และสายตาของพี่เต้กับจ้องมาที่ผมตลอดเวลา…ส่วนในการซ้อมครั้งนี้ก็หนักเอาการครับ…เพราะรุ่นพี่จะอัดท่าใส่แต่ละเพลงถี่ขึ้นทุกวัน…เนื่องด้วยระยะเวลาในการซ้อมมันมีน้อย…ถ้าจะนัดซ้อมนอกเวลาก็จะโดนหักคะแนนของคณะไปอีก…ดังนั้นเวลาที่มีในการซ้อมทุกเย็นจึงสำคัญ…แต่ก็อย่างที่บอกแหละครับ…จบงานนี้ไปผมขอบายงานกิจกรรมทุกประเภท!...

พอซ้อมได้สักพักผมก็รู้สึกปวดฉี่ขึ้นมาจึงขอพี่เขาไปเข้าห้องน้ำ…ตอนแรกไอ้เจเจมันจะมาด้วยแต่เหมือนรุ่นพี่กลัวพวกผมโดดซ้อมเลยให้ไปเข้าทีละคน…ก็เลยทำให้ตอนนี้ผมมายืนฉี่คนเดียวกลางห้องน้ำสนามบาสใกล้ๆกับที่ซ้อมนั่นเอง…

ผมจัดการธุระตัวเองเสร็จสรรพก็เดินไปล้างมือ…และเตรียมตัวเดินกลับไปที่สแตน…แต่พอก้าวออกมายังไม่เท่าไหร่…ก็เห็นไอ้พี่เต้ยืนสูบบุหรี่อยู่ใต้ต้นไม้อยู่ก่อนแล้ว…เห็นตอนแรกนึกว่าผี…มายืนเป็นเงาตะคลุ่มอยู่ใต้ต้นไม้…เกือบกรี๊ดแล้วไหมล่ะกู….

“มายืนเป็นผีไรตรงนี้!”

“…”

“ตกใจหมด!”

ผมโวยวายก่อนอันดับแรก…โทษฐานทำให้ผมตกใจ…คือผมเป็นคนขี้ตกใจง่าย…อะไรนิดอะไรหน่อยเวลาเจอนี้ใจไปอยู่บนตาตุ่มก่อนเป็นอย่างแรก…คือผมไม่ได้เว่อร์ผมเป็นแบบนี้จริงๆ…

“ผีห่าไรจะหล่อขนาดนี้”

คือมึงจะหลงตัวเองแบบนี้ไม่ได้ป่ะ…ถึงความเป็นจริงพี่มันจะหล่อก็เถอะ…อ้าว!...แล้วผมจะไปชมว่ามันหล่อทำไมเนี้ย…มึงสับสนอะไรกับชีวิตไหมไอ้เอิร์ธ…

“เออ…แล้วแต่มึงเถอะ”

“…”

“แค่กๆ…แค่กๆ!”

และก็เป็นอีกครั้งที่ผมหายใจไม่ออก…มันจะสูบอะไรขนาดนั้นว่ะ…ผมปัดควันบุหรี่ให้ไปพ้นๆหน้า…ยิ่งผมเห็นพี่มันเริ่มจุดสูบผมก็เดินเบี่ยงหลบไปที่สแตนทันที…แต่ก่อนที่จะเดินผ่านพี่มันผมไม่วายที่จะพูดเหน็บแนมไอ้คนแถวนี้…

“อัดไปเยอะๆ”

“…”

“จะได้ตายไวๆ…รกโลก”

“ปากจัดฉิบหาย”

ผมเบ้ใส่พี่เต้มันก่อนที่จะเดินไปซ้อม…คืออยู่ตรงนี้นานไปเดี๋ยวผมจะไม่ได้ไปซ้อม…แต่จะมาเถียงกับไอ้พี่เต้แทนอะดิ…แล้วช่วงนี้พี่มันแม่งยิ่งชอบทำให้จิตผมหลุดเก่ง…แต่พอผมเดินหลุดออกจากตรงนั้นไม่เท่าไหร่ความพีคคือระหว่างที่ผมเดินผ่านคนที่ชื่อเหมียวก็กำลังตั้งท่าเดินมาทางที่ผมกับไอ้พี่เต้ยืนอยู่…เอ๋…หรือมันจะมีซัมติงอะไรกันรึเปล่า…ใจผมก็อยากจะหลบมุมเสือกเรื่องชาวบ้านนะ…แต่หน้าที่ก็ต้องทำเพราะถ้าหายไปนานรุ่นพี่จะต้องออกมาตามแน่ๆ…หรือว่าที่พี่เต้มันมายืนหลบตรงนี้ก็เพราะรอคนที่เหมียวว่ะ…แล้วผมจะไปคิดแทนพี่มันทำไม…รึชักจะบ้านะไอ้เอิร์ธ…ไปๆไปซ้อมสแตน…

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

22:45 น.

ปึก! ตี๊ด! ตี๊ด!

ผมเช็คความเรียบร้อยของรถยนต์เสร็จก็เดินตรงไปข้างในตึก…จะห้าทุ่มแล้วผมพึ่งจะถึงคอนโดฯ…ปีหน้าถ้าไอ้เจเจมันจะลงกิจกรรมอะไรก็แล้วแต่ผมขอบาย…เหนื่อยจริงจังเลยอ่ะ…

ผมใช้เวลาในการมาถึงห้องด้วยจิตใจที่ล่องลอยสุดๆ…พอถึงห้องได้อย่างแรกที่ทำคือการอาบน้ำ…ผมใช้เวลาในการอยู่ในนั้นเป็นชั่วโมง…ไม่รู้ดิมันเหมือนสวรรค์ของผมอะบอกเลย…มันเย็นมันสบาย…มันเงียบผมโครตชอบอ่ะ…

ผมใช้เวลาในการอาบน้ำร่วมชั่วโมง…กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวก็ปาเข้าไปจะเที่ยงคืนแล้ว…แต่ความพีคคือความหิวผมเนี่ยแหละครับ…คือจะมาหิวอะไรตอนจะเที่ยงคืนแบบนี้ไม่ได้ไหมไอ้เอิร์ธ!...อ้วนตายพอดี…ด้วยความเคยชินของตัวเองก็กดลงสตอรี่บ่นความหิวนู่นนี่นั่น…ไอ้เจเจนี่ถ่ายกับข้าวผัดกระเพามาให้…ไอ้กายก็หมาล่า…เอากับพวกมันดิครับ…

“จะมาหิวไรตอนนี้ว่ะ”

ผมบ่นไปขณะที่เดินตรงไปเปิดตู้เย็นเพื่อหวังจะมีอะไรปะทังชีวิต…แต่ที่ไหนได้เปิดออกมามีแต่น้ำเปล่า…คือต้องออกไปหาอะไรกินตอนนี้จริงๆใช่ไหมว่ะ…

“เห้อ”

ผมถอนหายใจให้กับตัวเองแล้วเดินหันกลังเข้าห้องนอนเพื่อที่จะไปหยิบกระเป๋าตังค์กับกุญแจรถยนต์…จังหวะที่ผมก้มไปหยิบของบนหัวเตียง…ไดเร็กจากไอจีก็ขึ้นเตือนหน้าจอผมพอดี…

‘@Tae_Tanawat: ออกมาหน้าห้อง’

คิ้วผมขมวดเป็นโบว์รอบที่สองกับข้อความของไอ้พี่เต้…อะไรของมันว่ะ…ผมไม่ได้ใส่ใจแล้วปล่อยโทรศัพท์ทิ้งไว้บนที่นอนอยู่อย่างนั้น…คว้าแต่กระเป๋าตังค์กับกุญแจรถไป…และในขณะที่ผมเปิดประตูออกไปข้างนอกห้อง…ก็ถึงกับผงะด้วยความตกใจเป็นรอบที่สอง…ก็ไม่ให้ตกใจได้ยังไง…พี่เต้มันยืนกอดอกพิงกำแพงข้างประตูห้องผมอยู่อะดิ!...

“เชี้ย!...ตกใจหมด!”

“ขวัญอ่อนฉิบหาย”

ผมหน้าบึ้งใส่กับคำที่พี่เต้มันพ่นออกมา…คือเมื่อกี้ตกใจจริงผมไม่คิดว่าพี่มันจะมายืนอยู่หน้าห้องผม…บวกกับกลางดึกขนาดนี้…แต่เดี๋ยวนะมันรู้จักห้องผมได้ไงว่ะ…

“รู้จักห้องกูได้ไง”

ผมกอดอกถามพี่มันอย่างสงสัย…

“กูเดา”

มาดนิ่งๆกับการตอบขอไปที่…มันทำให้ผมเดาทางพี่มันไม่ถูกจริงๆอะ…

“กูเริ่มจะกลัวมึงแล้วนะพี่”

ยิ่งหลายวันเข้าคือพี่มันเริ่มเข้ามากวนตีนในฉบับที่ผมยากที่จะอ่านได้…มันไม่เหมือนตอนแรกที่ผมเจอ…หรือพี่มันจะแกล้งเข้ามาทำดีแล้วลวงผมไปฆ่าหมกป่าว่ะ!...คิดได้แบบนั้นผมก็รีบถอยหลังจะปิดประตูเข้าไปในห้อง…แต่ความไวผมช้ากว่าคนตรงหน้าอยู่เยอะ…แรงพี่มันเยอะฉิบหาย…

“ปล่อย!...กูจะนอนแล้ว!”

ไม่กงไม่กินมันแล้วครับ…ผมรู้สึกตัวเองไม่ปลอดภัย…

“ไหนมึงบอกหิว”

“ตอนนี้กูไม่หิวแล้ว!”

ทั้งผมทั้งไอ้พี่เต้ต่างฝ่ายต่างก็ผลักประตูห้องผม…ผมก็จะปิดส่วนไอ้พี่เต้ก็จะเปิด…ยื้อกันอยู่นานจนแรงผมหมดเลยทำให้พี่มันเปิดง้างออกมาได้…ผมยืนเท้าเอวมองพี่มันอย่างหาเรื่อง…คือจุดประสงค์ของพี่มันคืออะไรว่ะ…ไอ้เหี้ยเมื่อกี้เล่นดึงประตูกับพี่เต้ทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้!...

“ไป…กูหิว”

ผมยืนจ้องไอ้คนตรงหน้าผมได้สักพัก…อยู่ๆพี่มันก็พูดขึ้นลอยๆแบบนี้ผมที่งงกับการกระทำพี่มันก็ยิ่งงงหนักกว่าเดิมดิ…คืออยู่ๆมึงจะมาชวนกูแดกข้าวแบบนี้อะนะ…

“มึงว่าไงนะ”

“กูหิว”

“แล้วยังไงว่ะ”

“ไม่ไง…ไป”

คือมันเมาอะไรมาป่าวว่ะ…หรือดูดท่อมมาแล้วสมองล่องลอยไปกับอากาศ…คือผมไม่เข้าใจไงคนที่มันไม่ชอบหน้ากันอยู่ๆจะมาชวนกันกินข้าวเนี่ยนะ…แถมตอนเที่ยงคืนด้วยอะนะ…

“มึงบ้าป่ะเนี้ยพี่…มาชวนกูกินข้าว”

“…”

“กูไม่ไปอ่ะ”

“…”

“มึงหิวมึงก็ออกไปแดกเองดิ”

ผมยืนบอกกับพี่เต้มันไปแล้วเตรียมตัวหันหลังจะเดินเข้าห้องอีกรอบ…แต่ประโยคที่ออกมาจากปากพี่มันทำให้ผมจำใจต้องหันกลับมาอีกรอบจนได้…

“ไม่ไปก็ได้”

“…”

“แต่ชั่วโมงกิจกรรมมึง”

“…”

“กูไม่ทำให้”

อะไรนะ…ชั่วโมงกิจกรรมตั้งแต่วันแรกพี่มันยังไม่แก้ไขให้ผมอีกหรอว่ะ…

“มึงยังไม่ทำให้กูอีกออพี่!”

“…”

“จนจะเข้าสอบกลางภาค”

“…”

“มึงยังไม่ทำ?”

“อือ”

หลังได้คำตอบผมถึงกับไปต่อไม่ถูก…ได้แต่ยืนจองหน้าพี่มันอยู่อย่างนั้น…คือมึงจะแกล้งอะไรกูไปถึงไหนว่ะ…แล้วเสือกแกล้งเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วยนะ…ผมยืนตัดสินใจว่าจะไปดีไหม…จนหาข้อสรุปกับตัวเองได้ว่าต้องไป…ตัดสินใจได้แล้วผมก็หันหลังมาช็อคประตูห้องก่อนที่จะเดินตรงไปที่ลิฟต์ไม่แม้จะสนใจว่าพี่มันเดินตามมารึเปล่า…เอาว่ะ…ยังไงผมก็หิวด้วย…ถือสะว่าไปหาอะไรกินก็แล้วกัน…

ผมยืนรอหน้าลิฟต์ไม่นานก็มา…ทั้งผมทั้งไอ้พี่เต้ก็ยืนคนละมุมของลิฟต์…ต่างคนต่างเงียบจนลิฟต์เลื่อนลงมาจนถึงชั้นหนึ่ง…พอถึงชั้นแรกผมก็เดินออกตรงไปที่ลานจอดรถทันที…และเตรียมตัวที่จะปลดล็อกรถยนต์ตัวเอง…เสียงเข้มของไอ้คนหน้านิ่งก็ดังตัดหน้าผมก่อน…

“ไปขึ้นรถกู”

“ห้ะ?”

คือรถยนตร์ผมก็มีจะไปนั่งรถมันทำไม…ไอ้พี่เต้แม่งก็ยืนกอดอกมองผมกลางลานจอดรถอยู่แบบนั้น…ไม่เอาอะผมไม่ไปหรอก…

“ไปขึ้นรถกู”

“ไม่…”

“ชั่วโมงกิจกรรม”

อีกแล้วไอ้เหี้ย!...กว่าจะได้กินข้าวผมจะเป็นประสาทก่อนได้กินป่ะถามจริง…ผมชักสีหน้าไม่พอใจใส่พี่มันเผื่อจะรับรู้บ้างว่าผมรำคาญและไม่ค่อยจะโอเค…พี่เต้เห็นว่าผมยอมทำตามที่มันบอก…พี่มันก็เดินนำหน้าไปที่รถที่จอดอยู่ห่างจากผมไปสองล็อก…พอมาถึงผมถึงกับชะงัก…ก็รถที่มันจะเอาไปไม่ใช่รถยนต์…แต่เป็นบิ๊กไบค์!...คือผมไม่เคยนั่งไง…แล้วประเด็นคือถ้านั่งแบบนี้ตัวผมก็ต้องติดกับพี่มันอะดิ…มันจงใจแกล้งผมป่าวว่ะ…

“เดี๋ยวกูไปคันกูดีกว่าพี่”

“…”

“ยังไงกูก็ขับตามทันอยู่แล้ว”

ผมยืนนิ่งอยู่ข้างๆรถพี่มัน…คือพี่เต้มันเป็นผู้ชายที่สูงกว่าผมมาก…แล้วตัวพี่มันก็ใหญ่ในระดับนึงอ่ะ…ดูจากท่าที่พี่มันขึ้นคร่อมรถแล้วถ้าเป็นสาวๆคงกรี๊ด…แต่ผมไม่ไง…

“ขึ้นมา”

“ไม่”

ผมยืนยันคำเดิมว่าไม่…ยังไงเพราะก็จะไปคันของผม…จะให้นั่งชิดติดหลังพี่มันแบบนี้ผมรู้สึกแปลกๆ…

“มึงไม่ก็เรื่องของมึง”

“…”

“จะยอมทำกิจกรรมซ้ำกับรุ่นน้องปีหน้า”

“…”

“ก็แล้วแต่มึง”

จบคำพูดของพี่เต้มันพูดทิ้งท้ายดูเหมือนจะให้ผมได้มีโอกาสตัดสินใจ…แต่ไม่เลยเพราะทางเลือกของผมมันมีแค่ไปกับไปเท่านั้น…เพราะยังไงพี่มันก็ต้องรู้ว่าผมจะต้องไปอยู่แล้ว…

บรึ้นๆ! บรึ้นๆ!

เสียงท่อบิ๊กไบค์วิ่งบนถนนเวลาผมเห็นนี่ก็ว่าดังแล้วนะ…แต่ยิ่งมาเป็นที่ซ้อนท้ายแก้วหูผมแทบแตก…ผมยืนอยู่นานกว่าจะตัดสินใจขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายพี่มันในที่สุด…

“เกาะกูไว้ดีๆ”

“…”

“ตกไปกูขี้เกียจเป็นเจ้าภาพงานศพ”

พี่มันจิกกัดผมก่อนที่จะหันไปใส่หมวกกันน็อก…เดี๋ยวก่อนทำไมมันมีหมวดแล้วผมไม่มีว่ะ…มันเสียเปรียบนะเว้ยแบบนี้…ให้กูมานั่งละเสือกไม่มีอะไรมาเซฟตี้ให้ผมอีก…

“ทำไมมึงใส่หมวกคนเดียวอะพี่!”

“…”

“แล้วกูอ่ะ!”

ด้วยความที่เสียงท่อรถมันดังจนทำให้ผมเลี่ยงไม่ได้ที่จะโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อที่จะให้มีมันได้ยิน…

“ไม่มี”

ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากด่าไอ้พี่เต้แม่งก็ออกตัวขับรถออกทันที…ไอ้เหี้ยเมื่อกี้เกือบตกรถ...แต่การกระทำไวกว่าสมอง...ผมใช้มือเกาะบนบ่าพี่มันในจังหวะที่รถมันออกตัว…คือผมไม่เคยนั่งไง…ก็เลยประหม่านิดหน่อย…

ในระหว่างทางผมไม่รู้หรอกว่าพี่มันขับไปทางไหนอะไรยังไง…เพราะพี่เต้มันขับรถเร็วมาก…เร็วแบบโครตเร็ว…ขับเร็วไม่ใช่ปัญหาแต่ปัญหามันติดที่ลมมันกะแทกหน้าผมจนผมต้องก้มหมอบไปกับแผ่นหลังพี่มันเนี่ย…คือมึงไม่นึกถึงคนที่ซ้อนท้ายแบบไม่มีหมวกกันน็อกอย่างนี้ไม่ได้นะไอ้สัส!...

ความเร็วรถยังคงที่ได้มาสักพัก…ความเร็วก็ผ่อนจนรถหยุดตัวลง…ผมที่กำลังก้มหมอบก็ได้มีโอกาสลืมตามองโลกอีกครั้ง…คือตอนนี้ผมยุ่งไม่เป็นท่าเลยเอาดี…ส่วนไอ้คนขับนะหรอ…มันจะไปเหมือนผมได้ยังไง…เหอะ…

“รอแปป”

เอาอีกแล้วครับไอ้พี่มันพูดเองเออเองอีกแล้ว…มันตั้งขาพักรถไว้แล้วกระโดดเอียงข้างลงจากรถทั้งๆที่ผมนั่งอยู่ด้านท้าย…คือมึงให้กูลงก่อนก็ได้ไหมพี่…เรียนวิศวะนะแต่แก้สถานการณ์ป่วยดี…

หลังจากที่พี่มันลงจากรถก็เดินเข้าไปที่ร้าที่ขายพวกรถบิ๊กไบค์โดนเฉพาะ…ผมมองสำรวจตามก็เป็นร้านใหญ่เกือบจะเท่าร้านป๊าผมที่สาขาสาธรอ่ะ…สงสัยจะเป็นร้านของพี่มันมั้งก็เดินไปไขกุญแจสักขนาดนั้น…เพราะถ้าไม่ใช่ตำรวจก็คงมาจับพี่มันพรุ่งนี้เช้าเองแหละ…ผมนั่งรอพี่มันเข้าไปข้างในร้านแปปนึงก็เห็นไอ้พี่เต้ออกมาพร้อมกับสิ่งของที่อยู่ในมือ…แล้วเดินตรงมาหาผม…

“ใส่…จะได้ไม่ต้องบ่น”

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมคือหมวกกันน็อกทุกคน…อย่าบอกนะพี่มันแว็นมาจากอโศกมาแถวเพลินจิตเพื่อสิ่งนี้…คือผมอึ้งเลยอ่ะ…นี่ไงพี่มันแม่งแปลกไปจนผมเริ่มกลัว…

“อะ…เอ่อ…”

ไปไม่ถูกเลยผม…ผมเอื้อมมือไปรับสิ่งนั้นมาแล้วมองสลับกับหน้าพี่มันไป…คือแค่ออกมากินข้าวในแบบที่ผมโดนพี่มันขู่…แถมยังขู่ให้มานั่งรถซ้อนท้ายอีก…แล้วในความที่แค่ผมบ่นพี่มันก็แวะมาเอาหมวกให้ถึงที่ร้านพี่มันเอง…ยอมรับเลยว่าผมงงว่ะ…

.

.

.

.

.

.

.

.

TBC.

อยากให้ลงถี่เม้นเยอะๆนะคับ🤪

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น