Hanata.ashi

1 คอมเม้นท์ ร้อยกำลังใจ 1 กดไลค์ ล้านคำขอบคุณ

ตอนที่ 38 ค่อย ๆ ลงมือ

ชื่อตอน : ตอนที่ 38 ค่อย ๆ ลงมือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 199

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มิ.ย. 2562 15:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 38 ค่อย ๆ ลงมือ
แบบอักษร

ตอนที่ 38

................... 2 อาทิตย์ต่อมา..................... 

"นายครับ!!" เสียงของผู้มาเยือนเรียกเจ้านายอย่างร้อนรน โดยที่เปิดประตูเข้ามาไม่มีการเคาะก่อนล่วงหน้า นั่นคงจะเป็นเรื่องด่วน จริงๆ 

"โรงงานผลิตเสื้อผ้าเราที่ชิบะระเบิดครับ" เลขาหนุ่มเอ่ยแจ้งริวตามที่ได้รับรายงาน  

"มันเกิดอะไรขึ้น!!! ทำไมถึงระเบิด แล้วพนักงานในนั้นมีใครเป็นอะไรไหม" ริวเอ่ยถามอย่างตกใจ เพราะพนักงานที่โรงงานนั้นมีนับพันคน 

"โชคดีที่เป็นตอนกลางคืนครับ ห้องที่เกิดเหตุเป็นห้องย้อมผ้าครับ ช่วงนั้นไม่มีคน เพราะห้องนี้ใช้งานไปช่วงเช้าเสร็จแล้ว"  

"แล้วระเบิดได้ไง"  

"จากที่ตรวจสอบ หัวหน้าฝ่ายควบคุมบอกว่า ปกติห้องนี้อุณหภูมิความร้อนที่ใช้ควบคุมเครื่องย้อมสี จะตั้งไว้ที่มาตรฐานครับ แต่ตอนที่ตรวจสอบมันถูกปรับไปที่ร้อนสุดจนทำให้เกิดแรงดันอากาศที่หนาแน่นจนเกิดระเบิดครับ" 

"แล้วความเสียหายหละ"  

"มีแค่ห้องย้อมผ้ากับห้องอบแห้งครับ" 

knock knock!! 

"นายครับ มีจดหมายปิดผนึกไม่จ่าหน้าส่งมาถึงนายครับ" 

"ใครส่งมา" 

"ไม่ทราบครับคนส่งบอกว่า ผมแค่ทำตามคำสั่ง" 

แล้วริวก็รับซองมาเปิดอ่าน ข้อความข้างในเขียนแค่่ว่า "นี่แค่เตือน เลิกยุ่งกับเรื่องของกูซะ" เป็นข้อความสั้น ๆ ที่ไม่ลงชื่อคนส่ง  

"ใครวะแมร่งเล่นสกปรก ไอ้ห่า ถ้าเป็นกลางวัน คนนับพันต้องตายเพราะมัน"  

"เดี๋ยวคุณไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย แล้วตรวจดูว่ามีพนักงานคนไหนบาดเจ็บไหม ผมฝากด้วย" ริวเอ่ยแจ้งกับเลขา แล้วทั้ง 2 คนที่เข้ามาก็ออกจากห้องริวไป  

Rrrrr 

"ซาอิ รู้ข่าวแล้วใ่ช่มะ มึงคิดว่าใคร" ริวต่อสายหาซาอิทันที  

"อืม ของกูก็โดนรถขนส่งสินค้าอาหารแห้ง ถูกปล้นระหว่างทางจากศูนย์กระจายใหญ่ไปสาขาย่อย แต่กูยังไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับของมึงไหม ส่วนที่คิดว่าใครตอนนี้กูยังตอบไม่ได้เพราะกูยังไม่เห็นภาพจากกล้องในรถ แล้วของมึงเช็คกล้องยัง" ซาอิถามกลับ 

"กล้องในห้องถูกทำลาย ตอนนี้กูให้เช็คตามทางเดินและจุดต่างๆ หาคนผิดสังเกตุอยู่" 

"วันนี้เข้าคลับด้วยนะ คงต้องคุยกัน" ซาอิเอ่ยบอก 

"อืม 2 ทุ่มเจอกัน" หลังจากริวตกลง ต่างก็วางสายกันไป  

knock knock  

"ริวขาาาา" มิกิเดินเข้ามาหาริวแล้วสวมกอดเอาหน้าซุกแผ่นหลังของคนรัก 

ริวรีบปรับสีหน้าแล้วหมุนตัวกลับมาสวมกอดเมีย  

"ว่าไงคะ จะอ้อนเอาอะไร"ริวเอ่ยถาม  

"เปล่าค่ะ แค่อยากกอดเลยมาหา"  

"จริงอะ อ้อยแรงนะเราเดี๋ยวนี้" 

"แล้วรักไหมคะ" 

"รักมาก ก.ไก่ล้านตัว" ว่าแล้วเขาก็จูบไปที่หน้าผากเธอเบาๆ  

"หิวข้าวแล้ววันนี้เราออกไปทานข้างนอกกันนะคะ" 

"ไปซิ ผมก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน หรือจะให้กินขนมหวานก่อนค่อยไปหาของคาวดี" เขาเอ่ยถามด้วยสายตาแพรวพราว เพราะตอนนี้หน้าอกหน้าใจของมิกิบดเบียดกับแผ่นอกกว้างๆ ของสามีอยู่ 

"ของคาวก่อนซิคะ ของหวานคืนนี้ละกันเนอะ" เหตุที่มิกิชวนริวออกไปทานอาหารข้างนอกเพราะ จู่ ๆ มิกิเกิดอยากทานอาหารจานเวียนร้านโปรดสมัยเรียนในห้างสรรพสินค้า จึงมาชวนริวไปด้วยกัน  

ที่ห้างสรรพสินค้า เมื่อริวและมิกิมาถึง แค่ก้าวเดินเข้าไปในห้าง ผู้คนที่เดินเที่ยวก็หันมามองเพราะความสวยความหล่อของทั้งคู่ที่เด่นเด้งออกมา ประกอบกับชื่อเสียงของ 2 ตระกูลยักษ์ใหญ่ที่แทบไม่มีใครไม่รู้จัก 

แต่ทั้งมิกิและริวต่างก็ไม่ได้สนใจคนที่มอง เขาและเธอรีบเดินไปยังจุดหมายในทันที  

"โคปังวะ กี่ที่คะ" เสียงพนักงานตอนรับกล่าวทักทาย 

"2 ที่ขอที่ริม" มิกิเอ่ยบอกกับพนักงาน 

"คุณลูกค้ารอสักครู่นะคะ ขอเช็คที่นั่งให้ก่อนค่ะ" แล้วพนักงานก็วอเช็คที่นั่งที่มิกิเอ่ยบอก 

"เชิญค่ะคุณลูกค้า"แล้ว พนักงานในร้านก็เดินออกมาต้อนรับและพาไปยังที่นั่งดังกล่าว  

"สวัสดีค่ะคุณไซโต้" มิกิเอ่ยพนักเชฟที่เคาน์เตอร์อาหารตรงนั้น  

"อ้าวสวัสดีครับคุณหนูมิยูกิ ไม่ได้เจอตั้งนาน แล้วนี่...เอ่อ"  

"ริวจิ เอมะ สามีมิกิเองค่ะ" มิกิเอ่ยบอกอย่างภาคภูมิใจ  

"โอ๊ะโอ สวัสดีครับคุณริวจิ" ไซโต้หันไปทักทาย  

"วันนี้มาได้ อยากทานปลาหละซิ"  

"555 ถูกต้องคร้า มิกิอยากทานมากจนต้องชวนริวมาทานเลยนะ"  

"อ้อ ถ้าไม่อยากคือไม่มา น้อยใจนะเนี่ย" ไซโต้เอ่ยแซวพร้อมกับลงมือทำเมนูที่หญิงสาวชอบ  

"อย่าน้อยใจไปเลยคร้า เดี๋ยวมิกิแอบซื้อตัวคุณไซโต้ไปทำอาหารให้ทานส่วนตัวโอเคไหม อิอิ" มิกิยังคุยหยอกเล่นกับเชฟอย่างสนุกสนาน ริวที่นั่งฟังการสนทนาของ 2 คนเมื่อเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของมิกิ ก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงจากตอนเช้าไปเยอะพอสมควร  

หลังจากที่เมนูแรกถูกเสิร์ฟออกไป และริวได้ลองชิม  

"เป็นไงครับคุณริวจิ พอใช้ได้ไหม"  

"น้ำซอสอร่อยมากครับ ชักติดใจซะแล้ว สงสัยผมต้องเปิดร้านแล้วแอบมาซื้อตัวพ่อครับที่นี่ซะละ ฮ่าๆๆๆ"  

"ไม่ดีมั้งครับ ถ้าแบบนั้นผู้จัดการร้านนี้เอาผมตายเลย"  

"ผมให้เงินเดือนเยอะกว่าที่นี่ก็ได้น๊า" 

"ไม่ดีครับไม่ดี ผมพอเพียงครับ ทำเชฟที่นี่ก็เป็นเรื่องสนุก เห็นรอยยิ้มลูกค้าแค่นี้มีความสุขแล้ว เงินเดือนก็ใช้เท่าที่ได้ ส่วนใหญ่ผู้จัดการเก็บครับ" 

"อ้าวทำไมผู้จัดการเป็นคนเก็บหละคะ" มิกิถาม 

"ก็สามีที่ดีต้องให้ภรรยาถือเงิน ฮ่าๆๆๆๆ"ไซโต้เอ่ยอย่างอายๆ  

"ว้าวววววว ไปแอบจีบกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย แต่เดี๋ยวนะ สามีที่ดีต้องให้ภรรยาถือเงินหรอคะ" แล้วมิกิก็แกล้งหันมาหาริว 

"ได้ยินไหมคะ สามีที่ดีต้องให้ภรรยาถือเงิน"แล้วก็แกล้งทำสายตาปริบๆ ไปที่ริวหลังจากที่พูดขึ้นพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆ  

"หึหึ" ริวแค่หัวเราะแล้วก็ล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกระเป๋าตังค์ ส่งให้มิกิไปแล้วก็หันไปทานอาหารตรงหน้าต่อ  

มิกิที่รับกระเป๋ามาก็เปิดดู "ง่ะ ไม่เห็นมีเลย มีแต่บัตร ชริ"  

"แต่ก็ไม่จำกัดวงเงินนะคร้าบบบบบ" แล้วริวก็ดึงกระเป๋าตังค์จากมือมิกิมาแล้วหยิบบัตรแข็งสีดำส่งให้มิกิ 

"ต่อไปจะซื้ออะไรก็ใช้ใบนี้นะครับคุณภรรยา" ริวเอ่ยบอกแล้วก็ไม่สนใจมิกิอีก หันไปสั่งเมนูอาหารกับเชฟต่อหน้าตาเฉย 

............................ To be continue........................ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น