พริกไทย

ขอบคุณทุกคนที่่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ อ่านฟรีไม่ติดเหรียญแน่นอนคับ ขอแค่กดไลค์หรือคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ก็พอ แค่นี้ก็ดีใจแย้วว ^^

ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 46

ชื่อตอน : ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 46

คำค้น : ดอกไม้ของซาตาน,มินนี่,ราล์ฟ,พระเอกเลว,นางเอกน่าสงสาร,อีโรติก,ดราม่า,อ่านฟรี,ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.7k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2562 09:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ของซาตาน บทที่ 46
แบบอักษร

 

 

ราล์ฟลืมตาขึ้นมาในเช้าของอีกวัน ชายหนุ่มกวาดสายตาไปยังร่างบางนุ่มนิ่มที่ยังคงหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างสบาย ก่อนจะยกมือไล้ไปที่ใบหน้าหวานอย่างเบามือเพราะเกรงว่าเธอจะตื่น 

"ขนาดหลับอยู่นิ่งๆ ยังน่ากินเลยว่ะ เฮ้อ...ใจเย็นไอ้เสือ อดใจไว้ก่อน" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ชายหนุ่มต้องกลั้นใจเป็นอย่างมากเพื่อไม่ให้รังแกคนตัวเล็ก เพราะเมื่อคืนกว่าเขาจะปล่อยให้เธอได้นอนก็เกือบฟ้าสาง 

อีกอย่างดูท่าเธอจะยังไม่หายโกรธเขาอีกด้วย คงเป็นการดีหากให้เธอได้พักผ่อนเต็มที่ หากแม่คุณโดนกวนจนตื่น ดูท่านอกจากว่าเธอจะไม่หายโกรธแล้วยังเป็นการเพิ่มโทษเข้าไปด้วย ชายหนุ่มจึงแค่กดริมฝีปากไปบนแก้มขาวของเธอเบาๆ ก่อนจะขยับลุกออกไปจากเตียง 

. 

. 

. 

Rrrrr. Rrrrr. 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชายหนุ่มจึงรีบออกจากห้องน้ำโดยสวมเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำอย่างลวกๆ เพื่อไปรับสายก่อนที่คนบนเตียงจะตื่น เขากดรับสายพร้อมกับชำเลืองไปมองยังร่างบาง ชายหนุ่มรู้สึกโล่งใจที่เธอยังไม่ตื่น เขาจึงเดินไปหยิบบุหรี่และเดินเลี่ยงไปคุยที่ระเบียง 

"ว่าไงพอล" เขาตอบรับปลายสายก่อนจะหันไปจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างผ่อนคลาย 

"ที่คุณราล์ฟสั่งไว้ ผมจัดการเรียบร้อยแล้วนะครับ" 

"ดีมาก ไม่มีปัญหาอะไรกันใช่มั้ย" 

"ไม่มีครับ แล้วคุณราล์ฟจะให้ผมไปหาคุณกี่โมงดีครับ" 

"อืม...สักเที่ยงๆ ก็ได้" ราล์ฟครุ่นคิดอยู่ครู่นึงก่อนจะตอบ 

"โอเคครับคุณราล์ฟ" พอลรับคำก่อนจะขอตัววางสาย 

"เดี๋ยว!" 

"คะ..ครับ!" 

"นายพอจะสอนฉันทำกับข้าวง่ายๆ ได้มั้ย เอาให้ฉันเข้าใจภายใน 5 นาทีนะ" ชายหนุ่มพูดรัวเร็ว 

"อะไรนะครับ" พอลถามย้ำอีกครั้งด้วยความแปลกใจ 

"ถ้าให้ฉันพูดอีกทีฉันจะตัดเงินนาย!" 

"ได้ยินชัดแจ๋วเลยครับ!!" 

"เออ!...แล้วสรุปว่าไง?" 

"งั้นก็...เอาเป็นสปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศดีมั้ยครับ" 

"ฉันบอกว่าของ่ายๆ" ชายหนุ่มเริ่มออกอาการหงุดหงิดเมื่อคิดถึงภาพตอนกำลังวุ่นวายอยู่ในครัว เนื่องจากเขาไม่เคยทำอาหารกินเองเลยสักครั้ง 

"ฟังก่อนสิครับอย่างเพิ่งโมโห ผมกำลังจะบอกว่าในครัวจะมีซอสพาสต้าสำเร็จรูปอยู่แล้ว คุณราล์ฟแค่เปิดกระป๋องแล้วเอาออกมาอุ่นก็ใช้ได้แล้วครับ ส่วนเส้นก็เหมือนกัน ใส่หม้อต้มได้เลย ง่ายๆ ครับ รับรองไม่ถึง 30 นาทีก็เสร็จแล้ว" 

พอลร่ายยาวเมื่อเห็นเจ้านายของเขาเริ่มหัวเสีย เพราะบ้านริมทะเลสาบหลังนั้นอยู่ค่อนข้างไกลจากตัวเมืองพอสมควร ส่วนมากคุณท่านทั้งสองจะเป็นฝ่ายไปพักผ่อนกันซะมากกว่าเวลากลับมาจากญี่ปุ่น เนื่องจากท่านไม่ชอบความวุ่นวายในตัวเมือง 

จึงไม่แปลกที่เจ้านายหนุ่มจะต้องทำอาหารรับประทานเอง ถึงแม้ว่าเมื่อวานตัวเขาจะจัดแจงซื้ออาหารสดและเครื่องดื่มมาตุนไว้ในตู้เย็นตามคำสั่งแล้วก็ตาม แต่ดูเหมือนว่าเจ้านายของเขาจะไม่สันทัดเรื่องเข้าครัวเสียเลย 

โชคยังดีที่เขาพอจำได้ว่าเห็นอาหารสำเร็จรูปอยู่ ไม่งั้นเขาคงยอมโดนตัดเงินเดือนจริงๆ เพราะคงจะสอนให้ราล์ฟทำอาหารไม่สำเร็จอย่างแน่นอน 

"โอเคๆๆ งั้นแค่นี้แหละ" ราล์ฟวางสายก่อนจะทบทวนคำพูดของผู้ช่วยเรื่องทำกับข้าว 

"สรุปต้องอุ่นซอสหรือต้มเส้นก่อนวะ แล้วต้มเส้นนี่กี่นาที? โว้ยยยย!!! ทำไมมันยากเย็นจังวะเนี่ย!!!" เขาสบถก่อนจะยกมือเกาหัวอย่างจนปัญญา เขายอมนั่งประชุม 5 ชั่วโมงยังดีกว่ามาทำอาหารแค่ 30 นาทีซะอีก 

. 

. 

. 

โครม! เคร้ง! 

​เสียงดังโครมครามทำให้คนตัวเล็กที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียงต้องลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เธอขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ก่อนจะมองไปรอบๆ ห้องเพื่อตั้งสติ เมื่อเห็นว่าคนตัวโตไม่ได้อยู่ในห้องเธอจึงลุกออกจากเตียงเพื่อออกไปดูว่าด้านนอกเกิดอะไรขึ้น 

"God damn it!....โอ๊ย ร้อน!!....เวรเอ๊ย!.....Shit!!" เสียงสบถดังมาจากห้องครัว เธอจึงก้าวขาไปยังต้นทางของเสียงก่อนจะผงะเมื่อเห็นภาพตรงหน้า สภาพห้องครัวที่ตอนนี้เละเทะไม่เป็นท่า ข้าวของกระจัดกระจายอยู่บนพื้น 

ไหนจะซองพาสต้าที่แกะแล้วกับกระป๋องซอสสำเร็จรูปที่ถูกเปิดวางเกลื่อนอยู่บนเคาท์เตอร์อีก ราล์ฟไม่ได้รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าร่างบางกำลังยืนอยู่ข้างหลัง เขามัวแต่ง่วนคนสิ่งที่อยู่ในหม้อจนมือเป็นระวิงสลับกับเอามือทึ้งหัวตัวเองเป็นระยะด้วยความหงุดหงิด 

"เกิดอะไรขึ้นคะ? แล้วทำไมครัวเละแบบนี้เนี่ย" 

"มินนี่!!" เขาหันมาหาเธออย่างตกใจ 

"ว่าไงคะ..คุณกำลังทำอะไรอยู่?" เธอถามซ้ำก่อนจะสำรวจไปยังคนตัวสูงที่ตอนนี้ไม่หลงเหลือสภาพของผู้บริหารโรงแรมใหญ่โตไว้เลย ทรงผมที่เคยเซ็ทเอาไว้ตอนนี้กลับยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้าและลำคอ อีกทั้งยังมีคราบซอสเลอะไปตามใบหน้าลามไปยังวงแขนแกร่ง หากไม่มีผ้ากันเปื้อนดูท่าแล้วคงจะมอมแมมทั้งตัวแน่นอน 

"เอ่อ..พี่กำลังทำกับข้าวค่ะ มินนี่หิวมั้ย รอแปปนึงนะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" 

"กลิ่นอะไรน่ะ เหม็นเหมือนอะไรไหม้เลย" เธอไม่ตอบเขาแต่กลับทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นไหม้ ชายหนุ่มจึงหันกลับไปยังหน้าเตาทันทีเหมือนรู้ชะตากรรม 

"เฮ้ย!! เส้นไหม้!!!" เขารีบปิดเตาก่อนจะรีบยกหม้อที่มีเส้นสปาเก็ตตี้ที่ถูกไฟไหม้อยู่ไปวางไว้ในอ่างล้างจาน และรีบเปิดน้ำดับไฟทันที ทำให้เกิดควันโขมงเต็มห้องไปหมด 

"แค่กๆๆๆ เปิดหน้าต่างก่อน เร็วๆ เข้า" มินนี่รีบบอกคนตัวโตก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างอีกฟากหนึ่งเพื่อรีบระบายควันออกไป ก่อนที่พวกเธอจะสำลักควันตายกันซะก่อน 

 

 

******************************** 

ความอยากทำกับข้าวง้อเมีย!! ไฟไหม้ค่าาาา~~~ 555 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น