ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 40 : ลาง

คำค้น : ดีแล่น , กะเพรา , ไอ้ยักษ์เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2562 09:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 40 : ลาง
แบบอักษร

กะเพรา Talk 

ตึง! 

   ฉันก้มลงหยิบรูปถ่ายของฉันกับยายในกรอบไม้สีเหลี่ยมที่อยู่ๆ มันตกลงบนพื้นมาเอง กระจกของกรอบรูปร้าวเป็นริ้วยาวตัดผ่านหน้าอกยายของฉันพอดี ฉันมองมันอย่างใจหวิวๆ แปลกๆ และรู้สึกหน่วงๆ ในจิตใจอย่างบอกไม่ถูก ฉันไม่แน่ใจว่าการที่รูปของฉันกับยายตกลงไปแบบนี้มันเหมือนเป็นลางบอกเหตุอะไรหรือเปล่า และนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ฉันเป็นห่วงยาย ฉันวางกรอบรูปนั้นลงก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์กดโทรออกหายายทิพย์....... 

ตุ๊ดดด~ ตุ๊ดดดด~ 

   [กะเพราว่าไงลูกโทรมาแต่เช้าเลย] เสียงยายทิพย์เพื่อนของยายดังรอดจากปลายสาย ด้วยน้ำเสียงสดใส นั้นทำให้ฉันสบายใจขึ้นมานิดหน่อย 

   "ยายทิพย์จ๋า หนูขอสายยายหน่อยค่ะ" ฉันพยายามทำเสียงให้เป็นปกติไม่ให้ดูร้อนรนตอบยายทิพย์กลับไป 

   [แปปนะลูก ยายสาลี่กะเพราจะคุยด้วย....... กะเพรายายเอง มีอะไรหรือเปล่าเอ็งถึงโทรมาแต่เช้าเลย] ฉันได้ยินเสียงยายที่ฟังแล้วดูปกติก็รู้สึกโล่งอกโล่งใจ ฟู่ววว มันอาจจะเป็นแค่อุบัติเหตุก็ได้ที่กรอบรูปถ่ายฉันกับยายถึงตกลงมา ยายก็ยังดูปกติดีอยู่ไม่ได้เป็นอะไร ฉันคงแค่คิดมากไปเท่านั้นเอง 

    "หนูแค่รู้สึกเป็นห่วงยายขึ้นมาเฉยๆ นะจ่ะเลยโทรมาหาแต่เช้า แล้วยายกินข้าวหรือยังจ้ะ" ฉันถามยายออกไป พลางกั้นน้ำตาที่มันเอ่อล้นจนขอบตาฉันร้อนผ่าวไปด้วย ไม่รู้ทำไมเหมือนกันถึงยายจะยังดูปกติดีทุกอย่าง แต่ลึกๆ ในจิตใจของฉันกลับรู้สึกหน่วงๆ อยู่ดี มันรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนฉันกำลังจะสูญเสียอะไรบางอย่างไป ความรู้สึกของฉันมันบอกแบบนั้น 

    [กินแล้ว เอ็งละกินหรือยัง] ยายถามฉันกลับ 

   "กำลังจะไปกินจ่ะยาย" ฉันตอบยายกลับไป ฉันคิดถึงยายเหลือเกิน ฉันอยากกอดยาย ฉันอยากนอนกอดยาย อยากอยู่กับยายเหมือนที่เคยอยู่ในวันวาน      

   [รีบไปกินข้าวกินปลาเถอะ ยายรักเอ็งนะกะเพรา ดูแลตัวเองดีๆ เผื่อวันไหนไม่มียายเอ็งต้องอยู่ให้ได้นะรู้ไหม ยายคิดถึงเอ็งนะ ยายอยากให้ถึงวันเสาร์เร็วๆ เราจะได้เจอกัน] น้ำเสียงจากปลายสายของยายเศร้าลง ไม่ใช่แค่ยายที่รักและคิดถึงฉัน ฉันเองก็รักและคิดถึงยายเหมือนกัน ฉันไม่ชอบที่ยายพูดจาแบบนี้เลย เหมือนยายกำลังสั่งลาฉันยังไงไม่รู้ เหมือนยายกำลังจะทิ้งฉันไปอีกคน ถ้าไม่มียายสักคนถึงวันนั้นฉันจะอยู่ยังไง ยายคือความสุขของฉัน ความสุขที่ทำให้ฉันอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไป 

    "ฮึกๆ ยายอย่าพูดแบบนี้สิ ฮึกๆ อยากต้องอยู่กับหนูนานๆ นะยาย หนูรักยายนะจ่ะ หนูจะรีบพายายกลับมาอยู่ด้วยกันแบบเมื่อก่อนนะจ่ะยาย ยายรอหนูหน่อยนะอีกไม่นานเราก็จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว ฮือๆ" ฉันที่พยายามเก็บกั้นน้ำตามาตลอดที่คุยกับยาย จนสุดท้ายความพยายามทั้งหมดของฉันก็หมดลงฉันร้องไห้ออกมา จนยายฉันก็ร้องไห้ตาม การที่เราสองคนอยู่ด้วยกันทุกวันพอเราแยกกันอยู่ถึงปากยายจะบอกว่าไม่เป็นไรยายอยู่ได้ ถึงตอนนี้ยายจะอยู่ในที่ที่ดีแต่ลึกๆ แล้วฉันรู้ว่ายายก็อยากกลับมาอยู่กับฉันเหมือนแต่ก่อน ถึงเราจะอดมื้อกินมื้อแต่เรายังมีกันและกันอยู่เสมอ.... 

    [เอ็งนิ! ขี้แงจังเลยกะเพรา ยายจะรอเอ็งนะ รอวันที่เรากลับมาอยู่ด้วยกันอีก] ยายฉังทำเสียงดุใส่ ฉันพยายามซูดน้ำมูกเพื่อให้ตัวเองหยุดร้องไห้ แต่น้ำตามันก็ไม่หยุดไหลสักที มันกลับยิ่งไหลลงมาเรื่อยๆ 

    "รอหนูนะยาย หนูรักยายนะ" ฉันบอกรักยายอีกครั้งก่อนที่ยายจะวางสายไป ฉันเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากระโปรงของชุดแม่บ้าน พรางก้มหยิบกรอบรูปถ่ายของฉันกับยายที่มีรอยร้าวยาวและกอดมันแน่นๆ และคิดว่านี่คืออ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของยายที่ฉันรักกอดฉันอยู่ถึงแม้ความเป็นจริงสิ่งที่ฉันทำได้ในตอนนี้คือการกอดตัวฉันเองก็ตาม ฉันวางกรอบรูปลงแล้วเช็ดน้ำตาที่ไหลรินก่อนจะเดินออกไปช่วยป้ามลในครัว  

ภายในห้องครัว 

    "เกิดอะไรขึ้นหรอค่ะพี่วรรณ" ฉันที่เดินออกจากห้องนอนมาที่ครัวก็รู้สึกว่าภายในบ้านดูวุ่นวายน่าดู ฉันที่ไม่รู้เรื่องอะไรจึงถามพี่วรรณออกไปอย่างสงสัยใคร่รู้ 

    "คุณแหวนเพชรเธอมานะ แล้วทะเลาะกับคุณดีแล่นใหญ่โตเลย เธอคงโมโหเลยขับรถชนรถคุณดีแล่นจนพังยับแล้วขับรถตัวเองออกไป" ฉันฟังแล้วก็ได้แต่เงียบ ไม่รู้จะออกความเห็นยังไงดี ภายในใจก็คิดแต่ว่าการที่เขาสองคนมีปัญหาทะเลาะเบาะแว้งกัน หนึ่งในเรื่องนั้นอาจจะมีเรื่องฉันอยู่ ฉันไม่รู้ว่าหลายๆ วันที่ผ่านมาทำไมคุณดีแล้นเขาถึงกลับมาทำดีกับฉันขนาดนั้น ทั้งออดอ้อนเอาอกเอาใจฉันสารพัด ยอมฉันทุกอย่างไม่ว่าฉันจะไล่เขาเหมือนหมูเหมือนหมาก็ตาม ฉันยอมรับว่าฉันหวั่นไหว ฉันใจอ่อน ก็เพราะว่าฉันรักเขามาก แต่พอฉันนึกถึงภาพในคืนนั้นภาพที่เขาสองคนทำร้ายย้ำยีจิตใจฉันแสนสาหัส ภาพที่ผู้ชายที่เรารักกำลังมีสัมพันสวาทกับผู้หญิงคนอื่นอย่างไม่แคร์ความรู้สึกฉันสักนิด มันจะไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้ถ้าสิ่งที่เขาสองคนทำในคืนนั้นไม่มีฉันที่นอนอยู่ภายในห้องด้วย ฉันทำใจยอมรับมันไม่ได้เลย ไม่ได้จริงๆ เป็นใครจะทนไหวภาพมันบาดตาบาดใจขนาดนั้น! 

    "เป็นอะไรหรือเปล่ากะเพรา พี่เห็นเงียบๆ ไป" พี่วรรณหันมาถามฉัน เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้ตอบอะไรพี่วรรณกลับ ฉันรู้นะว่าทุกคนในบ้านรู้ว่าฉันกับคุณดีแล่นมีสัมผัสลึกซึ้งกัน แต่ในเมื่อเขาชัดเจนตั้งแต่แรกว่าฉันมาอยู่ที่นี้ในฐานะคนใช้ที่เป็นเมียเก็บของเขาด้วย ทุกคนเลยไม่กล้าเอาเรื่องฉันกับเขาไปพูดเท่าไหร่ หรือจะใช้ฉันเหมือนแม่บ้านทั่วไปก็ไม่กล้า และอาจจะเป็นโชคดีของฉันด้วยมั้งที่ฉันมีบุคลิคที่น่าเอ็นดูและน่าสงสารคนในบ้านเลยไม่ได้แอนตี้ฉันเท่าไหร่ออกจะทำดีกับฉันด้วยซ้ำ หรืออาจจะเป็นเพราะบางครั้งคุณดีแล่นก็ทำเหมือนว่าฉันสำคัญและอาจจะยกฉันจากเมียเก็บมาเป็นเมียแต่งก็ได้ แต่สุดท้ายเขาก็มีคนที่เหมาะสมและคู่ควรกับเขามากกว่าฉันทุกอย่างอย่างคุณแหวนเพชรอยู่ข้างกายอยู่ดี...... 

    "ปละ...เปล่าค่ะ มีอะไรให้หนูช่วยไหมค่ะ" ฉันส่ายหน้าปฏิเสธพี่วรรณไป ก่อนจะถามพี่วรรณเรื่องงานในครัวแทน 

    "ไม่มีจ่ะ กะเพราไม่ต้องไปทานข้าวกับคุณดีแล่นหรอ" พี่วรรณถามฉันพลางทำหน้าสงสัย 

     "ไม่ค่ะ เขากำลังทะเลาะกับคุณแหวนเพชรอยู่ คงทานอะไรไม่ลง แล้วเขาอาจกำลังอารมณ์เสียอยู่หนูไม่อยากเดือดร้อนไปมากกว่านี้ค่ะ" ฉันบอกพี่วรรณตามความจริง บางทีถ้าฉันเขาไปตอนนี้ฉันอาจจะโดนเขาด่าท้อหรือทำร้ายแบบที่ผ่านๆ มาก็ได้ และถึงฉันจะไปกินข้าวร่วมโต๊ะกับเขาหรือไม่ไปกินเขาก็ไม่ได้มาสนใจฉันอยู่ดี แค่คิดขอบตาฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมา อาการตัดพ้อน้อยใจมันพาฉันเจ็บปวด ยิ่งคิดยิ่งทรมานหัวใจ ฉันไม่น่าไปหลงรักคนที่ไม่มีวันรักฉันอย่างเขาเลย...... 

    "โถ่กะเพราเอ่ย" พี่วรรณลูบผมฉันเบาๆ อย่างปลอบโยน ฉันเงยหน้ามองสบตาพี่วรรณและส่งยิ้มบางๆ ไปให้เพื่อบอกกับพี่วรรณว่าฉันไม่เป็นอะไร พี่วรรณเองก็เช่นกันเขาได้แต่ลูบผมฉันพรางส่งยิ้มบางๆ กลับมาอย่างให้กำลังใจฉัน 

    แล้วในช่วงเช้าฉันก็ไม่ได้เจอคุณดีแล่นเลย เหมือนเขายุ่งวุ่นวายอยู่กับการเคมประกันรถยนต์ของเขาอยู่ก่อนที่เขาจะรีบร้อนออกจากบ้านไป ฉันไม่แน่ใจว่าที่เขารีบร้อนขนาดนั้นเป็นเพราะกลัวไปทำงานสายหรือแค่ต้องการไปตามง้อคุณแหวนเพชรกันแน่ แล้วแบบนี้เขาจะมาตามง้อฉันอยู่ทำไมหรือแค่เพราะสัญญาของฉันกับเขายังไม่ทันหมด เขาเลยต้องแกล้งมาทำดีให้ฉันกลับไปทำหน้าที่ทาสของเขาก็แค่นั้น ใช่ไหม! อยู่ๆ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมา ฉันไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมฉันถึงต้องทนอยู่แบบนี้ อยู่กับคนที่เขาไม่เคยรักและทำให้ฉันเสียใจตลอด....... 

 

ติ๊ดๆ (เสียงโทรศัพท์มือถือ) 

++ ยายทิพย์ ++ 

    ฉันมองโทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียงร้องดังระงม ที่หน้าจอโชว์เบอร์พร้อมชื่อของยายทิพย์ ฉันรีบกดรับสายในทันที เพราะฉันกลัวว่าอาจจะมีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า 

     "ค่ะยายทิพย์" ฉันกรอกเสียงลงไป 

     [กะเพรา! ฮึกๆ ยาย.... ฮึกๆ ยายหนูกะเพรา ฮือๆ] ยายทิพย์กรอกเสียงกลับมาจากปลายสาย พรางร้องไห้สะอึกสะอื้น จนฉันฟังไม่ได้ศัพท์รู้แต่ว่ายายฉันเป็นอะไรสักอย่าง 

     "ยายทิพย์! ยายหนูเป็นอะไรค่ะ บอกหนูหน่อย!" ฉันถามกลับไปอย่างร้อนรน พลั้นขอบตาฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างใจไม่ดี  

     [หนูกะเพรา ฮึกๆ ยายหนูกะเพรานะ หัวใจวาย ฮึกๆ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล ฮือๆ หนูรีบมาได้ไหม หมอตฤณกำลังดูอาการยายหนูอยู่ ฮึกๆ ฮือๆๆ] สิ่งที่ยายทิพย์บอกฉันทำฉันเข่าอ่อน ฉันถึงกับทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างอ่อนแรง โทรศัพท์ที่ฉันคุยอยู่หล่นลงพื้นโดยที่ฉันไม่สนใจจะเก็บมันขึ้นมาฟังต่อ ยายฉันหัวใจวาย ทั้งๆ ที่เมื่อเช้าเราเพิ่งคุยกันดีๆ อยู่เลย ฮึกๆ ยายจ๋า ฮือๆๆ ยายรอกะเพราก่อนนะจ่ะยาย ยายอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะยาย ฮือๆๆ น้ำตามากมายหลั่งไหลลงมาไม่ขาดสาย ฉันไม่รู้ว่าตอนนั้นยายทิพย์บอกอะไรฉันต่อ แต่สิ่งที่ฉันรู้ตอนนี้คือ ยายจะทิ้งฉันไปอีกคนไม่ได้ แล้วฉันจะอยู่กับใครถ้าไม่มียาย ฮึกๆ 

     "กะเพราเกิดอะไรขึ้นลูก ทำไมร้องไห้แบบนี้" ป้ามลถามขึ้นเมื่อที่เดินมาเจอฉันนั่งทรุดอยู่กับพื้นกลางห้องรับแขกและนั่งร้องไห้อย่างหนักอยู่ 

     "ฮึกๆ ฮือๆ ป้ามลขา ฮึกๆ ยายหนู ยายหนูอยู่โรงพยาบาลค่ะ ฮึกๆ" ฉันตอบป้ามลกลับไปอย่างไม่เป็นภาษา ฉันไม่รู้ว่าฉันควรทำอะไรในตอนนี้ ฉันสมองฉันตันไป ในหัวมันหนักอึง ฮึกๆ ฉันกลัว กลัวว่ายายจะจากฉันไปอีกคน ฮือๆๆ 

 

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏 

      

      

ความคิดเห็น