EYEY.

อ่านแล้วจะติดใจ แต่ถ้าซื้อหนังสือไว้จะมีติดตัว ❤️

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 [100per.]

คำค้น : ทราฟชาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 54.8k

ความคิดเห็น : 88

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2558 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 [100per.]
แบบอักษร

 

 

 

 

 

ตอนที่ 1

 

 

 

 

 

ไงจ๊ะ แหมวันนี้สวยเชียว”  

ผมมองหน้าไอ้ปอนเอือมๆทันทีที่มันเดินเข้ามาหาผมที่นั่งอยู่ใต้อาคารเรียน พร้อมหนังสือเล่มหนาปึกใหญ่ แต่ช่วงนี้ผมก็ต้องขยันมากขึ้นไปอีกเพราะอีกไม่กี่ปีก็ได้ฝึกงานแล้วยิ่งไม่มีเวลาตามจีบเสี่ย(?) เมื่อคืนผมโทรเม้ากับไอ้ปอนไม่หยุดเรื่องกลุ่มของเสี่ยเขา พวกเสี่ยเขาอยู่วิศวะปิโตเลียมปี 4 แต่ละคนมีดีกรีอดีตดาวเดือนมหาลัยทั้งนั้นถึงจะอยู่คนละคณะแต่พวกเขาก็เล่นกันเป็นกลุ่มใหญ่ และเมื่อตอนปิดเทอมไม่นานพวกเขาก็ไปเที่ยวดูไบด้วยกัน ผมละโคตรอิจฉา เสี่ยโคตรรวยโคตรเจ๋ง ยิ่งได้ฟังเรื่องราวจากไอ้ปอนแล้วผมยิ่งหลงรักเสี่ยเข้าไปใหญ่ ถึงจะแอบนอยด์เรื่องที่เขามีแฟนหลายคนก็เถอะ ...และตอนนี้ก็ดูเหมือนจะมีข่าวกับพี่พิ้งค์ไอ้ปอนอีก ประมาณเป็นคู่จิ้นกันอะไรแบบนี้ ผมกับไอ้ปอนก็เลยต้องหาทางสืบกันอีกยาวๆ...

 

กูอยากไปหาเสี่ย   ผมพูดออกมาอ้อมแอ้ม ไอ้ปอนหันมามองหน้าผมทันที ก่อนจะเบ้ปากล้อผมใหญ่

 

แหม เริ่มออกลายแล้วหรอว่ะ

 

ไหนว่ะ ลายผมพูดพร้อมยกแขนตัวเองมาดู บิดซ้ายบิดขวาก็หาไม่เจอก่อนจะเจ็บที่หัวเมื่อไอ้ปอนมันตบหัวผม!

 

เตี้ยแล้วไม่เจียม  มันเกี่ยวอะไรกับส่วนสูงกูครับ ผมไม่เถียงมันไม่งั้นคงอีกยาว สักพักพวกไอ้ฟิกกับไอ้พัดก็เดินเข้ามารวมกันเราถึงได้ขึ้นเรียน วันนี้ตอนเที่ยงผมกับไอ้ปอนกะจะไปหาอะไรทานที่คณะวิดวะซะหน่อย คึคึ เรื่องนี้มีแค่ผมกับไอ้ปอนและไอ้พัดเท่านั้นที่รู้ แต่ผมว่ามันก็ไม่แปลกอะไรเพราะไอ้ฟิกมันสนใจเรื่องคนอื่นที่ไหนล่ะ!

ถึงเวลาเรียนเราก็ตั้งใจกันทุกคน ยิ่งเรียนหมอยิ่งต้องหนักทุกอณูรูขุมขน(?) ไม่นานก็เลิกคลาสภาคเช้าผมกับไอ้ปอนรีบชิ่งทันที ไอ้พัดตะโกนเรียกก็ไม่ทันผมกับไอ้ปอนวิ่งจูงมือกันพร้อมหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นตรงนั้นแบบไม่อายใคร มองๆไปเหมือนไอ้ปอนจูงมือเด็กประถมมาเดินเล่นเลยครับ 

จนกระทั่งเรามาถึงโรงอาหารของคณะเสี่ยน้อยเขา เราทำเนียนเหมือนไม่ได้วิ่งมาก่อนจะเดินเข้าโรงอาหารช้าๆ

 

พรึ่บ!

 

เดี๋ยว!! ที่นี่เขาใส่ช็อปกันไม่ใช่หรอ!!!! ผมกับไอ้ปอนยืนเป็นเป้าสายตาทันทีที่เดินเข้ามา เพราะในนี้มีพวกผมสองคนเท่านั้นที่เสื้อสีขาว ผมหันไปมองไอ้ปอนมันเองก็หน้าแดงอายไปถึงหูเลยครับ

 

เฮอๆ กลับมั้ยว่ะ

 

คิดเหมือนกันเลย.......   ผมพูดตอบมันเบาๆก่อนจะหันหลังกลับทันทีอย่างเร่งรีบแต่คงรีบไปไม่ทันมองคนที่มาด้านหลังทำให้ผมชนกับเขาเต็มๆก่อนจะรู้สึกเย็นๆที่เสื้อ ...แต่ไอ้ความตื่นตกใจพร้อมรีบสุดๆทำให้สมองผมมันพิการไปชั่วขณะกับคำพูดที่เล่นเอาผมไม่กล้ามาที่นี่อีก

 

ผลั่ก!!!

 

อ้ากกกกก ร้อนนน!!!!”

 

นั่นมันน้ำเย็น!!!!” ผมสะดุ้งทันทีที่เสียงเข้มตะคอกกลับมา ก่อนจะก้มมองเสื้อนักศึกษาที่เปียกลู่ไปตามตัว ดีที่ใส่เสื้อกล้ามข้างใน ผมเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้าพร้อมกับยิ้มแห้งๆออกมา ก่อนที่เราทั้งสองคนจะชะงักกันไปนิด

 

มึง!!!!/มึง!!!!”

 

ผมชี้หน้าไอ้คนที่เกือบขับรถเหยียบผมเมื่อวาน ถึงจะจำได้ลางๆแต่เป็นมันไม่ผิดแน่ๆ มันเองก็มองผมแบบเดียวกัน แค่คิดถึงเหตุการณ์ต่างๆนาๆของเมื่อวานผมก็โมโหขึ้นมาทันที

 

มึงยังไม่ขอโทษกูเลยนะครับ   ผมพูดออกมาก่อนจะทำท่ากร่างสุดพลัง คือไม่ใช่ไงเมื่อวานผมเกือบหัวใจวายตายเพราะไอ้หล่อตรงหน้านี้ มันใส่ช็อปก็แสดงว่าเรียนที่นี่ โลกก็กลมจริงๆ ไอ้ปอนได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจแต่ผมไม่สนมัน ไอ้หล่อตรงหน้ามันยิ้มมาให้ผมกวนๆ

มึงผิดเองที่ไปนั่งอยู่กลางถนนแบบนั้น มันพูดบอกพร้อมขยับเข้ามาใกล้ผมอีกนิดจนผมเองก็แอบหวั่นก็มันทั้งสูงกว่าทั้งตัวใหญ่กว่า!

มึงก็น่าจะมองถนนเหมือนกันแหละ!!”  ผมเองก็ไม่ยอมเช่นกัน ก่อนจะตะคอกกลับไปจนมันเริ่มจะหงุดหงิดไอ้ปอนถึงได้มาดึงแขนเล็กผมไว้อย่างปรามๆ

 

 

เกิดอะไรขึ้นหรอ อชิ เสียงหวานใสดังขึ้นมาจากข้างหลังก่อนที่ทั้งผมและไอ้ปอนจะอึ้งไปสิบวิ ก็กลุ่มที่เดินเข้ามาเป็นกลุ่มของเสี่ยน้อย! แล้วเสียงเมื่อกี้ก็เป็นเสียงของพี่พิ้งค์!!!  เดี๋ยวๆงั้นก็แสดงว่าไอ้เลวที่จะเหยียบผมเป็นพี่! และก็เป็นเพื่อนของเสี่ยของผมอีก!(?)

 

หึ คุยเล่นกับเด็กนิดหน่อย   ไอ้คนที่ชื่ออชิตอบกลับไปพร้อมกับมองมาทางผมกวนๆ แต่ผมไม่ได้สนใจมัน! ผมสนใจร่างสูงของคนที่ผมคิดถึงทุกเวลาหลังอาหารเช้ากลางวันเย็น ตอนนี้เสียงกรี๊ดกร๊าดของผู้หญิงคณะเขาบวกกับผู้หญิงคณะอื่นที่ทำเนียนเดินผ่านมาทางนี้เพื่อมาส่องกลุ่มเสี่ยเขาโดยเฉพาะ ผมไม่กล้ามองหน้าใครรู้แต่ว่าหน้ามันร้อนขึ้นมาดื้อๆทั้งๆที่มองหน้าเสี่ยเขาแค่แวบเดียวแต่หัวใจก็ยังเต้นแรงมากกว่าเมื่อวานอีก!

 

คุยเล่นหรอ เราว่านายแกล้งน้องเขามากกว่านะ 

 

ฉันบอกว่าคุยเล่นก็คุยเล่นสิพิ้งค์

 

นายไปกัดน้องเขาละสิ!”  ผมหันไปมองหน้าไอ้ปอนทั้งๆที่ก้มหน้าอยู่ ไอ้ปอนมันเองก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน แล้วเราจะมายืนเป็นฝุ่นตรงนี้ทำไม!

 

ไปทานข้าวได้แล้วละ หิวแล้วๆ   เสียงใสของพี่พิ้งค์พูดพร้อมกับดึงไอ้พี่อชิไปด้วย ผมเงยหน้ามองหน้ามันที่ชี้หน้าผมประมาณ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง อะไรแบบนี้ แต่ผมก็ต้องตัวแข็งทื่อทันทีที่ร่างสูงเดินผ่านหน้าผมไป ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากเจ้าตัวด้วย ผมสูดเข้าไปเต็มปอดก่อนจะยกมือทาบอกอย่างปริ่มๆ  ถึงจะดูโรคจิตแต่ผมโคตรจะมีความสุข

 

เป็นเอามากนะมึง....ไอ้ปอนพูดพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ ผมอดแปลกใจไม่ได้ปกติมันก็จะหัวเราะเสียงดังลั่นไม่ใช่รึไง แต่กูไม่สนกูมีความสุขครับ

 

ก็กูชอบเสี่ย 

ผมพูดพร้อมกับหันไปยิ้มให้มันอย่างอารมณ์ดีก่อนจะอ้าปากค้างอยู่ท่านั้นเมื่อเพื่อนในกลุ่มเสี่ยเขาอีกคนยังไม่เดินไปไหนแต่มองผมด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะรีบวิ่งตามเพื่อนไป.......

เขาคงจะไม่ได้เอาไปบอกเสี่ยหรอกใช่มั้ย.....ครับ

 

 

มึงซวยแน่อีชาม   ผมทำหน้าจะร้องไห้ใส่ไอ้ปอนที่ทำหน้าสมสาร (สงสาร+สมเพช) ใส่ผม ผมมองไปทางด้านที่กลุ่มเสี่ยน้อยเขาเดินไป อย่างทำอะไรไม่ได้

 

กูจะทำยังไงดีว่ะ!”  ผมหันไปถามมันเสียงจริงจัง ก่อนที่มันจะหัวเราะให้ผมพร้อมกับเดินออกไปจากบริเวณนี้ ขอบใจมากเลยเพื่อนรัก...

 ผมกับมันเลยได้กลับไปง้อข้าวที่คณะตัวเอง ผมเดินคอตกเข้าไปไอ้พัดมันก็หัวเราะเยาะผมทั้งๆที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร นี่ถ้ามันรู้มันต้องล้อผมแน่ๆ ทางที่ดีส่งซิกให้ไอ้ปอนดีกว่า ผมจ้องไอ้ปอนที่ตอนนี้เรานั่งตรงข้ามกันส่วนข้างๆผมก็ไอ้ฟิก ไอ้พัดมันนั่งข้างไอ้ปอนมันเองก็มองมาทางผมที่มองไอ้ปอนอยู่ จนผมเริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดีเมื่อไอ้ปอนมันสะบัดผมยาวๆของตัวเองไปด้านหลังพร้อมเชิดหน้าสวยๆของมันใส่ผม

 

พัดเพื่อนรัก ....คืนนี้เจอกันที่เดิมนะ มีเรื่องจะเม้าอ่า~”


หรอ โอเค~”   ผมแทบจะทรุดลงไปตรงนั้นเมื่อไอ้ที่เดิมของพวกมันก็คือผับ! สถานที่ที่ผมไม่เคยย่างกรายเข้าไปใกล้ มันมองแบบผู้เหนือกว่ามาก ผมไม่อยากให้ใครรู้จริงๆยิ่งไอ้พัดแล้วด้วย มันน่าอายจะตายไปที่ไปทำกิริยาแบบนั้น แต่อะไรก็ไม่เจ็บปวดเท่าเพื่อนเสี่ยน้อยรู้ แล้วถ้าเขาเอาไปบอกเสี่ยน้อยผมจะอยู่ยังไง

 

ปอนเพื่อนอยากกินอะไรก็บอกนะ  ผมพูดบอกมันพร้อมกับยิ้มให้อย่างเป็นมิตรสุดๆ ไอ้ปอนมันหัวเราะคิกคักใหญ่เลยก่อนจะส่ายหน้าไปมา

 

งั้น เหล้าสักกรมนะ คืนนี้   ผมมองหน้ามันอย่างเคียดแค้น มันจะเอากูไปที่นั่นให้ได้ใช่มั้ย จนไอ้พัดเริ่มสงสัยแต่ผมไม่เปิดโอกาส เรื่องนี้รู้น้อยยิ่งดี! ผมรีบดึงไอ้ปอนไปซื้อข้าวทันทีมันเองก็ไม่ได้พูดอะไรจนกระทั่งเราทานข้าวเสร็จไอ้ฟิกถึงได้ชวนขึ้นเรียน

ผมเดินขึ้นรถกลับหออย่างคนหมดอาลัยตายอยาก ไม่รู้ละผมจะร้องไห้จริงๆนะถ้าเสี่ยน้อยเขารู้ ไม่เคยรู้สึกอับอายเท่านี้มาก่อนเลยสักครั้ง วันนี้ก็ได้โหนรถเมล์เหมือนเดิม แอบระแวงไอ้เด็กช่างกลด้วย ถ้าเจอมันต้องอัดผมเละแน่ๆรอให้ผมได้เสี่ยน้อยเป็นแฟนก่อนเถอะ หึหึ แค่คิดก็อดจะทำหน้าเหยิ้มไม่ได้อ่ะครับ ผมรีบเก็บอาการทันทีที่คุณป้าที่นั่งเบาะที่ผมยืนหันเข้าหาอยู่มองมาทางผมนิ่งๆ จนกระทั่งรถมาถึงป้ายที่ผมต้องลง ผมนี่ไม่รอช้ารีบวิ่งลงทันที

ผมเดินเข้าไปในบริเวณตัวหอก่อนจะชะงักฝีเท้าเมื่อไอ้คนที่กำลังเดินออกมาจากทางลงบันไดหอผมมันคุ้นๆ ผมรีบวิ่งไปหลบด้านข้างตึกทันที ก่อนจะแอบยื่นตาออกไปมองกลุ่มมนุษย์ช่างกล โลกมันก็กลมจริงๆนะครับ ผมเจอไอ้อชิแล้วยังมาเจอไอ้ช่างกลนี่อีก ซวยจริงๆ เป็นไปได้ขอเจอแค่เสี่ยน้อยทุกวันได้มั้ยว่ะ!  ผมโล่งอกทันทีที่ไอ้ช่างกลมันขึ้นรถขับมอเตอร์ไซค์ออกไปกันหมด ผมรีบเดินออกมาจากตรงนั้นขึ้นห้องทันทีเพราะวันนี้มีนัดล้างสมองกับเพื่อนรักหักเลี่ยมโหดของผมเอง

 

ผมมาถึงผับที่พวกมันนัดตอนสี่ทุ่มกว่าๆ ก่อนจะเดินตรงไปทางประตูทางเข้าเพราะพวกมันสองตัวอยู่ด้านในกันแล้ว ไอ้ฟิกมันไม่มาหรอกครับรายนั้นจะสนใจอะไรกับเขาคิดภาพมันเป็นคุณหมอใจดียิ้มแย้มไปทั่วไม่ได้จริงๆ

 

น้อง อายุไม่ถึง 20 ห้ามเข้า   ผมมองหน้าการ์ดที่ยืนขวางทางผมไว้ทันทีที่เดินมาถึง คือกูก็แต่งตัวออกจะดูแก่อยู่นะ อีกอย่างผม 20 แล้วด้วย!!


ผม 20 แล้วครับ   ผมพูดพร้อมกับยื่นบัตรประชาชนให้พวกเขา ไอ้การ์ดแว่นดำอ้าปากค้างนิดๆก่อนจะยื่นบัตรให้ผมคืนพร้อมหลีทางให้ แต่ก่อนจะเดินพ้นผมก็ได้ยินประโยคที่เล่นผมแทบอยากจะกระโดดถีบขาคู่ใส่จริงๆ

 

กูนึกว่าเด็กประถม ห่า 

แต่ติดตรงขาไม่ถึงนี่สิ........

เพียงแค่ผมเดินพ้นทางเลี้ยวเสียงเพลงก็ดังกระหึ่มบีบอัดจนผมหายใจไม่ออก ก่อนจะพยายามมองว่าใครเป็นใครแล้วเพื่อนผมอยู่ไหน! คนแน่นจนแทบจะไม่มีที่เดิน แต่ก็อดจะตะลึงไม่ได้เพราะเขาหน้าตาดีกันทุกคน พอมองขึ้นไปข้างบนก็ต้องอึ้งอีกเพราะข้างบนมันมีอีกชั้นที่เป็นพื้นกระจกแบบมองลงมาด้านล่างก็เห็น เห็นหมดเลยอ่ะครับ!ถึงจะมืดก็เถอะ ......ผมรีบส่งไลน์หาเพื่อนทันทีมันบอกว่าอยู่มุมซ้ายสุด พอผมจะพยายามมองแต่คนก็เยอะแถมยังกระโดดเต้นซะสูงอีก(?)จนผมมองไม่เห็นถึงได้ตัดสินใจฝ่าผู้คนเข้าไป ไม่รู้ว่าไปโดนอะไรใครบ้างแต่ก็แอบรู้สึกนิดๆว่ามือไปโดนนมผู้หญิงเข้า ชุดแต่ละคนก็สวยนะครับแต่ผมว่ามันโป๊ไป

 

ไอ้ชามมมม!!! ทางนี้โว้ยยยยย!!!” 

เสียงเรียกชื่อผมดังขึ้นเบาๆผมหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาไอ้ปอนกับไอ้พัดที่จัดเต็มจัดหนักกันมากทั้งการแต่งตัวเสื้อผ้าหน้าผม ยิ่งไอ้ปอนมันกูเปรี๊ยวจี๊ดถึงใจเลยละ ไอ้พัดก็หล่อบรรเจิดจนผมนี่แสบตา ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กประถมจริงๆก็วันนี้แหละครับ......

 

เลี้ยงเลยๆ มาถึงแล้วอ่ะ  ....น้องค่ะ   ผมอดจะเบ้ปากใส่มันไม่ได้เมื่อมันพูดกับผมเสียงอย่างโฉด แค่พอหันไปเรียกบริกรก็เสียงหวานหยดเชียว ไอ้ปอนมันก็เชิดใส่ผมก่อนจะลุกยืนเต้นกับไอ้พัด ผมได้แต่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงบนโต๊ะติดพนังเลยละ ดีหน่อยที่เสียงเพลงไม่ดังเท่าไหร่ แต่คนก็เยอะจริงๆเพลงก็มันส์โคตร!

 

แดกสัสแดก   ไอ้พัดพูดพร้อมกับยื่นแก้วเหล้ามาให้ผม แต่ผมไม่รับส่ายหน้าทันทีจนมันเอาไปดื่มแทน ของแบบนี้ผมขอไม่ใกล้ดีกว่า แต่มันก็ดูไม่ได้เลวร้ายอะไรก็ดูสนุกดี ชักอยากจะไปเต้นกับเขาแล้วละครับ......

 

มึงอยู่คนเดียวได้นะ เดี๋ยวกูออกไปเต้นกับไอ้พรแปบ

 

กูชื่อพัด!!!” 

 

เออๆ ไปเถอะ”   พวกมันก็มองผมอย่างห่วงๆแต่ขามันนี่รีบวิ่งออกไปเลยครับ ผมก็ไม่ใช่เด็กแล้วแค่นี้ไม่หลงหรอกครับ ผมมองไปรอบๆก่อนจะชะงักเมื่อพนักงานเขาส่งยิ้มมาให้ ผมยิ้มพร้อมก้มหัวตอบน้อยๆ คนที่นี่เขาเป็นมิตรดีจัง ผมหันไปทางไหนก็มีแต่คนส่งยิ้มให้ตลอด

 

สวัสดีครับ  ผ มหันไปมองเสียงทุ้มของบุคคลปริศนาที่เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับแก้วเหล้าในมือสองแก้ว


สวัสดีครับ   ผมตอบยิ้มๆไป ก่อนจะชะงักเมื่อร่างสูงหน้าตาดีระดับหนึ่งส่งแก้วเหล้ามาให้ผม ผมรีบยกมือห้ามไว้ก่อนจะมองเขาอย่างรู้สึกผิด

 

เอ่อ...ขอโทษครับผมไม่ดื่ม

 

แปลกนะครับ คนที่นี่เขาก็ดื่มทั้งนั้น เพิ่งเคยมางั้นหรอ”  ผมมองหน้าเขานิ่งๆก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปมองบุคคลที่ผมโคตรจะคุ้น

 

เสี่ยน้อย!!!” 

ผมรีบลุกขึ้นพร้อมอุทานออกมาเสียงดังแต่คนที่นี่เข้าไม่ได้ยินนอกจากไอ้คนที่ถามผมเมื่อกี้แต่ผมไม่ได้สนใจรีบเดินออกมาตามกลุ่มของเสี่ยน้อยเขาที่เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับเดินไปทางบันไดขึ้นไปบนชั้นสอง กว่าจะเบียดคนมาได้กลัวจะไปเหยียบเท้าใครจริงๆ ผมรีบวิ่งขึ้นบันได้ทันที

 

มีบัตร VIP รึเปล่าครับ   ผมมองหน้าการ์ดที่โหดกว่าทางเข้าอย่างเซ็งๆ ก่อนจะหันไปมองด้านข้างบันไดก็เห็นกลุ่มเสี่ยนั่งบนชุดโซฟาสุดหรู ผมมองเสี่ยน้อยกับการ์ดสลับกันไปมาอย่างนั้น อยากเข้าไปทัก....แต่จะทักอะไรว่ะ! ไอ้ปอนก็หายหัว ฮือ ไม่มีตัวช่วย อีกอย่างวันนี้กลุ่มเฮียแกมีแต่ผู้ชายมาไม่มีพี่พิ้งค์ไอ้ปอนอีก

 

ถ้าไม่มีก็กลับลงไปข้างล่างได้แล้ว ส่วนตรงนี้มีแค่พวกระดับสูงๆเท่านั้นครับ ผมมองหน้าการ์ดอย่างหงุดหงิด แม่งถ้าแบบนี้ก็เอาแค่พวกรวยๆเข้าผับดิปล่อยให้กูเข้ามาทำไมตรวจเงินในประเป๋าแทนไม่ต้องตรวจหรอกบัตรน่ะ!

ไม่ได้ๆ ผมจะไปหงุดหงิดใส่ไม่ได้ ผมยิ้มออกมาอย่างประจบให้พวกเฮียการ์ดทันที จนพวกเขาผงะนิดนึง

 

คือผมรู้จักคนที่อยู่ข้างในน่ะครับ จะเข้าไปทักนิดหน่อยไม่ได้หรอ  พูดไม่พอต้องกระพริบตาอย่างไร้เดียวสาด้วยนะครับ

 

รู้จักคนไหน ถ้าเรียกออกมารับก็เข้าไปได้ 

 

คนนั้นอ่ะๆ เสี่ยน้อยไงรู้จักป่ะเนี่ย   ผมพูดอย่างกร่างสุดๆ จนไอ้การ์ดสองคนหันไปมองหน้ากัน ผมยกยิ้มออกมานิดๆก่อนที่การ์ดหนึ่งคนในนั้นจะเดินเข้าไปด้านในผมทำท่าจะเดินเข้าไปแต่ไอ้การ์ดอีกคนก็เข้ามายืนขวาง

 

เอ้า! ให้เข้าไปแล้วไม่ใช่หรอ

 

ยังไม่ได้บอกเลยนะครับ 

 

แต่เฮียคนเมื่อกี้ส่งสายตาบอกให้ผมตามเข้าไปนะเว้ย!”  กูแถบอกตรงนี้เลย มีแว่นตาดำขนาดนั้นผมคงรู้หรอกนะว่าสายตาที่ส่งมามันหมายความว่ายังไง

 

ยืนรอสักครู่ครับ  ผมมองมันอย่างไม่เข้าใจก่อนจะหันไปทางด้านเสี่ยน้อยที่นั่งกันอยู่ ผมไม่เห็นเพื่อนเขาคนนั้นที่เห็นผมทำตัวโรคจิตเมื่อตอนเที่ยงกับไอ้อชิ แต่ผมว่าพวกเขามาแน่นอนแต่เพื่อนคณะอื่นเข้าก็มีสาวสวยนั่งข้างๆอย่างเอ็กซ์จนผมนี่เริ่มใจไม่ดีเพราะถ้าเสี่ยเขามีบ้างผมต้องร้องไห้ออกมาตรงนั้นแน่ๆ เสี่ยน้อยคุยอะไรกับไอ้การ์ดคนนั้นไม่รู้แค่แวบนึงผมเห็นเค้ามองมาทางผมก่อนจะพยักหน้าอะไรกับการ์ดก็ไม่รู้ การ์ดคนนั้นเดินกลับมาทำให้ผมอดจะลุ้นออกมาไม่ได้

พอมันเปิดประตูกระจกออกมาก็กระซิบกับเพื่อนมันทันทีพร้อมหลีกทางให้ผมเข้าไปเป็นอันว่ากูเข้าไปได้ครับ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้เพราะว่าที่ผมบอกรู้จักกับเสี่ยน้อยผมโกหก!!! คุยก็ไม่เคยคุย! แล้วเสี่ยเขายอมให้ผมเข้ามาหาได้ไง ผมเดินเข้าไปอย่างเก้ๆกังๆเพราะคนก็มองมาทางผมบ้าง ส่วนใหญ่คนข้างบนกระเป๋าหนักจริงๆแต่ละคนนี่ดูออร่าป๋ามากครับ

กลับตอนนี้ทันมั้ย......ฮืออออ พอใกล้จะถึงโต๊ะเสี่ยน้อยเขาก็ไม่ได้มองมาทางผมหรอกแต่เขาก็คุยสนุกกับเพื่อน ไม่สิกลุ่มเขาเลยแหละไม่แม้แต่จะเห็นผมอยู่ในสายตาแต่ละคนก็มีนายแบบบ้างเจ้าของบริษัทบ้างละจนผมก้าวขาไม่ออก ใจมันแป่วขึ้นมาทันทีก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกมา พอหันหลังไปมองพวกเขาก็ยังสนุกกันอยู่ แล้วผมจะอยู่ทำไมละ ....เดินเข้าไปหาเลยสิครับ

 

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก

 

โอ้ยย ยิ่งใกล้ยิ่งหล่อผมยิ่งหลงหนักกว่าเดิม ก่อนที่ผมจะถือวิสาสะนั่งลงที่ว่างข้างๆเสี่ยน้อยทันทีแบบกระโดดเข้าไปนั่งเลยอ่ะครับ

 

พรึ่บ!!!

 

ผมส่งยิ้มให้ทุกคนอย่างน่ารักที่สุดเท่าที่เคยทำได้ ไอ้อชิมันก็อยู่จริงๆมันอ้าปากเหวอๆจนผมอยากจะถ่ายรูปไว้จริงๆ ส่วนพี่คนที่เห็นผมทำหน้าโรคจิตเขาก็มองผมนิ่งๆ ผมว่าเขาน่าจะเป็นประเภทเดียวกับไอ้ฟิกนะ แต่ก็ดีแล้ว!เพราะเสี่ยน้อยไม่รู้แน่ๆ พอผมหันไปยิ้มให้เสี่ยเขาบ้างแต่ก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อเขามองผมอย่าง งงๆ เอ่อ...อย่าทำให้อึดอัดดิ

 

สวัสดีครับ ชื่อชามครับ!”

 

ใครอยากรู้ว่ะ!!”  ไอ้อชิพูดออกมาก่อนที่เพื่อนเขาบางคนจะหันไปขำเบาๆ แต่กูไม่สนครับ

 

ผมบอกเสี่ยน้อยอ่ะพี่  ผมพูดพร้อมหันไปยิ้มให้เสี่ยน้อยเขา แต่เสี่ยเขาก็เลิกคิ้วงงๆใส่ผมอีก แล้วไอ้คนที่ให้กูเข้ามาหาได้นี่มันใครละวุ้ย!!

 

ฮ่าๆ เดี๋ยวๆน้อง อย่าบอกนะว่าจะมาจีบเพื่อนพี่อ่ะ  ไอ้พี่ A นามสมมุติพูดพร้อมกับชี้หน้าเสี่ยน้อย ผมเองก็สะอึ่กกับคำถามพวกเขาเช่นกันก่อนจะพยักหน้าเบาๆ จนพวกเขาขำกันทั้งกลุ่มยกเว้นไอ้อชิที่อึ้งแดกไปแล้ว

 

ไอ้ทราฟแม่งเด็ดว่า เดี๋ยวนี้เปลี่ยนแนวแล้วไง

 

หึ กูชอบผู้หญิง

หัวใจผมกระตุกทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นจากร่างสูงเสียงหัวเราะก็ยิ่งดังขึ้นมาอีกโดยเฉพาะไอ้อชิที่ดูจะสะใจมากกว่าเพื่อน ผมหันไปมองหน้าเสี่ยน้อยที่หัวเราะกับเพื่อนเช่นกันโดยไม่หันมามองผมสักนิด ผมกำหมัดแน่นก่อนจะพยายามฝืนยิ้มออกมา ทั้งๆที่ในใจมันร้องไห้ไปแล้ว! ถึงจะเตรียมใจมาก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บนะ

 

แต่ผมชอบเสี่ยน้อยนะครับ ทุกสายตาหันมามองผมพร้อมกับเสียงหัวเราะที่หยุดนิ่งไป ผมทำหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

 

และก็จะเอาเสี่ยน้อยมาเป็นแฟนด้วย ไม่ชอบผมเดี๋ยวผมทำให้ชอบเองก็ได้

 

 

“!!!!”

 

 

 

 

 ...........................................................................................

 

ไม่เริ่ดก็เชิ่ดใส่นะคับ(?)

 

 

 

TBC.

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น