จางบิวตี้

เรื่องนี้อัพเดตทุกวันอาทิตย์ค่ะ

ชื่อตอน : Different 2

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 23:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Different 2
แบบอักษร

Different 2 

 

ปกติวันหยุดเสาร์อาทิตย์จริงใจจะต้องไปทำงาน แต่วันนี้เขาต้องขอลาจนถึงบ่าย 3 เพื่อไปทำงานกลุ่มที่บ้านของรุ่นพี่ในกลุ่ม ซึ่งโปรเจ็คนี้มีความสำคัญมากเพราะเป็นโปรเจ็คคะแนนกลางภาค แม้ว่าจะเพิ่งเปิดเทอมมาได้ไม่นานก็ตาม แต่เพราะงานนี้ใช้เวลาทำนาน แถมยังต้องมีการพรีเซ้นด้วย อาจารย์จึงให้เวลานานเป็นพิเศษ

 

         “ไม่ได้ไปทำงานเหรอ?” จริงจังพี่ชายฝาแฝดของจริงใจทักน้องชายขึ้นเมื่อเห็นว่าจริงใจกำลังนั่งกินข้าวอยู่ ทั้งที่เวลานี้จริงใจจะต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟแล้ว

 

         “วันนี้เรามีทำงานกลุ่มน่ะ เลยลาถึงบ่าย 3” จริงใจตอบ

 

         “งานกลุ่ม? ตั้งแต่ต้นเทอมเนี่ยนะ?”

 

         “ก็นะ...วิชาเรียนรวมก็งี้แหละ”

 

         “ดีที่กูไม่ลงวิชาเดียวกับมึง”

 

         “พูดมึงกูอีกแล้ว ไม่สุภาพเลย” จริงใจยู่ปากใส่แฝดพี่ จริงจังหัวเราะออกมากับคำบ่นที่จริงใจชอบบ่นเขา

 

         “ก็ชินแล้วนี่หว่า”

 

         “ถึงชินก็ไม่ควรพูด พูดกับใจน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าพูดกับคนที่ไม่สนิท มันไม่ดีหรอกนะ” จริงใจบ่นต่อ

 

         “คร้าบแม่ รับทราบคร้าบบบบ” จริงจังว่ายิ้มๆ

 

         “จริงก็เป็นแบบนี้ตลอด เดี๋ยวจะโดนตี”

 

         “ฮ่าๆ โอเคๆ ไม่กวนละ เดี๋ยวจะออกไปทำงานแล้ว ออกไปทีหลังก็ปิดบ้านดีๆ ละ” จริงใจพยักหน้ารับก่อนจะโบกมือลาพี่ชายฝาแฝด ซึ่งจริงจังเองก็ทำงานพาร์ทไทม์เหมือนกัน เขาทั้งคู่กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่อายุ 15 ทำให้พวกเขาต้องทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียน แม้จะเหนื่อยแค่ไหน แต่พวกเขาก็ต้องสู้และผ่านมันไปให้ได้ เขาเชื่อว่าพ่อกับแม่ต้องมองดูเขากับจริงจังอยู่บนสวรรค์แน่ๆ พวกท่านจะต้องให้กำลังใจพวกเขา และเขากับจริงจังจะไม่มีทางทำให้พวกท่านต้องผิดหวัง!...เวลาผ่านไป...

 

         “แน่ใจนะว่าบ้านหลังนี้?” วีพูดขึ้นพร้อมกับมองบ้านหลังใหญ่ ไม่สิ...เรียกว่าคฤหาสน์น่าจะถูกกกว่า

 

         “นั่นสิ แน่ใจนะว่าเรามาถูก” แบร์ว่าบ้าง

 

         “แต่โลเคชั่นมันก็บอกว่าที่นี่นะ” จริงใจว่าพร้อมกับมองแผนที่ในโทรศัพท์ที่ผู้เป็นเจ้าของบ้านแชร์มาให้ อย่างที่บอกวันนี้เขามีทำงานกลุ่มที่บ้านรุ่นพี่ในกลุ่ม นั่นก็คือพี่พิช คณะวิศวกรรม เขา แบร์และวีนัดเจอกันเพื่อเดินทางมาที่นี่และพอมาถึงก็ต้องตกใจ เพราะบ้านของรุ่นพี่คนดังกล่าวใหญ่มาก อย่างกับคฤหาสน์ในละครแหนะ!

 

         “เพื่อนของคุณพิชใช่มั้ย?” เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มสามคนยืนทำท่าทางเลิ่กลั่กๆ อยู่หน้าบ้าน ลุง รปภ. จึงถามขึ้น

 

         “ใช่ครับ” จริงใจเป็นคนตอบ

 

         “เข้าไปสิ คุณพิชและเพื่อนคนอื่นรออยู่ด้านใน” ทั้งสามกล่าวขอบคุณลุง รปภ. ทันทีก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน แน่นอนว่าระหว่างที่เดินผ่านลานหน้าบ้านทั้งสามก็ต้องร้องว้าวออกมาด้วยความอึ้ง แหงแหละ...บ้านหลังใหญ่ไม่พอ ยังมีสนามหน้าบ้านกว้างๆ มีโรงจอดรถที่มีรถจอดอยู่นับสิบคัน นี่ยังไม่นับน้ำพุอันใหญ่ อลังการงานสร้างนั่นอีก นี่มันคฤหาสน์ในละครชัดๆ!

 

         “เกร็งชะมัดเลย” วีพูดขึ้นเสียงเบาๆ ให้พอได้ยินกันสามคนหลังจากที่เข้ามาในบ้านของพิชแล้ว ซึ่งหัวหน้าแม่บ้านได้พาทั้งสามมาที่ห้องรับแขก เพราะพิชและเพื่อนอีกสองคนยังอยู่ชั้นบน

 

         “นั่นสิ ไม่คิดเลยว่าบ้านพี่เขาจะใหญ่ขนาดนี้” แบร์ว่าอย่างเห็นด้วย

 

         “พ่อแม่พี่เขาจะไม่ว่าใช่มั้ย ที่เรามาทำงานกลุ่มกันที่นี่” จริงใจว่าอย่างเป็นกังวล

 

         “ถ้าพี่เขาบอกว่าทำได้ก็คงทำได้นั่นแหละ” วีว่าต่อ ก่อนที่เสียงทุ้มของผู้เป็นเจ้าของบ้านจะดังขึ้นทำให้บทสนทนาระหว่างจริงใจกับเพื่อจะจบลง

 

         “มากันแล้วเหรอ?”

 

         “ตามสบายเลยนะน้องๆ ไม่ต้องเกร็ง” เดฟว่ายิ้มๆ

 

         “มึงทำเหมือนเป็นบ้านตัวเองอะเดฟ” บลูว่าอย่างแขวะๆ

 

         “ก็แหม...บ้านเพื่อนพิชก็เหมือนบ้านเราไง”

 

         “ลองไปพูดแบบนี้กับอาพลินบ้างสิ”

 

         “เชี่ย ใครจะกล้า” คำพูดของเดฟทำให้บลูยิ้มขำออกมา ก็นะ...พวกเขารู้จักพิชมานาน และรู้จักอาของอีกฝ่ายเช่นกัน ทำให้รู้กิตติศัพท์ความเนี้ยบและความดุเป็นอย่างดี

 

         “กินอะไรกันมาหรือยัง?” พิชถามขึ้นโดยสายตาของเขามองไปยังจริงใจ

 

         “กินมาแล้วครับ” จริงใจเป็นคนตอบออกมา

 

         “เดี๋ยวจะให้หัวหน้าแม่บ้านเอาของว่างมาให้ระหว่างทำงานกลุ่มแล้วกัน” พิชว่า ก่อนที่ทั้งหกจะเริ่มคุยกันเรื่องงานกลุ่ม เพื่อตกลงหัวข้อและรายละเอียดต่างๆ เพราะเวลามีไม่เยอะ เนื่องจากจริงใจจะต้องไปทำงานต่อในตอนบ่าย

...อีกด้านหนึ่ง...พลินตื่นนอนขึ้นมาในตอนเกือบเที่ยง ซึ่งเขาเป็นแบบนี้ประจำในวันหยุด เพราะวันทำงานเขาแทบจะไม่ได้นอนเต็มอิ่มเลย ร่างสูงอาบน้ำอาบท่าลงมาจากชั้นบนของบ้านเพื่อกินข้าวเช้า (ที่เกือบเที่ยงแล้ว) โดยขณะที่เดินผ่านห้องรับแขกก็เห็นว่ามีกลุ่มคนนั่งอยู่ ซึ่งน่าจะเป็นกลุ่มเพื่อนที่มาทำงานกลุ่มอย่างที่พิชได้บอกเขาไว้ก่อนหน้านี้

 

         “ได้จัดของว่างให้แขกหรือยัง?” พลินถามหัวหน้าแม่บ้านขึ้นขณะที่กำลังกินข้าว

 

         “เรียบร้อยแล้วค่ะ” พลินพยักหน้ารับก่อนจะกินข้าวต่อพร้อมกับเช็คหุ้นในไอแพดไปด้วย ก็นะ...ถึงจะเป็นวันหยุดแต่เขาก็ไม่ได้หยุดร้อยเปอร์เซ็นหรอก จะต้องเช็คหุ้น คุยกับคู่ค้า และถ้ามีเอกสารด่วนก็ต้องเซ็น พูดง่ายๆ คือตำแหน่งของผู้บริหารไม่มีวันหยุดนี่เอง

 

         “เดี๋ยวฉันจะไปอ่านหนังสือที่สวนหลังบ้าน อย่าให้ใครไปวุ่นวาย” พลินพูดขึ้นก่อนจะเดินออกจากโต๊ะอาหารไป...ก็อย่างปกติในวันหยุด นอกจากจะทำงานในห้องทำงานที่บ้านแล้ว พลินมักจะมานั่งอ่านหนังสือที่สวนหลังบ้าน ซึ่งเป็นสวนดอกไม้ขนาดเล็ก มีต้นไม้ใหญ่อยู่สองสามต้น ซึ่งร่มรื่นพอสมควร...กลับมาทางด้านของจริงใจ...

 

         “เอ่อ...ห้องน้ำอยู่ทางไหนเหรอครับ?” จริงใจถามขึ้นขณะที่กำลังหาข้อมูลเกี่ยวกับงานกลุ่มอยู่

 

         “เดี๋ยวให้แม่บ้านพาไป” พิชตอบ

 

         “ไม่เป็นไรครับ แค่บอกทางมาก็ได้ครับ” จริงใจว่าอย่างเกรงใจ ก็นะ...แค่ไปเข้าห้องน้ำเอง ไม่เห็นต้องรบกวนแม่บ้านเลย

 

         “งั้นก็เดินตรงไป เลี้ยวซ้าย จะอยู่ขวามือ” จริงใจพยักหน้ารับก่อนจะลุกออกไปทันที

 

         “เดินตรงไป เลี้ยวซ้าย จะอยู่ขวามือ” จริงใจทวนคำขึ้นพร้อมกับเดินไปตามที่พิชบอก แต่เพราะบ้านหลังนี้ใหญ่มากทำให้จริงใจเริ่มสับสนเส้นทาง

 

         “เลี้ยวซ้าย...ต้องออกไปทางนั้นด้วยมั้ยนะ?” จริงใจพึมพำขึ้นเมื่อเห็นเหมือนมีประตูหลังบ้าน ว่าแล้วร่างเล็กก็เดินออกไปทันที เพราะคิดว่าถ้าไม่เจอค่อยเดินกลับเข้ามาก็ได้

 

         “ว้าววว สวยจัง” เสียงหวานว่าออกมาเมื่อเห็นว่าหลังบ้านมีสวนดอกไม้ขนาดย่อมด้วย

 

         “นี่มันดอก...”

 

         “นายเป็นใคร?” เสียงทุ้มที่ดังจากด้านหลังทำให้จริงใจสะดุ้งเฮือกทันที

 

         “เอ่อ...คือ...”

 

         “เพื่อนของพิช?” พลินเลิกคิ้วเป็นเชิงถามอีกครั้ง

 

         “ครับ ผมชื่อจริงใจเป็นรุ่นน้องของพี่พิช มาทำงานกลุ่มครับ” จริงใจรีบแนะนำตัวออกไปอย่างรุกรี้รุกรนทันที แหงแหละ...ก็สายตาคมที่มองมาที่เขามันดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

 

         “แล้วมาทำอะไรตรงนี้?” พลินขมวดคิ้วมุ่น ก็นะ...เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามที่สวนหลังบ้านเวลาที่เขามาอ่านหนังสือเท่าไหร่ ขนาดหลานชายของเขาเองยังรู้ข้อดี

 

         “คือ...ใจจะไปเข้าห้องน้ำครับ แต่ว่าหาไม่เจอ ก็เลยเดินออกมาจากประตูตรงนั้น” จริงใจตอบโดยที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวสูง ก็อย่างที่บอกว่าสายตาคมตรงหน้าน่ากลัวมากจริงๆ

 

         “กลับเข้าไปซะ ห้องน้ำไม่ได้อยู่แถวนี้” พลินตอบเสียงเย็น จริงใจรีบพยักหน้ารับแล้ววิ่งกลับเข้าไปในตัวบ้านทันที โดยมีสายตาที่มองตามไปจนสุดสายตา...

 

         “ทำไมไปนานจัง?” พอจริงใจกลับมาแบร์ก็ถามขึ้นทันที

 

         “หลงนิดหน่อยน่ะ” จริงใจตอบด้วยรอยยิ้มแห้งๆ โดยเขาเลือกที่จะไม่เล่าว่าเจอคนตัวสูงหน้าดุคนนั้น

 

         “บ้านไอ้พิชมันกว้าง ตอนพี่มาครั้งแรกก็หลงเหมือนกัน” เดฟว่าขำๆ

 

         “บอกแล้วว่าให้แม่บ้านพาไป” พิชหันมาพูดกับจริงใจ

 

         “ไม่เป็นไรหรอกครับ เกรงใจเปล่าๆ” จริงใจว่าก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาทำงานในส่วนของตัวเองต่อ โดยที่ในหัวของเขายังสลัดภาพคนตาดุคนนั้นไม่ออกสักที...เวลาผ่านไป...

 

         “พวกเรากลับก่อนนะครับ” จริงใจ วี แบร์บอกลารุ่นพี่ทั้งสามคนทันทีเมื่องานในวันนี้เสร็จลง ไม่สิ...จะเรียกว่าเสร็จก็ไม่ถูก แต่ต้องแยกย้ายเพราะจริงใจต้องไปทำงานต่อต่างหาก

 

         “อืม เอาไว้คราวหน้าค่อยมาทำต่อ” พิชว่า ทั้งสามพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกทันที โดยจริงใจอยากจะเสนอว่าให้เปลี่ยนสถานที่ทำงานกลุ่มดีกว่า แต่ก็กลัวว่าจะถูกถามเหตุผล ก็นะ...เหตุผลของเขาก็คือ...กลัวคนๆ นั้นยังไงล่ะ!...ตาคมมองตามแผ่นหลังบางที่เดินออกไปกับเพื่อนอีกสองคนไปจนสุดสายตา ก่อนที่มือหนาจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาอาทิตย์

 

         (“ว่าไงครับคุณพลิน”) อาทิตย์พูดขึ้น

 

         “มีเรื่องให้ทำ” พลินว่าเสียงเรียบ

 

         (“งานด่วนเหรอครับ?”)

 

         “เปล่า”

 

         (“แล้วคือ?”)

 

         “สืบเรื่องของคนๆ หนึ่งให้หน่อย”

 

         (“ด่วนมั้ยครับ?”) อาทิตย์ถาม

 

         “ไม่ด่วนแต่ขอเร็วๆ” คำตอบของพลินทำให้อาทิตย์แทบหลุดหัวเราะออกมาทันที ก็นะ...เจ้านายของเขาก็เป็นแบบนี้ตลอด ชอบพูดเหมือนไม่เผด็จการแต่ความจริงก็คือเผด็จการนั่นแหละ โดยที่อีกฝ่ายคงไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนชอบเผด็จการแค่ไหน ซึ่งอาทิตย์ที่ทำงานกับพลินมานานชินแล้วแหละ

 

         (“ได้ครับ ไม่ด่วนแต่ขอเร็วๆ นะครับ”) อาทิตย์ว่าย้ำอย่างขำๆ พลินขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะพูดต่อ

 

         “เดี๋ยวจะส่งข้อมูลไปให้ในแชท”

 

         (“รับทราบครับ”) ว่าแล้วพลินก็วางสายจากอาทิตย์ และพิมพ์ชื่อของใครอีกคนลงไปในแชทของอาทิตย์ทันที

 

         ‘ชื่อว่าจริงใจ เป็นรุ่นน้องมหาลัยเดียวกับพิช’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...

แหมมมมม สืบประวัติน้องทำไมคะคุณพลินนนนน???? คนแก่ขี้เก๊กก็จะประมาณนี้ค่ะ ทำให้เด็กกลัว 555555 อย่าลืมอ่านพร้อมกันทั้งสองเรื่องนะคะ อ่านสองเรื่องได้อรรถรสกว่าแน่นอนนนนนน

___จางบิวตี้___ 

ความคิดเห็น