BSJ.
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3 เป็นห่วง

ชื่อตอน : ตอนที่3 เป็นห่วง

คำค้น : ลิขิตรัก เป็นห่วง

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 14

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 21:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 เป็นห่วง
แบบอักษร

เช้าวันถัดมา เลขาฮงกำลังนั่งทำงานที่หน้าห้องท่านประธาน เขาเหลือบเห็นยูจองอึนเดินมาพอดีจึงทักทาย

"สวัสดีครับคุณจองอึน"

"สวัสดีค่ะคุณเลขา" เธอหันทักทายกลับ

"คุณจองอึนไม่สบายหรือเปล่าครับ หน้าดูซีดๆ นะครับ" เลขาฮงถามด้วยความเป็นห่วง

"ฉันแค่ไม่สบายนิดหน่อยนะคะ" หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้ม

"ไม่สบายแล้วทานยาหรือยังครับ" เลขาฮงถาม

"ทานแล้วค่ะไม่ต้องเป็นห่วงนะคะเดี๋ยวก็หาย...งั้นฉันไปก่อนนะคะ" หญิงสาวตอบก่อนจะเดินไป

ยูจองอึนนั่งพิงเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานด้วยสีหน้าดูเหนื่อยล้า ก่อนจะเปิดโน้ตบุ๊กและทำงานต่อ เธอทำงานอย่างเคร่งเครียดเพราะจะต้องส่งรูปแบบกาแฟตอนบ่ายโมงแล้ว

เมื่อถึงเวลาพักกลางวัน ยูจองอึนยังคง ทำงานอยู่เลขาฮงที่นั่งที่โต๊ะทำงานของตนเห็นว่ายูจองอึนยังไม่ออกมาทานข้าวสักที จึงเดินไปหาที่ห้องทำงาน เขาเคาะประตู พร้อมเรียกชื่อเธอ

"คุณจองอึนครับ"

หญิงสาวที่กำลังนั่งทํางานอย่างขะมักเขม้นได้ยินเสียงเคาะประตู จึงออกไปเปิดดูเห็นเป็นเลขาฮงจึงถามว่ามีอะไร

"อ้าว! คุณเลขา มีอะไรหรอ" หญิงสาวถามด้วยสีหน้างุนงง

"เออ คือว่าถึงเวลาพักกลางวันแล้วนะครับ คุณจองอึนไม่ไปทานข้าวกันละครับ" เลขาฮงถาม

"ยังนะคะ พอดีว่าฉันทำงานอยู่คุณเลขาไปทานก่อนเลยนะคะ" หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้ม

"งั้นก็ได้ครับ" เลขาฮงพูดก่อนจะเดินไป

ยูจองอึนปิดประตูและกลับไปทำงานต่อ อันจุนฮยอกยืนมองเธอตอนที่คุยกับเลขาฮงที่หน้าห้องของเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉย

ยูจองอึนกำลังจัดเรียงเอกสารที่เธอทำเสร็จแล้วเตรียมจะส่งให้ท่านประธาน เธอเตรียมใจที่จะต้องเจอหน้าท่านประธานอีก หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะลุกเดินออกไปส่งงานด้วยสีหน้าที่ดูซีดๆ

ยูจองอึนเคาะประตูห้องท่านประธานก่อนเปิดเข้าไป ท่านประธานที่กำลังนั่งพิงเก้าอี้มองมาทางหญิงสาวด้วยสีหน้านิ่งแฝงด้วยความดุร้าย หญิงสาวเดินเข้ามาอย่างหน้านิ่งเฉยเธอไม่รู้สึกกลัวอะไรเลย เธอวางแฟ้มงานลงบนโต๊ะแต่ไม่พูดอะไรเพราะกำลังโกรธท่านประธานอยู่ อันจุนฮยอกเอื้อมมือหยิบแฟ้มงานหญิงสาวมาดูด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"ก็ดีขึ้นนิ แต่ก็ไม่ได้ดีมาก" ท่านประธานพูดหน้านิ่งเฉย

หญิงสาวทนไม่ได้กับอาการยั่วประสาทของเขา จึงจะเดินหนีแต่ท่านประธานบอกให้หยุดก่อน เธอจึงต้องหยุดแต่ไม่ได้หันกลับมา

"ฉันยังไม่ให้ไป" ท่านประธานลุกขึ้นสีหน้าดุ

หญิงสาวไม่ยอมฟังจึงจะเดินต่อ เธอกำลังจะเปิดประตูแต่ต้องหยุดเพราะท่านประธานขู่จะไล่ออก

"ถ้าเธอไปฉันจะไล่ออก" ชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ระหว่างโต๊ะทำงานกับหญิงสาวด้วยสีหน้าเอาจริง ทำให้เธอต้องหันกลับมาด้วยสีหน้าหงุดหงิด

"นี่! ทำแบบนี้มันไม่ถูกนะ" หญิงสาวหันกลับตะวาดใส่

"ทำไมจะไม่ถูกละ ฉันเป็นท่านประธานนะ และเธอต้องฟังคำสั่งฉัน" ท่านประธานพูดเสียงดุ

"ฉันต้องฟังอะไรอีกคะท่านประธาน" หญิงสาวพูดประชดใส่

"เอางานกลับไปทำใหม่" ท่านประธานกำลังหาเรื่องยูจองอึน

"ไม่" หญิงสาวพูดเสียงแข็ง

อันจุนฮยอกเกิดโมโหจึงกระชากแขนยูจองอึนมาจนตัวเธอเข้าชนแผ่นอกตัวเอง หญิงสาวพยายามดึงแขนออกแต่สู้แรงท่านประธานไม่ได้

"เธอต้องเอางานกลับไปทำใหม่ เข้าใจไหม" ท่านประธานพูดเสียงเด็ดขาด

"ไม่..ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันเจ็บนะ" ยูจองอึนตะวาดเสียงใส่

"ไม่ปล่อย ถ้าเธอไม่เอากลับไปแก้ ฉันจะไล่เธอออก" ท่านประธานพูดด้วยสีหน้าโมโห

"นี่!" ยูจองอึนตะโคกเสียงสั่นก่อนจะสะบัดมืออกสุดแรง เธอหันหลังกลับจะออกจากห้อง แต่ท่านประธานกลับพูดขึ้นก่อน

"ฉันไล่เธอออก พรุ่งนี้เธอไม่ต้องมาทำงาน" ท่านประธานพูดด้วยสีหน้าที่เอาจริง

หญิงสาวหันกลับมาด้วยสีหน้าที่เสียใจและน้ำตาคลอ อันจุนฮยอกพูดเสร็จเขาหันหลังมือถ้าวโต๊ะทำงานคิ้วขมวดอย่างโมโห ยูจองอึนร้องไห้เสียใจอย่างผิดหวังที่จะไม่มีงานทำแล้ว น้ำตาเม็ดน้อยไหล่พรากออกจากตาเธอ หญิงสาวค่อยๆ หันหลังกลับจะออกจากห้อง เธอกำลังจะเปิดประตูแต่หมดแรงซะก่อนด้วยความที่เธอไม่ได้ทานข้าวแล้วพักผ่อนไม่เพียงพอจึงทำให้เธอหมดสติล้มลงนั่งพิงประตูอย่างแรง

อันจุนฮยอกได้ยินเสียงจากด้านหลังจึงรีบหันกลับมา เขาเห็นยูจองอึนนั่งหมดสติอยู่จึงรีบวิ่งไปช่วยด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มเข้าจับแขนเธอเตรียมจะอุ้มขึ้นแต่รู้สึกได้ว่าตัวเธอร้อนมากจนตกใจ ท่านประธานจึงแตะหน้าผากเธอดูจึงรู้ว่าเธอไม่สบาย จึงรีบอุ้มเธอมานอนที่โซฟา ท่านประธานวางมือลงบนหน้าผากหญิงสาวอย่างเบามือ

เลขาฮงที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าห้อง เห็นท่านประธานเปิดประตูออกมาจึงรีบลุกขึ้นและหันมอง

"มีอะไรหรือเปล่าครับท่านประธาน" เลขาฮงถาม

"ฉันต้องการผ้าสะอาดและก็น้ำนายช่วยหามาให้ที" ท่านประธานสั่งเลขาฮงด้วยสีหน้านิ่งแต่ซ้อนความกังวลอยู่

"ครับท่านประธาน" เลขาฮงตอบก่อนจะเดินไป

อันจุนฮยอกกลับเข้าไปในห้อง เดินไปหายูจองอึนด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ เธอ สักพักเสียงเคาะประตูได้ดังขึ้น

"ท่านประธานครับ ผ้าแล้วก็น้ำได้แล้วครับ" เสียงเลขาฮงตะโกนบอกจากด้านนอก อันจุนฮยอกจึงรีบลุกไปเปิดประตูและเอาผ้าและน้ำมา

"ท่านประธานเอาไปทำอะไรหรอครับ" เลขาฮงถามด้วยสีหน้าที่ดูสงสัย

"จองอึนไม่สบาย" ท่านประธานพูดสั้นๆ แล้วปิดประตู ปล่อยให้เลขาฮงยืนคิดต่อเองข้างนอกคนเดียว

อันจุนฮยอกรีบเข้าเช็ดตัวให้ยูจองอึน เขาเช็ดตัวให้อย่างอ่อนโยน หญิงสาวได้ขยับตัวและรู้สึกตัวขึ้น เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น ส่วนท่านประธานคอยดูอย่างเป็นห่วง เธอมองท่านประธานแต่ภาพยังคงลางๆ จึงลี่ตาจนภาพลงชัดก่อนจะมองเห็นท่านประธานอย่างชัดเจน

"จองอึน" ท่านประธานเรียกเธอด้วยสีหน้าดีใจที่รู้สึกตัวแล้ว

"สิงโตน้อยของฉัน" ยูจองอึนพึมพำต่อหน้าท่านประธาน

"อะไรนะ สิงโตเหรอ" ท่านประธานเคียงหูฟังก่อนจะจับใจความได้

ยูจองอึนได้สติจึงลุกขึ้นนั่ง เธอกุมขมับเพราะปวดหัวอยู่ ท่านประธานค่อยช่วยพยุงและมองดูด้วยความเป็นห่วง ชายหนุ่มเข้านั่งข้างหญิงสาว เขาโอบไหล่เธอด้วยความอ่อนโยนและเป็นห่วง 

"เธอเป็นยังไงบ้างเหรอ..ฉันขอโทษนะที่ทำแบบนั้นใส่เธอ" ท่านประธานขอโทษหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิด

"ฉันไม่รู้ว่าเธอไม่สบายอยู่" ท่านประธานพูดพร้อมมองหน้าหญิงสาวเพราะกำลังดูว่าเธอจะพูดอะไร

ยูจองอึนมองหน้าท่านประธานด้วยสีหน้านิ่งเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมาได้ แต่เธอรู้แล้วว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ จึงยอมหายโกรธ

"ไม่เป็นไรค่ะ แต่ฉันขอไม่แก้งานนะคะ" หญิงสาวพูดแต่แอบแผนสูง

"ก็ได้ แต่ที่จริงแล้วรูปแบบกาแฟที่เธอคิดมามันดีหมดเลยนะแต่ติดอย่างเดียวเธอมาตอนที่ฉันกำลังโมโหพอดีเลย" ท่านประธานพูดยิ้มให้หญิงสาว

"อ้าว! แล้วท่านประธานทำแบบนี้ทำไมละ" ยูจองอึนพูดอย่างงุนงง ท่านประธานไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มอย่างเดียว "โอ้ย ฉันหิวข้าวแล้วนะ" ยูจองอึนกุมท้องด้วยความหิว

"หิวข้าวหรอ... เดียวแปบหนึ่ง" ท่านประธานพูดก่อนจะลุกไปหยิบของที่โต๊ะทำงานออกมา ซึ่งมันคือข้าวกล่องที่ได้ซื้อเก็บไว้ให้ยูจองอึน

"อะไรนะคะ" หญิงสาวถามด้วยความสงสัย

"ข้าวกล่องไง ฉันซื้อไว้เผื่อเธอหิว" ท่านประธานพูดพร้อมแกะข้าวกล่องให้เธอทาน

"เหมือนฉันเคยซื้อให้ท่านประธานเลยนะคะ" หญิงสาวพูดพร้อมหัวเราะไปด้วย

ช่วงเย็นวันนี้ท่านประธานได้อาสาจะพายูจองอึนไปส่งที่ห้อง ท่านประธานขับรถไปกับเธอสีหน้าดูยิ้มแย้มกว่าเดิม

"พรุ่งนี้เธอไม่ต้องมาทำงานก็ได้นะ ฉันอนุญาตให้หยุดงานได้" ท่านประธานพูดอย่างจริงใจ

"ค่ะท่านประธาน" หญิงสาวตอบรับด้วยรอยยิ้มอย่างมีเสน่ห์

"เธออย่ายิ้มแบบนี้ให้ผู้ชายคนอื่นเห็นเด็ดขาดนะ" อันจันฮยอกสั่งห้าม

"ทำไมละคะ ท่านประธาน" ยูจองอึนถามด้วยสงสัย

"เถอะน่าอย่ายิ้มให้ผู้ชายคนอื่นเห็นก็พอ" ท่านประธานยังคงไม่ยอมบอกเหตุผล ปล่อยให้หญิงสาวต้องงงอยู่คนเดียว

อันจุนฮยอกขึ้นมาส่งหญิงสาวที่หน้าห้องเธอ หญิงสาวกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องไป แต่ท่านประธานกลับดึงแขนเธอไว้ด้วยความรู้สึกที่ยังเป็นห่วง

"อะไรหรอคะท่านประธาน" ยูจองอึนถามสีหน้างุนงง

"อ่อ อย่าลืมทานยาด้วยนะ" ท่านประธานพูดด้วยความเป็นห่วง

"ไม่ลืมหรอกค่ะท่านประธาน" หญิงสาวตอบด้วยรอยยิ้ม

"แล้วก็พรุ่งนี้ฉันจะแวะมาหาเธอ" ท่านประธานพูด

"ไม่ต้องมาก็ได้ค่ะท่านประธาน" หญิงสาวพูดด้วยความเกรงใจ

"ไม่เอาน่าฉันจะมา ตกลงนะ" ท่านประธานยังคงที่จะมาให้ได้

"ก็ได้ค่ะ" ยูจองอึนจำใจต้องยอมก่อนลงจากรถ

ยูจองอึนยืนส่งท่านประธานที่หน้าประตูที่เปิดอยู่ จนเขาได้เดินไปแล้ว เธอจึงค่อยปิดประตู

เช้าวันถัดมา ท่านประธานที่กำลังเดินเข้าบริษัท พนักงานที่เดินผ่านต่างยกมือไหว้กันหมด เขานึกขึ้นได้ว่าจะโทรศัพท์หายูจองอึน ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทร

ยูจองอึนที่กำลังจะทานข้าวเช้าอยู่บนโต๊ะอาหาร สักพักเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงได้ดังขึ้น หญิงสาวรีบลุกขึ้นไปดู เธอหยิบขึ้นมาดูเห็นชื่อท่านประธานจึงกดรับสาย พร้อมเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม

"สวัสดีค่ะท่านประธาน" หญิงสาวทักทายท่านประธานผ่านโทรศัพท์

"เธอทำอะไรอยู่" ท่านประธานยืนคุยโทรศัพท์กับหญิงสาวอยู่หน้าบริษัท

"ฉันกำลังจะทานข้าวค่ะท่านประธาน" หญิงสาวตอบ

"นี่เธอทานยาก่อนอาหารหรือยัง" ท่านประธานถามเพราะกลัวหญิงสาวจะลืม

"ฉันลืมไปเลยค่ะท่านประธาน" หญิงสาวตอบด้วยสีหน้าที่ตกใจ

"ฉันบอกเธอแล้วให้ทานยาด้วยรีบไปทำงานเดี๋ยวนี้เลยนะ" ท่านประธานพูดเสียงดุใส่เธอเพราะความเป็นห่วง

"ค่ะท่านประธานฉันจะไปกินเดี๋ยวนี้แหละ" จีบสาวพูดก่อนจะวางสาย ส่วนท่านประธานวางสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่อดห่วงไม่ได้

ยูจองอึนจึงไปหยิบยามาทานก่อนจะกลับมานั่งทานข้าวที่โต๊ะอาหารเหมือนเดิม

อันจุนฮยอกกำลังจะเดินไปที่ห้องทำงานเลขาฮงที่นั่งทำงานที่โต๊ะทำงานของเขาได้ลุกขึ้นและกล่าวทักทาย  

"สวัสดีครับท่านประธาน"

"วันนี้จองอึนไม่มานะ" ท่านประธานพูดก่อนจะเดินเข้าห้องไปและปล่อยให้เลขาฮงยืนนึกต่ออยู่คนเดียว

ช่องเย็นวันนั้นท่านประธานขับรถออกไปหายูจองอึน ชายหนุ่มขับรถมาจอดที่หน้าตึกของยูจองอึน

ยูจองอึนที่กำลังนั่งทำงานในโน้ตบุ๊กคอยู่บนเตียง ในระหว่างนั้นเสียงเคาะประตู ได้ ดังขึ้น เธอลุกขึ้นไปเปิดประตูปรากฏว่าท่านประธานมาหาเธอ

"อ้าว! ท่านประธานจะมาทำไมไม่บอกก่อนละคะ" หญิงสาวถามด้วยความตกใจ

ท่านประธานไม่พูดอะไรแต่เดินเข้าไปในห้องหญิงสาวแทน ยูจองอึนมองตามท่านประธานด้วยความงุนงงก่อนจะปิดประตูห้องและเดินกลับเข้าไป ชายหนุ่มเดินดูรอบๆ ห้องก่อนหญิงสาวเดินเข้ามา

"ท่านประธานนั่งตรงนี้ก่อนค่ะ" หญิงสาวบอกให้ท่านประธานนั่งก่อน แต่เขากลับยังไม่ไปนั่ง

"นี่เธอทำงานหรอ" ท่านประธานถามเพราะเห็นโน้ตบุ๊กของเธอวางอยู่บนเตียง

"นิดหน่อยนะคะ" หญิงสาวตอบอย่างกลัวๆ ว่าจะโดนดุ

"ทำงานได้ไงนะ เธอไม่สบายอยู่นะควรจะพักผ่อนสิไม่ใช่มานั่งทำงานอยู่อย่างนี้...แล้วนี่ยังไม่ทานข้าวเย็นใช่ไหมนะ" ท่านประธานบ่นยาวก่อนจะถามหญิงสาวต่อ

"ยังเลยค่ะ" หญิงสาวตอบ

"งั้นไปทานข้าวกัน" ชายหนุ่มชวนหญิงสาวไปทานข้าวก่อนจะเดินไป หญิงที่กำลังยืนงงอยู่จึงรีบเก็บของแล้วรีบวิ่งตามไป

อันจุนฮยอกและยูจองอึนนั่งทานข้าวที่ร้านอาหารหรู หญิงสาวมองรอบๆ ร้านที่ไม่ค่อยชอบเข้าร้านอาหารหรูสักเท่าไร ส่วนอันจุนฮยอกผู้ที่เข้าร้านอาหารหรูชินกำลังนั่งทาข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

"ทำไมต้องมาที่ร้านนี้ด้วยละคะ" หญิงสาวถามอย่างรู้สึกไม่ค่อยชินและสงสัย

"ก็ฉันชอบนิ เธอไม่ชอบหรอ" ท่านประธานละจากการทานข้าวมาดื่มน้ำก่อนจะตอบคำถามหญิงสาว

"เปล่าค่ะ แค่ไม่ค่อยชิน... ที่จริงฉันชอบร้านอาหารข้างทางมากกว่านะคะ" หญิงสาวตอบ

"เถอะน่าทานไปก่อน ไว้วันหน้าเธอก็พาฉันไปทานที่ร้านอาหารข้างทางดูสิ" ท่านประธานแอบเนียนให้หญิงสาวพาตนไปบ้าง

"เอางั้นหรอคะ.. งั้นพรุ่งนี้ฉันจะพาท่านประธานไปนะคะ" หญิงสาวถามให้แน่ชัดก่อนจะตกลงพาไป ท่านประธานยิ้มที่การพูดในแบบของเขาสำเร็จ

อันจุนฮยอกเดินมาส่งหญิงสาวที่หน้าห้องเธอ ยูจองอึนเปิดประตูเข้าห้องเธอหันกลับมาหาท่านประธานก่อนจะกล่าวขอบคุณ

"ขอบคุณนะคะท่านประธานที่เลี้ยงข้าวฉันวันนี้"

"พรุ่งนี้เธอห้ามลืมละ" ท่านประธานย้ำหญิงสาว

"ไม่หรอกน่า...อุ้ยตายแล้วฉันลืมทานยาก่อนอาหารอีกแล้วนะ" หญิงสาวตอบก่อนจะตกใจที่ลืมทานยา

"เห็นไหมฉันบอกเธอแล้วตั้งหลายครั้งว่าอย่าลืมทานยา เธอก็ลืมตลอดเลย เธอเนี่ยจริงๆ เลย" ท่านประธานพูดดุหญิงสาว

"ก็มันลืมนิค่ะ ทำยังไงดีละทีนี่ ไม่ต้องทานได้ไหมคะ" หญิงสาวพูดสีหน้ากังวลและกลัวโดนดุ

วันถัดมาในช่วงพักกลางวัน ท่านประธานและยูจองอึนนั่งทานข้าวที่ร้านอาหารของบริษัทด้วยกันสองคน ทั้งคู่ทานข้าวอย่างมีความสุขจนพนักงานคนอื่นๆ ต่างมองและจับกลุ่มเม้าท์มอยกันเพราะสงสัยว่าทั้งสองคนนั้นเป็นอะไรกัน หญิงสาวสังเกตเห็นจึงถามท่านประธานดู

"ท่านประธานพวกเขามองเราทำไมนะ" หญิงสาวถามอย่างสงสัย อันจุนฮยอกจึงหันไปดูพนักงานพวกนั้นจึงรีบก้มหน้าก้มตาทำอย่างอื่นแทน

"ช่างเขาเถอะ เขาคงจะสงสัย" ท่านประธานพูดด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์

"สงสัยอะไรหรอคะท่านประธาน" หญิงสาวยังคงไม่เข้าใจ

"เถอะน่าเดียวเธอก็รู้เอง รีบทานข้าวเถอะ" ท่านประธานไม่ยอมบอกแถมยังยิ้มแบบมีเลศนัยอีกด้วย หญิงสาวจึงทานข้าวทั้งๆ ที่ยังงงอยู่

อันจุนฮยอกและยูจองอึนเดินกลับบ้านด้วยกันในตอนเย็นหลังเลิกงาน จนเลขาฮงต้องมองตามด้วยความสงสัยเพราะทั้งคู่เหมือนจะตัวติดกันตลอด เขามองอย่างรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้อยู่ใกล้ชิดยูจองอึนแล้ว

ยูจองอึนพาท่านประธานมาทานข้าวเย็นที่ร้านอาหารข้างทานที่เธอชอบมาทานกับคิมแซแฮ อันจุนฮยอกเมื่อได้มาทานข้าวที่ร้านอาหารข้างทางเขาก็ไม่คุ้นชินทำตัวไม่ถูกจนยูจองอึนสังเกตเห็น

"ท่านประธานไม่ชินหรอคะ นั่งเฉยๆ เถอะค่ะเดียวฉันทำให้" ยูจองอึนถามอย่างรับรู้ได้ จนท่านประธานงงเพราะตนอุตส่าห์เก็บความรู้สึกนั้นไว้

"เปล่าสักหน่อย" เขายังคงเก๊กอยู่อีก จนหญิงสาวต้องหัวเราะเพราะตลกกับบุคลิกของเขา

"ขำอะไรนะ" ท่านประธานพูดเสียงดุ

สักพักพนักงานได้นำอาหารเสิร์ฟให้ทั้งคู่ ยูจองอึนจึงจัดการทำให้ชายหนุ่มทานพร้อมแอบหัวเราะเขานิดๆ หญิงสาวยื่นจานข้าวให้ท่านประธาน ชายหนุ่มแอบมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกชอบที่เธอทำให้ตนทาน

"ขอบใจนะ" อันจุนฮยอกกล่าวขอบใจแต่ยังใช้ความเก๊กมากลบเกลื่อนความเขินไว้

"ไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน" หญิงสาวตอบกลับด้วยร้อยยิ้ม ทั้งสองจึงทานข้าวด้วยความเอร็ดอร่อย

อันจุนฮยอกมาส่งยูจองอึนที่ห้องพักของเธอ หญิงสาวจึงกล่าวขอบคุณ

"ขอบคุณนะคะท่านประธาน" หญิงสาวพูดด้วยรอยยิ้ม

"พรุ่งนี้วันหยุดเธอว่างไหม" ท่านประธานถามด้วยความอยากรู้

"น่าจะว่างนะคะ ทำไมละคะ" หญิงสาวถามต่อด้วยความสงสัย

"คือว่า... ฉันอยาก ชวน เธอไปเที่ยวด้วยกันนะ" ท่านประธานชวนหญิงสาวด้วยความเขิน

"เที่ยวที่ไหนหรอคะ" ยูจองอึนถาม

"เธออยากไปไหนละ"

"อืม..." หญิงสาวนึก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}