แป้งเปียก.

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไอสูรย์ตัวร้าย #19 บทลงโทษจากอสูรน้อย (RW)

ชื่อตอน : ไอสูรย์ตัวร้าย #19 บทลงโทษจากอสูรน้อย (RW)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 82.3k

ความคิดเห็น : 120

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2559 21:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไอสูรย์ตัวร้าย #19 บทลงโทษจากอสูรน้อย (RW)
แบบอักษร

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/4866/1955066413-member.jpg

 

ไอสูรย์ตัวร้าย #19 บทลงโทษจากอสูรน้อย 

 

โอ้กอ้าก อ้วกก ก กก!!!

อื้อ

ผมงัวเงียตื่นขึ้นมาก็เพราะได้ยินเสียงอ้วกของใครบางคนแต่จะมีใครละครับในเมื่อห้องนี้มีแค่ผมกับพี่ไอสูรย์เขาอ้วกงั้นเหรอ? ผมขยี้ตามองไปรอบๆ ก่อนจะก้าวขาลงจากเตียงกว้างเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที

สิ่งแรกที่ได้เห็นคือพี่ไอสูรย์กำลังอ้วกอยู่ที่อ่างล้างหน้าด้วยความเป็นห่วงผมจึงเดินเข้าไปหาทันที

แค่ก แค่ก

“อ๊ะพี่เป็นอะไร?” ผมถามน้ำเสียงเป็นห่วงขยับเข้าไปหาเขาเรื่อยๆ พี่ไอสูรย์เงยหน้าขึ้นมามองผมดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงกร่ำเลยทีเดียวท่าทางจะอ้วกมานานแล้ว

“ยะอย่าเข้ามา โอ้กก ก ก  อ้วก ก !” พูดกับผมไม่ทันจบประโยคดีพี่ไอสูรย์ก็หันกลับไปอ้วกอีกแล้วครับผมชักจะเป็นห่วงแล้วแฮะ

ผมแค่จะลูบหลังให้พี่นะครับ” ผมไม่ยอมเชื่อที่เขาบอกแถมยังเดินเข้าไปหาพี่ไอสูรย์เรื่อยๆ

“ขอร้องอะออกไปก่อนได้ไหม อ้วก ก ก ก” พูดไปอ้วกไปแถมยังไล่ผมให้ออกมาอีกคนเขาเป็นห่วงนะเนี่ย

“แต่ว่า

“อ๋องน้อยพี่ขอร้อง

“ก็ได้ครับ” พอเจอน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายของเขาสุดท้ายผมก็ต้องยอมออกมาจากห้องน้ำ

ตอนนี้ผมนั่งรอพี่ไอสูรย์อยู่ด้านนอกขนาดผมออกมาแล้วเขายังไม่หยุดอ้วกเลยครับอะไรกันอ้วกยังกับเป็นคนท้องเองทั้งๆ ที่ผมนี่สิที่เป็นคนท้องนะ

งื้ออออออ!

เป็นห่วงนะเนี่ย? เมื่อไหร่จะเดินออกมาสายตาผมจับจ้องไปที่ประตูห้องน้ำแบบตั้งใจสุดๆ สักพักร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องน้ำผมยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืนแต่พอจะเดินเข้าไปหาเท่านั้นแหละครับ

“หยุดอยู่ตรงนั้นนั่นแหละครับ!

ชะงักไปสิอยู่ดีๆ ก็มาสั่งให้ผมหยุดเดินซะงั้นคนเป็นห่วงแทบแย่แต่ที่ไหนได้กลับใจร้ายอีกแล้ว ผมทำหน้างอแงมองเขาก่อนจะทำตามนั่งลงที่ปลายเตียงเหมือนเดิมพี่ไอสูรย์เองก็ยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำอยู่อย่างนั้น

“พี่โอเคยังให้ผมตามหมอไหม?”

“ไม่เป็นอะไรแล้วแค่อยากกินอะไรเปรี้ยวๆ พี่อยากจะบ้า!” สีหน้าเขาหนักใจมากเลยทีเดียวครับผมไม่เคยเห็นพี่ไอสูรย์ในโหมดนี้เลย

น่าขำไปนิดแต่ก็น่ารักดีครับ

“เดี๋ยวผมให้พี่เหนือออกไปซื้อให้ละกันครับ” ผมว่าก่อนจะลุกขึ้นแต่เสียงของพี่ไอสูรย์กลับดังมาซะก่อน

“เดี๋ยว!

“ครับ” ผมหันกลับมามองหน้าเค้าแบบงงๆ

“ใส่เสื้อคลุมไปด้วยพี่หวง!

"..." เขินไปสิครับจะรออะไร

ถ้าจะทำให้ผมเขินได้ขนาดนี้นะ...ผมแค่จะเดินออกไปหาพี่เหนือแล้วสั่งให้เขาออกไปซื้อผลไม้ก็เท่านั้นเองแหละ

“ครับๆ” ผมเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาใส่ก่อนจะเปิดประตูออกไปพี่ไอสูรย์ทำตัวน่ารักจนผมรู้สึกเขินแฮะไม่คิดว่าเขาจะอ่อนโยนขนาดนี้

“พี่เหนือพี่ใต้” ผมเดินลงมาด้านล่างเห็นพี่เหนือกับพี่ใต้กำลังยืนคุยอะไรกันอยู่พอดีเลยครับ

“ครับ” ทั้งคู่ขานรับพร้อมกันเชียว

“พี่เหนือออกไปซื้อผลไม้เปรี้ยวๆ ให้ผมหน่อยได้ไหม” พี่เหนือกับพี่ใต้ยิ้มแล้วมองหน้ากันท่าทางสองคนนี้จะร่วมมือกันจังเลยครับ

“แพ้ท้องเหรอครับ”

“เปล่าพี่ไอสูรย์อยากกิน”

“ว่ายังไงนะครับ!” ทั้งสองคนเปล่งเสียงถามผมขึ้นมาเหมือนว่าจะตกใจส่วนผมนะเหรอมันอดขำไม่ได้จริงๆ ครับ

“เอ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ท่าทางคุณหนูตัวน้อยของพวกพี่สองคนจะลงโทษนายน้อยซะแล้วสิ...งั้นพี่ออกไปซื้อผลไม้ก่อนละกันครับ” พี่เหนือบอกก่อนจะยิ้มและเดินออกไปผมเลยหันไปมองหน้าพี่ใต้ต่อ

“พี่ใต้ \พี่เหนือหมายความว่ายังไงครับ” ผมถามด้วยความสงสัย

“ก็หมายความว่าเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้องนะกำลังลงโทษคุณพ่อตัวร้ายอยู่นะสิครับ

“อ่างั้นพี่ไอสูรย์ก็แย่สิครับพอผมจะเข้าใกล้ก็ไม่ยอม” ผมย่นจมูกใส่พี่ใต้ทันที “พี่ใต้ไปดูเขาให้ผมหน่อยสิผมกลัวเข้าใกล้เขาแล้วจะอาการหนักผมเป็นห่วง!

“ครับ”

พูดจบพี่ใต้ก็เดินขึ้นไปข้างบนผมเลยนั่งรอพี่เหนืออยู่ด้านล่างเพื่อจะเอาผลไม้ไปให้เค้า ท่าทางอาการจะหนักถึงขั้นแพ้ท้องแทนผมเนี่ย... แต่ที่หนักกว่าก็คือลูกคงอยากแก้แค้นพ่อ

อิอิ

ก่อนหน้านี้พี่ไอสูรย์ใจร้ายไว้ซะเยอะผมนะไม่อะไรแต่ท่าทางว่าลูกจะไม่ยอมแน่ๆ เลยครับถึงขั้นไม่ยอมให้คุณพ่อตัวร้ายเข้าใกล้ผมเลยทีเดียว

“อย่าแกล้งพ่อเขาเยอะสิอิอิ เดี๋ยวก็ไม่มีคนนอนกอดหรอกครับ”

ผมยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบที่หน้าท้องของตัวเองนี่แค่สามสัปดาห์เองนะยังแสบขนาดนี้ถ้านานๆ ไปพี่ไอสูรย์ไม่คลานออกจากห้องน้ำเลยเหรอนึกแล้วยังอดขำไม่ได้เลยครับ

 

ผมนั่งรอพี่เหนืออยู่ด้านล่างเพียงไม่นานพี่แกก็กลับมาพร้อมกับมะม่วงและผลไม้ดองอีกมากมายดูท่าทางจะเปรี้ยวน่าดูแฮะ

“เดี๋ยวพี่ไปจัดการในจานให้นะครับขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะคุณแม่ต้องทานข้าวเช้านะ”

ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับขึ้นไปบนห้องตอนนี้ไม่ว่าใครจะพูดอะไรผมก็เขินไปหมดพอรู้ตัวว่าจะเป็นแม่แล้วมันแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูกแฮะ                               

แอด      

ผมเอื้อมมือไปเปิดประตูเข้าห้องเห็นว่าพี่ไอสูรย์หลับไปแล้วส่วนพี่ใต้ก็นั่งอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้เจ้าขนปุยเองก็ขึ้นไปนอนอยู่ข้างๆ พี่ไอสูรย์ด้วยผมแอบอิจฉานะเนี่ยเพราะตัวเองเข้าใกล้เขาไม่ได้ลูกลงโทษเขาผมเองก็พลอยโดนไปด้วย

“เดี๋ยวที่เหลือผมดูแลเองครับ”

หลังจากที่พี่ใต้ออกไปแล้วผมก็เข้าไปอาบน้ำทันทีเผื่อพี่ไอสูรย์ตื่นมาผมจะได้ช่วยอะไรเขาบ้าง แต่คงไม่ช่วยให้แย่ลงหรอกนะผมใช้เวลาอาบน้ำแค่ไม่นานเพราะกลัวเขาตื่นมาจะไม่เจอใคร

หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จผมก็เดินกลับมาที่เตียงก้มหน้าลงไปมองคนนอนหลับหนวดก็ยังไม่ได้โกนดูสิมัวแต่อ้วกจนหน้าซีดหมดแล้ว

“อื้อ… อ๊ะ!” พี่ไอสูรย์ร้องครางก่อนจะลืมตาขึ้นมาแต่พอเห็นหน้าผมเท่านั้นแหละครับ

อ้วกกก ก กก

เป็นไงละวิ่งไปอ้วกแทบไม่ทันผมละงงมากอยากจะเดินเข้าไปหาเขาในห้องน้ำแต่กลัวว่าจะเป็นต้นเหตุทำให้พี่ไอสูรย์อ้วกหนักกว่าเดิม

ผมนั่งรออยู่สักพักพี่ไอสูรย์ก็เดินออกมาร่างกายอ่อนปวกเปียกเชียวแทบจะเดินกลับมานั่งที่เตียงไม่ได้เลยละครับส่วนผมที่นั่งอุ้มเจ้าขนปุยอยู่ตรงโซฟาก็มีสีหน้าวิตกกังวลไม่ต่างออกไปเลย

“พี่ว่าเรามาตกลงกันหน่อยไหม?”

“เอ๋ตกลงอะไรครับ” พี่ไอสูรย์หันมามองหน้าผม

“หลังจากนี้อยู่ห่างๆ พี่หน่อยได้ไหม? ถือว่าพี่ขอร้อง

ผมอึ้งไปนิดหน่อยพอได้ยินประโยคนี้ของพี่ไอสูรย์จะให้อยู่ห่างกันงั้นเหรอทั้งๆ ที่เพิ่งได้มองหน้ากันแบบดีๆ เนี่ยนะ

“พี่รังเกียจผมหรือไง” ผมเบือนหน้าหนีเขาไม่อยากสบตาซะด้วยซ้ำเพราะกลัวว่าจะร้องไห้

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิพี่ไม่ได้รังเกียจแค่รู้สึกว่าอยู่ใกล้ๆ เรามากไปพี่แทบอ้วกจนไม่รู้จะอ้วกยังไงเฮ้อ… ป็นแบบนี้มันทรมานนะครับ”

ผมหันหน้ากลับไปมองหน้าเขามือหนาทั้งสองข้างกุมขมับของตัวเองเอาไว้สีหน้าที่เหมือนคนป่วยทำให้ผมนึกห่วงมากกว่าจะมานั่งน้อยใจ

“มันเกี่ยวกันเหรอครับ”

“ไม่รู้สิแต่เมื่อเช้าพี่ตื่นมาพอจะหอมแก้มเราเท่านั้นแหละแทบอ้วกใส่หน้าแย่ชะมัด!” บางทีผมก็เขินไปนะที่พี่พูดตรงเกินไป

“ผมว่าคงไม่เกี่ยว

“เกี่ยวเต็มๆ แค่เราเข้ามาใกล้พี่นิดเดียวก็อ้วกแทบแย่แล้วแบบนี้เวลานอนพี่ไม่ขาดใจตายหรือยังไงกัน?”

สีหน้าพี่ไอสูรย์หนักใจเข้าไปใหญ่เลยครับแล้วผมจะช่วยอะไรเขาได้บ้างเนี่ยขนาดผมเป็นคนท้องยังไม่แพ้แต่เขาไม่ใช่แพ้แทบแย่

“ทำไมต้องขาดใจตายละครับ”

“แค่เข้าใกล้ยังไม่ได้แล้วจะนอนกอดได้เหรอ? พี่ไม่ยอมหรอกนะครับแต่ขอเวลาทำใจหน่อย บางทีอาจจะหาย

พูดมาซะขนาดนี้ไม่เขินก็บ้าแล้ว

เห็นไหม? แกล้งพ่อเขาเยอะเดี๋ยวก็ไม่มีคนนอนกอดหรอกเจ้าตัวแสบแม้ตอนนี้ผมยังสัมผัสอะไรจากลูกไม่ได้ก็ตามแต่สิ่งหนึ่งที่รับรู้ได้ก็คือก้อนเนื้อเล็กๆ ที่กำลังก่อตัวอยู่ในร่างกายผมสินะ

“พี่อคติกับลูกเกินไปผมแค่เริ่มท้องได้แค่สามสัปดาห์เองนะครับ” ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาอีกครั้งไม่ว่าจะกี่ครั้งที่มองหน้ากันพี่ไอสูรย์ก็มีสีหน้าซึมๆ เหมือนเดิมสภาพเขาตอนนี้หมดลายเลยทีเดียว

ไอสูรย์ตัวร้ายของผมกลายเป็นลูกแมวไปซะแล้ว!!!

“ไม่รู้ละถึงยังไงพี่ก็ไม่ยอมแพ้ลูกหรอกนะ” ถึงจะพูดออกมาแบบนั้นแต่อาการของเขาก็ยังไม่ดีขึ้นเลยครับ

“ลงไปข้างล่างไหวไหมผมให้พี่เหนือเตรียมผลไม้ไว้แล้วส่วนอาหารพี่จะกินได้ไหมอ้วกซะขนาดนี้” ผมจ้องหน้าเขาด้วยรู้สึกเป็นห่วงพี่ไอสูรย์เองก็พยายามทำตัวให้เข้มแข็งที่สุดถ้าจะอ่อนแอบ้างก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอกนะครับ

“ไม่ลองไม่รู้แต่ลงไปก่อนได้ไหมเดี๋ยวพี่ตามไป” คำตอบแรกก็ดูจะหนักแน่นหน่อยแต่ทำไมคำตอบหลังน้ำเสียงถึงเบาหวิวขนาดนี้ละครับ

อิอิ

ผมแอบขำเขาแต่ก็ยอมทำตามตอนนี้ผมลงมานั่งรอพี่ไอสูรย์ที่โต๊ะอาหารแล้วสักพักร่างสูงที่ดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงก็เดินตามมาพี่ใต้เลยเดินเข้าไปช่วยพยุงเขาเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามผมเลยถูกพี่เหนือเลื่อนออกเพื่อให้พี่ไอสูรย์เดินมานั่งแต่ทว่า

“เหนือฉันขอเปลี่ยนเป็นมุมโน่นละกัน”

ผมก็อยากจะอ้าปากเถียงเหมือนกันแต่ก็สงสารเขาเพราะดูท่าทางจะแย่เอาการพี่เหนือเลยทำตามคำสั่งแล้วเลื่อนเก้าอี้ตัวมุมสุดที่ห่างจากผมพอสมควรเรานั่งกินข้าวกันสองคนแต่เหมือนอยู่คนละซีกโลกเลยก็ว่าได้

ผลไม้สดและดองเปรี้ยวๆ มากมายถูกวางลงตรงหน้าเขาพี่ไอสูรย์หยิบมากินราวกับว่ามันหวานปานน้ำผึ้งผมเองก็เอาแต่นั่งมองเขาและกินข้าวไปด้วยเป็นระยะๆ อยู่อย่างนั้น

อาการหนักครับ!

“วันนี้ผมต้องไปฝากครรภ์พี่ไปกับผมไหวไหม?” คนที่นั่งกินผลไม้อย่างเอร็ดอร่อยะเงยหน้าขึ้นมามองผมทันที

“ให้เหนือพาไปได้ไหม? พี่ไม่อยากอ้วกแตกตลอดทาง” เจอแค่คำตอบแบบนี้ไปผมก็พูดอะไรต่อไม่ไหวน้อยใจแต่ทำอะไรไม่ได้

“ครับ” ตอบรับคำพูดของเขาเสร็จก็นั่งกินข้าวต่อโดยที่เราสองคนเอาแต่เงียบรู้สึกเหมือนผมนั่งกินข้าวคนเดียวทั้งๆ ที่มีใครอีกหลายคนอยู่ด้วยผมเหงานิดๆ แต่ก็ยังโอเคหรือเปล่า?

เมื่ออาหารเช้าที่แสนจะยากลำบากผ่านไปพี่ไอสูรย์ก็ขึ้นไปพักโดยไม่พูดอะไรกับผมสักคำร่างกายเขาดูเหมือนจะแย่ลงผมเองก็ไม่อยากงอแงให้เขาเห็นเดินออกมารอพี่เหนือด้านนอกหลังจากที่ขึ้นมานั่งบนรถผมก็เริ่มแสดงอาการออกมาจนคนที่นั่งข้างๆ ต้องเอ่ยถาม

“ทำไมไม่ไปนั่งเบาะหลังละครับ”

“ผมเหงานั่งเบาะข้างคนขับนี่แหละดีแล้วรีบไปเถอะครับ!

พี่เหนือไม่ว่าอะไรได้แต่พยักหน้าให้ผมเท่านั้นรถเริ่มแล่นออกมาจากคฤหาสน์ได้สักพักทั้งผมและพี่เหนือก็ไม่มีใครปริปากพูดออกมาสักคนจะว่าไปผมเองต่างหากที่เป็นคนเริ่มเงียบ

บรืนนน นน น

“ท่าทางแบบนี้อยากให้นายน้อยมาด้วยเหรอครับ” พี่เหนือถามผมอีกครั้งหลังจากที่รถแล่นออกมาได้สักระยะ

“เปล่าครับเขาไม่มาก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่” ผมโกหกชัดๆ เขาไม่มาผมละแย่สุดๆ

“โกหกนะครับไม่งั้นคงไม่ทำหน้าเศร้าแบบนี้”

“อย่าพูดถึงเขาเลยครับเดี๋ยวผมก็ร้องไห้ใส่พี่หรอก” ผมปั้นหน้ากำลังจะร้องไห้จริงๆ แต่พอพี่เหนือหัวเราะออกมาเท่านั้นแหละครับทุกอย่างก็หยุดลง

"ไม่ตลกนะครับ"

"โอเคพี่ไม่ขำแล้วก็ได้"

"จำไว้เลยนะครับ" ผมคาดโทษพี่เหนือก่อนจะเบือนหน้าหนีหันออกไปมองนอกกระจกรถ 

 

ตอนนี้รถคันหรูก็แล่นเข้ามาจอดในโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ผมลงจากรถแล้วยืนรอพี่เหนืออยู่ด้านหน้าเพราะเขาต้องเอารถไปจอดพอพี่เหนือกลับมาเขาก็เดินเข้าไปจัดแจงทุกอย่างให้ผมจนเสร็จเรียบร้อยส่วนผมก็นั่งรออย่างเดียว...ผมรอแค่ไม่นานก็ได้ยินชื่อตัวเองที่พยาบาลเรียกให้เข้าไปในห้องตรวจน่าแปลกใจตรงที่คุณหมอที่ผมมาฝากครรภ์คือคนคนเดียวกันกับที่ไปรักษาผมที่บ้านตอนป่วย แต่เรื่องน่าประหลาดใจยังไม่หมดเท่านี้หรอกครับเพราะท่านบอกกับผมว่าเป็นญาติห่างๆ กับพี่ไอสูรย์และคุณชุนตระกูลนี้เขามีเครือข่ายเยอะจริงๆ เลยครับ

คุณหมอตรวจร่างกายผมพร้อมกับฉีดวัคซีนและแนะนำวิธีต่างๆ ท่านถามเรื่องอาการผมก็ตอบไปตามที่ได้เจอมาแต่พอผมบอกว่าคนแพ้ท้องไม่ใช่ผมท่านกลับขำและบอกว่ามันเป็นเรื่องปกติในระยะแรกๆ นานๆ ไปก็จะดีขึ้นแต่คนแพ้ท้องแทนเมียมักจะมีอาการปวดหัวซึมเศร้าหรือไม่ก็อาเจียนอยากกินอะไรเปรี้ยวๆ หงุดหงิดง่ายเยอะจนผมฟังแทบไม่ทันแนะ

หลังจากที่ฝากครรภ์เสร็จพี่เหนือก็ไปรอรับยาให้กับผมใช้เวลาอยู่ที่โรงพยาบาลไม่นานเท่าไหร่พวกเราสองคนก็กลับบ้านกันตลอดทางผมรู้สึกเพลียจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่พี่เหนือปลุกให้ขึ้นไปนอนบนห้อง ผมรับถุงยามาถือเอาไว้ก่อนจะเดินขึ้นไปด้านบนฝ่าเท้าชะงักอยู่หน้าห้องทันทีเมื่อนึกถึงใครอีกคนที่กำลังนอนอยู่ด้านใน

ผมต้องเปลี่ยนทิศทางไปอีกห้องหนึ่งเพราะไม่อยากให้พี่ไอสูรย์เห็นหน้าแล้วอ้วกแตกอีกผมเลยเดินไปอีกห้องหนึ่งที่พี่เขามักจะใช้ประจำ

ผมล้มตัวลงนอนบนเตียงรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลถ้าท้องแล้วต้องห่างกันก็แย่นะสิผมอยากดูแลเขาแต่ที่ไหนได้ยิ่งเข้าใกล้เขามากเท่าไหร่เหมือนอะไรๆ จะแย่ลง!

“มันไม่อบอุ่นเลยสักนิด

ผมไม่รู้ว่าตัวเองเผลอนอนหลับทั้งๆ ที่ร้องไห้ไปหรือเปล่าแต่ที่แน่ๆ ร่างกายของผมตอนนี้อยากพักผ่อนจังครับ

 

ไอสูรย์

รู้อะไรไหมตั้งแต่ตื่นขึ้นมาผมก็อ้วกอย่างเดียวไม่เป็นอันทำอะไรพออ๋องน้อยจะเข้าใกล้ก็ยิ่งเป็นหนักกว่าเดิมทำไมบทลงโทษที่ผมได้รับมันแย่กว่าที่คิดแถมยังมีผู้ร่วมกระบวนการอีกต่างหาก

ก่อนหน้านี้ดันทำร้ายน้องไว้เยอะขนาดลูกยังอยากลงโทษผมเลยคิดดูว่าลูกรักผมแค่ไหน

แถมวันนี้น้องต้องไปฝากครรภ์แต่ผมไม่ได้พาไปผมรู้ว่าสีหน้าเด็กน้อยตอนนั้นกำลังน้อยใจแต่ไม่อยากพูดอะไรก็เท่านั้นผมเองก็อึดอัดอยากกอดใจแทบขาดแต่กลัวเข้าไปกอดแล้วจะอ้วกอีกมันแย่นะเนี่ย

ขนาดแค่ช่วงแรกๆ นะครับเด็กคงยังเป็นก้อนเนื้อแต่ถ้านานๆ ไปผมไม่ถูกลงโทษหนักกว่านี้เหรอ? คิดแล้วเครียดกลัวเข้าใกล้เมียไม่ได้เพราะลูกไม่อนุญาตแถมก่อนที่เหนือจะพาน้องไปโรงพยาบาลผมก็แอบสั่งให้หมอนั่นเอายาแก้อาเจียนมาให้ด้วยอาจช่วยได้เพราะผมไม่ยอมแพ้ลูกหรอกนะครับ 

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นผมจึงรีบเดินไปเปิดแต่พอไม่เห็นว่าน้องยืนอยู่ก็นึกสงสัย

“อ๋องน้อยละ”

“ขึ้นมาแล้วนี่ครับ” ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยขึ้นมาแล้วผมก็ต้องเห็นสิแต่ที่ไหนได้ไม่มี เหนือยื่นถุงยามาให้ผมก่อนจะบอกวิธีกินผมรับมาก่อนจะไปจัดการกินมันทันทีพร้อมทั้งออกจากห้องถ้าขึ้นมาแล้วคงมีอยู่ห้องเดียวที่จะไป

ผมลองเสี่ยงดูพอเปิดประตูเข้าไปเท่านั้นแหละครับอ๋องน้อยอยู่ในห้องนี้จริงๆ ด้วยแถมยังนอนหลับไปแล้วผมรวบรวมสมาธิอยู่ชั่ววูบก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปหาน้องเรื่อยๆ ตลอดทางก็แอบบ่น

“ป๊าขอนะเอาไว้คลอดเมื่อไหร่เราค่อยมาลงโทษกันแต่ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ “ หวังว่าลูกจะเข้าข้างผมบ้างเพราะถึงยังไงตอนนี้ผมก็กินยาแก้อาการอาเจียนดักเอาไว้แล้ว ผมค่อยๆ เดินเข้าไปจนถึงตัวร่างเล็กแอบสังเกตเห็นว่าน้องนอนหลับไปทั้งๆ ที่ร้องไห้คราบน้ำตายังไม่จางหายเลย

ผมเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะเกลี่ยน้ำตาที่ไหลออกมาให้ก้มหน้าลงไปหมายจะหอมแก้มเล็กนี่แต่ก็ต้องชะงักเพราะ

“ป๊าขอร้องนะคนดีขอหอมแก้มแม่เขาหน่อยนะลูกรัก” ลำดับแรกต้องขออนุญาตเจ้าของที่แท้จริงก่อนใช่ไหมช่างใจอยู่สักพักผมก็รู้สึกว่าอาการที่เจอมาเมื่อเช้าเริ่มดีขึ้นจึงก้มหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิมแต่ที่ไหนได้เจ้าตัวกลับลืมตาขึ้นมาซะก่อน

“อื้อพี่ไอสูรย์” ร่างเล็กร้องครางก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งขยี้ตาแล้วจ้องหน้าผมงงๆ เล็กน้อย

อดหอมแก้มเลยครับ

“ครับพี่เอง”

“พี่ไม่อ้วกแล้วเหรอ? เข้าใกล้ผมได้แล้วไง” ถามเหมือนประชดแต่ขอบอกตอนนี้ไม่อยากยอมแพ้ลูกหรอกนะแต่เราสองคนพ่อลูกตกลงกันแล้ว                               

“ลองพิสูจน์ไหม?”

“หืออื้อ” น้องพูดไม่ทันจบผมก็ชิงดึงร่างเล็กเข้ามาหาตัวพร้อมทั้งกดริมฝีปากลงไปจูบตอนแรกก็กลัวว่าจะอ้วกออกมาแต่ตอนนี้ความกลัวก็ห้ามผมไม่ได้หรอกนะมันคิดถึงและโหยหาผมจูบน้องนานพอสมควรก็ปล่อยให้ร่างเล็กเป็นอิสระเพราะกลัวว่าจะขาดอากาศหายใจไปซะก่อนน้องเขินก้มหน้าต่ำไม่กล้าสบตาผมเลยทีเดียว

“พิสูจน์อีกรอบได้ไหม”

“บ้าเหรอ!” ไม่ต้องพูดให้มากความเพราะนี่คืออาการของคนที่กำลังเขินหลังจากถูกผมจูบไป

“ไม่อยากนอนกับพี่หรือไงถึงได้หนีมาห้องนี้” ผมขยับตัวเองขึ้นไปนั่งบนเตียงพร้อมทั้งดึงร่างเล็กเข้ามาโอบไหล่เอาไว้น้องเองก็ซบหน้าลงที่อกผมทันที

“เปล่าสักหน่อยผมกลัวว่าถ้าพี่เห็นหน้าแล้วจะอ้วกอีก”

“ต่อไปไม่ต้องกลัวต่อให้อ้วกจนเดินไม่ไหวพี่ก็ไม่แคร์ขออย่างเดียวได้ อ๊ะ” ผมพูดไม่ทันจบก็ต้องวิ่งไปหาห้องน้ำทันทีให้ตายสิลูกใจร้ายเปิดโอกาสให้ผมได้หวานไม่กี่นาทีก็แกล้งผมอีกแล้ว

โอ้ก ก ก ก อ้วก กก ก

เจ้าตัวแสบ!

ให้มันได้อย่างนี้สิคลอดออกมาวิ่งเล่นได้เมื่อไหร่คงแสบน่าดูขนาดตอนนี้เป็นแค่ก้อนเนื้อยังทำให้ผมแทบแย่

“ไหนพี่ว่าไม่แคร์ ฃแต่ทำไมอ้วกอีกแล้ว” น้องวิ่งตามมาดูอาการผมแต่เหมือนจะตามมาตอกย้ำมากกว่าผมเงยหน้าขึ้นไปมองร่างเล็กก็ยื่นแก้วน้ำมาให้ผมรับมาดื่มทันทีทันใด

“แค่กๆ มันต้องใช้วะ…เว ละ...ลา อ้วกกก ก กก”

มันต้องใช้เวลาครับ!

แย่ชะมัดแกล้งได้แกล้งไปแต่ป๊าไม่ยอมแพ้หรอกนะมาสู้กันสักตั้งเรื่องอะไรจะยอมยกให้ถึงจะได้เปรียบตรงที่อยู่กับแม่ตลอดเวลาเก้าเดือนก็ตาม

“อิอิผมว่าเราแยกห้องกันนอนดีกว่าดูสิพี่อ้วกแทบแย่อีกแล้ว”

“เรื่องอะไรพี่ไม่แยกหรอกนะใครจะไปยะอ้วกกก ก กก” ขอร้องครับคุณลูกคุณป๊าจะนอนในห้องน้ำแล้วนะ 

หมับ!

ในขณะที่ผมกำลังอ้วกอยู่น้องก็เดินเข้ามาใกล้กว่าเดิมแถมยังคว้าคอผมเข้าไปกอดเอาไว้อีกต่างหากแต่ที่น่าเจ็บใจก็ตรงที่

จุ๊บ

อ๋องน้อยหอมแก้มผมซะฟอดใหญ่เหมือนกำลังแหย่เสือให้ตื่นแถมเสือตัวนี้ยังขี้หวงแม่ของตัวเองไม่แพ้ผมเลยต่างหาก

“ผมรักพี่นะครับ

โอ้ก กก อ้วก ก ก

 

ดีใจที่ได้ยินแต่เสียใจตรงที่น้องเองก็พยายามจะแกล้งผมทั้งๆ ที่รู้ว่ายิ่งเข้าใกล้ผมจะยิ่งเป็นแบบนี้รอผมหายแพ้ท้องเมื่อไหร่ละน่าดู

จะเอาคืนทั้งแม่ทั้งลูกเลยคอยดูสิครับ 

 

 

_______________________________

จะพยายามอัพให้ถึงตอนที่ 30 หากครบที่เดียวคืนนี้คงไม่ได้นอน ไม่ไหวค่ะ...

ความคิดเห็น