yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 26 เรียกแม่ได้ไหมครับ(แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 เรียกแม่ได้ไหมครับ(แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 เรียกแม่ได้ไหมครับ(แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 26 เรียกแม่ได้ไหมครับ

"ตอนนี้เอื้อเป็นลูกผมอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วครับป้า"

"ห้ะอะไรนะ"

"เอื้อจะโดนขายน่ะป้าผมสงสารก็เลยช่วยไว้"

"ดีแล้วล่ะถือว่าเป็นบุญของเด็กมันมาอยู่กับยายนี่แหละ"

"ครับยาย"

ผมไม่ได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเอื้อให้ป้าฟังรวมถึงเรื่องของผมที่กลับมาอยู่ที่นี่ด้วยผมกลัวจะเป็นเรื่องใหญ่ไป อีกอย่างผมไม่อยากไปคิดมากให้มันปวดหัวผมจะค่อย ๆ ทำใจได้สักวันหนึ่ง

บ้านป้าของผมเป็นบ้านทรงไทยเหมือนในละครไทยย้อนยุคเลยครับรวมถึงบรรยากาศรอบ ๆ บ้านด้วยมีต้นไม้ดอกไม้เยอะแต่ไม่มีงูหรือสัตว์อันตรายหรอกนะครับ ผมขึ้นมาทำความสะอาดห้องนอนของตัวเองส่วนเอื้อกำลังสนใจขนมที่ป้าผมทำอยู่ใต้ถุนบ้าน

ใช้เวลาไม่นานนักเพราะข้าวของเครื่องใช้ผมมีไม่เยอะจัดเสื้อผ้าของผมกับเอื้อเข้าตู้ก็เป็นอันเสร็จ ผมกับเอื้อนอนด้วยกันเพราะเอื้อคงยังไม่ชินแถมยังเด็กอยู่ด้วยไว้โตก่อนค่อยแยกห้องให้ก็แล้วกัน

ผมจัดของทุกอย่างเสร็จแล้วก็ลงไปข้างล่างเห็นเอื้อกำลังจ้องมองป้าทำขนมอย่างจริงจังมากเลยครับเป็นภาพที่น่ารักดีนะครับ

"อ้าวตินไปอาบน้ำอาบท่าซะสิป้าทำขนมเสร็จแล้วจะได้เตรียมข้าวเย็นต่อ"

"เดี๋ยวผมช่วยป้าทำกับข้าวก่อนนะครับเอื้อไปอาบน้ำไปลูกห้องนอนอยู่ริมขวาสุดนะ"

"ครับ"

เย็นนี้ผมทำได้แค่ช่วยป้าหยิบจับเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นผมทำอะไรหนัก ๆ ไม่ได้เพราะมันจะกระทบกระเทือนแผลผ่าตัดของผมอีกอย่างผมกลัวแผลจะฉีกอีกเดี๋ยวได้เป็นเรื่องให้ป้าบ่นผมอีก

"หยิบถ้วยกับจานให้ป้าหน่อย"

"ครับ"

"ใกล้จะเสร็จแล้วไปอาบน้ำไป"

"กินข้าวแล้วค่อยอาบได้ไหมอ่ะ"

"ไปอาบน้ำก่อนไป"

"โหป้าอ่ะผมไปก็ได้ครับ"

ผมขึ้นบ้านไปอาบน้ำก็เจอเอื้อเดินออกมาจากห้องพอดีเลยคงจะอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยบนแก้มนี่เต็มไปด้วยแป้งทำไมน่ารักอย่างนี้กันนะ

"ลงไปรอข้างล่างเลยนะ"

"ครับบ"

หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็ลงไปกินข้าวมื้อนี้เป็นมื้อที่อิ่มและอร่อยมากเลยครับนานพอสมควรแล้วที่ผมไม่ได้กินอาหารฝีมือป้า กินข้าวเสร็จเอื้ออาสาเป็นลูกมือช่วยป้าเก็บกวาดล้างจานแทนผมเบามือไปเยอะเลยครับ

ตอนนี้เราสามคนมานั่งรวมกันบนบ้านนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกัน ดูไปดูมาผมชักจะง่วงซะแล้วซิเหนื่อยกว่าปกติด้วยสิสุดท้ายผมเลยต้องขอตัวไปนอนก่อนคนอื่น...

เช้า

วันนี้ผมจะพาเอื้อไปสมัครเรียนครับเป็นโรงเรียนอนุบาลใกล้ ๆ นี่เองครับ เอื้ออายุ5ขวบพอดีน่าจะอยู่ชั้นอนุบาลหนึ่ง และเจ้าตัวเองก็ดูตื่นมากเลยครับที่จะได้เรียนหนังสือ

ผมจูงมือเอื้อพร้อมกับเอกสารไปสมัครเรียนที่ห้องวิชาการของโรงเรียนพร้อมกับชำระค่าสมัครเรียบร้อย

"ขอบคุณที่ไว้ใจให้เราได้ดูแลบุตรหลานคุณนะคะ"อาจารย์ประจำห้องเอ่ย

"ครับ"

"ไว้เจอกันวันเปิดเทอมนะคะน้องเอื้อ"

"ครับคุณครู"

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ"

"สวัสดีค่ะ"

เสร็จธุระตรงนี้สักทีโรงเรียนที่นี่เป็นโรงเรียนรัฐบาลจากที่ผมหาข้อมูลมาเป็นโรงเรียนที่ดีเลยครับดูแลเด็กดีสอนดีแบบนี้ค่อยไว้วางใจได้หน่อย

"ผมดีใจจังครับ"

"เอื้อก็ตั้งใจเรียนเชื่อฟังคุณครูนะครับ"

"เอื้อจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังคุณครูครับ"

"ดีมาก ตอนนี้เราไปซื้อชุดนักเรียนกับอุปกรณ์การเรียนดีกว่า"

"ดีครับ"

ที่ร้านขายชุดนักเรียนและอุปกรณ์การเรียน

"สวัสดีค่ะ ต้องการชุดแบบไหนบอกได้เลยนะคะ"พนักงานร้านเอ่ย

"เอาชุดนักเรียนชายอนุบาลสักสามชุดแล้วก็ถุงเท้ารองเท้านักเรียนห้าคู่รองเท้าพละอย่างละคู่ครับ"

"ได้เลยค่ะให้น้องคนนี้ใส่ใช่ไหมคะ"

"ใช่ครับ"

ผมนั่งรอพนักงานจัดชุดให้เอื้อสักพักก็ได้ชุดตามต้องการแล้วเอื้อดูตื่นเต้นอีกแล้วดีแล้วล่ะที่เอื้อเขามีความสุข เด็กควรเป็นวัยที่สดใสสมวัยมากกว่าเศร้าสร้อย

"นะ..น้าตินครับ.."

"มีอะไรหรอเปล่าเอื้อ"

"กระเป๋าล่ะครับ"นั่นสิผมลืมไปเลย

"งั้นน้องเลือกกระเป๋าฝั่งนี้เลยค่ะ"

"ผมเอาใบนั้นครับ"เอื้อชี้ไปที่กระเป๋าสีดำลายการ์ตูน

"คิดรวมเลยครับ"

"ได้ค่ะทั้งหมด x,xxxบาทค่ะ"

"ครับ"ผมจ่ายเงินก่อนจะพาเอื้อออกจากร้าน

"ไว้มาใช้บริการใหม่นะคะ"

ผมหิ้วถุงชุดนักเรียนของเอื้อโดยมีเอื้อช่วยถือด้วยอีกแรงขาดเหลืออะไรค่อยกลับมาซื้อใหม่ก็แล้วกันวันนี้ก็พอแค่นี้ก่อน ผมกับเอื้อตกลงกันว่าจะกลับบ้านเลยดีกว่าเพราะเริ่มเหนื่อยกันแล้ว

เมื่อมาถึงบ้านผมกับเอื้อเอาข้าวของไปเก็บเอื้อลงไปช่วยป้าทำขนมไปขายที่ตลาดเช่นเคยดีแล้วล่ะวัยกำลังเรียนรู้ด้วยแหละ และตอนนี้ผมเริ่มจะไม่ไหวแล้วขอนอนพักสักงีบก่อนละกัน...

 

ยุกยิก ยุกยิก

"หืออ?? "

"ตื่นแล้วหรอครับ"

ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรมาดิ้นยุกยิกบนตัวผมจนต้องตื่นขึ้นมาดูก็เห็นเอื้อกำลังนอนกอดผมอยู่แถมเอ่ยถามด้วยนี่ตั้งใจม่ปลุกผมหรือมากวนกันนะทำเอาผมอดหมั่นไส้ไม่ได้ขยี้ผมเอื้อแรง ๆ ไปหนึ่งทีจนต้องลุกขึ้นมาจัดทรงผมตัวเอง ห่วงหล่อไปอีก

"มีอะไรหรอเราถึงได้มาปลุกน้า"

"เปล่าครับแค่อยากมานอนด้วย"มาอ้อนหรอเนี่ย

"มาสิ"

"น้าตินครับ"

"ครับ หืม..? "เอื้อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมเปิดเสื้อของผมขึ้นจนผมตกใจแถมยังเอานิ้วน้อย ๆ นั้นมาลูบตามรอยเย็บบนท้องของผม...

"แผลนี่ น้าตินเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"จะเอายังไงดีล่ะในเมื่อเด็กเป็นวัยที่กำลังสงสัยช่างถาม เอื้อจะเข้าใจผมไหมนะ

"เอื้ออย่างฟังหรือเปล่าล่ะครับ"

"ฟังครับ"ตอบเร็วมาก..คิดหน่อยก็ดีนะ...

"มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมากเลยล่ะ"ผมหยิบกล่องของผมออกมาจากตู้เสื้อผ้า

"นี่รูปอะไรหรอครับ"

"ลูกสาวของน้าน่ะพึ่งคลอด"ผมยื่นรูปให้เอื้อดูเป็นรูปที่ยัยหนูยังไม่ลืมตามาดูโลก แต่ผมใช้โทรศัพท์ถ่ายไว้ตอนที่คลอดแล้ว

"แล้วไหนหน้าน้องหรอครับ"ผมยื่นโทรศัพท์ให้เอื้อดูอีกครั้ง

"น่ารักไหม"

"น่ารักครับ ผมอยากมีน้องบ้างแล้วแม่น้องไปไหนหรอครับ"ผมมองหน้าเอื้อนิ่งก่อนที่จะตอบคำถาม

"แล้วรอยที่เอื้อแตะเอื้อคิดว่ายังไงล่ะ"ผมยิ้ม

"ผม...ผู้ชายท้องได้หรอครับ"

"ไม่รู้สิอาจจะได้นะ เพราะน้าเป็นคนอุ้มท้องแล้วก็คลอดด้วยล่ะ"ผมเลื่อนรูปในโทรศัพท์เป็นรูปที่ผมท้องโตแล้ว มันยากบางทีที่จะอธิบายให้เด็กคนหนึ่งฟังแต่เอื้อดูเป็นเด็กที่ฮลาดพอสมควรเลย

"สุดยอดเลยครับ แล้วน้องไม่ได้มาด้วยหรอครับ"เหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างมาจุกที่อกผมเลย

"เรามีบุญต่อกันแค่นี้น่ะ เลยทำให้อยู่ด้วยกันไม่ได้"ไม่รู้ว่าน้ำตาของผมไหลมาตั้งแต่ตอนไหนรู้ตัวอีกทีเอื้อก็เช็ดน้ำตาออกให้ผมแล้ว

"ยังมีผมนะครับ"เอื้อขยับเข้ามากอดผมเด็กตัวแค่นี้เข้าใจผมด้วยหรอเนี่ย

"ครับแน่นอน"

"..แม่.."

"หือ? "

"ผมเรียก..แม่..ได้ไหมครับ"ผมกอดเอื้อแน่นการที่มีคนมาเรียกว่าแม่มันรู้สึกดีนะครับสำหรับคนที่เป็นแม่

"ได้ครับได้"ผมลูบหัวเอื้อเบาๆ 

"แม่ติน.."

 

2BC. 

ความคิดเห็น