เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

66.2 เอาใจน้องสาวแฟน

ชื่อตอน : 66.2 เอาใจน้องสาวแฟน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 63

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
66.2 เอาใจน้องสาวแฟน
แบบอักษร

มีเด็กมากมายถูกชะตากับนักไวโอลินสาว กระนั้นมีเด็กจำนวนหนึ่งไม่ค่อยถูกชะตาลิขิตให้สานวาสนา จูงมือคู่ลีโอน่า ไดอาเรียคือหนึ่งในล้านคนที่ปฏิเสธตัวตนนักไวโอลินสาวอย่างโหดร้าย เลือดเย็น น้องสาวอีธานไม่ชอบให้สตรีหน้าไหนเกาะแกะ ถือแขน นอนกับพี่ชายนางซึ่งยากปฏิเสธว่าน้องสาวทุกคนไม่รู้สึกดีหรอกเวลาที่โดนใครไม่รู้แย่งความรักของพี่ชายไปจากน้องสาวแท้ๆ สำหรับครอบครัวขนาดเล็กมีเพียงพี่ชาย และน้องสาว ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่เรียกว่าเหนียวแน่นประหนึ่งคนคนเดียวกันกระมัง รักอย่างยิ่งโดยไม่ยอมสูญเสียฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง อีธานบอกเขารักไดอาเรีย เพราะนางคือน้องสาวของเขา ครอบครัวเพียงคนเดียว คนที่เขาอยากปกป้อง และดูแลยามนางเจ็บป่วยมีไข้ มันเป็นสิ่งที่มากกว่าคำว่าภาระ และความรับผิดชอบ ไดอาเรียเปรียบเหมือนส่วนหนึ่งของชีวิตอีธานที่หากวันใดวันหนึ่งเขาค้นพบว่าน้องสาวไม่มีตัวตนบนโลกนี้ หัวใจย่อมเขาเจ็บปวดมิน้อย  

         ไดอาเรียคิดเช่นนี้กับพี่ชายเช่นกัน นางมิเคยขาดความรักจากพี่ชาย ฉะนั้นจึงยากเหลือเกินเรื่องยอมรับใครไม่รู้เข้ามาในโลกของพี่ชาย และนาง  

         นิสัยสันดานตระกูลอีธานสืบทอดลักษณะรุ่นสู่รุ่น ความเย็นชาดั่งลมหนาว ไร้หัวใจราวเครื่องกล และชอบความเงียบสงบ  

         พวกนางไม่ต้องสิ่งใดมากกว่านั้น ขอเพียงได้ใช้ชีวิตตามที่ฝันในโลกของพวกเขาเงียบๆกับกาแฟร้อนๆ 

         มีบางช่วงเวลาอยากสร้างสีสัน และออกไปเล่นสนุกข้างนอก  

         “พี่ชายบ้า..” 

         รู้ดีว่าวันนั้นต้องมาถึง วันที่พี่ชายมีสตรีข้างหมอน วันที่เขาจักเทความรักให้หญิงอื่นนอกจากน้องสาวนางนี้ ไดอาเรียซุกใต้ผ้าห่ม เอาผ้าห่มพันรอบตัวปานสาวน้อยงอนแม่ไม่ให้ซื้อขนม นางหน้าซีดเผือกฉายแววกลัดกลุ้ม ขอบตาแดงระเรือเหมือนเพิ่งร่ำไห้ระทม นางอยากให้พี่ชายรักนางคนเดียว รักนางเท่านั้น ไดอาเรียยินดีไม่รักคนอื่นนอกจากพี่ชาย นางเคยสัญญาโตขึ้นจักแต่งงานกับพี่ชาย พี่ชายจดจำคำสัญญาแสนใสซื่อได้แน่ ไดอาเรียรู้แก่ใจ และยังไม่ลืมคำตอบยามที่นางสารภาพรักใต้แสงตะวัน กลีบดอกคูน และลูกกระรอกน้อย 

         “น้องจะแต่งงานกับท่านพี่” 

         “..แต่งไม่ได้” 

         “ทำไม ท่านพี่ไม่รักน้องหรือ” 

         “รัก” 

         “แล้วทำไม” 

         “..เพราะพี่มีคนที่ชอบแล้ว” 

         ฮือ จำฝังใจนานสิบปี ยามนั้นนางร้องไห้เป็นเดือนเมื่อรู้พี่ชายมีคนในดวงใจแล้วซึ่งไม่ใช่น้องสาวอย่างนาง แต่เป็นใครก็มิรู้ ลองลอบถามพี่ชาย พี่ชายก็บ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบสักครั้ง คุณหนูน้อยมั่นใจพี่ชายไม่ยอมแต่งงานกับนางแน่ นางทำใจนานแล้วล่ะ ภาวนาให้พี่ชายอกหัก คาดหวังให้พี่ชายไม่มีวันเจอคนที่พี่ชอบ นางอุสาสวดมนตร์ก่อนนอนทุกคืนขอให้พี่ชายรักนางไม่เปลี่ยนแปลง รักนางที่สุด นางทำทุกอย่างแล้ว กีดกันชะนีทุกตัวที่เข้าใกล้พี่ชาย กำจัดยัยพวกอสรพิษเมดูซ่า และบดขยี้ความโลกสวยของพวกมันจนบดปี้ นางดีใจที่รู้พี่ชายตามใจนางที่สุด มิว่าทำอะไรเขาไม่เคยว่ากล่าวตักเตือนนาง ราวว่ามันคือช่วงเวลาที่นาง และพี่ชายมีความสุขที่สุดในโลก  

         ไม่ได้แต่งงานกับพี่ชายก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างไรนาง และพี่ชายก็อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน เช่นนี้ก็เหมือนแต่งงานมิใช่หรือ 

         ทานข้าวด้วยกัน ใช้เวลาร่วมกัน เห็นหน้ากันทุกวัน สวรรค์ชัดๆ 

         “แล้วทำไมต้องส่งนางปีศาจสารเลวจากหลุมนรกมาด้วย..” 

         ไดอาเรียสะอื้น น้ำมูกไหล สภาพนางย่ำแย่ปานโดนแมวข่วน เจ้านายทอดทิ้งทาส คุณหนูน้อยคิดแล้วมันต้องลงเอยเช่นนี้ ตั้งแต่พี่ชายยอมให้นางกาลกิณีขึ้นรถกลับมานอนบ้าน กระซิกๆ ไดอาเรียไม่เคยเห็นอีธานปล่อยให้ผู้หญิงคนไหนแตะตัว ข่มเหง แต่กับนางปีศาจมันร้าย!! มันมีสิทธิ์อะไรคุยกับพี่ชายนาง คุยไม่พอยังยิ้มโปรยเสน่ห์ใส่อีก ว่าแล้วนางมาเพื่อจับพี่ชายกินชัดๆ สัญชาตญาณน้องสาวมันฟ้องว่านางมารร้ายนี่แหละ ตัวอันตรายโคตรๆ ถ้าปล่อยนางปีศาจไว้ในบ้านมีหวังนางต้องทำลายชีวิตเดิมๆ และแย่งพี่ชายไปจากไดอาเรีย แย่งเอาความรัก เอาเงิน เอาทอง เอาพี่ชายไปหมดไม่มีเหลือ 

         นางมารปีศาจ แค่ชื่อนางคุณหนูน้อยยังไม่อยากเรียกด้วยซ้ำ ไร้ยางอายสิ้นดี! ไดอาเรียไม่ยอมแพ้ง่ายๆแน่ แต่ยามนี้นางทนไม่ไหวแล้ว ตื่นเช้าไปเห็นฉากบาดตาบาดใจ แค่นึกก็อยากกระอักเลือด  

         พี่ชายบ้า!!! นี่เอานางนั้นเข้าบ้านไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ 

         ไม่ใช่ว่ามันต้องมีขั้นตอนมากกว่านี้หรือ วันก่อนท่านพี่ยังให้เกียรติ เว้นระยะห่างกับอีปีศาจนั่นอยู่เลย ทำไมวันนี้.. อ๊ากกก 

         ไดอาเรียประสาทแดก นางคงไม่รู้ว่าอีธานโดนลีโอน่าตอแย รุกหนักเพียงใด ฝีไม้ลายมือระดับชาวแคว้นฮาโมนีนะเออ  

         และคงไม่รู้ว่าทั้งสองเชื่อมวาสนากันตั้งนานแล้ว ก่อนไดอาเรียเกิดด้วยซ้ำ 

         เรื่องความรักชั่วข้ามคืนต่อให้หยุดลงในพริบตา กระนั้นผ่านมาหลายสิบปีแล้วทั้งลีโอน่า และอีธานยังคงจดจำ และเฝ้าระลึกถึงมันเสมอ 

         หากมันจะขาดก็คงขาดนานแล้ว.. 

         “ข้าจะฆ่ามัน..” 

         นัยน์ตาสีม่วงไอริสสาดประกายจิตสังหารแพรวพราว นางยอมถอยมากพอแล้ว ตอนแรกให้โอกาสลีโอน่าพักที่บ้านคิดเพียงว่านางเป็นแขกเฉยๆ แต่ดูเหมือนนักไวโอลินสาวจะไม่ใช่แขกธรรมดาที่แค่ผ่านมา และผ่านไปซะแล้ว หากยังปล่อยอีผีร้ายไว้ในบ้าน มีหวังพี่ชายต้องโดนสืบวิญญาณแน่ ในเมื่อพี่ชายโดนล้างสมอง และหลงเสน่ห์ลีโอน่าจนหลงลืมน้องสาว คุณหนูน้อยจะเป็นคนช่วยดึงสติพี่ชายเอง!  

         “หยุดคิดเลยหนู คุณหนูติดพี่” 

         นารีเดินส่ายเอวเข้าห้องนอนไดอาเรีย พร้อมถาดแพนเค้กแสนอร่อย หอมกลิ่นฟุ้ง นางวางถาดบนเตียง “ทานแพนเค้กร้อนๆแล้วทำใจเย็นซะนะ” ดวงดาวน้อยคลี่ยิ้มพรายพลางลูบศีรษะคุณหนูน้อย ไดอาเรียแก้มแดง แก้มป่อง นางไม่หิว “ไม่อยากกิน เอาออกไปเถอะ” “เฮ้อ ทำเช่นนี้หรือจะสู้คนอื่นเขาไหว” “หมายความอย่างไรรึ” ตอนนี้ไดอาเรียกำลังอารมณ์คุกรุ่นปานเม่นน้อยอยากสลัดขนทิ่มจิ้งจอก นางยินประโยคล่อแหลมชวนหัวเสียแล้วทนไม่ไหวนะ “เจ้าตัวกะเปี๊ยกแค่นี้เนี่ยจะสู้ใครเขา ฮึ รู้หรือไม่ สิ่งทหารต้องมีคืออะไร” “อาวุธ?” ไดอาเรียเลิกคิ้ว เป็นทหารต้องมีอาวุธสิ 

         “ผิดแล้ว สิ่งสำคัญของทหารคือแรง!!แรงใจแรงกาย ถ้าไม่มีแรงแล้วจะสู้อย่างไร” 

         เพราะฉะนั้นกินซะ นารีสั่ง กองทัพต้องเดินด้วยท้อง ไม่มีแรงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไม่ไหวนะ 

         “..แต่ข้าไม่อยาก” 

         คุณหนูน้อยปรายตาละห้อยมองแพนเค้กน่าทาน มองแล้วรู้สึกหิวแล้ว แต่นางกลัวน้ำหนักขึ้น 

         “กินเถอะไม่ต้องห่วง คนสวยๆเขากินแพนเค้กกันทั้งนั้นแหละ” 

         “จริงหรือ” 

         “จริงสิ เอาหัวเมรัยเป็นประกันเลย” 

         นารีหยิบช้อนตักแพนเค้กใส่ปาก แล้วเคี้ยวงั่มๆ สีหน้าแย้มยิ้มงดงาม ไดอาเรียลอบถอนหายใจแผ่วๆพลางลงมือทานแพนเค้ก อย่างน้อยเรื่องกองทัพต้องเดินด้วยท้องไดอาเรียมั่นใจว่ามันกล่าวตรงความจริง นางยังไม่ทานข้าวเช้าด้วย กระนั้นให้ทานขนมหวานก่อนหรือ ช่างเถอะ ไหนๆก็ทานเกินครึ่งแล้วสู้ทานให้หมดเลยดีกว่า เรื่องน้ำหนัก..ค่อยลดละกัน ไม่รู้ช่วงนี้ขึ้นกี่ขีดแล้ว  

         แพนเค้กราดน้ำผึ้งหอมกลิ่นเนย ตักคำหนึ่งต้องให้ตักคำที่สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด ไดอาเรียคาบช้อนเงินยิ้มแก้มบาน ประกายออร่าสดใสส่องสว่างปานอากาศนอกคฤหาสน์ อาหารอร่อยมักสร้างพลังใจและช่วยเสริมพลังชีวิตให้อบอุ่น ไม่ว่าเจอเรื่องราวเลวร้ายปานใด หากทานอาหารอร่อยๆ และฟังเพลงเพราะๆ ก็ช่วยให้ชีวิตฟื้นคืนความสดใสได้ทันที อือ สุดยอดชีวิตสาวน้อย 

         งั่มๆ ขณะทานขนมครุ่นคิดเรื่องกำจัดลีโอน่าไปอย่างสนุกสนาม ไดอาเรียทานแพนเค้กหมดถาดพลางถามนารี 

         “ฝีมือทำแพนเค้กอาจารย์พัฒนาขึ้นแล้ว วันนี้ทำอร่อยกว่าวันก่อนๆมากเลยค่ะ” 

         “เช่นนั้นหรือ” 

         นารีหัวร่อเบาๆ ตาหยียิ้ม ไดอาเรียอยากทานอีกจัง ฝีมือทำขนมนารีสูงส่งยิ่งนัก ไม่ว่าอะไรล้วนอร่อย ความลับความอร่อยอยู่ที่ความใส่ใจของผู้ทำ ดวงดาวน้อยต้องใส่ใจมากแน่ๆเพราะแพนเค้กอร่อยเหลือเกิน 

         “เห็นเจ้าชอบข้าก็ดีใจ แพนเค้กนี้ท่านลีโอน่าเป็นคนทำ เจ้าอยากทานเยอะๆวันหลังลองอ้อนนางนะ” 

         “แคกๆๆๆ” 

         ห๊ะ หา ห๊ะ ว่าไงนะ!!!! 

         “อาจารย์ไม่ใช่คนทำแพนเค้กหรือ!!!!” 

         ไดอาเรียตกใจตาเหลือกปานเพิ่งดื่มน้ำผลไม้แล้วรู้ภายหลังว่ามียาพิษใส่อยู่ในน้ำ ตอนนี้วิญญาณนางแถบหลุดจากร่าง “พี่ลีโอน่าให้ข้าสอนวิธีทำแล้วนางลงมือทำด้วยตัวเองจ้า” 

         ดวงดาวน้อยหลับตาตอบอย่างไม่ใสใจ ใครตาดีจะเห็นมุมปากงามแอบยกสูงเล็กน้อยท่าทาง..น่าถีบสุดๆ 

         “..” 

         หมดคำจะพูด.. ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่ามันไม่จริง.. ไดอาเรียแข็งทื่อกลายเป็นรูปปั้นหิน และโดนลมพัดซะแหลกสลายเป็นผุยผง เจออะไรแบบนี้แต่เช้า หัวใจนางรับไม่ไหวนะ หากเรื่องบนเตียงของพี่ชายนั้นต่อยนางจุกอก เรื่องนี้ก็เหมือนจับนางทุ่มอัดพื้น ถีบซ้ำ   

         หนุบๆ 

         คุณหนูน้อยสิ้นชีพบนเตียง นางอับอายไม่อยากมีลมหายใจแล้ว สภาพใกล้ตรอมใจตายในเร็ววัน เจ็บปวดรวดร้าวยิ่งคิดว่าเมื่อครู่นางเพิ่งชมศัตรูไปมาดๆ ชมด้วยความจริงใจ ไม่มีการเสแสร้งสักนิด “ไม่จริง..” ไดอาเรียมุดใต้ผ้าห่ม เศร้าสลดใจอย่างยิ่งยวด เช้าวันใหม่อันแสนสดใสค่อยๆมืดทะมึนลงด้วยออร่าทมิฬรอบตัวไดอาเรีย ปลุกพี่ชายก็ไม่สำเร็จ เจอเรื่องบัดสีไม่พอ ยังมาตกม้าตายด้วยแพนเค้กโง่ๆนี่อีก อึก 

         “อย่างน้อยนางก็ไม่เห็นสภาพข้ายามนี้” 

         โดนศัตรูเล่นงานก็จริง แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่เห็นสภาพไดอาเรียบาดเจ็บย่อมไม่ถือว่าประสบความสำเร็จ คุณหนูน้อยคว้าจบความหวังสุดท้ายเอาไว้ และคิดในแง่ดีโดยไม่รู้เลยว่าลีโอน่าแอบซุ่มมองหลังประตู “..”  

         ไม่ใช่คนชอบตื่นเช้า ยิ่งเจอเรื่องแย่ๆเลยอยากนอนต่อ ไดอาเรียไล่นารี เชิญเรไรออกห้อง นางขอนอนเงียบๆ และขอให้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน “ประเดี๋ยวเรียกหน่วยกู้ภัยมาช่วย” นารีกระซิบหูลีโอน่า นักไวโอลินสาวยิ้มอ่อนพลางกล่าวขอบคุณนารีที่ช่วยเหลือหลายๆอย่าง ตอนแรกขอให้ดวงดาวน้อยช่วยสอนวิธีทำแพนเค้ก ลีโอน่ากะว่าทำเสร็จแล้วจะยกไปให้ไดอาเรียด้วยตัวเอง แต่นารียกมือขวางนาง และบอกว่าคุณหนูน้อยคงไม่กินหรอกถ้าให้ลีโอน่ายกไปให้ ดวงดาวน้อยยิ้มอ่อนละมุน และบอกจะอาสาเอาไปให้คุณหนูน้อย ให้ลีโอน่ารอดูข้างนอกห้อง 

         “เห็นไหมนางชอบ” 

         นารีเท้าเอวยิ้ม ลีโอน่าส่ายหัวเบาๆ 

         “ที่เหลือปล่อยข้าจัดการเถอะ” 

         นักไวโอลินสาวมิใช่คนชอบแกล้งเด็ก นางชอบแกล้งผู้ใหญ่มากกว่า ไดอาเรียเป็นน้องสาวอีธานด้วย นางไม่ควรทำตัวน่าเกลียดปานปีศาจไปขโมยหัวใจอีธานโดยทอดทิ้งไดอาเรียไว้ข้างหลัง วันข้างหน้าลีโอน่าต้องเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอีธาน ไดอาเรียย่อมกลายเป็นอีกหนึ่งคนสำคัญในชีวิตของลีโอน่า หากนักไวโอลินสาวกับคุณหนูน้อยร่วมมือกัน ชายหนุ่มต้องปวดหัวมากแน่ๆ..  

         “พี่ลีโอน่าจะไม่เป็นไรหรือ” 

         นารีรู้นิสัยไดอาเรียเลวร้ายปานใด กลัวนางทุบตี เอาปืนยิงนักไวโอลินสาวพรุนเป็นรังผึ้ง 

         กระนั้นลีโอน่ายิ้มให้ดวงดาวน้อยวางใจ 

         “ความสำเร็จบางครั้งต้องใช้เวลาอย่างยาวนาน” 

         นับตั้งแต่นางออกเดินทางเพื่อความปรารถนา นางตั้งใจแล้วไม่ว่าจะเจอกับอุปสรรคหรือเรื่องราวแบบใด นางจะเผชิญหน้าและสู้กับมันเพื่อความปรารถนาแห่งหัวใจเสียงดนตรี อีธานคือ..คนที่นางรัก สำหรับครอบครัวของเขาแล้วนางย่อมต้องรักด้วยเช่นกัน รักพี่รักน้อง รักเจ้านายรักสัตว์เลี้ยง 

         “พี่ลีโอน่า..” นารีน้ำตาซึม ไม่ใช่เพราะสงสารเรื่องที่ต้องเจอน้องสาวดุร้ายแบบนี้ นางร้องไห้เพราะมองดูลีโอน่าแล้ว รู้สึกนารีช่างชั่วร้ายเหลือเกิน.. โอ้ ทำไมพี่สาวคนดีจังเจ้าคะ ออร่าความสูงส่งปานเทพธิดาบาดตาดวงดาวน้อยน้อยยิ่งนัก ขนาดนารีปกครองจักรวาลยังไม่มีใจเมตตาอาทรเท่าลีโอน่าเลย สวรรค์ 

         อยากได้หัวใจย่อมต้องใช้หัวใจแลก.. ลีโอน่าอยากให้ไดอาเรียยอมรับตัวตนของนาง ยอมให้นักไวโอลินสาวกลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวอีธาน นางรู้ว่าไดอาเรียต้องยอมรับแน่ เพียงแต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย “ไดอาเรีย..” ลีโอน่าเข้ามาในห้องนอนน้องสาว และหย่อนก้นลงข้างเตียง ลองเรียกคุณหนูน้อยเบาๆ “..”  

         เห็นคุณหนูน้อยหลับแล้ว เพราะเหนื่อย และยังนอนไม่เต็มอิ่ม ลีโอน่ายิ้มอ่อนละไมพลางล้มลงนอนข้างๆไดอาเรีย  

         “รักนะไดอาเรีย..” 

         “อือ..” 

         สุรเสียงไพเราะปลิวล่องลอยในห้วงแห่งความฝัน ไดอาเรียไม่เคยมีพี่สาว นางไม่รู้เลยว่าการมีพี่สาวนั้นให้ความรู้สึกอย่างไร กระทั่งไม่นานหลังจากนี้ นางดีใจเหลือเกินที่ได้รู้จัก และมีพี่สาวอย่างลีโอน่า.. พี่สาวที่ปกป้องนางพร้อมกับพี่ชาย พี่สาวที่ช่วยทำความฝันของพี่ชายให้เป็นจริง และยังทำให้ไดอาเรียเข้าใจหัวใจตนเอง..  

         -- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น