I'mDK
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Episode 03 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 606

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 07:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 03 100%
แบบอักษร

"อะไรเนี่ย!" หลังจากที่น็อคกลางอากาศเพราะเขาแล้วฉันก็ตั้งสติพร้อมกับสบทใส่มือถือทันที อยากจะโวยวายให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย ฮึ!

 

หลังจากสบทเสร็จเรียบร้อยฉันก็จัดการโทรหาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉัน

 

ไม่นานปลายสายก็รับ

 

"แพร...เราไปไม่ได้แล้วอะ" ทันทีที่ปลายสายกดรับฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงอยๆ รู้สึกผิดต่อเพื่อนยังไงก็ไม่รู้

 

[อ่า...ไม่เป็นไรหรอก เราก็พอรู้อยู่แล้วแหละว่าเขาคงไม่ให้เธอไปหรอก] ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ค่อยคิดมากเท่าไหร่ ฟังจากน้ำเสียงที่ร่าเริงนั่นแล้วน่ะนะ

 

"แต่ยังไงก็ขอโทษจริงๆ นะ" เพราะลบความรู้สึกผิดออกจากหัวไม่ได้เลยกล่าวขอโทษออกไป

 

[ก็บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไรน่ะ]

 

"อื้อ..."

 

[เอาไว้ว่างๆ เราจะไปเที่ยวหาที่บ้านละกันนะ ชวนเรสไปด้วยดีไหม?]

 

"เธอจะชวนเรสมาทำไมเนี่ย!" ฉันแหวใส่ปลายสายทันทีที่เอ่ยชื่อคนคนนั้นออกมา

 

เรสน่ะเขาตามจีบฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ? ขืนถ้าพามาแล้วเจอคุณแดนอยู่บ้านพอดีคุณเขทจะไม่ฆ่าเรสตายหรอกเหรอ ก็คราวที่แล้วเขายังหึงฉันกับเรสจนตบะแตกจูบฉันคารถอยู่เลยนี่นา

 

[น่าาาาาา]

 

"อ้อมีอีกเรื่องจะบอกอีกเรื่องนึง"

 

[เรื่องไรเหรอ?]

 

"คือ...คุณแดนเขาจะย้ายฉันมาเรียนโฮมสคูลแล้วน่ะ ตั้งแต่พรุ่งนี้เลยด้วย"

 

[ว่าไงนะ!] แพรวาตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยความตกใจก่อนจะปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ [ทำไมถึงได้กระทันหันอย่างนี้ล่ะ นี่มันเรื่องอะไรกันน่ะ]

 

"ใช่ไหมล่ะ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน"

 

[เฮ้ๆ แบบนี้ไม่ดีแน่ๆ มันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องย้ายเธอไปเรียนโฮมสคูลเลยนะอัน เขาผีเข้าหรือเปล่า]

 

"ฉันไม่รู้"

 

[หืมมมม น่าคิดนะเนี่ย] แพรวาลากเสียงยาว เธอดูเหมือนจะเครียดแทนฉันยังไงก็ไม่รู้

 

"..."

 

[แต่จะว่าไปเขาก็เป็นมาเฟียนี่นา ถ้าเกิดว่าเขาย้ายเธอไปเพราะเรื่องศัตรูของเขาล่ะ]

 

"ศัตรูเหรอ..." พอมาคิดๆ ดูแล้วฉันแทบจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับคุณแดน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานของเขา เรื่องคนรอบข้างของเขา หรือแม้แต่เรื่องส่วนตัวของเขาก็ตาม ฉันแทบไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยสักนิด

 

เพราะเขาน่ะ...เวลาอยู่กับฉันเขาแทบจะไม่เอ่ยถึงเรื่องงานหรือเรื่องศัตรูอะไรให้ได้ยินเลย มันเหมือนกับว่าเขาไม่อยากให้ฉันรับรู้เรื่องพวกนี้อะนะ

 

[ใช่ๆ เพราะงั้นเธอต้องลองแอบฟังเขาหรือไม่ก็ลองแอบถามเขาดูก็ได้นะ เผื่อว่าเขาอาจจะหลุดพูดออกมาให้เธอฟังก็ได้]

 

"เขาจะบอกเหรอ"

 

[ก็ถึงให้ลองแอบถามดูไง]

 

"อื้อ ไว้จะลองทำดูนะ"

 

[อ่า...งั้นแค่นี้ก่อนนะอัน] ปลายสายเอ่ยจบก็ตัดสายฉันไปซะดื้อๆ ไม่มีการรีรอให้ฉันพูดอะไรเลยด้วย

 

ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ รู้สึกเรื่องพวกนี้มันยากเกินกว่าที่ฉันจะทำได้ คุณแดนถึงแม้ดูภายนอกเขาจะใจดีกับฉันมากก็เถอะ แต่ลึกๆ แล้วเขาน่ะมันเสือร้ายซ่อนลายเอาไว้ไงล่ะ หากไปกระตุกหนวดเข้ามันอาจจะไม่จบที่ถูกด่าเพราะเข้าไปยุ่งเรื่องของเขามากเกินไปแน่ๆ

 

แต่ฉันก็อยากจะรู้นี่นา...ว่ามีเหตุผลอะไรที่ต้องย้ายฉันมาเรียนในบ้านแบบนี้น่ะ

 

เฮ้อ...จะไหวไหมเนี่ยฉัน...

 

.

.

.

 

ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ พอตื่นมาอีกทีก็ปาไปตอนเย็นแล้ว ฉันงัวเงียตื่นขึ้นมาก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าซักผ้าทิ้งเอาไว้

 

อ่า...ให้ตายสิ ลืมไปได้ไงเนี่ย

 

ฉันรีบไปหยิบตะกร้ามาใส่ผ้าก่อนจะเอาไปตากที่ระเบียงหลังบ้าน พอตากเสร็จสรรพก็เดินกลับเข้ามาในบ้านก็พบคุณแดนเดินเข้ามาในบ้านพอดี

 

"เอ่อ...กลับมาแล้วเหรอคะ" เพราะไม่รู้จะพูดอะไรกับเขาดี คำถามโง่ๆ ก็ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปาก

 

อยากจะตบปากตัวเองร้อยที เขาเดินเข้ามาในบ้านตอนนี้ก็แปลว่าเขากลับมาแล้วมั้ย ยัยโง่

 

"อืม" เขาขานรับก่อนจะเดินขึ้นห้องไป ฉันได้แต่มองตามเขาจนร่างกายกำยำหายไปจากสายตา

 

"เฮ้อ..." ฉันวางตะกร้าลงข้างๆ ถังซักผ้าก่อนจะเดินขึ้นไปบนชั้นสองตามเขาไปและเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องตัวเอง

 

แกร๊ก

 

ฉันเปิดประตูห้องนอนที่มันควรจะมีแค่ฉันนอนอยู่แต่กลับต้องชะงักค้างหน้าประตูเมื่อพบเจอกับร่างสูงคุ้นตาเปลือยท่อนบนโชว์แผงอกแกร่งกับกล้ามหน้าท้องที่ขึ้นลอนสวยนั่น

 

เดี๋ยวสิ...นี่มันห้องฉันไม่ใช่เหรอ นี่เขาคิดจะอพยพมาห้องฉันเลยหรือไง

 

"หืม?" ใบหน้าคมคายหันมาเลิกคิ้วให้ มันเป็นตัวช่วยชั้นดีที่ช่วยกระชากสติให้กลับมา

 

"เอ่อ...คือ...ทำไมถึง..." ฉันเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเมื่อเขาเริ่มก้าวมาหา

 

"อ๊ายยย" ฉันร้องเสียงหลงเมื่อร่างกายถูกกระชากเข้าไปติดกับแผงอกหนั่นแน่น เสียงปิดประตูดังตามหลังมาทำเอาใจตกวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม

 

คิดว่านะ ถ้าเกิดอยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ

 

"แอบดูฉันหรือไง" เขาเอ่ยพลางแรงกดจูบบริเวณขมับฉันแรงๆ

 

"เปล่านะคะ" ฉันบุ้ยปาก "นี่มันห้องหนูไม่ใช่เหรอคะ ทำไมคุณถึงได้..."

 

"ก็บอกไปแล้วนี่ว่าจะนอนด้วย" คนที่กำลังกอดฉันอยู่ตอบหน้าตาย

 

"คะ!?" นี่เขาผีเข้าหรือเปล่าเนี่ย วันนั้นฉันก็นึกง่าเขาจะล้อเล่นซะอีก

 

ฉันอยากมุดดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด นอกจะทำตังไม่รู้ไม่ชี้อะไรแล้วเขายังกอดฉันอยู่อย่างนี้ไใ่ยอมปล่อย จนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ก็รับรู้ได้ถึงคนตัวสูงที่บังคับให้ฉันนอนทับเขาโดยที่เขายังกอดฉันเอาไว้

 

ฉันใช้แขนยันอกแกร่งเอาไว้ พยายามให้ใบหน้าออกห่างจากแผงอกแต่ก็ทำไม่ได้เมื่อคนใต้ร่างกดศีรษะให้ซบกับแผงอกเขาดังเดิม

 

อืม...บรรยากาศล่อแหลม ไม่น่าหน้าด้านเดินขึ้นมาข้างบนเลย ฮืออออ

 

"ปล่อยก่อนได้ไหมคะ" ฉันพูดเสียงอู้อี้เนื่องจากใบหน้ายังติดอยู่กับแผงอกกำยำอยู่

 

"เธอเหมือนมีอะไรจะพูดกับฉันเลยนะ"

 

"หนูน่ะเหรอคะ?" ฉันขมวดคิ้ว ถึงแม้จะมีจริงๆ แต่ใช่ว่าฉันจะเอ่ยกับเขาตอนนี้เสียหน่อย

 

รอให้จังหวะมันดีกว่านี้แล้วค่อยพูดมันน่าจะดีกว่าอะนะ

 

"อืม..."

 

"ไม่มีหรอกค่ะ คุณแดนคิดไปเองทั้งนั้น" ฉันส่ายหน้าปฏิเสธก่อนที่ท่อนแขนแข็งแรงจะคลายอ้อมกอดออก

 

ฉันยันตัวให้กลับมานั่งท่าปกติ เหลือบสายตาไปมองเขาที่ตอนนี้เดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ

 

"เฮ้อออ..." ปลงตกแล้วล่ะค่ะ คิดว่ากว่าจะได้พูดก็คงต้องเสียเนื้อเสียตัวไปมากพอสมควรเลยล่ะ

 

ในขณะที่คุณแดเนียลกำลังอาบน้ำอยู่ฉันก็ฉวยโอกาสจับหวะนี้แอบเผ่นหนีออกจากห้องไปยังชั้นล่าง และจัดการทำมื้อเย็นของวันนี้ให้กับเขา

 

"อ้าว คุณชีอัน" เสียงเรียกของใครบางคนทำให้ฉันที่กำลังสาละวนอยู่กับการทำอาหารต้องละสายตาเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของเสียง

 

จะเป็นใครไปได้นอกจากคุณเคลวิน

 

เขาน่ะ...ติดเรียกฉันว่าคุณมาตั้งแต่สมัยฉันมาอยู่กับคุณแดเนียลสมัยแรกๆ แล้ว พยายามบอกอย่าเรียกแบบนั้นแต่เขากลับยืนกรานจะพูดแบบนั้นให้ได้

 

"มีอะไรเหรอคะ?"

 

"บอสล่ะครับ"

 

"อาบน้ำอยู่ข้างบนน่ะค่ะ" ฉันพยักเพยิดหน้าให้ก่อนจะหันมาใส่ใจกับสิ่งที่ทำค้างไว้ต่อแต่ประโยคถัดมาของคุณเคลวินก็ทำเอาฉันชะงัก

 

"แย่จังเลยนะครับถ้าเกิดวันนั้นคุณไม่ทำเรื่องแบบนั้นมันคงไม่วุ่นวายขนาดนี้"

 

"..." ฉันไปต่อแทบไม่ถูก ใบหน้าเกิดอาการชาดิกขึ้นมา

 

ก็รู้ว่าเขาเป็นคนพูดตรงๆ แต่ก็ตรงเกินไปจนบางทีก็เหมือนกลายเป็นกำลังถูกแซะอยู่

 

"ใช่ไหมล่ะครับ?" อีกฝ่ายยักคิ้วให้ราวกับจงใจจะแกล้งกัน

 

"..."

 

"ผมล้อเล่นน่ะ"

 

"..."

 

จะว่ายังไงดีล่ะ ถ้าจะล้อเล่นกันขนาดนี้เอามีดในมือฉันมาจ้วงคอฉันเลยจะดีกว่า

 

......

 

Talk

.

.

.

มาช้าแต่ก็มานะะะะ ตอนนี้กำลังทำอีบุ๊คอยู่ อดใจรอกันหน่อยนะค๊าาาาาา คิดว่าอัพได้สักสิบตอนก็เปิดขายแล้วล่ะค่ะะะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น