ทองจ้า

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาเป็นกำลังใจให้นะคะ ไรท์เป็นนักเขียนมือใหม่ แต่ละตอนที่เขียนอาจสรรหาคำศัพท์ให้รีดทุกคนอินได้ไม่มาก แต่ไรท์มีความตั้งใจที่จะพัฒนาฝีมือเพื่อผลิตนิยายสนุกๆให้ทุกคนได้อ่านอย่างมีความสุข ไรท์น้อมรับทุกคำติชม และรู้สึกดีทุกครั้งที่มีคอมเม้นต์ เพราะมันเป็นแรงผลักดันชั้นเยี่ยมที่ไรท์จะนำมาพัฒนาฝีมือ ช่วยเป็นกำลังใจให้ไรท์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ ^^

EP.1 : สัญญาต้องเป็นสัญญา

ชื่อตอน : EP.1 : สัญญาต้องเป็นสัญญา

คำค้น : แต่งงาน,สัญญา,เกวลิน

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 850

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.พ. 2563 17:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.1 : สัญญาต้องเป็นสัญญา
แบบอักษร

"หนูไม่แต่งไม่ได้เหรอคะ คุณพ่อคะ คุณแม่คะ ฮึก ฮืออออ หนูขออยู่รับใช้คุณพ่อคุณแม่แบบนี้ตลอดไปไม่ได้เหรอคะ ฮึก ฮืออ" หญิงสาวร้องไห้ฟูมฟาย นั่งคุกเข่าจับมือสองผัวเมียที่ยืนอยู่ตรงหน้า 

"เกวลิน เธออย่าลืมสิ ที่เธอมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบายทุกวันนี้ ไม่ใช่เพราะฉันกับคุณกิตหรอกเหรอ ที่ดึงเธอออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พอถึงวันนี้ฉันกับคุณกิตเดือดร้อน เธอจะใจร้ายใจดำ ไม่ช่วยพวกเราเลยเหรอ ฮะ เกวลิน" แม่บุญธรรมจ้องตาเกวลินเขม็ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งแข็งกึ่งอ่อน 

"พ่อกับแม่จำเป็นจริงๆนะลูก มันเป็นทางเดียวเท่านั้น ที่จะทำให้ธุรกิจของเราไปต่อได้ ช่วยพ่อสักครั้งเถอะลูก" พ่อบุญธรรมกล่าวเพื่อเกลี้ยกล่อมหล่อนอีกแรง 

เกวลินทรุดลงร้องไห้ ชีวิตฉันมีทุกวันนี้ได้เพราะคุณพ่อคุณแม่ ถึงจะยังเด็กแต่ก็จำได้ว่าที่บ้านเด็กกำพร้ามันเหงา มันว้าเหว่ มันเคว้งคว้างขนาดไหน คงไม่มีหนทางอื่นแล้วสินะ ฉันต้องแต่งงานกับผู้ชายหน้าบึ้ง ยิ้มยากคนนั้นจริงๆหรอ ตอนนั้นเธออายุแค่ 8 ขวบ เป็นวันเกิดของคุณหญิงนิภา แม่ของว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ เธอไปร่วมงานวันเกิดพร้อมพ่อและแม่บุญธรรมของเธอ เพียงแค่เจอเขาและส่งยิ้มทักทาย แต่เธอกลับไม่ได้รอยยิ้มจากเด็กผู้ชายคนนั้นตอบกลับมา 

เกวลิน วัชราพิพัฒน์ หรือ เกว เธอมีวาสนาได้ใช้นามสกุลนี้เพราะเธอถูกรับมาเลี้ยงจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า  

กิตติและบังอร เป็นเจ้าของธุรกิจเครื่องเพชร แต่ทั้งสองคนไม่สามารถให้กำเนิดทายาทได้  

"คุณคะ ฉันขอโทษ ที่ฉันไม่สามารถมีลูกให้คุณได้ ฮือๆๆ" 

"อย่าเสียใจไปเลยคุณ ถึงเราไม่สามารถมีลูกเองได้ แต่เราสามารถมีลูกบุญธรรมได้หนิ" 

"คุณหมายความว่า...?" 

"ใช่ เด็กที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไง ในอนาคตเด็กคนนั้นอาจจะมีประโยชน์กับเรามากก็ได้ ถ้าเราไม่พูดก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าเค้าไม่ใช่สายเลือดของเราจริง” 

เด็กผู้หญิงดวงตากลมโต ขนตายาวงอน ริมฝีปากอมชมพู ผมยาวดกดำ ผิวขาวดั่งสำลี อายุอานามเกือบสามขวบ ถูกรับมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า กิตติและบังอรชุบเลี้ยงและดูแลเธอเป็นอย่างดีด้วยความเอ็นดู และเรื่องนี้คนนอกครอบครัวไม่มีใครรู้ แต่เพราะไร้ความสัมพันธ์ทางสายเลือด มันจึงเหมือนมีเส้นบางๆกั้นอยู่ เด็กน้อยไร้เดียงสา ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองว่าเมื่อเธอโตขึ้น ชีวิตเธอจะต้องเผชิญกับเรื่องราวอีกมากมาย 

ตอนนี้ธุรกิจเครื่องเพชรของครอบครัวเกวลินกำลังแย่ พ่อบุญธรรมของเธอถูกหุ้นส่วนโกง ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกแต่ก็ไม่สามารถหาหลักฐานมามัดตัวได้ ทุกอย่างกำลังลงสู่แนวดิ่ง มืดแปดด้าน กิตติและบังอรตัดสินใจบากหน้าเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากคุณอิทธิพลและคุณนิภา ภักดีตระกูล เจ้าของโรงแรมระดับห้าดาวหลายแห่ง มีทั้งในไทยและต่างประเทศ สองครอบครัวนี้ค่อนข้างสนิทสนมกันในระดับหนึ่ง เหตุเพราะนิภาเป็นลูกค้าเครื่องเพชรระดับวีไอพี 

กิตติและบังอรอ้อนวอนขอร้องให้ช่วยกอบกู้ธุรกิจเครื่องเพชรคืนมา กู้ยืมเงินเพื่อใช้หนี้ในจำนวนมหาศาล และทำสัญญาข้อตกลงร่วมกันไว้ว่า จะให้ลูกสาวของตนแต่งงานกันลูกชายคุณอิทธิพล เพื่อเป็นสัญญาค้ำประกัน และหากไม่สามารถหามาชดใช้ได้ ธุรกิจของตนซึ่งก็เป็นเสมือนของเกวลิน จะตกเป็นของลูกชายเจ้าหนี้ทันที ฝ่ายของอิทธิพลพอใจในข้อเสนอ จึงตอบตกลงให้ความช่วยเหลือโดยไม่ถามความสมัครใจจากลูกชาย เพียงเพราะความโลภที่เกิดขึ้นในใจ 

 

 

"ผมไม่แต่ง !" 

"แต่แกต้องแต่ง แกจะให้พ่อกับแม่คืนคำอย่างงั้นหรอตาดล แกลองคิดดูนะ ตอนนี้ครอบครัวคุณอิทธิพลเป็นหนี้เรา แต่ธุรกิจเครื่องเพชรที่เขามีอยู่ก็ยังเหลือมูลค่าไม่ใช่น้อย ถ้าตกมาเป็นของเรา มันจะเสริมบารมีให้ครอบครัวเราขนาดไหน ทำไมแกดื้อแบบนี้ ทำไมไม่เชื่อฟังพ่อแม่เหมือนตาดินน้องแกบ้าง" 

"งั้นแม่ก็ให้ไอ้ดินแต่งไปสิ ทำไมต้องเป็นผม ผมไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น ทั้งชีวิตเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว แล้วแม่จะให้ผมแต่งงานกับคนที่ไม่เคยคบหา ไม่เคยรู้จักนิสัยใจคอกันอย่างงั้นเหรอ" นฤดลเริ่มเสียงดัง จ้องผู้เป็นแม่ตาเขม็ง  

"แกจะบ้าหรอ น้องแกยังเรียนไม่จบ แกเป็นพี่ เสียสละเพื่อครอบครัวแค่นี้ทำไม่ได้รึงัย แต่งงานอยู่กินกันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง ไม่รู้ล่ะ ยังไงแกก็ต้องแต่ง ไม่งั้นแกไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่อีก" นิภายื่นคำขาดต่อลูกชาย 

"ได้ !! แม่ต้องการแบบนั้นใช่ไหม? ผมจะแต่งให้ก็ได้ แล้วอย่ามาโทษผมทีหลังก็แล้วกัน" นฤดลกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่ม ลึก แต่แฝงไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่น่ากลัว แล้วเดินหันหลังให้ผู้เป็นแม่ และซิ่งบิ๊กไบค์คันโปรดออกจากบ้านไป 

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ รีดทุกคนสามารถแสดงความเห็น ติชม ให้คำแนะนำไรท์ได้นะคะ ไรท์ตั้งใจและอยากให้รีดทุกคนมีความสุขจริงๆค่ะ ^^ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น