ลมหนาว l เคียงจันทร์ l ัYoshisuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สุดแท้เเล้วเเต่จะ...รัก 3

ชื่อตอน : สุดแท้เเล้วเเต่จะ...รัก 3

คำค้น : วิวาห์ / เเค้น / ร้าย /รัก / โหด / ทรมาน / ดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 23:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สุดแท้เเล้วเเต่จะ...รัก 3
แบบอักษร

‘ตุ้บ!’ 

 เขมมิการีบก้าวเท้าไวๆไปตรงที่เขาล่วงหล่นลงมา แม้ว่าท่าทางที่อุ้ยอ้ายของเขมมิกามันจะดูน่ารักนักยามที่สาวเจ้าก้าวเดินแต่ยามนี้เขาไม่มีเวลามาเชยชมภรรยาสาวเสียหน่อย ควรจะห่วงตัวเองมากกว่าไม่รู้ว่ากระดูกจะหักหรือเปล่าเนี่ย! ไอมดแดงบ้าเอ๊ย! กัดใครไม่กัด! เดี๋ยวพ่อจะเอาไฟมารมควันเสียให้หมดเลย!  

 

 “เจ็บมั้ยคะ?” เธอเป็นห่วงเขากลัวว่าจะเจ็บจึงรีบเดินมาด้วยด้วยความเป็นห่วง แต่พอเดินมาดูก็ถึงกับขำแรงเมื่อพ่อคุณตัวแดงเถือกไปหมดเพราะกำลังนั่งเกาอย่างแรงเพราะความคันและเจ็บ 

 “น่าจะบอกให้มันเร็วกว่านี้นะเขม เห็นตัวพี่มั้ยเนี่ย” พูดไปมือก็เกาไป 

 “พอแล้วค่ะ เกามากเดี๋ยวมันจะถลอกจนเป็นแผล” สาวเจ้าเดินเข้าไปแล้วยื่นมือไปหยุดให้เขาหยุดเกาเสีย ก่อนจะมองรอบตัวดูว่าเขาเป็นอะไรมั้ย ซึ่งก็ปกติดีไม่ได้มีอะไรตรงไหนเสียหาย จึงลากมือเขาไปนั่งลงที่โต๊ะที่เคยนั่งก่อนหน้า เดินเข้าไปในบ้านสักพักแล้วก็ออกมาพร้อมกับยาหมองกระปุกน้อย สาวเจ้าหย่อนกายนั่งลงข้างๆคนตัวโตก่อนที่จะบรรจงเอายาหมองมาทาบริเวณที่เขาทั้งแสบทั้งคัน “บอกแล้วว่าให้ระวังๆ” 

 “ก็ใครเล่าบอกว่าอยากกินมะม่วงแถมที่สอยยังไม่มีให้พี่อีก” โอดโอยร้องหาความยุติธรรมให้ตนเอง ที่ต้องตกลงมาเจ็บตัวเช่นนี้ แต่ชั่งเถอะก็เมียอยากกินมะม่วงเขาก็ต้องหามาให้ 

 “มันก็ไม่มีมาตั้งนานแล้วละค่ะ เมื่อก่อนตอนที่ยังเด็กเขมก็ปีนเล่นบ่อยๆ” 

 “อะไรนะ! ปีนต้นมะม่วงเนี่ยนะ” 

 “ก็ใช่น่ะสิไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย”  

 “ไปปีนเล่นแบบนั้นได้ยังไงกัน ถ้าตกลงมาขาหักแขนหักจะทำยังไง” 

 “คุณวินคะ...นั้นมันนานแล้ว แล้วตอนนี้เขมก็อยู่ครบสามสิบสองไม่ต้องห่วง” เพราะห่วงสาวเจ้าจนลืมไปว่าเรื่องราวมันผ่านมานานแล้ว 

 “แต่ยังไงก็ชั่ง ห้ามทำแบบนั้นอีก พี่เป็นห่วง” อัศวินเอ่ยบอกด้วยความเป็นห่วงที่ปิดไม่มิดจนเผยออกมาให้สาวเจ้าที่นั่งอยู่ข้างกันอดอมยิ้มไม่ได้ 

 “ค่ะ” เธอยิ้มให้แก่เขา 

 “เข้าบ้านกันเถอะ เดี๋ยวพี่จะไปทำมะม่วงให้กิน” ว่าแล้วก็ประคองร่างตุ้ยนุ้ยของภรรยาสาวเข้าไปภายในบ้าน คนเป็นพ่อเป็นแม่ที่เห็นก็มองรักใคร่ลูกสาวและลูกเขยอย่างเอ็นดู 

 ตกดึกร่างอวบที่ที่กำลังจะเดินขึ้นห้องนอนหลังจากที่พูดคุยสนุกสนานกับคนในครอบครัวเสร็จแล้วหลังจากผ่านอาหารมื้อค่ำและอาบน้ำชำระกายเรียบร้อย ทุกคนต่างก็พากันแยกย้ายเข้าห้องของตนเอง ไว้เว้นแม้แต่เขมมิกาและอัศวิน ที่ตอนนี้เขาคอยเดินตามเธอทุกฝีก้าวราวกับว่าชายหนุ่มนั้นเป็นเงาตามตัวตนเอง ขนาดเท้าที่เพียงแค่จะก้าวขึ้นบันไดเขายังหักห้ามและคอยระมัดระวังคลอดเวลา 

 “ว๊าย! ทำอะไรคุณวิน” จู่ๆเขาก็ช้อนร่างที่กำลังจะเดินขึ้นบันได้อีกขั้นด้วยความยากลำบากไว้ในอ้อมแขนแกร่ง 

 “เดินแบบนี้มีหวังได้กลิ้งลงมากันพอดี เดี๋ยวพี่อุ้ม” 

 “มะ...ไม่ต้องค่ะ เขมเดินเองได้ คุณวินปล่อยเขมลงเถอะค่ะ” 

 “ไม่ได้ ได้อุ้มแล้ววางไม่ได้” 

 “ทำไมจะวางไม่ได้คะ มันไม่ยากอะไรเสียหน่อย ปล่อยเขมลงสักที”  

 “ปล่อยน่ะปล่อยแน่ แต่ปล่อยลงเตียงนะ” 

 “คุณวิน!” ส่งค้อนใหญ่ๆให้กับเขา ก่อนที่เท้าหนาจะสาวเดินขึ้นไปด้านบนโดยมือนั้นก็โอบอุ้มกายตุ้ยนุ้ยของภรรยาสาวไว้ในอ้อมแขน 

 มือที่ผ่อนวางร่างของเขมมิกาอย่างแผ่วเบาลงบนเตียงนอนของสาวเจ้าการกระทำของเขานุ่มนวลชวนให้คนที่โดนอุ้มอย่างคุกคามอย่างเขมมิกาต้องเหลียวใบหน้าเงยมองไปที่ใบหน้าของอัศวิน สายตาของเขาเองก็กำลังทอดมองมาที่เธอเช่นกัน ดวงตาประสานกัน แม้ว่าจะไม่มีคำพูดแต่ทั้งคู่ก็รู้ว่าทั้งเธอและเขานั้นคิดอะไรอยู่... 

 “นอนเถอะนะ” อัสวินไม่พูดอะไรมากกว่านั้น เขาหมายจะเดินตรงไปยังพื้นที่ที่ใช้นอนมากว่าร่วมสัปดาห์นั้นก็คือโซฟาที่ตั้งอยู่ไม่ไกล แต่ทว่ามือของเขมมิกากลับเหนี่ยวรั้งเขาไว้เสียก่อน 

 “.....” มือนั้นจับข้อมือแกร่งไว้แต่ทว่ากับไม่พูดอะไรออกไป 

 “เขมมีอะไรหรือเปล่าคะ?” ถ้อยคำทิ้งท้ายด้วยคำว่า ‘คะ’ มันแสนจะนุ่มลึกเสียเหลือเกิน... 

 “นะ...นอนบนเตียงก็ได้ค่ะ” สุดท้ายก็ยอมพูดว่าสิ่งที่เธอต้องการจะบอกเขามันคืออะไร 

 “อะไรนะ...เขมบอกพี่ว่าอะไรนะ” ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าเขมมิกาจะยอมให้ตนนั้นขึ้นไปนอนเคียงข้างสาวเจ้าแล้ว เพราะตั้งแต่ที่เขามาอยู่ที่นี่มาเขมมิกาแทบจะไม่ให้เขายามกายเข้ามาเฉียดเตียงของเธอเลยแม้แต่น้อยซึ่งเขาก็ยอมทำตามแต่โดยดี ไม่ตื้อ ไม่ดื้อ เชื่อฟังเธอแทบทุกอย่าง 

 “เขมบอกว่าคุณวินนอนบนเตียงนี้ก็ได้นะคะ” 

 “จะ...จริงเหรอ เขมพูดจริงใช่มั้ย” 

 “ค่ะ แต่ว่าห้ามฉวยโอกาสเขมเด็ดขาด แล้วก็ห้ามข้ามเขตหมอนข้างนี้มาด้วย” มือบางฉวยหันไปหยิบหมอนข้างมาวางกั้นเขตระหว่างเธอและเขา ก่อนที่จะหันไปมองที่เขาอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ใบหน้าของอัศวินนั้นกำลังแสดงความดีใจจนเก็บอาการไม่มิด 

 “โอเคๆ พี่สัญญาว่าจะไม่ข้ามเขตหมอนข้างนี้มาเด็ดขาด” เขาชูนิ้วสามนิ้วแนบชิดติดกันทำสัญลักษณ์สัญญากับคนที่นั่งอยู่บนเตียงเบื้องหน้าเขา 

 

 ฟากฝั่งของอีกคู่หนึ่งที่ยามนี้อัครินกำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้ามารดาของปานธิดา ความรู้สึกมันตีวนอยู่ในความรู้สึกของเขาจนยากที่จะเอ่ยสิ่งใดไปมากกว่าคำว่า ‘ขอโทษ’ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะความผิดพลาดและแรงโทสะของเขาที่มันมีมากล้นนักจนทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายทั้งหมด 

 “ผมรู้ครับว่าผมผิดมาที่ทำเรื่องแบบนี้ ผมยอมรับทุกอย่าง ผมจะแต่งงานกับปานธิดาครับ” 

 “คุณแน่ใจแล้วใช่มั้ยคุณอัครินว่าการแต่งงานมันคือความรับผิดชอบที่ดีที่สุด” ผู้เป็นมารดาที่พยายามสะกดกลั้นรอยน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหล ซึ่งมันแสนจะผิดกับหญิงอีกคนที่ยามนี้เธอรู้สึกผิดที่สุด ที่ทำให้มารดาของตนนั้นต้องเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอมันเป็นลูกอกตัญญูที่ต้องทำให้ผู้มีพระคุณต้องเสียใจ... 

 “ผมแน่ใจที่สุดแล้วครับ” 

 “คุณรักลูกสาวของแม่อยู่หรือคุณอัคริน คู่บ่าวสาวจะไม่มีความสุขหากว่ามันไม่ได้เกิดจากความรัก แล้วสิ่งที่คุณพูดมาก่อนหน้านี้ มันทำให้ฉันมองหาความรักที่คุณจะมีให้กับดาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ทำไมตอนนี้คุณถึงมาร้องขอขมาจากฉัน” เธอไม่ใช่แม่ที่จะหัวโบราณยอมรับได้หากว่าลูกสาวเธอจะเป็นคุณแม่ลี้ยงเดี่ยวหากว่าการที่จะต้องแต่งงานกับอัครินมันจะไม่ได้เกิดจากคำว่า ‘รัก’ 

 “ผมรักดาครับ ผมรู้ว่าสิ่งที่ทำทุกอย่างมันผิดมาก ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่างรวมทั้งชีวิตของปานธิดาและลูกในท้องด้วย”  

 “แล้วเราล่ะดา เรารักเขามั้ย” 

 “ดะ...ดา” เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไปเพราะตอนนี้มันแสนจะละอายใจ 

 “ผมรักปานธิดาด้วยใจจริง คุณแม่พร้อมเมื่อไหร่ผมจะให้ผู้ใหญ่มาขอทันที” 

 “ถ้าเชื่อใจของตัวเองว่ารักปานธิดาแม่ก็ไม่ขัด แต่สิ่งที่คุณกระทำต่อดาแม่ก็จะไม่มีวันลืมเหมือนกันเพราะคุณเอาอดีตมาทำลายปัจจุบันมันเลยทำให้คุณต้องคอยแก้ปัญหาอยู่อย่างนี้ แม่ไม่บอกว่าพร้อมเมื่อไหร่เพราะทุกสิ่งมันไม่ได้ขึ้นยู่ที่แม่ แต่มันขึ้นอยู่ที่เราทั้งสองคนเสียมากกว่า แม่ดีใจที่คุณรินลบทิฐิส่วนนั้นออกไปได้บ้างแต่แม่ก็ยังไม่เชื่อใจนักว่าคุณจะไม่ทำให้ดาต้องเจ็บอีก” 

 “ผมสัญญาว่าจะไม่มีทางให้สิ่งนั้นมันเกิดขึ้นอีกครั้ง ผมสัญญา...” คำมั่นสัญญาของเขามันจะไม่ใช่เพียงแค่คำพูดแต่มันจะเป็นสิ่งที่เขากระทำจริงๆ 

 “แม่อยากให้เราทั้งสองรักกันด้วยหัวใจจริงๆหาใช่สิ่งที่รับผิดชอบ เข้าใจมั้ย?” 

 “ค่ะ/ครับ” 

 

มาเเล้วจ้ามาเเล้ววว 

ไรท์ขอโตดที่หายหน้าไปนาน 

ครั้งนี้อัครินใจกล้าไปขอเเม่ของปานธิดาเเล้วนะคะ หุหุ 

ปล.อย่าลืมคอมเม้นเด้อออ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น