เด็กเนิร์ท

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : รูมเมท 21

คำค้น : yaoi,แสนรัก,แสนรักนายรูมเมท,เด็กเนิร์ท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รูมเมท 21
แบบอักษร

แสนรักนายรูมเมท21 

 

เที่ยง 

“ไปกินข้าวกันเถอะ” ผมมองกลับไปก็เห็นพี่เปรมกับพี่แทนอยู่ด้านหลัง 

“ฮั่นแน่” เสียงเพื่อนๆดังพร้อมกันอย่างแซวๆ 

“อะไร” พี่เปรมยิ้มโดยไม่ว่าอะไร 

“ก็เจ้าชายมารับแล้วยังไงล่ะ นี่ๆ พี่แทนหล่อมากเลยว่าไหม” ปุ๋ยสกิดบอกสายหมอก เธอเป็นดาวคณะ หน้าตาน่ารัก แต่เธอกลับชอบผู้หญิง แต่ว่าตอนนี้เธอกำลังชมว่าพี่แทนหล่อเนี่ยนะ 

“ก็ไม่เท่าไหร่นี่” สายหมอกตอบ ผมเห็นปุ๋ยทำหน้าเบื่อหน่าย หรือผมตาฝาดไปเอง 

“เอ่อ นโมพอจะว่างไหม” ผมมองหน้าคนที่เข้ามาทักกลางบทสนทนา 

“มีอะไรหรอ” 

“นโมไม่ว่างหรอก เพราะว่าต้องไปกินข้าวกับฉัน” พี่เปรมเดินเข้ามากอดคอผม 

“แต่...” 

“ทุกคนในที่นี้รู้ไว้นะ นโมเป็นคู่หมั้นของฉัน ใครหน้าไหนกล้าเข้ามาวุ่นวายกับนโม ฉันจะจัดการมันสะ” ทั้งห้องเงียบเสียงลงจนเหมือนไม่มีคนอยู่ในห้องสักคน 

“เอ่อ....งั้นเราไปก่อนนะ พี่เปรมเราไปกันเถอะ” ผมเก็บของแล้วลุกขึ้นควงแขนพี่เปรมเพื่อไปทางออก 

“พี่เป็นอะไร เพื่อนนโมแค่มีอะไรจะพูดแค่นั้น แต่พี่เล่นไปขู่อย่างนั้น แล้วนโมจะมีเพื่อนไหมเนี่ย” 

“ตอนนี้พวกนั้นมันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนหรอกนะ” 

“ถ้าไม่เป็นเพื่อนจะเป็นอะไรล่ะ” 

“ผัวไง ไม่ได้หรอกเพราะกูเป็นผัวมึง” 

“พี่เปรม!” ผมไม่คิดว่าพี่เปรมจะพูดคำหยาบออกมาอีก 

“พี่ขอโทษ” พี่เปรมพูดเสียงอ่อย เอามือทาบหน้าตัวเอง 

“ผมว่าเรากลับบ้านกันเถอะ” 

“ไหนบอกว่ายังมีเรียนช่วงบ่าย” 

“ยกคลาส” ผมเดินนำไปที่รถของพี่เปรม เปิดประตูเพื่อขึ้นรถ 

“งั้นพี่ทำกุ้งอบวุ้น...” 

“นโมอยากกินต้มยำ ผัดพริก และก็กระเพรา” 

“รับทราบครับเมีย” พี่เปรมยิ้มหน้าบาน ผมก็ได้แต่อมยิ้มหน่อยๆ พี่เปรมดูมีความสุขที่ได้ทำอาหารให้ผม ผมไม่รู้ว่าที่เขามีความสุขเวลาทำอาหารเป็นเพราะชอบทำอาหารหรือเพราะทำให้ผมกินกันแน่ 

“แวะซื้อของสดหน่อยนะ” ผมพยักหน้า พี่เปรมก็เลี้ยวรถเข้าซุปเปอร์  

“จะไปด้วยกันหรือรออยู่นี่” 

“รออยู่นี่ดีกว่า นโมรู้สึกเหนื่อยๆ” พี่เปรมพยักหน้า เขาไม่ได้ดับเครื่อง แล้วลงรถเข้าไปในซุปเปอร์ ผมนั่งเล่นมือถือไปเรื่อยๆ จนเผลอหลับไป 

 

 

“ไม่รู้ว่ามันจะง่ายขนาดนี้นะ แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้วผมรับเงินเลยได้ไหม” ผมได้ยินเสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นเอาสะเลย แล้วทำไมผมถึงขยับตัวไม่ได้เลย 

“อ้าวๆตื่นแล้วหรอคะ” ผมค่อยๆมองขึ้นไป ภาวนาของให้ไม่ใช่คนที่ผมคิด 

“ทำไม” คนตรงหน้าของผม ส่งยิ้มหวานมาให้ และด้านหลังเธอยังมีผู้หญิงผมทองที่เจอกันเมื่อวันก่อน 

“พี่นโมปฏิเสธน้องเมย์เองนะคะ ทำไมล่ะ ผู้หญิงกับผู้ชายเป็นของคู่กัน พี่คิดว่าพี่เป็นใครกล้าปฏิเสธน้องเมย์ห๋า พี่นโมควรเป็นของน้องเมย์สิ” 

“น้องเมย์ปล่อยพี่ก่อนนะคะ พี่อึดอัดและก็เจ็บด้วย” 

“อย่านะเมย์ อย่าหลงกลมันเชียว พี่เปรมก็หลงมันไปแล้ว แต่ถ้าไม่มีมัน พี่เปรมอาจกลับมาหาฉันก็ได้ ฆ่ามันเลยแล้วกัน” ผู้หญิงผมทองยกปืนจ่อหน้าผม 

“หยุดนะแคท เธอไม่มีสิทธิ พี่นโมเป็นของฉัน” น้องเมย์เดินมาบังผม ผมก็ได้แต่ดิ้นเพื่อนให้เชือกหลุด แต่มันยิ่งแน่นมากกว่าเดิม  

“แต่มันเป็นพวกวิปริต” เพียะ น้องเมย์ตบหน้าแคทจนหน้าหัน 

“ยูตบหน้าไอทำไม” 

“ไม่รู้ตัวหรือไงว่าพูดอะไรออกมา พี่นโมเป็นคนที่ฉันรัก เธอไม่มีสิทธิมาว่าเขาหรอกนะ” 

TRRRR มือถือผมดังขึ้น น้องเมย์กดรับ ไม่รู้มันไปอยู่กับน้องเมย์ตอนไหน 

“สวัสดี” 

“อ้อ ไม่ต้องรู้หรอก พี่นโมอยู่กับน้องเมย์สบายดี” 

“ไม่มีทางหรอก พี่นโมเป็นผู้ชาย ....ไม่จริง” น้องเมย์มองหน้าผมอย่างรังเกียจ แต่แค่แปปเดียวเท่านั้น ก่อนจะกดเปิดลำโพง 

“บอกมาเถอะนะว่าลูกเมียฉันอยู่ไหน ช่วยคืนลูกกับเมียฉันมาเถอะ แล้วเธอต้องการอะไรฉันจะให้เธอ” พี่เปรม 

“รักกันดีนี่ งั้นฉันต้องการชีวิตลูกกับเมียพี่ พี่จะให้ได้ไหม” 

“แคท ทำไมเธอถึงอยู่ที่นั้นด้วย” 

“เพราะฉันเป็นคนสั่งให้คนไปจับตัวเมียพี่มาไงล่ะ” 

“ปล่อยนโมนะ” 

“พี่เปรมผมปลอดภัยดี” เพียะ  

“หุบปาก” ผมได้กลิ่นคาวเลือดในปาก มือหนักเหมือนกันนะเนี่ย ปากแตกเลย 

“ถ้าพี่รักเมียพี่จริง ก็ต้องมีปัญญาหาเองสินะ เมียปากดีของพี่ก็คงต้องเป็นเมียคนอื่นด้วย เพราะหน้าตาสวยๆหุ่นดีๆแบบนี้พวกมันคงชอบ” แคทพูดแบบนั้นโดยที่น้องเมย์ไม่พูดอะไร แถมยังเดินออกไปปล่อยให้พวกผู้ชายพวกนั้นเดินเข้ามาใกล้ผม 

“ออกไปนะ อย่าเข้ามา” ผมตะโกนออกไปพร้อมน้ำตาไหลด้วยความกลัว ทำไมผู้หญิงที่บอกว่ารักผมถึงได้ทำกับผมแบบนี้ 

“พวกแกจะทำอะไรก็รีบทำ ถ้ายัยน้องเมย์เปลี่ยนใจมาพวกแกจะอด” เธอโยนมือถือผมทิ้งไว้ใกล้ๆ ไม่รู้ว่าวางสายไปหรือยัง แต่ผมไม่มีเวลาสนใจมันอีกแล้ว เพราะพวกมันกำลังปลดกระดุมเสื้อผมแล้ว 

“อย่านะ ขอร้องล่ะ” 

“ไม่ต้องขอร้องหรอก เดี๋ยวก็ได้ร้องแล้ว อ้อ ร้องครางนะ ร้องเพราะๆล่ะ ฮ่าๆๆ” อีกคนกำลังปลดเข็มขัดผม แกร็ก ผมดิ้น ถึงจะรู้ว่าดิ้นไม่หลุด แต่ก็ดีกว่าให้มันทำร้ายโดยไม่ขัดขืน 

“ดิ้นจังวะ เฮ้ย เอามันออกจากเก้าอี้ เอามันนอนลง ฤทธิ์เยอะนักนะ มึงจับขามันไว้ มึงจับไหลมัน ทีนี้ก็ดิ้นไม่ได้แล้วสินะ เป็นเมียพี่เถอะน้อง” มันถอดกางเกงผมออกอย่างง่าย เพราะมันปลดเข็มขัดไปก่อนหน้านี้ 

“แหม ขาวดีนี่หว่า โอ้ กูเริ่มอยากแล้วล่ะ” มือหยาบของมันลูบต้นขาขาวจนถึงแกนกาย ก่อนจะปลดกางเกงของมันแล้วควักแกนกายของมันออกมาชักขึ้นชักลงตรงหน้าผม ผมได้แต่หลับตา ไม่อยากมอง มันน่าขยะแขยงที่สุด 

“พวกมึง เอามันนอนคว่ำ” ผมถูกพวกมันจับนอนคว่ำ ผมสัมผัสได้ถึงมือที่ลูบบั่นท้ายผมก่อนจะสอดนิ้วเข้ามาหนึ่งนิ้ว 

“อ่า เชี่ยเอ้ย แม่งโคตรแน่น” มันนถอดนิ้วออกไปก่อนที่ผมจะสัมผัสไม่ถึงความร้อนและแข็งถูอยู่ทางเข้าอย่างหยาดโลม น้ำตาผมยังไหลไม่หยุด ตั้งแต่แรกจนตอนนี้ ผมแสบตาปวดหัวจนไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว 

 

 

เปรม 

“เชี่ยเอ้ย ถอยออกจาเมียกูเดี๋ยวนี้” ภาพแรกที่ผมมาถึง คือเห็นผู้ชาย4คนที่กำลังทำร้ายนโมของผม สภาพของนโมเปลือยท่อนล่าง แต่ที่ทำให้ผมโมโหมากที่สุดคือ ไอ่เชี่ยนั้นมันกำลังจ่อไอ่นั้นที่ทางด้านหลังของนโม ผมกระชากมันออกมาและจักการกระทืบ ทันที ส่วนแทนคุณ กับพี่สรก็รีบจัดการกับพวกที่เหลือ ส่วนสายหมอกก็เขาไปดูนโม จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย 

“มึงกล้าดียังไง” 

“แม่งเอ้ย” 

“พอได้แล้วไอ่เปรม” ไอ่แทนเข้ามาดึงตัวผมออก เพราะไม่งั้นผมคงไม่หยุดง่ายๆแน่ มันจะข่มขืนเมียผมนะ  

“กูจะฆ่ามัน มันเอาเมียกู” 

“มึงไปดูนโมดีกว่านะ ไม่รู้ขวัญเสียแค่ไหน ทางนี้กูจัดการเอง” ผมหยุดโวยวาย แล้วไปดูนโมที่อยู่ในอ้อมแขนสายหมอก 

“นโมเป็นไงบ้าง” 

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ถามอะไรก็ไม่ยอมตอบ” ผมมองนโมที่ตาลอยไม่ได้โฟกัสอะไร 

“กูดูนโมเอง” สายหมอกประคองนโมเพื่อให้ผมรับนโมมากอดไว้ 

“นโมครับ” น้องไม่มีปฏิกิริยาอะไรกลับมาให้ผม 

“ที่รักครับ พี่เปรมขอโทษที่มาช้านะ” ผมกดจูบที่หน้าผากมน และเปลือกตา นโมหลับตาให้ผมกดจูบ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอยู่ดี 

“จะเอายังไงดี” ผมมองพวกมันตาขวา 

“พวกมึงทำอะไรไปบ้าง” พวกมันมองหน้ากันก่อนจะชี้ไปที่คนที่ผมกระทืบจนสลบคนนั้น แล้วพูด 

“พี่เจมันทำอยู่คนเดียวครับ พวกผมแค่จับตัวเขาไว้ไม่ให้ดิ้นเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย” ผมมองไปที่พี่สร พี่สรพยักหน้ารับก่อนจะลากคอไอ่คนที่ชื่อเจออกไปข้างนอน จากนั้นก็ได้ยินเสียงปืน พี่สรเดินเข้ามาหลังจากนั้นไม่ถึงนาที 

“มีอะไรอีก” พวกมันนั่งตัวสั่น เวลาทำไม่เห็นสั่นเลย ที่งี้ล่ะสั่น 

“ตอนกูเข้ามามันไม่ได้มีแค่นั้น” 

“อ ไอ่สองคนนี้มันจับหัวไหล่กดกับพื้นและผมก็จับขาแค่นั้นจริงๆครับ พวกเราเป็นแค่ลูกน้อง ล ลูกพี่ให้ทำก็ต้องทำ ไว้ชีวิตผมผมด้วยนะครับ” มันยกมือไหว้ ผมมองนโมที่เหมือนคนไม่มีสติ ก็อดโมโหไม่ได้ 

“สายหมอก” ผมเรียกสายหมอก ที่มองพวกสามตัวนั้นอย่างโกรธเคือง จนต้องหันมาถามผม 

“อะไร” 

“โกรธหรอ” 

“เอ่อ” 

“แล้วจะเอายังไงกับพวกมันดีล่ะ ฉันยกให้นายจัดการ พี่สรจะอยู่ที่นี่ช่วยนาย ต้องการอะไรก็บอกพี่สรได้ ไม่ต้องทำเอง อีกอย่าไอ่แทนก็อยู่ด้วย อย่าทำอะไรด้วยตัวเองล่ะ กูจะพานโมกลับก่อน” 

“อืม” สายหมอกพยักหน้าให้ผม แล้วหันไปพูดอะไรกับพี่สร จากนั้นผมก็ไม่สนใจอะไรนอกจากคนที่เหม่อลอยในอ้อมแขน 

“นโมครับ” ผมลูบแก้มกลมเบาๆ น้ำตาเม็ดใสไหลอาบแก้ม ผมคงให้อภัยคนพวกนั้นไม่ได้อีกแล้ว แคท น้องเมย์ 

“พ่อครับ ช่วยให้อาหมอมาที่บ้านด่วนเลยนะครับ” ผมโทรหาพ่อ 

(“เกิดอะไรขึ้น”) 

“ให้อาหมอมาที่บ้านเราเดี๋ยวนี้ แล้วผมจะกลับไปอธิบายทั้งหมดเอง” พ่อตอบรับแล้ววางสายไป ผมโทรหาพ่อของนโมอีกคน 

(“ว่าไงไอ่ลูกเขย”) ทักทายอย่างอารมณ์ดี 

“ผมมีเรื่องขอร้องครับ” 

(“เรื่องอะไรล่ะว่ามาเลย”) 

“ผมอยากจัดการกับคนที่ทำร้ายนโมครับ แต่ผมไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดี” 

(“ใครทำอะไรนโม”) เสียงเรียบราบแบบนี้ จะโกรธผมไปด้วยหรือเปล่าที่ดูแลนโมไม่ได้ 

“น้องเมย์ครับ” 

(“.....”) 

“ตอนนี้ผมช่วยนโมออกมาได้แล้วกำลังกลับบ้าน แล้วให้หมอมารอดูอาการแล้วด้วย ถ้ายังไง ขอรบกวนให้คุณป๋ามาที่บ้านผมหน่อยนะครับ แล้วผมจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ทราบ” 

(“ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”) 

“อย่าขับรถเองเลยนะครับ ให้คนมาส่งดีที่สุด” นโมบอกว่าเวลาคุณป๋าโมโหหรือรีบร้อน ให้ท่านขับรถไม่ได้เด็ดขาด เพราะถ้าไม่ใช่คุณป๋าที่เจ็บก็เป็นคนที่ใช้ถนนคนอื่นที่เจ็บหรือเกิดการสูญเสียได้ 

(“ขอบใจมากที่เตือน”) คุณป๋าวางสายไป ผมก็ขับรถต่อจนถึงบ้าน 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ว่าจะให้จบแหละ แต่พอเขียนไปเขียนมา ยาวเลยไม่จบล่ะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น