ฅนบนดอย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : bad Mafia : 04 ขอบคุณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.3k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2562 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
bad Mafia : 04 ขอบคุณ
แบบอักษร

 

04

 

ทันทีที่มาถึงบ้าน ธารน้ำก็ชะเง้อมองเข้ามาในบ้านตัวเองที่มีการ์ดยืนคุมเข้มอยู่รอบๆตัวบ้านเต็มไปหมด โดยเฉพาะหน้าบ้าน

 

"รีบเข้าไปเอาแล้วก็ออกมา อย่าเถลไถลที่ไหนเพราะฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของพวกเธอนะ" การ์ดร่างยักษ์คนที่พามาพูดขึ้นอย่างข่มขู่ ธารน้ำยิ้มเยาะแล้วหันหลังให้การ์ดทันทีโดยมีมะนาวเดินตามหลังมาติดๆ

 

"แก..ฉันว่ามันน่ากลัวไปนะที่เราจะมาทำอะไรที่นี่" มะนาวที่เดินตามมาเอ่ยขึ้น เธอกวาดสายตามองไปรอบๆอย่างหวั่นๆ

 

"นี่บ้านฉันเองแกจะกลัวอะไร" ธารน้ำหันมาแหวใส่เพื่อนเสียงไม่ดังนักพลางหันไปมองหน้าการ์ดที่ยืนก้มหน้าเอามือผสานกันอยู่

 

"ขอเข้าไปเอาของแป๊บหนึ่ง" เด็กสาวเอ่ยบอก การ์ดก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประตูให้เด็กสาวทั้งสอง ทันทีที่ประตูเปิดออกเด็กสาวทั้งสองก็ต้องอ้าปากค้างเติ่งอยู่แบบนั้น เพราะบ้านของเธอเหมือนถูกเปลี่ยนให้เป็นโรงพยาบาลย่อมๆที่มีคนไข้นอนติดเตียงอยู่คนเดียว

 

"นี่พวกนายทำอะไรกับบ้านฉันวะ!!" เค้นเสียงรอดไรฟันถามอย่างเหลืออดเมื่อเห็นสภาพบ้านของตัวเองไม่เป็นเหมือนเดิม ข้าวของเครื่องใช้หายไปกว่าครึ่งไหนจะเครื่องทำขนมอุปกรณ์อะไรอีกหลายอย่างที่หายไป

 

"ใจเย็นๆก่อนนะครับ ขอให้คุณเงียบก่อนเพราะนายน้อยเพิ่งหลับไปเมื่อกี้เอง" ชายหนุ่มคนหนึ่งที่แต่งตัวคล้ายหมอเดินเข้ามาห้ามธารน้ำแล้วก็ถือวิสาสะจูงมือเธอให้ออกมาจากตรงนั้นเพราะเดี๋ยวจะทำให้นายน้อยของเขาตื่นขึ้นมาอีก

 

"นี่นาย!! พวกนายมีสิทธิ์อะไรมาเปลี่ยนบ้านฉันให้เป็นโรงพยาบาลเล็กๆแบบนี้!!"

 

"ผมว่าใจเย็นๆก่อนนะครับคุณผู้หญิง"

 

"ถ้าเป็นบ้านนายถูกยึดไปแบบนี้นายจะยังใจเย็นอยู่ไหมวะถามจริง!!" เธอแหวใส่คนตรงหน้าอย่างเหลืออดเมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆบ้านอีกครั้ง "ความทรงจำของฉันกับพ่อมันหายไปเพราะพวกนาย!!" น้ำตาเริ่มคลอเบ้าอย่างยากที่จะกลั้น บ้านที่แสนรักแสนหวงบัดนี้ไม่เหลือความเดิมแล้ว

 

"ทางเราจะชดใช้ค่าเสียหายให้ทั้งหมดเองนะครับคุณผู้หญิง" ธารน้ำแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันก่อนจะตวัดสายตาดุดันมองไปยังใบหน้าคมคายของนายแพทย์หนุ่ม

 

"ชดใช้สิ่งที่พ่อฉันทำให้ก่อนเสียได้ไหม? ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านฉันกับแม่พยายามทำให้เป็นปกติเหมือนเวลาที่พ่อฉันอยู่ แต่พวกนาย!!!" กลืนก้อนแข็งๆลงคอไป ยิ่งพูดยิ่งทำให้ตัวเองเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง

 

ธารน้ำหันหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่ให้ใครเห็นน้ำตาของเธอได้ หญิงสาวไม่ได้ต่อปากต่อคำกับเขาต่อ เธอเลือกที่จะเดินออกมาแล้วรีบขึ้นไปเอาของที่อยู่บนห้องนอนทันที ภายในห้องนอนยังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง ทว่าสายตากลับหันไปเจอรูปเด็กหญิงตัวเล็กๆที่กำลังยิ้มโชว์ฟันแล้วก็กำลังกอดขาชายคนหนึ่งซึ่งนั้นก็เป็นพ่อของเธอเอง

 

"หนูทำไม่ได้...อึก..หนูรักษาไว้ไม่ได้...ฮือ~" ในที่สุดความแข็งแกร่งก็หดหายไป ความเจ็บใจและโกรธเคืองมันมาแทนที่จนคับแน่นจุกอก สุดท้ายก็กลั่นออกมาเป็นน้ำตาอุ่นๆที่ไหลรินลงมาอาบสองแก้มนวลแดง

 

ธารน้ำรีบใช้หลังมือปาดเช็ดน้ำตาออกลวกๆแล้วไปหยิบกระเป๋าสะพายเล็กๆ มาใส่ของที่จำเป็นแล้วรีบลงมาข้างล่าง ทว่าการ์ดกับหมอแล้วก็เพื่อนต่างก็หายไปไหนหมดไม่รู้ มีเพียงชายหนุ่มคนที่ได้รับบาดเจ็บที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย

 

"แค่กๆ....น้ำ~ขอน้ำหน่อย" จังหวะที่ธารน้ำกำลังจะก้าวเท้าเดินออกไป เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มก็ทำให้เธอชะงักไป เธอค่อยหันกลับไปมองด้วยสีหน้าตกใจ

 

"น้ำเหรอ?" เด็กสาวค่อยๆย่างสามขุมเข้าไปหา เธอหยุดฝีเท้าเมื่อเดินมาใกล้เตียงผู้ป่วยมากพอที่จะมองเห็นสีหน้าดูไม่จืดของชายหนุ่ม

 

"...น้ำ" ธารน้ำเงี่ยหูฟังอีกครั้ง จนใบหน้าของเธอเกือบจะชนกับปลายจมูกของชายหนุ่ม เธอพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำแล้วกดน้ำอุ่นมาให้เขาได้จิบ เธอบรรจงป้อนน้ำชายหนุ่มอย่างเบามือที่สุดเท่าจะทำได้ พยายามไม่ถูกตัวเขามากเพราะกลัวเขาเจ็บ

 

"อ๊ะ!!" ร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อโดนมือหนาหยาบรั้งฝ่ามือของเธอเอาไว้แน่นทำให้ธารน้ำถลาลงมานั่งขอบเตียงตามแรงดึงของชายหนุ่ม

 

"อยู่ดูแลฉัน..~"

 

"บ้าเหรอฉันต้องไปเรียนหนังสือนะ"

 

"..."

 

"ปล่อยได้แล้วฉันต้องกลับไปหาแม่" เธอแกะมือเขาออกจากฝ่ามือตัวเองแล้วลุกขึ้นยืน ทว่าจังหวะที่ธารน้ำหมุนตัวกำลังจะเดินออกไป เสียงแหบพร่าก็พูดขึ้น

 

"ขอบคุณ~" เสียงของเขาแผ่วเบามากแต่คนฟังก็พอฟังออกว่าเขาพูดว่าขอบคุณเธอ ธารน้ำพยักหน้าน้อยๆแล้วรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

 

"เฮ้อ~" ธารน้ำถอนหายใจแรงอย่างโล่งๆเมื่อเดินพ้นออกมาจากบ้านตัวเองได้ มะนาวที่ยืนรออยู่ด้านนอกก็ขมวดคิ้วมองเพื่อนอย่างมึนงง

 

"ไปเจอผีมารึไง?"

 

"เปล่า..รีบกลับกันเถอะกลัวแม่รอ" เธอไม่ได้พูดอะไรเธอรีบจับแขนมะนาวเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีโดยมีการ์ดเดินตามมาจนถึงรถเหมือนเดิม

 

"ฝากบ้านหนูด้วยนะ" เธอชะโงกหน้าออกมาตะโกนบอกการ์ดที่กำลังจะเดินกลับเข้าไปในบ้านแล้วรีบกดกระจกรถขึ้นเหมือนเดิม

 

"เฮ้อ~" เธอถอนหายใจออกอีกครั้ง แล้วมันก็สร้างความมึนงงให้กับมะนาวมากๆ

 

"แกมีอะไรพูดมา!"

 

"..."

 

"ยัยธารน้ำ....!!"

 

"...ไม่มีอะไรหรอกน่าแกอย่ารู้เลย"

 

"ก็ได้วะ!!" มะนาวเบือนหน้าหนีไปมองข้างทางอย่างงอนๆเมื่อเพื่อนไม่ยอมพูดอะไรให้เธอฟัง

 

—————————————

น้องเป็นอะไรคะน้อง.......

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น