เอส ดับเบิ้ลเอส
facebook-icon

แล้วคุณจะหลงรักผู้ชายชื่อ 'เกียร์'

ชื่อตอน : Ep.1 “พบเจอ” -100%-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 727

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2562 14:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.1 “พบเจอ” -100%-
แบบอักษร

 

Ep.1 “พบเจอ” 

สวัสดีค่ะ ทิวา เอง คิก ๆ ทิวาอายุ 19 ปี เป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง กว่าจะสอบได้ใช้เวลานานพอสมควรเพราะทิวาเป็นคนความจำสั้น จำอะไรได้แค่แป๊บ ๆ เท่านั้น ทิวาเลือกเรียนคณะที่เกี่ยวกับอาหารค่ะ เพราะชอบและอยากทำของกินให้ได้อร่อย ๆ เหมือนที่แม่ทำ ชื่อคณะยาวไป จำไม่ได้ค่ะ 

มาเข้าเรื่องกันดีกว่าค่ะ เปิดเทอมวันแรก กับการมาสายแล้วต้องวิ่งไปห้องเรียน ซึ่งทิวาก็ยังไม่รู้ว่าอยู่ชั้นไหน ตึกไหน จนกระทั่ง 

ตุบ! 

แงงงง 

ทิวาชนใครเข้าเนี่ย ล้มก้มกระแทกพื้นเจ็บมาก คือตอนนั้นน้ำตาไหลออกมาเรียบร้อยแล้วค่ะ กลัวโดนดุ 

"เฮ้ย!" เสียงปริศนาดังขึ้น ถ้าให้เดาเขาคงเป็นคนที่ฉันวิ่งไปชนนั่นแหละค่ะ 

"ฮืออ ขอโทษค่ะ ขอโทษ คือ ๆ" ยกมือไหว้คนตรงหน้ารัว ๆ ไม่กล้าสบตาเขาเลยค่ะ 

"ขอโทษคนอื่นก็หัดมองหน้าบ้างสิน้อง" เสียงเข้ม ๆ เอ่ยขึ้น แต่ฉันก็ไม่กล้าสบตาเขาอยู่ดี 

"ขอโทษค่ะ" ยังไม่กล้าเงยหน้าเลยค่ะ

"เงยหน้าขึ้นมา!" พี่เขาสั่งเสียงดุ ๆ 

"เฮ้ย! ไอ้เกียร์ น้องเขาตกใจหมด" อีกเสียงดังขึ้นมา ฉันเลยค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นไปมองพี่เขาพร้อมกับหยาดน้ำคตาที่ไหลอาบแก้ม 

"เชี่ย! เฮ้ย ๆ อย่าร้อง กู... เอ้ย! พี่ขอโทษ" พี่เขาว่าก่อนจะขยับมาช่วยพยุงฉันไปหาที่นั่ง แต่ก็นั่งร้องไห้ต่อแทน ร้องอยู่นานมาก จนพี่ที่ชื่อเกียร์คงรำคาญมั้ง ถึงได้ดุฉันอีกรอบ "จะร้องหาพระแสงอะไรนักหนาวะ กูไม่ได้จะกระทืบมึงคืนสักหน่อย" 

"อะ อึก..." 

"ข่วยเงียบปากสักทีได้ไหม" 

"ฮึบ!"  

กลัวเขากระทืบจนต้องยอมทำตาม หยุดร้องไห้ กลั่นน้ำตาก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองสบตากับพี่เกียร์ ปริบ ๆ ทำไมหล่อจัง 

"..." ยิ้มเลยค่ะ 

"มึงบ้าเหรอ เดี๋ยวร้อง เดี๋ยวยิ้ม" 

"สงสัยน้องเขาจะกลัวมึงจนบ้าไปแล้ววะ" เพื่อนพี่เกียร์แซว 

"ไอ้สัส!" เขาหันกลับไปตวาดใส่เพื่อน 

กริ่ง ๆ 

ได้ยินเสียงเหมือนอะไรดัง ความรู้สึกตอนนั้นคือกลับมา ฉันจำได้ว่ามีเรียนและจำได้ด้วยว่าสายแล้ว 

"หนูขอโทษอีกครั้งนะคะ หนูต้องไปเรียนแล้ว" 

"เฮ้ย!" 

ไม่ได้สนใจเสียงพี่เขาเลยค่ะ ก่อนจะรีบวิ่งไปหาตึกและห้องเรียน สุดท้ายทิวาก็ขาดเรียนไปตามระเบียบ เดินคอตกกลับออกมา 

จ๊อก ๆ 

ฮือออ หิวข้าวอีกแล้ว แต่เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านฉันกินมาแล้วนะ เอ๊ะ! หรือว่ายังไม่ได้กิน ช่างเถอะ ไปหาอะไรกินดีกว่า เดินดุ่ม ๆ ไปจนเจอโรงอาหาร คนเยอะมาก ฉันไปต่อแถวรอซื้อข้าวราดแกง พอได้ก็กวาดสายตามองหาที่ว่าง เดินไปเรื่อย ๆ แต่... 

ตุบ! เคล้ง ๆ 

อีกแล้วค่ะ ฉันล้มอีกแล้ว คราวนี้เจ็บมาก คนก็เยอะ คนมุงเพียบเลย อายมาก แต่เจ็บมากกว่า และสุดท้าย ทิวาก็ร้องไห้ไปตามระเบียบ 

"เจอมึงทีไร น้ำตาเปื้อนหน้าทุกที" 

ฮือออ เสียงใคร ทำไมคุ้น ๆ พอเงยหน้าขึ้นไปมอง เหมือนสวรรค์ของทิวาเลยค่ะ 

"อึก..." 

 

 

 

อ่านฟรีทุกตอน!!!!!!!!! ต่างกันแค่วิธีการเขียนเท่านั้น แล้วแต่คนอ่านถนัดเลยค่ะ 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}