Monster'M

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 16:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep14
แบบอักษร

อีกด้านหนึ่ง

ปัง!

ปัง!

เสียงการปะทะกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

นิคาร์ลอดนั่งยุในรถคันหรูกันกระสุนอย่างดีมองดูความวุ่นวายด้านนอกด้วยสายตาเย็นชาจากตอนแรกที่พวกมันเหมือนจะมาเพื่อช่วยกลายเป็นตอนนี้พวกมันมาเพื่อฆ่าแทน เขาคิดอยู่แล้วว่ามันไม่ปล่อยให้จับคนที่เปรียบเสมือนเครื่องมือสังหารที่เก็บความลับมากมายของพวกมันไว้ได้นาน ถึงแม้ว่าจะเป็นคนจงรักพักดีแค่ไหนก็ตาม การกำจัดคือการรักษาความลับที่ดีที่สุดเพราะ'คนตายพูดไม่ได้'

ไม่นานลูกน้องของเขาก็จัดการเก็บกวาดพวกมันจนหมด นิคาร์ลอดแสยะยิ้มพึงพอใจกับผลงานของลูกน้อง

"เกิดเรื่องที่เพ้นเฮาครับ"เคนหันมาบอกเจ้านายที่นั่งอยู่ทางด้านหลัง

"กลับ!"นิคาร์ลอดกัดฟันกรอด

เคนเลี้ยวรถกลับทันที

นิคาร์ลอดรีบวิ่งออกจากลิฟทันทีที่ถึงชั้นบนสุด

พลั๊ก!!

เขาผลักประตูเข้าไปอย่างแรง สภาพห้องที่เละเทะทำให้นิคาร์ลอดคำรามออกมาดังลั่น เขาวิ่งเข้าไปยังห้องนอนของตนทันที แต่กลับพบแต่ความว่างเปล่า

"จะ เจ้า นาย"

นิคาร์ลอดหันมาตามเสียงเรียก

"คิม! เหมยอิงอยู่ไหน"

"คะ คุณเหมยอิง ดะ โดน พาตัวไปแล้วครับ"คิมพยายามเปล่งเสียงออกมา

"ใคร! มันเป็นใคร!!"นิคาร์ลอดถามเสียงเย็น

เคนพยุงน้องชายของตนเองขึ้นมองสภาพสะบักสะบอมด้วยความโกรธไม่ต่างจากผู้เป็นนาย

"ไอ้ ฟาโร.."

"คิม!"เคนเขย่าตัวน้องชายก่อนเงยหน้ามองเจ้านาย

"จัดการให้เรียบร้อย"นิคาร์ลอดเอ่ยสั่ง

ลูกน้องที่เหลือรีบเข้ามาพยุงคนที่บาดเจ็บออกไป

"จะทำยังไงต่อครับ"เคนเอ่ยถามผู้เป็นนาย

"ไม่ต้องทำอะไร"

"แต่ว่า..."

"ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น รอเฉยๆก็พอ"นิคาร์ลอดเอ่ยเสียงเย็น

"......"เคนมองเจ้านายที่ยิ้มเหี้ยมด้วยแววตาเรียบนิ่ง

"หึ ไอ้ฟาโร"

 

รถเลี้ยวเข้ามาจอดยังคฤหาสน์หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ในป่าสนลึกเข้ามายังเชิงเขา เหมยอิงกุมมือตัวเองไว้ไม่ให้สั่นกลัว

"กลัวฉันหรือไง"ฟาโรหันไปมองคนด้านข้างที่นั่งตัวสั่นยังกับแมวน้อย

"......"เหมยอิงก้มหน้านิ่งไม่ตอบคำถามเขา

"เอาละถึงแล้วลงมาเถอะ"ฟาโรลงจากรถแล้วก้าวลงไป

เหมยอิงยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมลง

"อยากให้ฉันอุ้มเธอไหมสาวน้อย"ฟาโรยิ้มทะเล้นมองเธอ

เหมยอิงก้าวลงมาด้วยความหวาดระแวง

เขาเดินนำเธอเข้าไปด้านใน มีชายชุดดำมากมายยืนตอนรับ ทันทีที่เขาและเธอเดินผ่านทุกคนต่างก้มหัวให้

"แกช้าไปสิบนาที"ชายแก่วัยกลางคนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นทั้งสอง

"รีบสุดแล้วครับ ท่านอดัม"ฟาโรเอ่ยเสียงรำคาญ

อดัมละความสนใจจากลูกชายไปมองหญิงสาวข้างกาย

เหมยอิงมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกๆในใจ

"มานี่ เด็กน้อย"อดัม ยื่นมือไปหาเด็กสาวตรงหน้าแล้วมองเธอด้วยสายตาอบอุ่น

ดวงตากลมตัวของเหมยอิงมองมือที่เริ่มเหี่ยวหย่นตามกาลเวลาของชายตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง เธอถอยไปหลบด้านหลังของฟาโร

"คุณเป็นใคร"เหมยอเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ฉันชื่ออดัม คาร์เตอร์ พี่ชายของพ่อเหมินเทียนและเป็นลุงของเธอ"อดัมยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธอ

"เป็นลุงของเฟมยหรอค่ะ"

"ใช่"

เหมยอิงเดินออกมายืนด้านข้างฟาโรมองคนที่บอกว่าเป็นพี่ชายของพ่อเธออีกครั้งอย่างพิจารณา

"คุณลุง..."เหมยอิงมองมือนั้นอีกครั้งก่อนจะวางมือของเธอลงบนมือของเขา

"หลายปีมานี้...คงลำบากมากสิน่ะ"อดัมกุมมือหลานสาวแน่นก่อนลูบหัวเธออย่างเอ็นดู

"ชื่อเหมยอิงใช่ไหม"

"คะ.."เหมยอิงพยักหน้าให้เขา

"สวยเหมือนแม่ไม่มีผิด"

"....."เหมยอิงก้มหน้าด้วยความเขินอายเมื่อโดนชมตรงๆ

"แอ่ม!"ฟาโรแกล้งไอเรียกความสนใจ

"........"เหมยอิงหันไปมองเขา

"จริงซิ นี่ฟาโรลูกชายของลุงเอง"

"สวัสดี คุณน้องสาว"ฟาโรจับมือเธอมาหมายจะก้มลงจูบแต่เหมยอิงดึงมือหนีเสียก่อน

"......."

"เอาละ วันนี้คงเหนื่อยมามากแล้วขึ้นไปพักก่อนดีกว่า ลุงให้แม่บ้านจัดห้องให้หนูแล้ว"อดัมหันไปมองแม่บ้านด้านหลัง

"เชิญทางนี้คะคุณหนู"

"คะ คุณลุงค่ะ.."เหมยอิงเอ่ยเรียกเขาด้วยความกังวล

"มีอะไรหรือเปล่า"

"แล้ว...พี่เหมินเทียนละค่ะ"

"ไม่ต้องห่วงน่ะ ลุงจะต้องช่วยพี่ชายของหลานให้ได้"

อดัมลูบหัวเธอให้กำลังใจ

"......."เหมยอิงพยักหน้าเข้าใจ

"ไปพักผ่อนน่ะ"

เหมยอิงเดินตามแม่บ้านขึ้นไปด้านบน

ฟาโรมองตามน้องสาวคนไหม่ด้วยสายตากรุ่มกริ่ม

"ห้ามยุ่งกับหลานฉัน"อดัมเอ่ยขัดขึ้นเมื่อเห็นสายตาของลูกชาย

"หลานป๊าแต่คู่หมั้นผม"

"ถ้าฉันไม่ยกให้ซะอย่าง"

ฟาโรแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินออกจากบ้านไป

 

"ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกป้าได้เลยนะค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ"เหมยอิงยิ้มอ่อน

"งั้นป้าขอตัวก่อนนะค่ะคุณหนู"

เหมยอิงมองสำรวจห้องนอนใหม่ด้วยความกังวล ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

"พี่เหมินเทียน เหมยคิดถึงพี่"เหมยอิงมองสร้อยข้อมือด้วยความกังวล

 

 

หายไปนานไรท์ขอโทษจ้า....จะมาลงให้รัวๆเลยแต่ต้องคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค่ะ

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น