matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กับดักพิเศษ : งานบวช

ชื่อตอน : กับดักพิเศษ : งานบวช

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.5k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2558 01:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักพิเศษ : งานบวช
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักพิเศษ

- งานบวช -

 

 

          ปอยืนมองเลิฟที่นั่งง่วนกับการพับอะไรบางอย่างอยู่ที่โต๊ะกระจกหน้าทีวี ก่อนจะเดินขมวดคิ้วเป็มปมนิดๆด้วยความสงสัย ทรุดตัวลงนั่งซ้อนทางด้านหลังของเลิฟแล้วเอามือสอดเข้าไปกอดเอวบางๆนั้น

 

          ฟอดดดดดดดดด

 

“ทำอะไร” ปอหอมแก้มเลิฟแรงๆหนึ่งที แล้วมองของที่อยู่ในมือเลิฟกับกองเศษเหรียญด้วยความสงสัย เขาเห็นมันนั่งง่วนกับการพับไอ้กระดาษสารพัดรูปร่างนี่เป็นอาทิตย์ละ ไม่เห็นวี่แววว่ามันจะเสร็จสักที

 

          "คิกๆปออย่าเล่น" เลิฟหยุดมือแล้วก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆด้วยความจั๊กจี๊ ก่อนจะหดคอหนีจมูกโด่งของอีกคนที่กำลังซุกไซร้ซอกคอของเขาอยู่

 

          "มึงทำอะไรกูเห็นมึงนั่งทำเป็นอาทิตย์ละ” ปอหยุดการกระทำทั้งหมดของตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมาถามคนตัวเล็ก

 

          “เหรียญโปรยทานไง” เลิฟหยุดมือที่นั่งพับกระดาษลง แล้วหันมาส่งยิ้มตอบคำถามให้ปอ ก่อนจะหอมแก้มคืน

 

          “เหรียญโปรยทานอะไรวะ” ปอถามต่อด้วยความสงสัย

 

          “ก็เหรียญที่ต้องให้ปอกับพวกพี่ๆเขาโปรยก่อนจะเข้าอุปสมบทไง” 

 

          "แล้วทำไมมึงต้องพับให้เมื่อย แค่โปรยเหรียญไม่เห็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก โปรยๆแม่งไปเหอะ แล้วนี่มึงนั่งนานขนาดนี้ขาไม่เป็นอะไรนะ” ปอบ่นงึมงำไปเรื่อยก่อนจะก้มมองดูขาของเลิฟด้วยความเป็นห่วง

 

          “จะบ้าเหรอปอโปรยไปเลยได้ที่ไหน อีกอย่างเลิฟก็ไม่ได้นั่งพับคนเดียวสักหน่อย พี่ของขวัญกับเอยก็ช่วยด้วย พี่โชนอีก แล้วก็ไม่ต้องห่วงถ้าปวดขาเลิฟก็หยุดพักไม่ได้ฝืนอะไร” เลิฟบอกปอยิ้มๆก่อนจะประคองฝ่ามือหนามาลูบเล่นเบาๆเป็นเชิงปลอบใจ เขารู้ว่าปอยังคงรู้สึกผิดเรื่องขาของเขา ปอยังโทษตัวเองตลอดจนถึงตอนนี้ ทั้งๆที่เขาบอกไปแล้วว่ามันไม่ใช่ความผิดของปอเลย

 

          “ตามใจมึง แต่อย่าฝืนละกัน รู้ใช่มั้ยว่ากูเป็นห่วง” ปอว่าแล้วกดริมฝีปากลงที่ข้างขมับเลิฟ

 

          "อือ” เลิฟรับคำก่อนจะหันไปจูบปลายคางปอคืน แล้วก็หันมาตั้งหน้าตั้งตาพับเหรียญต่อ ทุกวันนี้ชีวิตเขาพัฒนาครับหอมมาหอมกลับ อิ อิ

 

          สาเหตุที่ทำให้เลิฟต้องมานั่งพับเหรียญแบบนี้ เพราะสิ้นเดือนนี้ปอจะบวชครับบวชทดแทนคุณพ่อแม่ จริงๆก็ไม่ใช่แค่ปอหรอกที่บวชสามพี่น้องตัวป.ปลาตั้งใจบวชพร้อมกันหมด รวมทั้งเดอะแก็งส์เพื่อนๆของปอด้วย (ยกเว้นพี่ฝุ่นเพราะบวชไปแล้ว) แถมยังนัดรวมตัวบวชวันเดียวกันการเตรียมงานเลยค่อนข้างวุ่นวาย เพราะจำนวนคนบวชเกือบสิบคน

 

          นึกไปแล้วก็ขำไม่น้อย เลิฟจำได้ว่าวันที่ปอกับพวกพี่ชายเดินไปบอกพ่อกับแม่ว่าจะบวชให้ แม่ปิ่นนี่นั่งน้ำตาไหลเลยครับ ส่วนพ่อปรีชาอ้าปากค้างตะลึงพูดไม่ออก และวันต่อมาพ่อกับแม่ก็เอาฤกษ์บวชมาให้ดู อะไรจะรวดเร็วขนาดนั้นสงสัยท่านจะตื้นตันใจจริงๆ ก็ลูกชายบวชพร้อมกันตั้งสามคนนี่ครับ

 

          ถ้านับตามอายุของปอแล้วก็คนอื่นๆ คงต้องบอกว่าบวชช้าไปหน่อย แต่อย่างว่าละครับบวชช้าบวชเร็วถ้าตั้งใจทำอะไรมันก็ดีทั้งนั้น อีกอย่างปอก็ตั้งใจว่าจะรอเรียนจบก่อนถึงจะบวชอยู่แล้ว

 

          ปอพึ่งรับปริญญาไปเมื่อต้นปีนี่เอง วิศวะเกียรตินิยมเหรียญทองด้วยนะครับ แฟนใครก็ไม่รู้เนอะ ส่วนเขาก็ยังเรียนไม่จบคงอีกสองปีเพราะมีเหตุให้ดร๊อปเรียน แต่อย่าไปพูดถึงเลยครับไม่อยากเห็นปอทำหน้าเศร้า

 

          “นั่งทำอะไรน่ะลูก” ปิ่นแก้วที่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นเอ่ยปากถาม ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาใกล้ๆปอ

 

          "พับเหรียญโปรยทานครับแม่ปิ่น” เลิฟส่งยิ้มให้แล้วยื่นเหรียญที่พับเสร็จแล้วให้แม่ของปอดู

 

          "ขยันนะเราอยากทำให้พี่เขาเหรอ” ปิ่นแก้วส่งยิ้มอ่อนโยนให้เลิฟแล้วเอามือลูบหัวเบาๆด้วยความเอ็นดู

 

          "แล้วเราน่ะมานั่งกวนอะไรน้อง” ปิ่นแก้วหันมาถามปอที่นั่งนัวเนียเลิฟ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้

 

          "กวนที่ไหนครับแม่ ผมนั่งเป็นกำลังใจให้ต่างหาก” ปอว่าหน้าตายกดจมูกลงบนด้านหลังคอของเลิฟด้วยความหมันเขี้ยว

 

          "ปอ!!!แม่นั่งอยู่” เลิฟเอ็ดขึ้นมาเสียงไม่ดังมาก ก่อนจะหน้าแดงขึ้นด้วยความอาย

 

          "แม่ไม่ว่าหรอกเนอะ” ปอหันมาส่งยิ้มกวนๆให้แม่

 

          “จ๊ะแม่ไม่ว่า เอาให้พอใจเลยลูก” ปิ่นแก้วว่าอย่างเข้าใจเพราะรู้ดีว่าลูกชายรู้สึกยังไง คงอยากจะอยู่กับคนรักให้มากที่สุดก่อนจะถึงวันบวช คนมีห่วงเป็นอย่างนี้กันทุกคน ยิ่งกัลูกชายท่านที่แทบจะไม่เคยห่างคนรักคงไม่ต้องพูดถึง ท่านเลยอยากให้ลูกใช้เวลาก่อนจะตัดเรื่องทางโลกให้เต็มที่ เพื่อเจ้าตัวจะได้ก้าวขาเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์อย่างสมบูรณ์ 

 

          "งั้นแม่ไม่กวนแล้วจ๊ะ เราสองคนก็อย่านอนดึกนะลูก ส่วนปอพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปเรียนกับพระอาจารย์น่ะอย่าลืมล่ะ” ปิ่นแก้วหันมาบอกก่อนจะเดินกลับขึ้นไปข้างบน

 

          “ครับแม่...ฝันดีนะครับ” ปอขานรับแม่เล็กน้อยก่อนจะนั่งมองเลิฟที่ตั้งหน้าตั้งตาพับเหรียญต่อไป

 

          ปอพาเลิฟกลับมานอนที่บ้านใหญ่ได้เดือนนึงแล้ว ปกติก็จะนอนที่บ้านตัวเองแล้วกลับมานอนที่บ้านใหญ่เฉพาะเสาร์อาทิตย์เท่านั้น แต่รอบนี้ต้องอยู่นานหน่อยเพราะมีเรื่องต้องทำเยอะ ไอ้ตัวเล็กของเขามันอยากช่วยแถมโคตรจะกระตือรือร้น ไปเดินดูของนู้นนี่นั่นกับแม่สนุกสนานจนลืมผัวตัวเองเลยล่ะ 

 

          ทางฝั่งพวกไอ้กิง ไอ้ต้าก็ยุ่งไม่แพ้กัน พ่อแม่ไอ้ต้ากับพ่อแม่ไอ้โชนนี่มาคุยเรื่องจัดงานกับพ่อแม่เขาแทบทุกวัน ไอ้โชนก็ทำตัวยุ่งไม่ต่างจากเมียเขา มันก็คงตื่นเต้นที่ผัวจะบวชมั้ง ส่วนไอ้กิงมันไม่มีพ่อกับแม่แล้ว ก็ได้พ่อกับแม่น้องเอยคอยจัดการเรื่องงานให้ (ไอ้กิงมันตั้งใจบวชให้พ่อแม่มันที่จากไปแล้ว รวมถึงตั้งใจบวชขอขมาพ่อแม่น้องเอยที่ไปลากลูกชายคนเดียวของเขามาทำเมีย เป็นเหตุผลอีกข้อนึงของเขากับพี่ชายด้วย อยากขอขมาพ่อกับแม่ที่ทำให้ผิดหวัง ที่ดันทะลึ่งพากันหาลูกสะไภ้เป็นผู้ชายเข้าบ้านหมด ดีนะยัยปรางไม่อยากมีเมียอีกคน ไม่งั้นพ่อได้เอาตีนก่ายหน้าผากของจริง) 

 

          "ไปนอนป่ะพรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ” ปอว่าแล้วดึงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นเบาๆ

 

          “อือ” เลิฟยอมวางมือแล้วเก็บทุกอย่างให้เข้าที่ เพราะพรุ่งนี้ปอต้องตื่นแต่เช้าไปเรียนเพื่อเตรียมตัวบวชกับพระอาจารย์ ให้ไปนอนก่อนก็คงไม่ยอมไปแน่ๆ

 

          ...

 

          ...

 

          วันนี้ค่อนข้างจะยุ่งมากเป็นพิเศษเพราะเป็นวันที่ทุกคนรอคอย ตอนเช้าแขกเหรื่อที่มาร่วมงานทั้งหลายต่างร่วมใจกันปลงผมนาค เพื่อเตรียมตัวส่งบุคคลอันเป็นที่รักเข้าไปอยู่ภายใต้ร่มกาสาวพัสตร์ 

 

         ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ได้ส่งการ์ดเชิญไปให้กับบุคคลต่างๆเพื่อขออโหสิกรรมให้กับตัวเอง รวมทั้งยังถือพานไปกราบขอขมาพ่อแม่เป็นที่เรียบร้อย เพื่อที่จะได้บวชอย่างไม่มีห่วงอะไร

 

          หลังจากที่ปลงผมนาคเสร็จทุกคนก็ต้องมาช่วยกันเตรียมอาหารคาวหวานต้อนรับแขกที่มาร่วมงาน ร่วมทั้งต้องมาเตรียมของเพื่อรับขวัญนาคตอนเย็นอีกด้วย เป็นวันที่เหนื่อยแต่ไม่มีใครปริปากบ่น เพราะต่างก็พากันอิ่มเอมใจ

 

          งานบวชของปอและคนอื่นๆตกลงจะจัดกันทั้งหมด 2 วัน โดยวันนี้เป็นวันแรกหรือที่เรียกกันว่าวันสุกดิบ หลังจากปลงผมนาคเสร็จแล้วก็จะต่อด้วยรับขวัญนาคในตอนเย็น 

 

         นาคทุกคนในวันนี้ตั้งใจบวชกันคนละ 1 พรรษา (3 เดือน) เพื่อจะได้ศึกษาพระธรรมและผลบุญจะได้ส่งถึงบิดามารดา รวมถึงบุคคลอันเป็นที่รักมากที่สุดตามความเชื่อของคนไทย

 

          ตกเย็นพิธีรับขวัญนาคก็เริ่มขึ้นอย่างเรียบง่าย ทุกอย่างดำเนินไปเรื่อยๆตามพิธีกรรมกำหนดมา จนถึงขั้นตอนสุดท้ายที่พ่อกับแม่จะรับผ้าจากมือของนาค แล้วเอาขึ้นไปไว้ที่ห้องนอนเพื่อเป็นการเชิญขวัญนาคมาไว้บ้าน จากนั้นก็ปล่อยให้นาคไปพักผ่อนโดยสั่งห้ามเด็ดขาด ไม่ให้นาคมาเจอหน้าคนรักเป็นป้องกันไม่ให้นาคไขว้เขว้และผิดความตั้งใจ

 

          "ไม่อยากจะเชื่อเนาะว่าพวกพี่กิงเขาจะบวชกันได้จริงๆ" เอยที่นอนอยู่ข้างๆเลิฟพูดเสียงเจื้อยแจ้ว

 

          "นั่นน่ะสิใครจะไปคิดเล่นร้ายกันซะขนาดนั้น" เลิฟเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของเอย ไม่ว่าใครก็ไม่คิดทั้งนั้นแหละก็หน้าตาแต่ละคนไม่น่าเข้าถึงพระธรรม

 

          "ว่าแต่พรุ่งนี้เลิฟถือหมอนให้พี่ปอป่ะ" เอยถามต่อถึงงานวันพรุ่งนี้

 

          "ไม่อ่ะ...เอยถือหรอ" เลิฟส่ายหัวเบาๆตอบ ก่อนจะถามกลับ

 

          "อือ...ไอ้พี่กิงให้ถืออ่ะ พี่โชนก็โดนพี่ต้าบังคับให้ถือ อายคนจะตาย ผู้ชายด้วยมาถือหมอนในงานบวช" เอยบ่นงึมงำด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ เพราะถ้าตามที่รู้ๆกันใครถือหมอนให้นาคในงานบวช แสดงว่าคนนี้คือว่าที่ลูกสะไภ้แน่ๆ เป็นเจ้าของหัวใจนาคและยังเป็นการประกาศอ้อมๆว่าคนนี้ของนาคน่ะ อย่าได้แหยม

 

          "แล้วทำไมเลิฟไม่เป็นคนถืออ่ะ" เอยถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะพี่ปอรักเลิฟจะตายเป็นไปได้ยังไงที่ไม่ให้ถือหมอน

 

          "ปอให้แม่ปิ่นถือน่ะ" เลิฟบอกเอยยิ้มๆ เรื่องนี้ปอบอกกับเขาเองตั้งแต่ก่อนจะจัดงานขึ้นมาแล้ว และเขาเองก็ดีใจด้วยซ้ำกับเหตุผลของปอ ว่าทำไมถึงไม่ให้เขาเป็นคนถือหมอน

 

          ทั้งสามพี่น้องตั้งใจให้แม่เป็นคนถือหมอนให้ เพื่อระลึกถึงพระคุณขอแม่ที่ให้เกิดมา แล้วเปรียบหมอนเหมือนตักของแม่ที่ให้หนุนหนอนในตอนเด็ก  และเพื่อเตือนใจตัวเองว่าการบวชนี้พวกเขาบวชเพื่อทดแทนพระคุณผู้ให้กำเนิด

 

          ส่วนตัวเลิฟกับสะไภ้คนอื่นๆ(พูดเองก็อายอ่ะ) ก็ถือของอย่างอื่นช่วยขบวนแห่นาคในวันพรุ่งนี้ ส่วนของจำเป็นหลักๆก็ให้คนในครอบครัวของคนบวชถือไป แล้วก็ไม่ต้องห่วงว่าใครจะกล้ามาวอแวกลับพวกเขา เพราะพ่อปรีชาสั่งลูกน้องกันหมาให้ลูกชายเต็มที่

 

          ...

 

          ...

 

          เช้าวันนี้เป็นเช้าวันแห่นาค ทุกคนต่างพากันตื่นมาเตรียมงานกันตั้งแต่เช้าตรู่ แขกเหรื่อก็ต่างพากันทยอยมาร่วมงานเรื่อยๆ รวมทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องคณะวิิศวะก็แห่มากันแน่นไปหมด 

 

           พอถึงฤกษ์ดนตรีก็เริ่มบรรเลง ขบวนแห่นาคก็เคลื่อนตัว หน้าขบวนแห่พวกบรรดาคนร่วมสถาบันก็ออกสเต๊ปวาดลวดลายกันเต็มที่ โดยเฉพาะพวกพี่อาร์ตที่ลงทุนเต้นเรียกเสียงฮาทุกคนตลอดทาง จนไอ้พีทยืนกุมขมับมองความบ้าของผัวตัวเองอย่างปลงๆ

 

          งานวันนี้เต็มไปด้วยความสนุกสนาน และความสุขใจของคนที่มาร่วมงานกันถ้วนหน้า จนขบวนแห่วนรอบโบสถ์ครบสามรอบ ก็ถึงคิวของนาคทุกคนที่จะต้องโปรยเหรียญทานแจกแขกที่มาร่วมงานก่อนเข้าโบสถ์

 

          ทุกคนพากันแย่งรับเหรียญทานที่นาคโปรยมาอย่างสนุกสนาน เพราะถือว่าเหรียญที่นาคโปรยแจกเป็นของสิริมงคล หลังจากแจกหมดแล้วพ่อกับแม่ก็จูงนาคเข้าโบถา์เพื่ออุปสมบท ส่วนคนอื่นๆก็นั่งรอกันอยู่ทางด้านนอก

 

          เลิฟชะเง้อคอมองเข้าไปในโบสถ์เป็นระยะด้วยความตื่นเต้น ประกอบกับอยากเห็นคนรักในผ้าเหลืองเร็วๆ และไม่นานนักพิธีด้านในโบสถ์ก็เสร็จสิ้น พร้อมกับบรรดาพระภิกษุบวชใหม่ที่ค่อยๆทยอยเดินออกมา

 

          เลิฟมองพระปออย่างตื้นตันก่อนจะยิ้มบางๆออกมาด้วยความสุข ร่างสูงที่คุ้นเคยยืนสงบนิ่งในผ้าเหลืองหน้าโบถส์ เลิฟเดินเข้าไปหาแล้วทรุดลงกราบที่เท้าของพระอย่างศรัทธา

 

          "อนุโมทนาบุญครับหลวงพี่" เลิฟเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยกับพระก่อนจะส่งยิ้มบางๆไปให้

 

          "อนุโมทนาบุญนะโยม" พระปอเอ่ยออกมาและส่งยิ้มกลับ และมองคนตรงหน้าด้วยแววตาสงบนิ่ง ไม่ได้มองด้วยความร้อนแรงหรือเสน่หาเหมือนก่อน

 

          เลิฟเองก็มองหน้าพระด้วยความภูมิใจและอิ่มเอิมกับวันนี้ ไม่มีความโหยหาใดๆทั้งนั้น จะมีก็คงแค่ความปลื้มปริ่มและตื้นตัน ที่ได้เห็นอีกความสำเร็จในชีวิตของคนที่เขารัก

 

 

2 Be Con...

 

 

++++++++++++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์~~~~

เราส่งตอนพิเศษมาให้อ่านเล่นๆล่ะ

เป็นชีวิตหลังจากนั้นของปอกับเลิฟ

แรงบรรดาลใจมาจากการที่นั่งคุยเรื่องงานบวชกับแม่

แล้วก็เลยคิดขึ้นมาได้ว่าแบบไอ้ปอนี่มันควรจะบวชแทนคุณพ่อแม่เป็นอย่างยิ่ง

รายละเอียดเรื่องงานบวชอาจจะมีผิดพลาดไปบ้างก็ขออภัยนะจ๊ะ

และคนเขียนก็รู้ว่าคนอ่านต้องถามกลับมาแน่ๆ ว่าเกิดอะไรกับน้องเลิฟผู้น่าสงสารอีก

ขาของเลิฟเป็นอะไร?

เอาเป็นว่ารออ่านในเรื่องหลักละกันนะจ๊ะ ของุบงิบไว้ก่อน

ตอนพิเศษตอนนี้มีอะไรหลายๆอย่างโผล่มาเยอะเลยเนอะ 55 งอกกันเต็ม

แล้วก็จะบอกคนอ่านด้วยว่าตอนพิเศษตอนนี้พิเศษจิงๆ

เพราะนอกจากจะเป็นเรื่องหลังจากนั้น คนเขียนแต่งตอนนี้ทั้งหมดในมือถือ และอัพนิยายผ่านมือถือครั้งแรก ไม่รู้ว่ารูปแบบจะเป็นยังไงบ้าง แบบขี้เกียจเดินไปร้านคอม เลยลองดู ยังไงใครอ่านผ่านคอมฝากสะกิดบอกกันบ้างนะ

รักคนอ่านคับ ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}