marcelen

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 31
แบบอักษร

 

 

Seoul

โรงพยาบาลโซล

 

 

“อาการของคุณแม็กเป็นไงบ้างซา” ฉันลุกขึ้นเดินไปหาซาทันทีที่หมอนั่นเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน

“ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วหลังจากที่ได้รับการปฐมพยาบาลที่นู้นอีกเดี๋ยวพยาบาลจะย้ายเจ้านั้นไปห้องพักพิเศษแล้วค่อยเข้าไปดูก็ได้” ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจหลังจากที่ฉันพาเขาออกมาจากเกาะนั้นก็รีบพาเขาไปรักษาแต่เจ้าตัวบอกจะแค่จะกลับเกาหลีเท่านั้นเลยได้แค่ปฐมเบื้องต้นให้แล้วก็พามาที่เกาหลี...

“ตอนนี้ทางนั้นเป็นไงบ้าง” ฉันถามซาขึ้นเพราะหลังจากที่จัดการปิดทุกอย่างที่นั้นฉันก็ไม่รู้อะไรอีกเลย

“เป็นฝุ่นให้ปากินหมดแล้ว...พึ่งมีรายงานข่าวออกมาว่าเกิดเหตุแผ่นดินไหวทำให้ที่นั้นจมหายไปกับทะเลซีอีโอแถวหน้าหกคนจมหายไปกับทะเลพี่นิคเป็นคนช่วยให้ข่าวนี้ซอฟต์ลงนะแล้วเธอจะบอกฉันได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับไอ้แม็กถึงได้อยู่สภาพที่โหดร้ายแบบนี้” ฉันถอนหายใจมองหน้าทุกคนที่ตอนนี้หันมามองฉันเป็นตาเดียว

“เอาไว้ไปเล่านะตอนนี้ฉันเหนื่อยมาก...” ทุกคนพยักหน้าอย่างเข้าใจ...แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าทุกคนจะตามมาที่โรงพยาบาลทำไมคือยัยเร แอลฟ่า อึนซามาฉันพอเข้าใจนะแต่คุณหย่งสือมาทำไมกันขนาดคุณโจเชฟยังแยกตัวไปตั้งแต่ที่นู้นละเพราะเขานำตัวอย่างนั้นกลับไปเขียนรายงานอะไรสักอย่าง

“งั้นขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องพักของชั้นส่วนตัวของเราก่อนละกันเดี๋ยวฉันต้องโทรรายงานเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่ทราบด้วยเดี๋ยวแห่กันมาที่นี่กันยกโขยงแน่” อึนซาเสนอขึ้นทำให้ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลยจริงๆ...สองสามวันมานี่มันช่างยาวนานราวกับเป็นเดือนจริงๆมห้ตายเถอะ...

“งั้นผมคงขอตัวกลับก่อนนะพอดีผมมีธุระเข้านะ” แต่คุณหย่งสือก็พูดขึ้นพร้อมกับสีหน้ารีบร้อน

“ใครสนกันละเชิญกลับไปเลยไม่มีใครอยากรู้หรอก” แต่โซก็พูดขึ้นทำให้ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างกับมีประกายไฟออกมา

“ผมไม่ได้พูดกับคุณนะ...ขอตัวก่อนนะครับคุณอึนซาไว้ผมจะเยี่ยมแม็กใหม่ตอนที่ไม่มีหมาบ้าแถวนี้นะ” แม้คุณหย่งสือจะพูดยิ้มๆแต่ทำไมมันช่างดูกระแทกแดกดันได้เจ็บปวดจริงๆยัยโซกำมือแน่นจนฉันต้องรีบสะกิดไว้ไม่งั้นโรงพยาบาลแตกแน่

“โซๆ...อะไรเลอะแก้มแกนะ” พอฉันพูดไปแบบนี้ยัยโซก็หันมาหาฉันอย่างตกใจ...ได้ผลคุณหย่งสือเดินออกไปยัยโซก็ไม้ได้สนใจเขาอีกแต่รีบวิ่งไปล้างหน้าแทนเพราะยัยนี่ห่วงหน้าตัวเองเท่าชีวิต..

“งั้นคงเหลือแค่หกคนเราสินะ...”

“ลิมมาที่ห้องฉันสิฉันมีเรื่องต้องบอกแก” แต่โซก็พูดดักขึ้นพร้อมกับท่าทางที่เหมือนมีเรื่องบางอย่างที่อยากพูดแต่พอมองไปที่แจอันละยัยนั่นก็ทำสีหน้าลำบากใจ

“งั้นฉันจะไปที่ห้องแกก็ได้”

“ฉันไปด้วย” ยัยทริกซี่พูดขึ้น

“ฉันด้วย” แถมยัยเรก็ติดสอยห้อยตามมาด้วย

“โอเคงั้นไปกันเถอะ....” ยัยโซพูดขึ้นก่อนจะเดินนำไปทางฝั่งอึนซากับแอลก็กำลังเดินไปฉันเหลือบตาไปมองแจอันที่ยังนั่งเฝ้าหน้าห้องฉุกอยู่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่...

“โซเดี๋ยวฉันตามไปนะแกขึ้นไปก่อนเลย” พวกนั้นสามคนหันมามองฉันอย่างไม่เข้าใจแต่ก็พยักหน้ารับ

“เคร...แล้วตามมานะอย่านานละ”

“อื้อ” พอพวกนั้นเดินหันหลังไปฉันกเดินไปหาแจอันที่นั่งอยู่หน้าห้อง...ฉันไม่ได้โกรธเขาสักนิดเพราะฉันรู้ดีว่าแจอันเขาซื่อสัตย์กับคุณแม็กแค่ไหน..

“แจอัน....คุณควรกลับไปพักผ่อนนะคุณแม็กเขาไม่เป็นไรแล้ว” ฉันเดินไปนั่งข้างๆแจอันพอเขาได้ยินที่ฉันพูดก็เงยหน้าขึ้นมามองฉันทันที

“ไม่เป็นไรครับคุณลิต้าที่คุณแม็กเป็นแบบนี้ก็เพราะน้องสาวผมเพราะงั้นผมควรรับผิดชอบสิ่งที่น้องผมทำลงไปด้วยถึงจะชดใช้ด้วยชีวิตมันคงไม่เพียงพอด้วยช้ำ...ผมรู้สึกเกินกว่าจะพูดอะไรออกมาได้ผมสมควรตายจริงๆ”

“ไม่หรอก...น้องสาวของคุณได้ชดใช้สิ่งที่เธอทำไปแล้วเชื่อสิว่าคุณแม็กนะเขาไม่อยากเห็นคุณตายจากเขาไปหรอกตอนที่นั่งฮอกลับมาที่นี่เขาบอกฉันตลอดว่าอย่าให้คุณรู้ว่าน้องสาวคุณหักหลังเขา...”

“คุณแม็กพูดแบบนั้นจริงๆเหรอครับ” แจอันเงยหยฝน้าขึ้นมามองฉันพร้อมกับน้ำตาคอลเบ้า

“ใช่แล้ว...เพราะงั้นคุณไม่ควรคิดจะตายเพื่อชดใช้ความผิดแต่คุณควรจะอยู่ข้างๆเขาเพื่อชดใช้สิ่งที่น้องสาวของคุณทำกับเขาดีกว่าอย่าคิดว่าการตายจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น”

“ผม...ผม...ขอโทษครับ...ผมจะทำงานตอบแทนสิ่งที่เกิดขึ้นให้ดีที่สุด...”

“ใช่แล้วค่ะ...เพราะงั้นตอนนี้คุณไปพักผ่อนได้แล้วฉันให้คุณหยุดพักหนึ่งอาทิตย์เพื่อจัดการหลายๆเรื่องอย่ากลับมาที่นี่จนกว่าฉันจะเรียกเข้าใจไหมฉันเข้าใจความรู้สึกของการสูญเสียถึงน้องสาวของคุณจะทำสิ่งที่โหดร้ายแต่เธอก็เป็นน้องคุณ...ฉันขอแสดงความเสียใจด้วยนะ” ใช่ถึงฉันจะแค้นเธอแต่เธอก็ตายไปแล้วเพราะงั้นฉันควรจะเดินหน้าต่อไปได้แล้ว

“ครับ...งั้นผมขอฝากนายไว้กับคุณลิต้าด้วยนะครับ ขอบคุณนะครับที่ให้โอกาสผมคุณลิต้าสมควรกับการเป็นนายหญิงของเคนดริกมากที่สุดแล้วครับ” แจอันลุกขึ้นก้มหัวให้ฉันก่อนจะเดินออกไปฉันมองตามหลังเขาไปเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นจะไปพักผ่อนเหมือนกัน

ในขณะที่กำลังเดินไปจะเข้าลิฟต์แต่จู่ๆสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งแวบ

‘ผู้หญิงคนนั้นหน้าคุ้นยังไงไม่รู้แฮะ...เราเคยเจอเธอที่ไหนนะเฮ้อ!! ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย’ ฉันสะบัดหัวไร้ความคิดมากมายออกนี่ทำไมฉันต้องไปคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องด้วยเนี่ยรีบขึ้นไปอาบน้ำนอนพักสักหน่อยดีกว่าตอนนี้แทบไม่มีแรงเดินละ

พอคิดได้ดั่งนั้นฉันก็เร่งฝีเท้าขึ้นอีกทันทีเพราะกลัวจะไม่ทันลิฟต์ที่ตอนนี้กำลังมีคนเดินออกมาอยู่...

“วู่!!! ดีนะที่ทันเกือบไปแล้วนะเรา” ฉันวิ่งเข้ามาอย่างเฉียดฉิวก่อนจะพึมพำกับตัวเองแล้วกดไปยังชั้นห้องพักของยัยโซทันทีฉันเคยมาตอนเกิดเรื่องยัยเรนะสิรอไม่นานก็มาถึงชั้นห้องพักพิเศษของเหล่าทายาทโรงพยาบาลแห่งนี้ฉันเดินไปที่ห้องพักของยัยโซอย่างรู้ทางแต่ตลอดทางเดินมาเหมือนมีคนตามมาไงไม่รู้แฮะฉันจึงรีบเร่งฝีเท้าเดินไปที่ห้องยันโซอย่างรวดเร็ว..

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

‘ยัยโซรีบมาเปิดประตูสิย่ะ!!!’ ความรู้สึกที่มีคนจ้องอยู่ไม่หายไปสักนิดนี่มันอะไรกันแน่!!! แต่ไม่นานประตูก็เปิดออกมาพร้อมกับร่างอรชรของยัยเร

“กว่าจะมานะยัยลิส...รีบเข้ามาได้แล้วฉันอยากรู้เรื่องที่ยันโซกับยัยทริกซี่พูดใจจะขาดละ” ฉันหันไปมองหลังนิดหน่อยแต่ก็ไม่เห็นใครจึงเดินเข้าห้องทันทีฉันคงคิดมากไปเองละมั้งเพราะยังคงหลอนกับเหตุการณ์ที่เจอละมั้ง

“มาสักที่ยัยลิส..”

“หยุดๆอย่าพึ่งพูดอะไรฉันต้องการอาบน้ำรอแป๊บ” ฉันพูดตัดบทยัยโซฉันรู้เีว่ายัยโซไม่ชอบคนพูดตัดหน้าแต่ให้ตายเถอะฉันเหนื่อยแทบร่างจะขาดละแถมตอนนี้เป็นห่วงคุณแม็กมากด้วยอีกสักสองชั่วโมงละมั้งถึงจะลงไปเยี่ยมได้

“จิ๊!!!” ฉันไม่สนใจที่ยัยโซทำท่าไม่ชอบใจเพราะตอนนี้คือเหนื่อยใจแทบขาดแล้วอยากอาบน้ำเย็นๆให้ชื่นใจสักหน่อยสองเท้ารีบก้าวไปยังห้องน้ำด้วยความเร็วพร้อมกับผ้าเช็ดตัวและชุดคลุม

ฉันใช้เวลาอาบน้ำไม่นานเท่าไหร่เพราะรู้ดีว่าถ้านานกว่านี้ยัยสามคนนั้นมาลากฉันออกไปแน่ๆสมัยเรียนที่อังกฤษเคยโดนละฉันรีบเช็ดตัวแล้วหยิบชุดคลุมมาสวมไม่นานก็เดินออกมาจากห้องน้ำสามตาอาฆาตสามคู่จ้องมาที่ฉันอย่างไม่วางตา...

“รีบมาเลยยัยลิต้า!!! แกอย่าให้ฉันลุกขึ้นไปลากแกมานั่งตรงนี้นะคิดว่าเดินแบบอยู่หรือไงชักช้าอยู่ได้” ปากแบบนี่จะใครละถ้าไม่ใช่ยัยโซ

“รู้แล้ว...อะไรหนักหนา” ฉันเดินกระแทกเท้าไปอย่างรำคาญก่อนจะนั่งลงเก้าอี้ข้างๆหล่อน

“มีอะไรพูดมาสิย่ะ”

“ก่อนฉันจะพูดแกช่วยเล่ามาก่อนว่าใครทำแม็กแบบนั้น”

“ใช่ใครทำพี่ชายฉันยัยลิสบอกมา” ทั้งสามคนทำหน้าตาอยากรู้สุดๆจนฉันต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ

“คนที่ทำก็ตายไปแล้วไงที่นั่นระเบิดแล้วนิ...แต่ตอนที่ฉันไปเจอคุณแม็กนะฉันสาบานได้ว่าฉันนะแยากจะไปลากคอของยัยอันแจอีมาจับยัยนั่นมาทรมานให้เหมือนที่หล่อนทำกับคุณแม็กฉันจะทำให้สาสมเลยให้ตายสิ!!! เสียดายที่ไม่เจอหล่อนที่นั่น”ฉันกำมือแน่นด้วยความโกรธแค้นแถมเสียดายอย่างมากที่ไม่ได้เอาคืนแค่ตายเพราะระเบิดมันง่ายเกินไปสำหรับสิ่งที่หล่อนทำ

“แจอีงั้นเหรอหล่อนเป็นคนทำเหรอ...ทำอะไรบ้าง” ยัยเรถามขึ้น

“เรตอนที่ฉันไปเจอเขานะสภาพคือแบบน้ำตาฉันไหลเลยอ่ะฉันกลัวเขาจะตายจริงๆมันน่ากลัวมาก!!! ฉันบังคับให้แมมมอนเล่าให้ฟังว่าหล่อนทำอะไรบ้างเท่าที่หมอนั่นเล่าให้ฟังก็......” ฉันเล่าทุกอย่างที่หมอนั่นพูดให้สามคนนั้นฟังทุกคนทำหน้าตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่คุณแม็กเจอ...

“ยัยสารเลวนั่นฉันอยากจะฆ่าหล่อนด้วยมือของฉันจริงๆให้ตายสิ!!” ยัยเรตะคอกออกมาด้วยความโกรธส่วนโซราแฉะยิ้มมุมปากอย่างกับตัวโกง...เหมือนเธอจะสะใจอะไรบ้างอย่างทริกซี่เพียงนั่งยิ้มๆเล็กน้อย

“ดีนะที่ฉันนะรู้ใจแก” ฉันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจมองหน้ายัยโซ

“หมายความว่าไง” ยัยเรก็ถามขึ้นอย่างใคร่รู้

“ยัยโรคจิตนั่นยังไม่ตาย...ฉันเป็นคนพาตัวหล่อนกลับมาด้วยแต่ฉันขังหล่อนไว้ที่บ้านพักตากอากาศของฉันนะพอได้ยินสิ่งที่ยัยนี่ทำกับพี่น้องแล้วฉันก็อยากไปกระซากหล่อนมาฆ่าอย่างทรมานจริงๆ” ทันทีที่ยัยโซพูดจบฉันโผล่เข้าไปหาเธอทันที

“โซ...แกพูดจริงใช่ไหม”

“อื้อ ฉันกับยัยทริกซี่เจอยัยนั่นพอดีเลยลากมาด้วยแต่แจอันและคนอื่นๆไม่รู้เรื่องนี้นอกจากทีมที่ไปกับฉัน”

“ขอบใจมากโซขอบใจมากที่แกลากยัยนั้นมาด้วยฉันจะได้สะสางกับหล่อนให้สาสมกับสิ่งที่หล่อนทำ!!!” ตอนนี้ไฟแค้นในใจลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งด้วยความโกรธ

“ฉันจะทำให้หล่อนตายอย่างทรมานและทุรนทุรายที่สุด!!!!!”

 

2 ชั่วโมงต่อมา

ห้องพักพิเศบ

“ตาแม็ก...โธ่ลูกทำไมถึงมาอยู่ในสภาพนี้ได้” ฉันยืนมองคุณแม่ของคุณแม็กยืนร้องไห้ข้างๆเตียงเล็กน้อยแววตามองไปยังลูกชายที่โดนผ้าพันแผลพันรอบตัวยิ่งกว่าซอมบี้ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาตอนนี้ก็ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าพันแผลทั้งหน้า...

“ใครมันทำแบบนี้กับตาแม็กบอกอามาหน่อยสิซา” พ่อของคุณแม็กพูดขึ้นด้วยท่าทีสงบนิ่งแต่แพร่รังสีอำมหิตอย่างน่ากลัวสุดๆยัยเรทำท่าอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ยอมพูด...

‘อย่าพูดเรอย่าพูดฉันจะจัดการเอง...หนูขอโทษนะคะคุณลุงหนูจะจัดการคนที่ทำแบบนี้กับคุณแม็กให้เอง’

“ตอนนี้ผมระเบิดที่นั่นไปหมดแล้วครับไม่มีใครรอดมาได้” เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“งั้นฉันว่าให้แม็กพักผ่อนก่อนเถอะเราอย่าพึ่งมากวนเลยเด็กๆจัดการเรื่องนี้หมดละ...ว่าแต่โซราลูกไม่เป็นไรใช่ไหมพ่อได้ยินมาว่าหย่งสือช่วยลูกไว้นิ” แต่แล้วพ่อของยัยโซก็พูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าลูกสาวอย่างยับโซด้วยแววตาอ่อนโยน

“พ่ออย่าพูดถึงหมอนั่นได้ไหมคะ...หนูไม่จำเป็นต้องพึ่งหมอนั่นสักหน่อยหนูจัดการพวกนั่นได้สบายอยู่ละไม่เห็นต้องให้หมอนี่นช่วยสักนิด” คุณลุงแจฮาส่ายหน้าเบาๆกับสิ่งที่ลูกสาวพูดจากนั้นบรรยากาศในห้องที่เคยอึดอัดก็ค่อยๆดีขึ้นเรื่อยเพราะยัยโซกับแอลค่อยๆทำให้บรรยากาศรอบๆตัวดีขึ้นฉันกับทริกซี่จึงค่อยๆถอยหลังออกมาจากห้องเพราะตกลงกับยัยโซไว้แล้วว่าจะทำอะไรต่อ...

“ทริกซี่ไปกันเถอะ” ยัยทริกซี่พยักหน้าเล็กน้อยก่อนเราทั้งสองคนจะเดินออกมาจากห้องพร้อมกับลูกน้องของยัยโซสี่ห้าคนพวกนั้นพาเรามุ่งหน้าไปยังบ้านพักตากอากาศที่ยัยโซจับยัยนั่นไว้ที่นั่น....

 

 

 

สามชั่วโมงต่อมา

ควังจู, โฮนัม

ณ คฤหาสน์กลางเขา

 

 

ฉันยืนมองดูร่างไร้สติของแจอีที่ตอนนี้ถูกมัดด้วยรวดเล็กจำสวนมากที่เตียงฉันจะทำให้หล่อยได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดอย่างที่หล่อนทำกับเขา...

“สาดน้ำปลุกเธอ...” ลูกน้องของโซพยักหน้ารับคำสั่งจากฉันก่อนจะหยิบน้ำประสมน้ำแข็งขึ้นมาสาดไปที่ร่างไร้สติของหญิงสาว

ซ่าาาา~~~~

“อร้ายยยย...แค่กๆ แค่กๆ”

“ตื่นได้แล้วอันแจอี...จะนอนไปถึงเมื่อไหร่” คำพูดของฉันทำให้เธอลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างตกใจเล็กน้อย

“เธอ...นี่มันอะไรกันปล่อยฉันนะ โอ๊ย!!!” หล่อนพยายามดิ้นรนออกจากการถูกมัดแต่ยิ่งหล่อนดิ้นแรงเท่าไหร่ลวดมันยิ่งบาดแขนหล่อนมากขึ้นเท่านั้น

“ปล่อยเธอเหรอ...ฮ่าๆๆๆ ตลกหรือเปล่าถึงพูดแบบนี้” ฉันขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าเรียบนิ่งมองไปยังร่างอันเปียกโชกของเธออย่างเคืองแค้น

“เธอคิดจะทำอะไร...ยัยบ้า!!”

“ทำอย่างที่เธอทำกับคุณแม็กไง...ทำแบบไหนบ้างนะ” ฉันพูดพร้อมกับถือเทียนไปเล่มหนึ่งก่อนจะใช้ไฟแช็กจุดแล้วค่อยๆปล่อยให้น้ำตาเทียนหยอดลวกลงไปตัวเธอ...

“โอ๊ย!! อร้าย!! ยัยบ้า!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

“อะไรกันแค่นี้เจ็บแล้วเหรออย่าพึ่งสิฉันยังไม่สนุกเลยเรามาทำทุกอย่างแบบที่เธอทำกับผู้ชายของฉันดีไหมแจอี” ฉันมองเธอด้วยแววตาที่เหี้ยมโหดคำพูดของฉันทำให้หล่อนเบิกตาโพรงแต่ไม่ทันหล่อนจะพูดอะไรฉันก็ใช้ลวดฟาดไปที่ใบหน้าของหล่อนอย่างแรง

เพียะ!

“กรี๊ดดดดดด!!!! ยัยบ้ามันเจ็บนะ” ใบหน้าของหล่อนเริ่มมารอยแดงๆขึ้น

“เจ็บงั้นเหรอ...แล้วที่เธอทำคุณแม็กเขาไม่เจ็บงั้นเหรอ!!!!” ฉันฟาดช้ำไปอีกครั้งอย่างแรง

เพียะ!

“อร้ายยยย!!!! ไม่นะอย่าทำหน้าฉัน!!!!” ฉันไม่สนใจสิ่งที่เธอพูดก่อนจะฟาดลวดลงที่ใบหน้าของเธอช้ำแล้วช้ำอีกจากที่เป็นแค่รอยแดงตอนนี้เลือดเริ่มซึมออกมาแล้วน้ำตาของหล่อนไหลออกมาไม่ขาดสายจากตอนแรกเธอโวยวายใส่ฉันแต่ตอนนี้เธอเริ่มมาอ้อนวอนร้องขอชีวิต...

“อย่าทำอะไรฉันเลยฉันผิดไปแล้วฉันขอโทษ”

“ขอโทษงั้นเหรอ...เก็บคำขอโทษของเธอไปใช้ในนรกสะ!!! ฉันไม่มีวันยกโทษให้เธอ!!!!” พูดจบฉันก็จะฟาดลงอีกแต่ครั้งนี้ทริกซี่มาห้ามไว้

“ลิสฉันว่าแกให้พวกเขาจัดการเถอะอย่าทำให้มือของแกเปื้อนเลือดของยัยนี่เลย” ฉันมองหน้าทริกซี่ที่ตอนนี้เธอมองหน้าฉันอย่างเป็นห่วง

“แต่...”

“คุณลิต้าครับคุณโซสั่งมาว่าให้พวกผมจัดการแทนเถอะครับ...ผมจะทรมานเธอให้อย่างที่คุณต้องการไปนั่งดูที่ห้องนั่งเล่นได้เลยครับ” ทริกซี่มองหน้าฉันพร้อมกับพยักหน้าเหมือนเป็นเชิงบอกว่าให้ตกลง

“ก็ได้....” ฉันตอบรับอย่างจำใจก่อนจะเดินออกไปอย่างที่พวกนั้นบอกแล้วมานั่งดูสิ่งที่พวกเขาทำผ่านหน้าจอทีวีที่เชื่อมต่อกับกล้องในห้องนั่นแทน

พวกเขาปลดลวดที่มัดหล่อนออกก่อนจะทำการชกเข้าที่ท้องของหล่อนอย่างแรงพร้อมกับฉีกเสื้อผ้าของหล่อนออกจนหมดหล่อนทำได้เพียงนอนขดอยู่บนเตียงอย่างเจ็บปวดก่แนพวกนั้นจะเริ่มเอาของเล่นต่างๆมาทรมานร่างกายของเธออย่างรุนแรง....นี่ขนาดนั่งดูยังรู้สึกเสียวตรงหว่างขายังไงไม่รู้

ชายฉกรรจ์ห้าคนข่มขืนเธอช้ำแล้วช้ำเล่าด้วยความป่าเถื่อนพร้อมกับทำร้ายร่างกายของเธออย่างที่เธอสมควรได้รับ!!!!

“ต่อจากนี้แกจะทำไงต่อ”

“ฉันจะทำให้เธอรับรู้ถึงความทรมานแต่ละวินาทีอย่างถึงที่สุด”

“แค้นโหดนะเรา”

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเริ่มเอง”

ฉันนั่งดูคนพวกนั้นเล่นกับร่างกายของหล่อนอย่างสำราญใจจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมงพวกนั้นจึงออกมาจากห้องนั้นส่วนอันแจอีก็นอนสลบอยู่บนเตียงที่เต็มไปด้วยคราบเลือดฉันจะปล่อยให้หล่อนพักผ่อนได้สักชั่วโมงละกันหลัวจากนั้นค่อยไปทำอะไรที่สนุกกันอีก

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!” เสียงกรีดร้องโหยหวนของหล่อนดังขึ้นอยู่ไกลๆเพราะตอนนี้เราอยู่บนหน้าผากำลังเล่นบันจี้จัมพ์กันอยู่ต่างกันเพียงว่าของเธอไม่ได้มีอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยก็เท่านั้น

“สนุกตื่นเต้นหรือเปล่า!!!!! ฉันเตรียมไว้ให้เธอเลยนะเนี่ย”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!” ฉันยืนมองหล่อนกรีดร้องมาอย่างพอใจ

“เอาเธอขึ้นมาเดี๋ยวเราพาเธอไปดำน้ำดูฉลามกันดีกว่า” พวกเขาพยักหน้ารับคำสั่งก่อนจะลากเธอขึ้นมาจากหน้าผาสูงซันส่วนฉันก็ไปรอเธอที่เรือพวกนั้นลากหล่อนเดินมาสองขานั่นแทบไม่มีแรงแต่ใครสนกันละฉันพูดขึ้นทันทีที่เห็นหล่อน

“เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปดำน้ำชมทะเลกันแต่เธอคงแสบหน่อยนะเพราะเธอมีแผลนิอดทนเอานะเพราะแค่นี้ยังจิ๊บๆ”

“ฆ่าฉันสะ!! ฆ่าฉันเลยสิ!!!! แกจะทรมานฉันไปถึงเมื่อไหร่!!!”

“จนกว่าฉันจะพอใจ!!!!”

 

 

 

 

เมื่อวานมีธุระมาไม่ทันขอโทษจริงๆด้วยจ้าาาวันนี้ถ้าว่างอีกเดี๋ยวจะมาอัพให้อีกตอนนะจ๊ะแจอีโดนเล่นคืนแล้วววววไม่อยากแรงกว่านี้เดี๋ยวหมดภาพนางเอกพอดีฮ่าๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น