จางบิวตี้

เรื่องนี้อัพเดตทุกวันอาทิตย์ค่ะ

ชื่อตอน : Different 1

คำค้น : Yaoi, NC, 18+, SM

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2562 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Different 1
แบบอักษร

Different 1

 

         “สายแล้วๆๆ” เสียงหวานพูดขึ้นพร้อมกับขาเรียวที่วิ่งขึ้นตึกเรียนอย่างรวดเร็ว ความจริงเขาสามารถขึ้นลิฟต์ได้นะเพราะห้องเรียนวิชาสังคมออนไลน์ ซึ่งวิชาเรียนรวมนี้อยู่ชั้นสี่ แต่หน้าลิฟต์มีคนต่อแถวรอขึ้นเยอะมาก ซึ่ง ‘จริงใจ’ ไม่สามารถรอได้จริงๆ ถ้าเขาเข้าสายจะต้องเช็คชื่อไม่ทันแน่ๆ

 

         “แฮ่กๆๆ รอด้วยครับ” จริงใจพูดขึ้นกับผู้ช่วยอาจารย์หรือ TA ที่ทำหน้าที่เช็คชื่อจากบัตรนักศึกษาหน้าห้อง จริงใจรีบยื่นบัตรนักศึกษาให้อีกฝ่าย และเมื่อเช็คชื่อเสร็จร่างเล็กก็เดินเข้าห้องเรียนทันที

 

         “วีกับแบร์อยู่ไหนนะ?” จริงใจพึมพำขึ้นพร้อมกับกวาดสายตาหาเพื่อนสนิทที่ลงเรียนวิชานี้ด้วยกัน ก่อนจะเห็นว่าทั้งวีและแบร์นั่งอยู่แถวๆ หลังห้อง ร่างบางเลยรีบเดินไปหาทั้งคู่ทันที เพราะอาจารย์ประจำวิชาใกล้จะมาแล้ว

 

         “ทำไมวันนี้มาหลังแถวๆ หลังห้องล่ะ?” จริงใจถามขึ้น ก็นะ...ห้องเรียนรวมขนาดใหญ่นี้เมื่อวัดจากหลังห้องไปยังจอโปรเจคเตอร์ก็ไกลพอสมควร ซึ่งคนที่สายตาสั้นจนต้องใส่แว่นอย่างจริงใจก็มองไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ปกติคาบเรียนนี้พวกเขาจะนั่งโซนหน้าๆ มากกว่า

 

         “พอดีวันนี้พวกเราสายน่ะ มาถึงก็เหลือแค่โซนหลังๆ แล้ว” แบร์ตอบ จริงใจพยักหน้ารับ

 

         “ว่าแต่ทำไมวันนี้มาสายผิดปกติ?” วีถามอย่างสงสัย เพราะปกติจริงใจจะมาถึงก่อนเริ่มคลาสเรียนประมาณ 10 นาที แม้จะเป็นคาบเรียน 8 โมงเช้าแบบนี้ก็ตาม

 

         “เมื่อคืนนอนดึกน่ะ รอจริงกลับบ้าน” จริงใจตอบ

 

         “จริง? หมายถึงจริงจัง พี่ชายฝาแฝดน่ะนะ?” วีถามต่อ จริงใจพยักหน้ารับ ใช่แล้ว...จริงใจมีฝาแฝดชื่อว่าจริงจัง เวลาเกิดขอพวกเขาต่างกันไม่กี่นาทีเท่านั้น จริงใจและจริงจังหน้าตาเหมือนกันมากๆ จนบางคนแทบแยกไม่ออก แต่ตอนนี้พวกเขาทำผมคนละสี และจริงใจก็ใส่แว่น ทำให้สามารถแยกออกได้ง่าย

 

         “จริงสิ คาบก่อน TA บอกว่าจะมีงานกลุ่ม” แบร์พูดเหมือนนึกขึ้นได้

 

         “ขอกลุ่มสามคนพอนะ ไม่อยากหาเพิ่ม” วีบ่นพึมพำ ก็นะ...เพราะในสาขาวิชาก็มีเพียงพวกเขาสามคนเท่านั้นที่ลงเรียนวิชานี้ ถ้าจะต้องจับกลุ่มใหญ่คงลำบากพอสมควรเพราะพวกเขาทั้งสามก็ไม่ได้เป็นพวกมนุษยสัมพันธ์ดีสักเท่าไหร่

 

         “งานกลางภาคเชียวนะ จะแค่สามคนเหรอ?” จริงใจว่าบ้าง และบทสนทนาของทั้งสามก็ต้องจบลงเมื่ออาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามา ในชั่วโมงแรกก็มีการสอนบรรยายเหมือนทุกๆ ครั้งแต่พอเข้าชั่วโมงที่สอง

 

         “ตามที่ TA เคยบอกเอาไว้ งานกลางภาคนี้จะเป็นงานกลุ่ม 6 คนให้นักศึกษา...บลาๆๆ ทีนี้ก็แบ่งกลุ่มแล้วส่งชื่อให้ TA ได้เลย”

 

         “6 คนเลยเหรอ?” วีพูดขึ้นทันทีหลังจากที่อาจารย์พูดจบ

 

         “เราจะไปหาจากไหนล่ะเนี่ย?” จริงใจว่าบ้าง ตากลมพยายามมองซ้ายมองขวาเพื่อหาเพื่อนเข้ากลุ่ม แต่ก็...ไม่เจอเลย

 

         “ไม่มีใครที่ยังไม่มีกลุ่มบ้างเลยเหรอ?” แบร์ว่า เพราะจากที่เห็นก็จับกลุ่ม 6 กันได้แล้วแทบทั้งห้อง เหลือแค่...

 

         “เหมือนจะเหลือแค่นั้นนะ” จริงใจว่าพร้อมกับพยักพเยิดไปยังหลังสุดของห้องที่มีผู้ชายสามคนนั่งอยู่ ดูแล้วคงเป็นรุ่นพี่พวกเขาแน่ๆ จริงใจอยู่ปี 1 คณะบริหารธุรกิจ สาขาการบัญชี แต่อีกฝ่ายเขาไม่แน่ใจ

 

         “เอาไงดี จะไปชวนเข้ากลุ่มมั้ย?” แบร์ว่าอย่างหวั่นๆ เพราะท่าทางรุ่นพี่สามคนนั้นดูไม่ค่อยน่าคบเท่าไหร่

 

         “เราไม่มีทางเลือกแล้วนะแบร์” วีว่า

 

         “แล้วใครจะเข้าไปทักล่ะ เรากลัวอะ”

 

         “เดี๋ยวใจเข้าไปคุยเอง” จริงใจเสนอตัว แม้ว่าจะหวั่นๆ ไม่ต่างจากแบร์ ก็นะ...รุ่นพี่สามคนนั้นแต่งตัวผิดระเบียบมหาวิทยาลัยหัวจรดเท้า เท่านั้นไม่พอยังเจาะหูกันแบบน่ากลัวอีกด้วย ถ้าบอกว่าเป็นพวกจิ๊กโก๋หลุดมาจากการ์ตูนเขาก็เชื่อ

 

         “ก็เดินเข้าไปด้วยกันนั่นแหละ แต่ว่า...ใจพูดนะ” วีว่าพร้อมยิ้มแหยๆ จริงใจพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสามจะเดินไปหารุ่นพี่สามคนนั้นทันที

 

         “เอ่อ...ขอโทษนะครับ พวกพี่มีกลุ่มหรือยังครับ?” จริงใจพูดขึ้น ทำให้คนตัวสูงตรงกลางที่กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์มือถือเงยหน้าขึ้นมามองจริงใจทันที ส่วนอีกสองคน คนหนึ่งหลับ อีกคน...เหมือนจะกำลังเล่นเกม

 

         “ยัง” เสียงทุ้มตอบออกมา

 

         “ถ้างั้น...อยู่ด้วยกันมั้ยครับ? พวกเรามีสามคน พวกพี่มีสามคนพอดี” จริงใจว่าอย่างกล้าๆ กลัวๆ

 

         “ก็ได้” คนตัวสูงยักไหล่ ซึ่งคำตอบรับของร่างสูงทำให้จริงใจยิ้มกว้างออกมาทันที ซึ่งจริงใจคงไม่รู้ว่ารอยยิ้มน่ารักของตัวเองทำให้คนตรงหน้าตาพร่าแค่ไหน

 

         “ผมชื่อจริงใจนะครับ นี่วี นี่แบร์ พวกเราอยู่บัญชีปี 1” จริงใจรีบแนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น ซึ่งการแนะนำตัวของจริงใจทำให้คนที่เล่นเกมเงยหน้าขึ้นมามองทันที

 

         “ใครวะ?”

 

         “เด็กมาชวนเข้ากลุ่ม”

 

         “อ๋ออออออ เมื่อกี้น้องแนะนำตัวงั้นเหรอ? พวกพี่อยู่วิศวะปี 2 นะ พี่ชื่อเดฟ ส่วนคนที่หลับชื่อบลู ส่วนไอ้นี่...ชื่อพิช” คนที่เล่นเกมเหมือนจะเป็นคนที่เป็นกันเองดีในความคิดของจริงใจ ส่วนคนที่เขาเข้ามาทักเป็นคนแรกดูนิ่งมาก

 

         “งั้นเรามาคุยกันเรื่องงานกลุ่มเถอะนะครับ” คราวนี้วีว่าบ้าง

 

         “เอาดิ...เฮ้ย ไอ้บลูตื่น ทำงานกลุ่มเว้ย” เดฟหันไปสะกิดบลูที่นอนหลับอยู่ทันที ก่อนที่ทั้ง 6 จะเริ่มคุยงานกลุ่มกัน โดยจริงใจไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองมาที่เขาบ่อยๆ

 

...อีกด้านหนึ่ง...

 

         “มีเอกสารมาค่ะ” เสียงหวานพูดขึ้นทำให้คนตัวสูงที่นั่งอยู่ทีโต๊ะของตำแหน่งประธานบริษัทเงยหน้าขึ้นมามองทันที

 

         “จากฝ่ายไหน?”

 

         “ฝ่ายมาเก็ตติ้งค่ะ” มินญาหรือมิ้นตอบด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยไม่ต่างจากตอนแรก ก่อนที่เธอจะเดินถือแฟ้มเข้าไปหาผู้เป็นนาย

 

         “วันนี้ผมไม่มีประชุมกับฝ่ายไหนใช่มั้ย?” เสียงทุ้มถามขึ้น

 

         “ใช่ค่ะ วันนี้คุณพลินคิวว่าง” มิ้นตอบพร้อมกับจ้องหน้า ‘พลิน’ ประธานบริษัทนำเข้ารถยนต์ยักษ์ใหญ่ของประเทศวัย 35 ปี ซึ่งถึงแม้ว่าจะอายุขึ้นเลขสามแล้วแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ดูแก่แต่อย่างใด กลับดูดีมีภูมิฐานอย่างมาก และนั่นทำให้คนตัวสูงเป็นที่จับจ้องของไฮโซสาวหลายๆ คน และพนักงานสาวในบริษัทรวมถึงเลขาอย่างเธอด้วย

 

         “อืม” พลินตอบรับสั้นๆ ก่อนที่ยื่นแฟ้มคืนให้มิ้น มือบางยื่นมือมารับแฟ้มจากมือหนาโดยจงใจจับมือของพลินไปด้วย ตาคมภายใต้อายไลน์เนอร์ส่งสายตาให้อีกฝ่ายอย่างยั่วยวน พลินกระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ กับสิ่งที่เห็น แน่นอนว่ามันเป็นเหมือนสัญญาณที่ทั้งคู่รับรู้กันได้ดี มิ้นหยิบเอกสารมาวางไว้ที่โต๊ะเหมือนเดิมก่อนจะเดินอ้อมไปหาพลินและทิ้งตัวนั่งที่หน้าตักของชายหนุ่มทันที

 

         “ช่วงนี้คุณพลินดูเหนื่อยๆ อยากให้มิ้นช่วยผ่อนคลายมั้ยคะ?” มิ้นพูดพร้อมไล่มือไปยังกระดุมเสื้อของอีกคน       

 

         “ยังไง?” พลินถามกลับ มิ้นยกยิ้มก่อนจะค่อยๆ ลากมือลงต่ำไปเลื่อนๆ จนถึงหัวเข็มขัดของอีกฝ่าย แน่นอนว่าพลินเข้าใจความหมายของเธอดี

 

         “ที่นี่ตอนนี้คงจะไม่ดีเท่าไหร่” พลินว่า

 

         “งั้นคุณพลินก็มาหามิ้นที่คอนโดสิคะ คุณพลินไม่ได้ไปนานแล้วนะคะ” ใช่แล้ว...เธอกับเจ้านายมีความสัมพันธ์สวาทต่อกัน แน่นอนว่ามิ้นพยายามที่จะบำเรอให้อีกฝ่ายพึงพอใจที่สุด เพื่อหวังฮุบตำแหน่งนายหญิงคนเล็กของตระกูล นั่นก็คือภรรยาของคุณพลินนั่นเอง แม้เธอจะรู้กิตติศัพท์ของอีกฝ่ายดีว่าจับตัวได้ยากแค่ไหน พลินไม่ได้เจ้าชู้อย่างเปิดเผย แต่อีกฝ่ายร้ายเงียบ ทำตัวนิ่งเพื่อล่อให้เหยื่อเข้ามาติดกับด้วยตัวเอง และมิ้นเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

         “เอาไว้ว่างๆ แล้วกัน”

 

         “จริงๆ นะคะ?” มิ้นถามย้ำ

 

         “อืม” พลินตอบสั้นๆ ซึ่งมิ้นก็ไม่กล้าเซ้าซี้ต่อเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายขี้รำคานแค่ไหน หญิงสาวทำเพียงจุ๊บที่แก้มสากเบาๆ ก่อนจะลุกออกจากหน้าตักกว้างแล้วออกจากห้องทำงานของพลินไป

 

ก๊อกๆ

ทันทีที่มิ้นออกไปเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

 

         “ผมอาทิตย์เองครับ”

 

         “เข้ามาสิ” ทันทีที่ได้รับคำอนุญาตอาทิตย์ก็เปิดประตูเข้ามาทันที อาทิตย์คือคนสนิทของพลิน เป็นเหมือนเลขาแต่ก็เป็นเหมือนเพื่อนในตัว เพราะพ่อของอาทิตย์ก็เป็นคนสนิทกับพ่อของเขาเหมือนกัน พูดง่ายๆ ว่าเขาทั้งคู่โตมาพร้อมๆ กันนี่แหละ

 

         “เมื่อกี้ผมเห็นมินญาเข้ามา?”

 

         “ใช่”

 

         “อีกแล้วสินะครับ” อาทิตย์ถามอย่างเคยชิน

 

         “เธอเสนอฉันก็แค่สนอง” พลินว่าเสียงเรียบ

 

         “แต่คุณจะถูกเอาไปพูดไม่ดีได้นะครับ เหมือนกับ...” อาทิตย์ชะงักไปเพราะรู้สึกว่าไม่ควรพูดต่อ

 

         “เหมือนกับพีระ พี่ชายของฉันน่ะเหรอ?” อาทิตย์พยักหน้ารับ ก็นะ...พลินมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อว่าพีระ ถ้าเขาเป็นเสือซ่อนเล็บ พี่ชายของเขาก็เป็นเสือที่โชว์เล็บอย่างเปิดเผยเลย เขาจำไม่ได้ด้วยญ้ำว่าเขามีพี่สะใภ้มาแล้วกี่คน พีระไม่เอาการเอางาน เอาแต่เที่ยวทำให้พ่อของเขามอบหมายหน้าที่ประธานบริษัทให้เขาเอง และอีกฝ่ายก็ไม่ได้แย้งอะไร ไม่ได้มีการชิงสมบัติอะไรกันอย่างในหนังด้วย พีระออกจะพอใจด้วยซ้ำที่ได้ใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ อยู่ที่เมืองนอก โดยฝากฝังลูกชายให้เขาดูแลหนึ่งคน เขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเพราะเขาก็เห็นหลานมาตั้งแต่เกิด ซึ่ง ‘พิช’ เกิดจากความผิดพลาดของพี่ชายเขา แน่นอนนิสัยของพิชค่อนข้างโมโหร้าย เอาแต่ใจตามฉบับคุณชายเอาแต่ใจที่ไม่มีใครดูแล แต่จะโทษเขาอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ เขาก็พยายามเต็มที่แล้ว แต่คนที่สมควรสนใจอย่างพ่ออย่างพีระกลับละเลยพิชต่างหาก

 

         “ปล่อยหมอนั่นไปเถอะ แก่ปานนี้ยังคิดไม่ได้ก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว” พลินว่าอย่างปลงๆ

 

         “แล้วเรื่องคุณพิชล่ะครับ?”

 

         “ก็ช่วยจับตาดูต่อไปแล้วกัน ฉันค่อนข้างเป็นห่วง” ใช่แล้ว...พลินให้อาทิตย์ช่วยจับตาดูพิชอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ ตอนนี้พิชอายุ 20 แล้ว จะให้ไปดูแลอย่างใกล้ชิดอีกฝ่ายคงไม่ยอมแน่ๆ เพราะฉะนั้นพลินจึงใช้วิธีนี้ เขาทั้งจับตาดูเรื่องการเรียนของพิช พฤติกรรมของพิช รวมทั้งคนที่เข้ามาในชีวิตของหลานชายของเขาด้วย เขาต้องจับตามองอย่างดีเลย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนแรกมาแบบกรุบกริบๆ นะคะ ตอนหน้าพระ-นายเจอกันแน่นอน ให้กำลังน้องจริงใจกันเยอะๆ เน้ออออออออ

___จางบิวตี้___

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น