ดินสอน้ำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep.6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 719

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.6
แบบอักษร

 

สองวันผ่านไป

 

ทุกวันที่ได้เวลาเลิกเรียนของโน่น้อยฉันจะรับมามหาลัยเพื่ออยู่รอฉันซ้อมดาวคณะด้วยกันซึ่งตอนแรกฉันก็กลัวว่าโน่น้อยจะเบื่อๆ แต่ดีที่สถานที่ที่ฉันมาฝึกมีห้องนั่งเล่นส่วนตัวโน่น้อยของฉันจึงยึดห้องนั้นเป็นห้องอ่านหนังสือของเขาไปโดยทันทีและแกค่อนข้างจะโอเคกับห้องนี้ด้วย ฉันจึงหายห่วงเรื่องนี้ไปปกติแล้วโน่น้อยจะไม่ค่อยสุงสิงกับใคร โน่น้อยเป็นเด็กที่มีโลกส่วนตัวสูงอยู่มากๆ เหมือนกันเวลาอยู่ท่ามกลางผู้คน

 

ทุกคนที่นี่ที่ได้เห็นโน่น้อยก็ต่างพลอยกันเอ็นดูด้วย มีคำชมมากมายที่ฉันจูงโน่น้อยเดินเข้ามาในมหาลัยลัย

 

' แก นั่นเด็กใครอ่ะน่าจังเลยยย งื้อออ '

 

' โอ้ยยย นั่นแม่ก็โครตสวยลูก็ยังโครตหล่ออีก '

 

' หล่ออะไรขนาดนั้นลูกหื้มมม ตัวนี่ก็ข๊าวขาวน่าหยิกน่าเล่นไปหมดเลย '

 

นั่นแหละค่ะเสียงที่ดังตลอดทางที่ฉันเดินจูงมือโน่น้อยเข้ามามหาลัย

 

 

จังหวะที่ฉันกำลังซ้อมอยู่ จู่ๆ โน่น้อยก็เปิดประตูออกมาจากห้องก่อนจะเดินเข้ามาทางฉันเเละเรียกฉันขึ้น ฉันหยุดการกระทำก่อนจะหันไปคุยกับโน่น้อยที่ตอนนี้มายืนทำหน้าอ้อนอยู่ตรงหน้าฉัน

ทุกคนในที่นี่ที่เห็นก็ต่างพากันที่จะชมเด็กน้อยไม่ได้เพราะการกระทำของเด็กน้อยที่กำลังอ้อนขอเงินซื้อขนมจากหม่ามี้นั้นช่างน่ารักเหลือเกินจริงๆ ไม่ว่าเด็กน้อยจะทำอะไรก็น่ารักและดูน่าหลงไหลไปหมด

 

" หม่ามี้ค้าบบ โน่ขออกไปซื้อขนมใกล้ๆ ตรงนี้ได้มั้ยค้าบบ " โน่น้อยพูดพร้อมกับชี้ไปทางร้านค้าที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่ฉันซ้อมอยู่มากนัก

" ได้สิครับกระเป๋าตังค์หนูรู้ใช่มั้ยครับว่าอยู่ตรงไหน "

" รู้ครับ ขอบคุณครับหม่ามี้ "

" ครับ รีบไปรีบมานะครับ " ฉันพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปยีผมโน่น้อยไปมาเจนผมยุ่งไปหมด

 

จากนั้นเก็กน้อยก็วิ่งไปหยิบกระเป๋าตังค์และรีบออกไปซื้อขนมทันทีเมื่อได้รับคำขออนุญาติจากหม่ามี้

 

พอโน่น้อยไปปุ๊บ ยัยเกรซก็เอ่ยถามคำถามที่คาดว่าทั้งห้องนี้ที่ได้ยินบทสนทนาแต่ไม่รู้ว่าคุยกันว่าอะไรจนกระทั่งเด็กน้อยวิ่งไปหยิบกระเป๋าตังค์และตรงไปที่ร้านค้าถึงจะพอจับใจความได้ว่าเด็กน้อยนั้นขอเงินซื้อขนม

 

" นี่มึงและลูกของมึงเป็นคนฝรั่งเศสหรอทำไมถึงคุยกันด้วยภาษาฝรั่งเศสอ่ะ "

 

อ้อ ไม่แปลกที่ยัยพวกนี้และคนในห้องจะสงสัยเพราะสองวันมานีี้ตั้งแต่ที่ฉันพาบรูโน่มาฉันก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันกับบรูโน่เพราะมาถึงบรูโน่ก็เข้าไปในห้องนั่งเล่นเลย ก็อย่างที่บอกบรูโน่ค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูงแต่กับฉันบรูโน่กลับเป็นเด็กที่น่ารัก ขี้อ้อน เปลี่ยนไปกับคนละคนที่พออยู่ท่ามกลางผู้คนแล้วแกจะเงียบไม่สุงสิงกับใคร

 

" อ่อ เปล่าหรอกบรูโน่ชอบพูดภาษาฝรั่งเศสหนะบรูโน่เลยขอให้สื่อสารกันด้วยภาษาฝรั่งเศส บรูโน่พูดได้หลายภาษาเพราะฉันสอนมาตั้งแต่ยังเล็กๆ และบรูโน่ก็ชอบภาษามากๆ ด้วยตอนนี้ก็กำลังเรียนรู้ภาษาอื่นอยู่ ''

 

สิ้นคำอธิบายสีหน้าทุกคนก็ร้องอ่อขึ้นมาในใจทันทีและก็ไม่วายมีคำชมความเก่งความฉลาดของโน่น้อยขึ้นมาทันที

" โห ฉลาดเกินไวจังว้ะนี่กูแค่สามารถคุยกับคนอื่นรู้เรื่องก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีสำรับกูล้ะเนี่ย "

 

 

 

 

เอ็ดเวิร์ด

 

ตั้งแต่วันนั้นที่โรงอาหารที่ผมได้เจอกันและได้สบตากับเธอ เธอยังสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน เธอสวยขึ้นมากด้วยซ้ำสวยจนผมอยากจะเก็บเธอไว้ดูคนเดียว ถึงแม้ว่าเธอจะมีลูกแล้วความสวยของและความหุ่นดีของเธอก็ไม่คลาย ใช่ครับผมรู้ว่าเธอมีลูกจนผมสืบเจอเมื่อไม่นานมานี้ว่าลูกของเธอก็คือลูกของผมด้วย ตั้งแต่เกิดเรื่องคืนนั้นที่เราพลาดมีอะไรกันและผมจำได้ว่าคืนนั้นผมไม่ได้ป้องกันผมใส่ไปหลายน้ำเหมือนกัน ถึงแม้ว่าผมจะเมาแต่ผมก็ยังมีสติผมไม่ได้คิดจะเอาใครมั่วหรอกนะ ไม่เคยได้มีใครได้สัมผัสตัวผมเลยด้วยซ้ำนอกจากเธอคนนั้นและครอบครัวของผม

พีบีผู้หญิงที่ผมหลงรักเธอตั้งแต่แรกที่เราเจอกันที่งานวันเกิดเพื่อนสนิทผมก็คือไอ้ซีน่อน คืนนั้นเธอเมามากผมพาเธอขึ้นมานอนบนห้องของไอ้ซีน่อนจนผมเกิดอดใจไม่ไหวที่จะรังแกเธอได้ นาทีนั้นผมอยากที่จะได้เธอมาครอบครองไว้จริงๆ และผมคิดไว้ว่าตอนเช้าตื่นมาผมจะขอรับผิดชอบเธอด้วยการขอเธอหมั้นไปเลย

แต่เหตุการ์ณกลับพลิกผลันเมื่อผมตื่นนอนมากลับไม่เจอร่างของเธอ เธอหนีผมไปนานเกือบ 4 ปี และก็เล่นเอานานเหมือนกันที่กว่าผมจะหาเธอเจอและครั้งนี้ผมเจอเธอแล้วผมจะไม่ยอมปล่อยเธอให้หนีผมไปด้วยการที่ครั้งนี้เธอเอาลูกผมหนีไปกับเธอด้วยอีก ผมจะมาแสดงความเป็นเจ้าของ ของที่มันต้องเป็นของผมไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามยุ่ง

 

 

ความคิดเห็น