email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) เข้ามาอ่านกันเยอะๆน๊า รักทุกคนค่ะ

ชื่อตอน : BAD GUY ..... 19 {100%}

คำค้น : วิศวกรรมโยธา , ฟิวเจอร์ , นินาว , สองแสบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2563 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD GUY ..... 19 {100%}
แบบอักษร

 

 

เอี๊ยดดดดดด !!!!!  

กรี๊ดดดดดดด !!!!!  

 

FUTURE TALK 

เมื่อกี้นินาวโทรมาหาผม ซึ่งผมก็ขอบอกเลยว่าตกใจ เพราะปกติแล้วนินาวจะไม่ค่อยโทรหาผมเลย มันเหมือนมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่างบอกกับผมว่าเรื่องนี้มันไม่ปกติ พาลทำให้ผมกลัวอย่างช่วยไม่ได้ 

“พี่ฟิวเจอร์คะ” เสียงของริสาเรียกให้ผมออกจาพะวังของตัวเองที่กำลังคิดเรื่องนินาว 

“อะไร”  ผมตอบเธอไปด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ นี่ก็ตื้อผมไม่เลิกสักทีน่ารำคาญ ทั้งๆที่ผมก็บอกไปแล้วว่าไม่มีอะไรยุ่งเกี่ยวกันอีก แต่ก็ยังพยายามมาวุ่นวายกับผม  

“ริสาเรียกพี่ฟิวเจอร์ตั้งหลายครั้งแล้วนะคะ เป็นอะไรหรือเปล่าทำไมหน้าซีดหละค่ะๆ” 

“ไม่มีอะไร อย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน อย่ามาจับแขนด้วยจะอ้วก แล้วเลือกได้หรือยัง ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมาเดินเป็นเพื่อนเธอหรอกนะ งานการฉันก็มีทำ” ผมยอมรับว่าผมยังไม่เลิกนิสัยเลวๆ ทั้งหลายของตัวเอง ทั้งที่จริงมันอาจจะทำให้นินาวเสียใจ 

“พี่ เปลี่ยนไปมากนะคะพี่ฟิวเจอร์ เมื่อก่อนพี่ไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ” ริสาพูดด้วยเสียงเศร้าเพื่อจะให้ผมเห็นใจ มารยาหละสิไม่ว่า 

“ฮึ ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละ และอย่าลืมว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร” ผมไม่ได้สนใจยัยนี่แล้ว เพราะเบื่อไง นิสัยแม่งชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ จนเกินขอบเขตที่เราเคยคุยกันไว้ และที่ผมเลือกที่จะโกหกนินาวไปนั้นเพราะไม่อยากให้เธอมาคิดมากกับผม เพราะที่ผ่านมามันก็มากเกินพอสำหรับเธอแล้ว  

“แต่พี่ก็รู้นี่ค่ะว่า ริสาคิดยังกับพี่ จะไม่ลองกลับไปทบทวนความสัมพันธ์ของเราดูหน่อยหรอค่ะ ริสามีพี่คนเดียวนะคะ” มีผมคนเดียวงั้นหรอ หึ ผมไม่เชื่อเทอหรอกนะ เพราะอะไรหนะหรอ ผมรู้ทุกอย่างที่ริสาทำ ทั้งที่พยายามทำให้นินาวโกรธผมเพื่อที่จะทำให้เราสองคนเลิกกัน หล่อนพูดไปด้วยก็เอามือเล็กมากรีดตรงรอยแยกของเสื้อเพื่อจะทำให้ผมเคลิ้มตามเธอต้องการและคิดว่าผมจะเป็นหนึ่งในผู้ชายที่จะติดใจเธอ แต่บอกเลยว่าไม่ ผมปัดมือเธอออกไป อย่าไม่แยแส  

“เลิกพูดเถอะ คิดว่าคนอย่างฉันจะโง่เหมือนพวกผู้ชายของเธองั้นหรอ ริสาหึ เสียใจที่ฉันไม่โง่ ! และต่อไปนี้เรื่องระหว่างเรามันจบลงแล้ว และไม่ต้องตามไปรังควานนินาว ถ้าฉันรู้ว่าเธอทำ บอกได้คำเดียวเธอไม่มีที่ยืนในสังคนแน่!!” ผมพูดจบก็เดินออกไปจากร้านนั้นทันทีโดยไม่สนใจเสียงกรีดร้องที่ดังตามมา จนไม่ทันระวังชนกับผู้หญิงคนหนึ่ง 

“อายย์ ! ” เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วไหนนินาวบอกว่าอยู่คอนโดเพื่อนนี่ ผมได้แต่คิดในใจ 

“หึ นี่หนะหรอคนที่นินาวรักนักรักหนา สุดท้ายสันดานก็เหมือนเดิม” เฮ้อทำไมต้องแขวะด้วยว่ะ ผมเลือกที่จะไม่สนใจอารมณ์ของอายย์ แต่มุ่งตรงถามถึงแฟนผมทันที 

“ไหนนินาวบอกว่าตอนนี้อยู่คอนโดเธอไงอายย์” ตอนนี้หน้าผมเริ่มชากลัวว่านินาวจะเห็นอะไรบางอย่างไปแล้ว  

“เฮ้อ นินาวคงโกหกนายหละมั้งเพราะถ้าบอกความจริงไปก็คงจะไม่ได้เห็นแฟนตัวเองมากับผู้หญิงอื่น ฉันบอกเลยนะฟิวเจอร์นายแม่งเชี้ยจริงๆอ่ะ แต่ช่างเรื่องของนายเถอะ ตอนนี้นินาววิ่งออกจากร้านไปไหนแล้วก็ไม่รู้”  

“เธอว่าไงนะ!!! นินาวมาที่นี่งั้นหรอ !” สิ่งที่ผมคิดมันเป็นอย่างนั้นจริงๆด้วย หัวใจผมกระตุกอย่างแรง  

“ อืม โทรหาก็ไม่รับ เป็นอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ นินาวนะนินาว วิ่งร้องไห้ออกไปด้วย เรียกก็ไม่ฟัง” ร้องไห้ด้วยงั้นหรอ นินาวร้องไห้เพราะผมอีกแล้วงั้นหรอ ทำไมอยู่ดีๆผมก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาตรงหัวใจ ความคิดผมหยุดลงเพราะเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของอายย์ มันทำให้ผมรอฟังจากเธอ 

“ฮัลโหลค่ะพี่แอมป์  ค่ะ! คะเดียวจะรีบไปตอนนี้เลย”  

“เกิดอะไรขึ้น อายย์ อายย์!! ” ผมเข้าไปเขย่าอายย์ เพราะเธอเอาแต่ยืนนิ่ง และอยู่ดีๆก็ร้องไห้ออกมาจนผมทำอะไรไม่ถูกไปด้วยแล้ว  

“ นินาวโดนรถชน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลหมอกำลังดูอาการอยู่”   

“!!!” ในตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูก มันมือไปหมด จะก้าวขาก็ก้าวไม่ออก   

 

โรงพยาบาล 

ตอนนี้ผมมาถึงโรงพยาบาลพร้อมกับอายย์ ด้วยความรวดเร็ว สองเท้าผมรีบสาวไปที่ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล โดยที่ตอนนี้ผมกระวนกระวายกลัวว่านินาวจะเป็นอะไรไป ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมคงเจ็บมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้   

“พี่แอมป์ มันเกิดอะไรขึ้น ฮือๆ นาวหละ นาวเป็นยังไงบ้าง ฮือ ” อายย์รีบวิ่งไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ก่อนที่เธอจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สะอื้น จนผมรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้นินาวโดนรถชนแบบนี้  

“ใจเย็นๆก่อน ยัยอายย์ ตอนนี้หมอกำลังช่วยนินาวอยู่” ผู้ชายคนนั้นดึงอายย์เข้าไปกอด เขามองมาที่ผมด้วยสายตาที่โกรธ ส่วนผมก็มองกลับถึงจะไม่เคยเจอกันมาก่อนแต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงแสดงออกทางสีหน้าว่าไม่ชอบผม  

“มันเกิดขึ้นได้ยังไงพี่แอมป์ ทำไมนินาวถึงถูกรถชนแบบนี้ได้” อายย์สะอื้นไห้อยู่กับอกผู้ชายคนนั้นซึ่งน่าจะเป็นพี่ชายหรือไม่ก็คนรักของเธอ แต่ผู้ชายอีกคนนี่สิเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้ 

“นินาววิ่งร้องไห้ออกมาจากห้าง วิ่งมาตัดหน้ารถไอ้เรียวมันพอดี ดีนะที่ไม่ได้ชนแค่เกือบๆชน” ผมได้ยินถึงกับเลือดขึ้นหน้าทันที 

“พี่ขอโทษเพื่อนอายย์นะครับ” คนชื่อเรียวพูดขึ้นหลังจากที่พี่ชายอายย์พูดจบ  

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่เรียว มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอกค่ะ” อายย์ผละออกจากพี่ชายตัวเองก่อนจะยิ้มให้คนที่ชื่อเรียว พร้อมกับตวัดสายตามาทางผม  

“แต่พี่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี” 

“งั้นถ้าพี่เรียวรู้สึกผิดจริงๆ ก็รอขอโทษนินาวด้วยตัวเองดีกว่าค่ะ” อายย์บอกไอ้คนชื่อเรียวนั่น แต่อย่าหวังเลยว่าจะได้เข้าใกล้นินาว มันหล่อมากและผมมองออกว่ามันต้องชอบนินาวแน่ๆ หรือว่าไอ้คนที่ชื่อเรียวงั้นหรอที่นินาวเคยไปหาบ่อยๆ  

“อายย์ แล้วผู้ชายคนนี้มันใครกัน”  ตั้งแต่มาถึงผมยืนเงียบไม่พูดอะไรกับใคร ใช้สายตามองอย่างเดียว แต่ดูเหมือนว่าพี่ชายของอายย์จะสงสัยว่าผมเป็นใคร  

“พี่แอมป์ เอ่อ คือว่า” 

“ผมเป็นแฟนนินาว”   

“มึงนี่เอง ที่ทำน้องกูร้องไห้มาหลายต่อหลายครั้งแล้ว” คนชื่อแอมป์เดินเข้ามากระชากคอเสื้อผมอย่างแรง พร้อมพูดกับผมด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ผมไม่กลัวหรอก ไอ้พี่แอมป์มันก็ตัวสูงพอๆกับผมนี่แหละ  

“ร้องไห้ อะไรว่ะ” ผมถามออกไปอย่างสงสัย ร้องไห้อย่างงั้นหรอนินาวไปร้องไห้ตอนไหน 

“ฮึ นี่หรอที่บอกว่าตัวมึงเองเป็นแฟนน้องกู ขนาดร้องไห้เขามึงยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย จะบอกอะไรให้นะ กูรู้เรื่องระหว่างมึงกับนินาวหมดทุกอย่างแล้ว ทุกเรื่องที่มึงทำกับน้องกู และกูขอเตือนให้มึงเลิกมาวุ่นวายกับน้องกู ” ผมสะบัดตัวออกจากพี่ชายของอายย์ทันที  

“ไม่ว่ะ เพราะผมเป็นผัวของน้องสาวพี่” ผมพูดบอกอย่างหน้าตาย จนทำให้อีกฝ่ายทนไม่ไหวกระชากหมัดใส่หน้าผมทันที แล้วคิดว่าคนอย่างผมจะยอมงั้นหรอ  

“มึง ผลัวะ”  

ผลัวะ ผลัวะ พลั๊ก ตุ๊บๆ  

ผมกับพี่คนนั้นและหมัดกันอย่างหนัก อย่างไม่มีใครยอมใคร ไม่สนใจด้วยว่าตอนนี้ใครจะมองหรือไม ก็ใครให้มาต่อยผมแบบนี้หละคิดว่าจะยอมเป็นฝ่ายโดนอย่างนั้นหรอ ไม่มีทาง  

“มึงมันเลว”  

“ฮึ ผมยอมรับ แต่ขอบอกไว้อย่างหนึ่งนะพี่อ่ะก็แค่พี่ชาย แต่ผมอ่ะเป็นผัวนินาว !” 

“ไอ้เ_รเอ้ย ” 

“เฮ้ย! ไอ้แอมป์พอแล้ว นี่มันโรงพยาบาลนะเว้ย ใจเย็นๆหน่อยดิว่ะ” 

“มึงปล่อยกูไอ้เรียวกูจะเอาเลือดปากมันออก ผลัวะ!”  พูดจบพี่แกก็พุ่งหมัดมาทางผมเต็มๆ บอกเลยว่ามือโคตรหนัก ถุย ! ผมถ่มน้ำลายที่มีเลือดปนออกมาด้วย แล้วมองไปทางพี่แกอย่างเลือดขึ้นหน้า 

“อย่าคิดว่าพี่มีมือคนเดียวหรือไงว่ะ ผลัวะ” 

“นายฟิวเจอร์ หยุดเดี๋ยวนี้นะ พี่แอมป์พอแล้ว” ผมได้ยินเสียงอายย์ตะโกนแต่หาได้สนใจไม่ ฮึ ถ้าอยากมีเรื่องนักเดี๋ยวจัดให้ 

“หยุด! บอกให้หยุดไง!”  

“!!!” ผมกับพี่แกกำลังจะง้างหมัดใส่กันแต่ก็ต้องหยุดเพราะเสียงอันคุ้นหู พอหันไปก็เจอร่างบางที่ยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยท่าทางอ่อนแรงและยังมีคราบน้ำตาหลงเหลือให้เห็น กำลังมองมาทางผมด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนใจผมกระตุกกับสิ่งที่นินาวถ่ายทอดออกมาถึงผม และผมมีลางสังหรณ์ว่าเรื่องนี้มันจะทำให้ผมกับนินาวต้องจบกัน 

“นินาว ไม่เป็นอะไรใช่ไหม เจ็บตรงไหนไหม หมอตรวจละเอียดหรือเปล่า นินาวอย่าเงียบกับฟิวเจอร์สิ” ผมรีบเดินไปหาเธอทันทีด้วยความเป็นห่วง ผมกำลังจะแตะตัวเธอเพื่อสำรวจร่างกายแต่นินาวกลับเบี่ยงตัวหลบผมเหมือนไม่ต้องการให้ผมแตะตัว แล้วก็เดินไปหาอายย์ทันที 

“นินาว ตัวทำไมทำแบบนี้ รู้ไหมอายย์เป็นห่วงมากแค่ไหน ฮือๆ”   อายย์กอดนินาวแน่น 

“นาวไม่เป็นอะไรแล้ว แค่มีแผลถลอกนิดหน่อยเอง” นินาวผละออกจากกอดเพื่อนก่อนจะยิ้มให้เป็นการยืนยันว่าไม่เป็นอะไร แต่ถึงจะยิ้มยังไงแววตาของเธอก็สื่อออกมาว่าเจ็บแต่ไม่ใช่ที่ร่างกายแต่เป็นหัวใจที่ผมเป็นคนทำให้เธอเจ็บอีกครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า 

“พี่ตกใจมากเลยนะนาว ดีนะรถที่เกือบชนเราหนะมีพี่อยู่ในนั้นด้วย ทีหน้าทีหลังก็ระวังด้วยนะไม่ใช่วิ่งออกมาไม่ดูอะไรเลยแบบนี้”  

“นาวขอโทษค่ะพี่แอมป์” นินาวยกมือไหว้พี่แอมป์อะไรนั่น  

“พี่ต้องขอโทษด้วยนะครับ” ผมหันไปมองไอ้คนที่เป็นเพื่อนของพี่คนที่ชื่อแอมป์ ทำไมมันมองนินาวแบบนั้นว่ะ ไม่ชอบเลย ผมรีบเดินไปโอบเอวนินาวทันที แต่เธอกลับไม่สนใจผมแต่หันไปตอบไอ้หน้าหล่อนั่นแทน 

“ไม่เป็นไรค่ะ นาวเองที่วิ่งออกไปแบบนั้น” ไอ้นั่นยิ้มออกมาทันทีที่นินาวพูดจบ จนผมหมั่นไส้ 

“เอาหละๆ ช่างมัน งั้นก็รู้จักกันไว้แล้วกัน นินาวนี่เพื่อนพี่เองมันชื่อเรียว” นินาวยิ้มให้มันจนผมต้องดึงเธอเข้ามากอดจนแน่น จนเธอตวัดสายตามามองผมนิ่งๆ  

“ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะค่ะพี่เรียว”  

“เช่นกันครับน้องนินาว เอ่อพี่เรียกแบบนี้ได้ไหมครับ” 

“ได้ค่ะ” 

“นินาวกลับ!” ผมไม่รอให้นินาวขัดขืนจึงรีบลากเธออกไปจากตรงนั้นทันที เพราะเห็นสายตาที่คนที่ชื่อเรียวมองแล้วแม่ง ฮึย 

“ปล่อยนะ เจ็บ” เธอขืนร่างกายไม่ให้เดินตามผมมาแต่แรงแค่นี้มีหรือจะสู้ผมได้  

“เงียบแล้วเดินตามมา”  ผมหันไปตะคอกใส่เธอด้วยอารมณ์ที่ไม่คงที่ของตัวเอง โดยที่ไม่สนใจว่าคนที่มลากมาจะเจ็บมากหรือไม่  

FUTURE TALK : END 

 

ปั๊ง !!  

ตอนนี้ฉันกับฟิวเจอร์กลับมาถึงห้องแล้ว เราทั้งสองคนได้แต่ยืนจ้องหน้ากัน และมันทำให้ฉันเห็นหน้าของเขาได้อย่างชัดเจน ใบหน้าที่เคยหล่อเหลา บัดนี้เต็มไปด้วยแผลฟกช้ำจากการต่อยกับพี่แอมป์ และมันพาลให้ใจฉันเจ็บด้วย ซึ่งความจริงแล้วคุณหมอบอกให้นอนที่โรงพยาบาลสักคืนเพื่อดูอาการแต่ฉันไม่อยากนอนถึงแม้ตอนนี้ร่างกายจะอ่อนเพลียมากแค่ไหนก็ตาม เพราะฉันมีเรื่องที่จะต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่องว่าจะเอายังไงกับเรื่องของเราที่มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว 

“นินาว นินาว อย่าเงียบได้ไหมคุยกับฉันสักคำก็ยังดี”  

“ทำแผลเสร็จ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”  ฉันบอกเขาจบก็เดินไปหยิบกล่องอุปกรณ์ทำแผลที่อยู่ในห้องนอน เพื่อมาทำแผลให้เขา ยิ่งอยู่ใกล้หัวใจมันก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งเห็นหน้าเขาแบบนี้ ความรู้สึกที่มันเสียไปยิ่งทำให้หัวใจฉันมันมีแผลมากขึ้นกว่าเดิม ทางที่จะหลุดพ้นจากความเจ็บนี้ได้และปกป้องสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของฉัน 

 

“ฟิวเจอร์ นินาวมีเรื่องจะบอก นินาวท้อง!”  

ฉันตัดสินใจบอกความจริงกับเขาไป เพราะคิดว่ายังไงเขาก็คงดีใจที่มีเขาถึงแม้ว่ามันจะเร็วไปก็ตาม แต่คำตอบที่ได้จากเขา มันทำให้ฉันแทบล้มทั้งยืน 

“!!! ท้องงั้นหรอ อย่ามาอำฉันหน่อยเลยนะ” เขามีสีหน้าตกใจกับเรื่องที่ฉันบอกออกไป และนี่คือเรื่องจริง ฉันท้อง ท้องกับคนใจร้ายคนนี้  

“เรื่องแบบนี้ใครเขาอำเล่นกันหละ นาวท้องกับฟิวเจอร์นะ”  

 “ฮึหรอ งั้นก็ไปเอามันออกซะเพราะฉันไม่ต้องการมัน ! แล้วเธอแน่ใจหรอว่ามันเป็นลูกฉันไม่ใช่ลูกของไอ้เวรฟิล์มนั่น ! ”  

เมื่อได้ยินในสิ่งที่เขาพูดออกมา น้ำตามันก็ไหลหัวใจยิ่งบีบอัดแรงจนเจ็บไปหมด นี่หนะหรอคนที่จะมาเป็นพ่อของลูกฉัน ไม่ใช่ลูกของเขางั้นหรอ แล้วใครกันหละที่เป็นคนทำให้เขาเกิดมาแบบนี้ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ  

 

 

 

สงสารนินาว อิฟิวเจอร์นิสัยเสีย  

#ลีมุนอา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว