email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เข้าบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มิ.ย. 2562 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข้าบ้าน
แบบอักษร

 

หลังจากที่ทุกคนพยายามช่วยเยียวยาฉัน เป็นกำลังให้ และอยู่เคียงข้าง อยากให้ฉันผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ จิตใจฉันเองก็รู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ

ต้องขอบคุณเพื่อนๆ ของฉันและเพื่อนของเต้ด้วย

โดยเฉพาะเจ้าตัว เต้ทำได้อย่างที่พูด เขาอยู่กับฉันทุกช่วงเวลา และหลังจากวันนั้นที่ฉันถามเขาว่าเซ็กช่วยทำให้เราลืมเรื่องเครียดๆ ได้จริงไหม แถมเขายังลงมือปฏิบัติให้ดูแทบจะทันที

ตอนนี้กลายเป็นว่าเด็กบ้านั้นหื่นเกินเรื่อง

ปากบอกเต้ไม่อยากทำอย่างนี้กับอิงเลย อิงจะมองว่าเต้ฉวยโอกาสไหม แต่คงไม่หรอก เพราะอิงเป็นคนขอให้เต้ทำเองนิ จริงไหม

ดูพูดเข้า หน้าหมั่นไส้ไหม

ฉันยอมรับว่าเต้ช่วยฉันได้มาก จิตใจฉันดีขึ้นจริงๆ

ทุกวันนี้ฉันมานั่งคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อใจเย็นลงว่าฉันพร้อมจะกลับไปเผชิญกับความจริงรึยัง ฉันรู้ว่าพ่อ ติดต่อกับเต้ตลอด เขาเองก็ไม่ได้ปิดบังฉัน

ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะฉันรู้ว่าพ่อรักฉันมาก ฉันเองก็รักท่านมากเหมือนกัน

แต่ความคิดที่มันยังวนเวียนอยู่ในหัวฉันไม่หยุดตอนนี้คือ ทำไมพ่อต้องทำกับแม่แบบนั้น ทำไมพ่อต้องมีคนอื่น

เรื่องนี้ฉันคงต้องกลับไปหาคำตอบเอง เมื่อฉันพร้อม

ส่วนใบตอง ฉันไม่เห็นเธออีกเลยตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องฉันไม่รู้ว่าเธอหายไปไหน ฉันพยายามจะไม่สนใจ แต่ก็อดไม่ได้ ฉันแอบไปถามเพื่อนๆ กลุ่มเดียวกันกับเธอ ก็ได้คำตอบว่าใบตองไม่ได้มาเรียนหลายอาทิตย์แล้ว

เกิดอะไรขึ้นกับเธอรึเปล่า

ในหัวฉันเริ่มมีเรื่องของใบตองเข้ามา ถึงฉันจะเกลียดยัยนั้นแค่ไหน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่ายัยนั้นเป็นยังไงบ้าง ในตอนที่ฉันเป็นทุกข์

ยัยนั้นเป็นคนที่รู้เรื่องทุกอย่างตั้งแต่ต้น เป็นคนที่เก็บเรื่องทุกอย่างไว้ตลอด

คิดในทางกลับกัน ถ้าฉันเป็นใบตอง ฉันก็ไม่รู้จะเป็นยังไงเหมือนกัน ฉันไม่เข้าใจยัยนั้น และยัยนั้นเองก็คงไม่เข้าใจฉันเหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่ทำเรื่องแย่ๆ แบบนี้ตั้งแต่ต้น

“คิดอะไรอยู่กับ หืม” ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นจากด้านหลัง ทำให้สติฉันกลับมา ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนที่เกยคางไว้ที่ไหล่

“เรื่อยเปื่อย”

“หิวยัง ออกไปหาอะไรกินข้างนอกไหม”

“อืม ไปสิ” ฉันลุกขึ้น วันนี้เป็นวันเสาร์ เราสองคนไม่ได้ไปไหน

แต่ยังไม่ทันที่เราจะออกจากห้องเสียงโทรศัพท์เต้ก็ดังขึ้นซะก่อน

“แป๊บครับ” ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมาให้ฉันดู ชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอเป็นชื่อของแม่เขา เขากดรับและไม่ได้หนีไปไหน

“ครับม๊า”

“....”

“โถ่ ม๊าครับ ก็ได้ครับก็ได้ เจอกันครับ ครับรู้แล้วครับ รอเจอได้เลย”

ฉันเลิกคิ้วมองเขา ทำไมคำพูดของเขามันแปลกๆ

พอวางสายเต้ก็หันมายิ้มประจบให้ฉัน

“ไปไหมอ่ะ” ฉันพอจะเข้าใจคำถามของเขานะ หลังจากที่ฟังเขาคุยโทรศัพท์

“ม๊าบอกให้กลับบ้านเหรอ” ฉันไม่เห็นเต้กลับบ้านเลยตั้งแต่เขาย้ายมาอยู่ห้องฉัน สมควรที่จะโดยแม่โทรตาม

“ครับ ไปนะ ม๊าให้ชวนอิงไปด้วย”

“แต่..” ฉันยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย บอกกะทันหันแบบนี้ก็แย่สิ

“เต้รับปากไปแล้วนะ ว่าจะพาอิงไปด้วย นะครับไปเถอะ ถือซะว่าไปกินข้าวฟรี” ฉันส่งค้อนให้เขา มัดมือชกกันชัดๆ ฉันยังไม่เคยเจอครอบครัวเขาเลยนะ คุยด้วยก็ไม่เคยคุยด้วย

แต่ฉันรู้จักครอบครัวเขาทุกคน จากคำบอกเล่าของเขาเอง และครอบครัวของเขาก็รู้จักฉันเพราะเขาเล่าให้แม่เขาฟังทุกครั้งที่โทรมา

“ไอ้ตุลก็อยู่บ้านนะ ไม่ต้องกลัวไปหรอก ม๊ากับป๊ารู้จักอิงแล้ว แค่อิงเอาหน้าสวยๆ น่ารักๆ ไปให้ท่านเห็นท่านก็หลงแล้วไม่ต้องกลัว” ดูคำโน้มน้าวของเขา

“พูดเยอะจริง ไปอาบน้ำก่อนนะ”

“เยส ขอบคุณครับ” ฉันเดินอมยิ้มเข้ามาในห้องนอน

รู้สึกตื่นเต้นมากๆ เลยที่จะได้เจอครอบครัวของเต้ ฉันไม่รู้ว่าครอบครัวเขาจะชอบฉันรึเปล่าเพราะท่านเองก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงฉันมีแต่เต้เล่าให้ฟัง แต่ฟังจากที่เต้เล่าครอบครัวเขาน่ารักมาก

ฉันจัดการอาบน้ำเสร็จสับก็จัดการแต่งหน้านิดหน่อย แล้วหันมาเลือกเสื้อผ้า เห็นเต้นั่งรออยู่บนเตียงเขาอยู่ในชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว อย่าบอกนะว่ากลับไปอาบน้ำที่ห้องมา

อะไรจะรีบร้อนขนาดนั้น

“กลับไปอาบน้ำที่ห้องมาเหรอ” ฉันหันไปถามเขา

“ครับ” เขาตอบสั้นๆ แล้วก้มลงไปกดโทรศัพท์ต่อ

ฉันไม่ถามต่อ เอาชุดที่คิดว่าเรียบร้อยที่สุดมาทาบกับตัวแล้วส่องกระจก

หยิบมาสองสามชุดเลือกไม่ถูกแฮะ

“เต้”

“ครับ”

ครับนะแต่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมา ทำอะไรของเขา หรือว่าคุยกับใคร เต้ไม่เคยทำให้ฉันระแวง แต่ตอนนี้ฉันเริ่มคิดเพราะเขาติดโทรศัพท์

“ทำอะไร” ฉันถามเสียงแข็ง จ้องเขาเขม็ง เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ

“คุยกับเพื่อนครับ อิงมีอะไรรึเปล่า” ฉันหรี่ตามองเขา แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ปล่อยผ่านก็ได้

“ชุดไหนดี” ฉันกลับมาเรื่องชุด

เต้มองชุดที่ฉันถืออยู่ คิ้วเข้มๆ ขมวดเข้าหากัน

“ได้หมดนะเต้ว่า ดูดีทุกชุด” ฉันหลอกตาอย่างเซ็งๆ ถ้าฉันเลือกถูกฉันจะถามเขาทำไม ตอบแบบนี้ไม่ตอบดีกว่า

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะครับ”

“คุยกับเพื่อนต่อเถอะ” ฉันสะบัดหน้าหันเข้าตู้เสื้อผ้าต่อ

ไม่ได้ตั้งใจจะประชดนะ ก็เขาตอบไม่ตรงใจฉันนิ ให้เลือกว่าชุดไหน ไม่ใช่ให้ตอบว่าชุดไหนก็ได้

“งอนซะงั้น ชุดสีชมพูนั้นก็ได้ครับ หวานแหววดีม๊าเต้ชอบสีชมพูด้วย” ฉันไม่ตอบกลับเขา แต่ก็เลือกใส่ชุดที่เขาบอก ฉันก็คิดไว้แล้วว่าจะใส่ชุดนี้ เดรสแขนสั้นยาวเกือบถึงเข่า เรียบร้อยดี

พอหันมาหาเขา เขาก็กดโทรศัพท์อีกแล้ว

“จะไปไหม” ฉันเริ่มจะอารมณ์เสียแล้วนะ

“ไปครับ อืม น่ารักจริงๆ ด้วย” เขาเก็บโทรศัพท์แล้วยิ้มกว้างชมฉัน

จากตอนแรกว่าจะไม่คิดอะไร ตอนนี้ฉันเริ่มคิดแล้วนะ ไม่ใช่ว่าเขาจะดีแตกหรอกนะ

สมองฉันตีรวนกันไปหมด คนยิ่งเจอเรื่องแย่ๆ มา ถ้าเจอแบบนั้นอีก ฉันคงรับไม่ไหว

ผู้ชายคงจะเป็นเหมือนกันทั้งโลกสินะ

เหมือนกับพ่อฉัน ท่านไม่เคยทำอะไรให้ฉันระแคะระคายเลย จนฉันอยากได้ผู้ชายเหมือนพ่อมาเป็นคู่ชีวิต แต่แล้วเป็นไง มันก็แค่ภาพลวงตา

ฉันหวังว่าเต้จะไม่ทำกับฉันแบบนั้น

ฉันเดินนำเขาออกจากห้อง

“รอด้วยสิครับ เป็นอะไรไป”

“ตื่นเต้นหน่ะ” ฉันพยายามทำตัวตามปกติ

บอกตัวเองว่า มันยังไม่มีอะไรเลย ฉันจะอารมณ์เสียไปทำไม

แต่ฉันก็บังคับความคิดของตัวเองไม่ได้ เพราะจิตใจฉันยังไม่สงบดี

เราสองคนขึ้นรถ เต้ก็เปิดเพลง ร้องเพลงไปตลอดทาง เขาหันมาถามฉันบ้าง ฉันก็ตอบกลับไป กระทั่งงถึงบ้านเขา ฉันยังไม่เคยมาบ้านเขาสักครั้ง เพราะยังไม่มีจังหวะและเวลา

ฉันเงยหน้าขึ้นมองบ้านหลังใหญ่ ใหญ่กว่าบ้านฉันมากเลยล่ะ เขาคงรวยมากจริงๆ

“ลงกันครับ” พอจอดรถเขาก็หันมาชวนฉัน ฉันพยักหน้าให้เขา ค่อยๆ เปิดประตูลงจากรถ

“ไม่ต้องเกร็งครับ ยังไงป๊ากับม๊าก็ชอบอิงอยู่แล้ว เต้โฆษณาไว้เยอะ” คำพูดของเขาไม่ได้ช่วยให้ฉันหายตื่นเต้นเลย

เต้จูงมือฉันเดินเข้าไปข้างใน เสียงพูดคุยกันดังแววออกมาจากห้อง ห้องหนึ่ง ซึ่งน่าจะเป็นห้องรับแขก

“ไอ้หนู มาแล้วเหรอ”

ห้องรับแขกมีชายวัยกลางคนนั่งอยู่กับพี่ตุล น่าจะเป็นป๊าของเขา

“ป๊า เต้บอกว่าอย่าเรียกเต้แบบนี้ เต้โตแล้วนะ”

คำแรกที่เต้โดนทักทายทำให้ฉันอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้

“มันอายสาวป๊า” พี่ตุลเสริม ก็โดนเต้จิกตาใส่

“เจอตัวจริงซะที ไอ้หนูมันโฆษณาไว้เยอะ”

“ป๊า” เต้โวย

“สวัสดีค่ะ” ฉันไหว้ป๊าเต้อย่างสวยงามที่สุด อดไม่ได้ที่จะคิดถึงพ่อ

หันไปยิ้มทักทายพี่ตุล

“มาๆ เชิญนั่ง ม๊ากำลังเตรียมกับข้าวอยู่เดี๋ยวคงออกมา

ความคิดเห็น