อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

23. อย่าทำให้เป็นห่วง

ชื่อตอน : 23. อย่าทำให้เป็นห่วง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 222

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ต.ค. 2562 01:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
23. อย่าทำให้เป็นห่วง
แบบอักษร

ยุนกิขับรถออกจากโรงพยาบาล

 

บรื๊นนนนน~~~

"นายทำฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองโดนลักพาตัวเลยนะเนี้ย!!!"

"ทำไมอะ"

ยุนกิถามออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่สายตาก็ขับรถมองทางอยู่

"นายก็ดูชุดฉันสิ ยังเป็นชุดผู้ป่วยอยู่เลย แทนที่จะให้ฉันเปลี่ยนชุดก่อน"

ฉันโวยวายออกไป อีตาบ้า ก็จริงอะ ทำไมไม่ให้ฉันเปลี่ยนก่อนค่อยออกมา

"จริงสินะ"

ยุนกิกระตุกยิ้มมุมปาก เอ้า!!

"ทำไมไม่ให้ฉันเปลี่ยนชุดก่อนออกมาเล่า"

"ชุดเดิมเธอมันเป็นชุดนักเรียนนี่แถมเสื้อยังขาดและเลอะเลือดอีก เธอยังจะกล้าใส่อีกหรอ"

ยุนกินี่พูดยาวราวกับว่ากำลังจะแถอยู่ยังไงอย่างนั้นแหละ แต่ที่ตานี่พูดมาก็จริงแหละ เสื้อทั้งขาด ทั้งเลอะเลือดขนาดนั้น ฉันไม่ใช่หรอกน่า

"พูดแล้วฉันเสียดายชุดนักเรียน ...ยิ่งมีน้อยๆอยู่"

ชุกนักเรียนฉันซื้อไว้แค่5ชุด พังไป1 ก็เหลือแค่4นี่นา เงินติดตัวก็แทบไม่มีเหลือแล้ว

"เดี๋ยวซื้อให้ใหม่"

ยุนกิพูดซึนๆ

"นายพูดจริงหรอ"

ฉันตาลุกวาว o

"อื้อ"

ยุนกิตอบนิ่งๆในลำคอ

"นายนี่ใจดีจริงๆเลยนะเนี้ย.. ขอบใจนะ ^^"

ฉันหันไปยิ้มให้ยุนกิจนตาเป็นรูปสระอิอย่างร่าเริง วันนี้ยุนกิดูใจดีมากจริงๆเลยนะ โฮ๊ะๆๆ

"แต่.. มีข้อแม้"

ยุนกิพูดเบรค

"อ้าว...."

ฉันปากคว่ำลงโดยทันที

"ไม่ว่าเธอจะไปไหน.. ทำอะไร.. ต้องอยู่ในสายตาฉันตลอดเวลา"

"นี่! นายคิดจะแกล้งอะไรฉันอีก"

ถ้าขืนยอมทำอย่างนั้นฉันต้องอึดอัดตายแน่ๆ

"ไม่ได้แกล้ง"

"ให้ฉันอยู่ในสายตานายตลอด หมายความว่ายังไง"

"....."

ยุนกิขับรถนิ่งเงียบไม่ตอบ หมอนี่คิดอะไรอยู่กันแน่

"เอ่อ...แล้วทำไมนายถึงไม่บอกวีกับจองกุกหน่อยละ ว่าฉันออกจากโรงพยายาบาลมาแล้ว"    

"ทำไมต้องบอก"

"ก็แล้วทำไมนายถึงไม่บอกเล่า!"

ฉันเริ่มถามเซ้าซี้ยุนกิอย่างรำคาญใจอีกครั้ง ที่ให้คำตอบฉันไม่ได้ วันนี้ยุนกิเป็นอะไร

"....."

ยุนกิขับรถหน้านิ่งเงียบไม่ตอบ

"นี่นายคิดจะทำอะไรของนายกันเนี้ย"

ฉันบ่นปากยู่ยี่

"....."

ยุนกิยังคงนิ่งเหมือนเดิม มองไปทางข้างหน้าขับรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดูเหมือนไม่ตอบสนองกับคำพูดฉันเลยแม้แต่น้อย

"นี่นาย..."

ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคยุนกิก็พูดแทรกขึ้นมา

"เธอนี่มัน...น่ารำคาญจริงๆเลย"

ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคยุนกิก็พูดแทรกขึ้นมา

"....!!!!!....."

ฉันเม้มปากปิดแน่นลงสนิท เอ้อ!! มาว่าฉันน่ารำคาญ ไม่พูดก็ได้วะ!!

ฉันปากคว่ำลง คิ้วขมวด นั่งกอดอกตัวเองแน่น แล้วหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างรถ มองข้างทาง

"......"

ยุนกิยื่นมือมายีหัวฉันเบาๆ

"......"

ฉันไม่พูดอะไร แอบใช้หางตาเหล่ไปมองยุนกิ

ยุนกิแอบยิ้มมุมปาก วาวตาสดใส ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ ฉันนี้เดาใจนายไม่ถูกเลยจริงๆนะ ผู้ชายอะไร เดาทางยากชิบ!

.......

.......

ยุนกิขับรถมาถึงที่คอนโด

ยุนกิเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมายังฝั่งประตูฉันที่กำลังเปิดประตูออกมาพอดี

 

ยุนกิยืนอยู่หน้าประตูรถฝั่งฉัน และเอื้อมมือมาเปิดประตูรถให้กว้างขึ้นกว่าเดิม

ยุนกิยืนจ้องมองฉันด้วยสายตาอ่อนโยน นัยตาดูประกายหวานซึ้ง อย่างที่ฉันไม่เคนเห็นมาก่อน

"มะ...มองอะไร"

ฉันถามออกไป แล้วหลบสายตา ด้วยหัวใจที่เต้นรัว..

"ยังเจ็บอยู่มั้ย"

ยุนกิพูดน้ำเสียงอ่อนโยน

"ก็... จะ จะเจ็บอยู่"

หื้อออ ทำไมนายต้องมาทำตาหวานซึ้งอะไรกับฉันแบบนี้ด้วย ฉันไม่ชิน

"ขอได้ไหม... อย่าทำให้เป็นห่วงอีก"

"O.O ????"

นะนะนี่นาย ปะปะเป็นห่วง ฉันอย่างงั้นหรอ?

"....."

ยุนกิไม่พูดอะไร ค่อยๆโน้มตัวลงมา อุ้มฉันขึ้นในท่าเจ้าสาว

"นะนี่ ..นายจะทำอะไร"

ฉันทุบไปที่อกยุนกิเบาๆ ขัดกับหัวใจฉันเต้นรัว

"ก็อุ้มเธอไง"

ยุนกิแอบอมยิ้มมุมปาก แล้วมองหน้าฉันที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา กรี๊ดดดด วันนี้นายมาไม้ไหนเนี้ย ฉันรับมือไม่ทัน ><

 

"มะ.. ไม่เป็นไร"

 

"ขืนฉันปล่อยเธอไป แล้วฉันจะมั่นใจได้ยังไง.. ว่าเธอจะไม่เป็นอะไร"

ยุนกิพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ที่ฟังดูอบอุ่น จนทำให้หัวใจที่เต้นอยู่ เต้นแรงกว่าเดิม.. อร๊ายยย!! >//< อีตาบ้าพูดอะไรเนี้ย

"ปล่อยฉันลงเถอะ ฉันเดินเองได้!!!"

ฉันพูดแก้เขิล ทำตัวไม่ถูก ได้แต่หวังให้เค้าปล่อยตัวฉันลง เพื่อที่จะได้เก็บอาการเขิลได้ >//<

"รู้ตัวมั้ยว่า.. เธอกำลังหน้าแดง"

ให้ตายสิ!!! นี่ฉันกำลังหน้าแดงหรอเนี้ย ม่ายยยย

 

 

"ปล่อย ปล่อย ปล่อย"

ฉันแกล้งดิ้นหนักกว่าเดิมแก้เขิล

"อ่าช์ อย่าดื้อน่า"

ยุนกิไม่สนใจเสียงฉัน อุ้มฉันเดินต่อไปที่ลิฟท์

ยุนกิกดลิฟท์ไปที่ชั้น7 แล้วเปิดประตูเข้าไปในห้อง

ยุนกิอุ้มฉันเข้ามาในห้องด้วยท่าเจ้าสาว

"ถึงห้องแล้วก็ปล่อยฉันลงได้แล้ว"

"....."

ยุนกิไม่พูดอะไร อุ้มฉันเดินไปที่ห้องนอน

ยุนกิค่อยๆวางฉันลงบนเตียงนอนของเขาอย่างช้าๆ อ่อนโยนทะนุถนอม

กวาดสายตา มองลงมาตรงแผลที่ฉันถูกแทง

"ใครใช้ให้เธอเข้าไปยุ่งกับเรื่องของผู้ชาย"

ยุนกินั่งอยู่นี่ขอบเตียง

"ฉันเห็นวีโดนรุมต่อหน้าต่อตา จะให้ฉันทนยืนดูอยู่เฉยๆ ปล่อยให้จองกุกเข้าไปช่วยคนเดียว ฉันคงทำไม่ได้"

ฉันนี้ยอดนักสู้นะยะ รู้จักฉันน้อยไป เหอะๆๆ

"ขอโทษนะ.. ที่ฉันมาช้าไป"

ยุนกิคิดอยู่ตลอดว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันโดนแทง ที่ฉันต้องเจ็บตัว เขาคิดว่าอยู่เสมอว่า เป็นความผิดของเขาเอง

"ขอโทษทำไม นายไม่ผิดสะหน่อย ใครมันจะไปรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าละเนอะ ว่าจะมีเรื่อง"

"ถ้าฉันมาเร็วกว่านี้ เธอก็ไม่เจ็บ"

"แผลแค่นี้ไกลหัวใจน่า"

ตื๊ดดด ตื๊ดดด ตื๊ดดด ~

ยุนกิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่าใครโทรมา แล้ววางโทรศัพท์คว่ำลงอย่างเดิม

"วีโทรมาหรอ?"

ฉันเห็นว่าเป็นรูปวี

"อือ"

ยุนกิตอบนิ่งๆ

"ทำไมไม่รับละ?"

ฉันถามให้หายคาใจ

"อย่ายุ่งหน่า"

ยุนกิตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างเดิม แต่ไม่ได้โกธรอะไร

"วีเค้ามีเรื่องด่วนอะไรรึป่าว นายเล่นเอาฉันออกมาโดยที่ไม่ได้บอกเค้านี่"

"อย่าไปสนใจเลย"

"ไม่ให้สนได้ไง ถ้าเกิดพวกนั้นมันกลับไปเล่นงานวีต่อที่โรงพยายาบาลจะทำยังไง"

"เธอนี่ดูละครมากเกินไปนะ"

"ใครจะไปรู้เล่า ถ้าเกิดว่าวีโดนอย่างที่ฉันคิดจริงๆก็แย่นะสิ"

"อ่าช์ วี วี วี อะไรก็วี แล้วถ้าเป็นฉันบ้าง เธอจะทำไง"

"ไม่ต้องห่วงหรอก คนอย่างนายหมาเห็นหมายังวิ่งหนีเลย ฮ่าๆๆ"

"ย๊าาา หลอกด่าฉันหรอ"

 

ยุนกิจับหน้าฉันให้มามองเขา แล้วเขาก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ

"ไม่ได้ด่า ฉันเชื่อมั่นในตัวนาย เพราะนายมีรังสีอำนาจมืดแผ่อยู่ในตัวอยู่แล้ว ไม่มีใครกล้ามามีเรื่องกับนายหรอก ขนาดตอนที่มีเรื่องนายมาแค่แปปเดียว พวกมันก็วิ่งหนีกันจนหางจุกตูด ต่างจากวีที่นอนหมดสภาพอยู่"

"เธอเป็นห่วงวีหรอ?"

"ก็ตอนนั้นวีเขาน่าสงสารจริงๆนะ วี.. อุ๊บ O.O"

ฉันยังไม่ทันได้พูดต่อ ยุนกิก็ก้มลงมาจูบ O3O

โดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

"O.O"

"....."

ยุนกิยังคงประกบจูบอย่างอ่อนโยน

"......"

 

ครั้งนี้ฉันไม่ได้ขัดขืนยุนกิเหมือนอย่างทุกครั้ง คงเป็นเพราะกำลังเหวออยู่

"......"

จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ

 

ผู้ชายที่ดูแบดบอยอย่างยุนกิ ตอนนี้กลายเป็นผู้ชายที่ดูอ่อนโยน นายเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ..ยุนกิ

"......"

ยุนกิเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า ที่เหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่

"....."

ฉันก็มองสายตาคู่นั้นของยุนกิ ใจก็เร็วเต้น เร็วขึ้น.. เร็วขึ้น..

"....."

ยุนกิยังคงมองฉันอย่างเงียบๆ

"นาย..."

ฉันยังพูดไม่ทันจบยุนกิก็พูดแทรกขึ้นมา

"ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ.. พูดชื่อผู้ชายคนอื่น.."

"O.O"

นี่นายหมายความว่ายังไง?

ฉันยังคงหาคำตอบไม่ได้ แต่หัวใจฉันมันกลับเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก !!!!~~~

"เธอจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก่อนได้มั้ย?"

ยุนกิตัดสินใจพูดออกมา

"....."

ฉันมองหน้ายุนกิด้วยความสงสัย ว่ายุนกิหมายถึงอะไร เพราะฉันจำอะไรไม่ได้เลย ยุนกิสบตา แล้วยุนดิค่อยๆพูดออกมาอย่างแผ่วเบา

"บนเตียงฉัน.."

ยุนกิรู้ว่าฉันโดนมอมยามาเลยทำให้จำอะไรไม่ได้ เลยถามย้ำเรียกความทรงจำ

"....."

ฉันมองหน้ายุนกิโดยที่ไม่ได้ตอบอะไร เพราะจำอะไรไม่ได้จริงๆ นึกออกก็แต่ตอนที่ ชิงฮวาลากไปขึ้นรถแล้วยุนกิมาช่วย

"จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร งั้นเรามาสร้างความทรงจำใหม่กันเถอะ"

"....."

ตึกตักๆๆๆๆ หัวใจฉันเต้นรัวมากกว่าเดิม จนอทบจะกระเด็นออกมา

ยุนกิค่อยๆโน้มหน้าลงมาช้าๆ ฉันหลับตาลง แล้วยุนกิประกบจูมเข้าที่ริมฝีปากของฉัน

ครั้งนี้ฉันไม่ได้ขัดขืนยุนกิเลย แถมยังหลับตารอให้เขาจูบ ยุนกิค่อยๆผลักลิ้นดันเข้ามาช้าๆ ฉันก็ยอมให้ยุนกิเล่นลิ้นได้อย่างตามใจ

ยุนกิสัมผัสได้ถึงการตอบสนองของฉันแล้ว

ยุนกิไม่รอช้าพลิกตัวขึ้นคร่อมฉัน แล้วบรรเลงจูบที่หอมหวานอร่อยให้กัน

เขาเอามือขึ้นมาขยำหน้าอกฉันอย่างล้นมือ

แล้วก็ใช้ปลายนิ้วเขี่ยที่ยอดอก จนทำให้ฉันเสียว หัวนมแข็งเป็นไตสู้กับนิ้วยุนกิ

ฉันเสียวจนหลุดเสียงครางออกมาจากลำคอ

"อื้ออ~" ฉันเริ่มเล่นลิ้นกับยุนกิบ้าง ฉันกอดยุนกิ ที่อยู่ด้านบน แล้วจูบกันอย่างนัวเนีย

ยุนกิไม่รอช้า มือไต่ลงไป ผ่านหน้าท้อง ผ่านหน้าขา.. แบะสุดท้ายเข้าไปที่ข้างในกางเกง..

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

....

 

"อ่าช์!!!"

ยุนกิถอนหายใจออกมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

-------------------------------

กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มใครมาเคาะประตูขัดจังหวะกันเนี้ย!!!

ความคิดเห็น