จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ธนูของมุกดารา

ชื่อตอน : ธนูของมุกดารา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 140

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 19:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ธนูของมุกดารา
แบบอักษร

 

 

ใครเป็นเหมือนเราบ้าง..คือ..ตอนนี้หลงเสน่ห์มุกดารามากขึ้นทุกทีแล้วค่า...โอย..แต่งเองก็รักเอง

................

มุกดารากินขนมอีก..นางปรกติก็ชอบกินขนมอยู่แล้ว..แต่อาจจะรู้สึกเขินอายท่านพี่ทั้งสอง..ก็เลยระงับยับยั้งไว้..แต่พอคบหากันไปได้ระยะเวลาหนึ่ง..นางก็เริ่มเป็นตัวของตัวเอง..

 

เด็กเหมือนกำลังกินกำลังนอน..ยิ่งตอนนี้..ยิ่งกระตือรือร้น..เพราะนางได้ทำในสิ่งที่ฝันมาทั้งชีวิต.คือผจญภัยกับท่านพี่จินดาพิสุทธิ์..ไอดอลที่ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้พบเจอตัวจริงและได้เป็นภรรยาด้วย

 

นางกินขนมพร้อมกับขับรถม้าไปด้วย..มีแพคเกจนั่งเคียงคู่..

 

แม้แพคเกจจะต้องห่างศศินา..แต่ก็ไม่รู้สึกว่าเหงา..เนื่องจากอยู่ใกล้มุกดารา..

 

ทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้น..มุกดาราก็พึงพอใจที่ได้อยู่กับแพคเกจที่เหมือนจะมีอะไรตลก ๆ ให้นางได้หัวเราะอยู่เรื่อย ๆ ..แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกกับแพคเกจเกินคำว่าเพื่อนหรือพี่สาว..

 

แพคเกจก็ชอบที่จะอยู่ใกล้นาง..แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย..เพราะแพคเกจก็หลงเสน่ห์ความสดใสของมุกดาราค่อนข้างมาก..

 

ต่างคนต่างเหมือนชอบที่จะอยู่ใกล้กันโดยไม่ได้คิดเกินเลย..

 

แพคเกจถือบังเหียน..ขณะที่มุกดารากัดขนมในห่อใบไม้..ซึ่งเอามาตั้งแต่แคว้นมิลินทระบ้านเกิด..

 

“..มุกน้อย..นี่เธอกินเก่งขนาดนี้ได้ยังไง..”

 

มุกดาราหัวเราะเสียงใส..

 

“..คนมักจะเรียกข้าว่านางปีศาจเพราะข้ากินเก่ง..”

 

“..แต่เธอก็ไม่อ้วนนะ..”

 

“..ข้ากินมากกว่าคนทั่วไป..แต่ข้าก็ไม่อ้วน..ช่างน่าประหลาดนัก..ท่านพี่..ท่านรั้งบังเหียนดี ๆ ..ม้าสับสนคำสั่งท่านเปล่า ๆ ..”มุกดารายัดขนมเข้าปาก..และคว้าบังเหียนคุมม้าให้..

 

แพคเกจเกาหัว..

 

“..ไม่ไหว..ขับรถม้านี่มันไม่ใช่ง่ายเหมือนกันนะ..”

 

“..ดินแดนที่ท่านจากมา..ไม่มีรถม้าหรืออย่างไร..”

 

“..ก็เคยมี..แต่เดี๋ยวนี้เราไม่ใช้ม้ากันแล้วเพราะมันช้า..”

 

มุกดาราเหมือนทำตาโต..

 

“..ยังมีอันใดที่เร็วกว่าม้าอีกหรืออย่างไร..”

 

“..มีสิ..รถที่ขับด้วยเครื่องยนต์..มีพลังราวกับม้าร้อยกว่าตัว..เร็วกว่านี้เกือบสิบเท่า..”

 

มุกดาราอุทานออกมา..

 

“..มีเรื่องเช่นนี้ด้วย..”

 

“..ถ้าท่านได้มีโอกาสเห็นบ้านเกิดเมืองนอนของข้า..บางทีท่านอาจจะไม่อยากจะกลับมาที่บ้านท่านแน่..เด็กสาวที่สวยน่ารักอย่างท่าน..ไปไหนมาไหน..สมควรจะมีคนมองมากมาย..เป็นดาราเป็นไอดอลได้สบาย ๆ ..”

 

มุกดาราไม่เข้าใจว่า..ที่แพคเกจพูดหมายถึงอะไร..แต่ก็เป่าปาก..

 

“..หากข้าได้มีโอกาสไปยังบ้านเกิดของท่าน..ก็คงจะดี..”

 

นางอดจินตนาการถึงสิ่งที่แพคเกจเล่ามาไม่ได้..

 

ฟังว่า..เจ้าหญิงกัษษากรธิดาแห่งแคว้นจันทราคนแรก..ซึ่งทั้งแผ่นดินล่วงรู้ว่า..นางเสียชีวิตไปแล้วเพราะปกป้องคนที่เป็นที่รัก..แต่ท่านพี่แพคเกจก็เล่าว่า..นางจริง ๆ ยังไม่ตาย..แต่ต้องไปอยู่ที่มิติบ้านเกิดของท่านพี่..กลับมาไม่ได้ตามกฎของความตาย..และได้แต่งงานกับพี่สาวของท่านพี่จินดาพิสุทธิ์..

 

ไม่ทราบจะริษยาดีไหม..

 

แพคเกจอุทานเบา ๆ ..

 

“..นั่น..ถ้ำเคียงเดือนใช่หรือไม่..”

 

เวลานี้..มืดแต่ก็มีแสงสว่างจากเบื้องบน.เพราะจันทร์กระจ่างฟ้า..

 

และสิ่งที่อยู่ตรงหน้า..กลับเป็นภูเขา..ซึ่งเมื่อมองจากจุดนี้..จะเคียงคู่กับพระจันทร์เป็นความสวยงามที่ประหลาด..จนเรียกว่าทิวเขาเคียงเดือน..

 

และที่ทิวเขานี้..มีถ้ำแห่งหนึ่ง..ที่เรียกว่าถ้ำเคียงเดือน..ตามชื่อทิวเขา..

 

ตามแผนคือ..ต้องขับรถมาที่ถ้ำเคียงเดือนแห่งนี้..จากนั้นก็ค่อยเดินทางต่อ..

 

มุกดารากระตุ้นม้าขับรถมาถึงถ้ำเคียงเดือนในระยะเวลาไม่นานนัก..

 

เมื่อจอดรถม้า..มุกดาราก็กระโดดลงมา..เปิดตำแหน่งบรรทุกข้าวของ..หยิบฉวยบางอย่างออกมาด้วย..

 

แพคเกจกระโดดลงมาเช่นกัน..ในขณะที่ตัวรถเปิดออก..สองเจ้าหญิงก็กระโดดลงมา..ท่าทางกระฉับกระเฉง..

 

มุกดาราพูดขึ้นว่า..

 

“..เราจะไปต่อกันทางเดินเท้าใช่ไหมท่านพี่ทั้งสอง..”

 

นางสะพายซองใส่ลูกธนู..และคันธนู..เหน็บดาบเล่มหนึ่ง..นี่คือนักรบหญิงที่แท้จริง..

 

จินดาพิสุทธิ์เห็นมุกดาราก็อดพูดไม่ได้..

 

“..ท่านรออยู่ที่นี่..”

 

มุกดาราชะงัก..

 

“..ข้าพร้อมจะเคียงข้างพวกท่าน..ไฉนถึงให้รออยู่ที่นี่..”

 

แพคเกจเข้าใจสิ่งที่จินดาพิสุทธิ์พูด..

 

“..เพราะสิ่งที่จะต้องเผชิญต่อไป..มันอันตรายเกินไป..ริต้าห่วงท่านนะมุกดารา..”

 

มุกดารามีอาการแง่งอน..ขยี้เท้าอย่างขัดใจ..

 

“..ห่วง..ห่วงอันใดข้า..สิ่งที่ข้าฝันมาทั้งชีวิตคือการผจญภัยร่วมกับท่าน..ฝึกปรือฝีมือมาอย่างยากลำบาก..เพื่อจะได้เคียงคู่ท่าน..จะมากจะน้อย..ข้าสมควรช่วยเหลือพวกท่านในการต่อสู้ที่แท้จริงได้..”

 

อจินไตยพูดเสียงราบเรียบ..

 

“..ท่านรอคอยพวกเรา...เตรียมรถม้าให้พร้อม..ครั้นเรากลับมาพร้อมกับท่านพ่อและท่านลุงของข้า..จะได้ใช้รถม้าควบขับหนีให้เร็วที่สุด..สิ่งเหล่านี้มีความสำคัญมาก..และไม่มีใครทำได้ดีไปกว่าท่าน..”

 

มุกดาราสงบใจ..ครั้นพอรู้ว่า..สิ่งที่จะต้องกระทำมีความสำคัญระดับสูง..ก็ค่อยคลายความรู้สึกด้อยค่าลง..

 

“..ท่านพี่อจินไตย..ข้าไม่ทราบแผนการของพวกเราเลย..”

 

“..เราสามารถลอบเข้าไปในวังสนธยาและตำหนักชิงพลบได้ด้วยวิธีใช้พลังอากาศมนตราที่ท่านผู้เฒ่าไร้ตัวตนฝึกฝนให้..แต่เรายังฝึกฝนไม่สมบูรณ์แบบดี..จึงมีข้อจำกัดหลายประการอยู่..เช่น..การเคลื่อนผ่านมิติตามวิชาอากาศมนตรายังทำได้ไม่ไกลนัก..และไม่เงียบสงัดเพียงพอ..แผนของเราก็คือจอดรถรอที่ถ้ำเคียงเดือน..มีคนเข้าไปปล่อยท่านพ่อกับท่านลุง..และพามาที่นี่..จากนั้น..ก็รีบขับรถหนีให้เร็วที่สุด..คนที่เป็นมือขับรถที่สุดยอดเวลานี้..ไม่มีใครเกินท่านได้.มุกดารา..ดังนั้น..หน้าที่ท่านจึงสำคัญมากที่สุด..”

 

จินดาพิสุทธิ์เห็นอจินไตยมีจิตวิทยาที่ดี..ก็เลยพูดขึ้นอีกว่า..

 

“..มุกน้อย..ระหว่างนี้..ท่านควรจะทำความเข้าใจ..และทบทวนวิชาอากาศมนตราที่ท่านมี..ว่าทำอะไรประการใดได้เพียงไหน..เราไม่ควรจะไปนาน..คอยฟังการติดต่อระหว่างกันให้ดี..”

 

“..หือ..การติดต่อระหว่างกัน..”

 

“..ใช่..การติดต่อของเราจะทำกันได้ตลอดเวลาด้วยวิชาอากาศมนตราที่มีอยู่..”

 

มุกดาราดูขมีขมันราวกับเด็กได้ของเล่น..

 

“..จริงสิ..เราได้วิชาอากาศมนตราแล้วนี่..แม้จะไม่ใช่ขั้นสุดยอดก็ตาม..ข้าเพิ่งทราบว่ามันสามารถทำให้เราติดต่อกันได้ด้วย..ยอดเยี่ยมจริง ๆ ..”

 

พูดจบก็นึกถึงศศินาที่แยกไปทำงานอีกทางหนึ่ง..ก็กำหนดจิตเพื่อใช้วิชาอากาศมนตราเพื่อสื่อสาร..

 

เสียงดังขึ้นในห้วงสำนึก..

 

“..องค์หญิงมุกดารา..พวกท่านไปถึงไหนกันแล้ว..”

 

มุกดาราอดอุทานออกมาไม่ได้..เหมือนได้ยินเสียงศศินาพูดอยู่ตรงหน้า..

 

“..พวกเรามาถึงจุดหมายที่วางแผนกันไว้แล้วคือถ้ำเคียงเดือน..”

 

“..ข้ากำลังเร่งเดินทางไปหาท่านแม่ทัพแมวหลวง..บอกทุกคนระวังตัวด้วย..”

 

มุกดาราเห็นท่านพี่ทั้งสองหัวเราะและยิ้มให้..ก็รู้สึกปลาบปลื้ม..

 

ศศินาพูดทิ้งท้ายว่า..

 

“..ท่านควรระวังตัวให้ดี..อย่าประมาทแม้ว่าจะอยู่ห่างไกลจากวังสนธยาก็ตาม..”

 

มุกดาราพยักหน้า..

 

แล้วนางก็เห็นท่านพี่ทั้งสองรวมถึงแพคเกจ.ค่อย ๆ หายตัวไป..

 

หายไปเลยหรือ..มุกดาราอดอ้าปากค้างไม่ได้..

 

วิเศษยิ่งนัก..วิชาอากาศมนตรา..

 

.......

 

การปรากฏกายอีกของจินดาพิสุทธิ์..อจินไตย..และแพคเกจ..ล้วนอยู่ในที่แปลกประหลาด..

 

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

 

“..ที่นี่คือคุกที่ใช้คุมขังท่านพ่อกับท่านลุง..”

 

จินดาพิสุทธิ์ครางอือม์..

 

“..สองท่านนั้นอยู่ที่ไหน..”

 

“..เราสามารถใช้วิชาอากาศมนตรามาจนถึงคุกได้ก็ถือว่ายอดเยี่ยม..แต่การจะเสาะหา..คงต้องเสาะหาเอาเอง..”

 

จินดาพิสุทธิ์ยิ้ม..

 

“..ถ้าจะต้องเสาะหา..ไม่สู้ให้กระแสลมหาให้เรา..”

 

พูดจบสายลมก็พัดวูบขึ้น...

 

อจินไตยเข้าใจวิธีการของจินดาพิสุทธิ์แล้ว..

 

จะมากจะน้อย..นอกจากวิชาอากาศมนตราที่ได้รับมา..ยังมีวิชาแห่งวาโยธาตุที่ได้มาก่อนหน้านี้..ซึ่งนับวันจะช่ำชองมากขึ้น..

 

แต่แล้วจินดาพิสุทธิ์ก็ชะงัก..

 

“..แย่แล้ว..มีพวกมันมาทางนี้..”

 

แพคเกจพูดว่า..

 

“..ริต้า..ท่านผู้เฒ่าบอกถึงวิชาอากาศมนตราที่พวกเรามี..มันยังไม่ใช้ขั้นสูงสุดที่เธอเคยใช้ได้..การเคลื่อนผ่านมิติตามวิชาอากาศมนตรา..จะมีร่องรอยการสืบสาวอยู่นะ..”

 

นี่อาจจะเป็นไปได้ว่า..การปรากฏตัวของทั้งสาม..เทวีแวมไพร์ซึ่งเวลานี้ใช้นามว่าพิรุณเลือด..รวมถึงผู้บงการสูงสุด..อาจจะทราบการมาถึงแล้ว..

 

เสียงคำราม..และเสียงกรูกันเข้ามาของทหารแคว้นสนธยาซึ่งเวลานี้..กลายเป็นแวมไพร์บริวารของเทวีแวมไพร์กันทั้งสิ้นทุกคน..

 

อจินไตยเม้มปาก..

 

“..ท่าทางจะหลีกเลี่ยงการปะทะไม่ได้แล้ว..”

 

แพคเกจกระแทกสองแขน..ปลอกแขนโลหะและสนับพร้อมจะต่อสู้แล้ว..

 

“..พวกเธอจะไปทางไหน..บอกมา..ฉันจะนำหน้าให้..”

 

“..ริต้า..กระแสลมบอกอะไรไว้บ้าง..”

 

“..ท่าทางท่านพ่อกับท่านลุงเธอจะไม่ได้อยู่บริเวณนี้..”จินดาพิสุทธิ์พูด..

 

ดวงตาแดงจัดหลายคู่ปรากฏขึ้น..

 

จินดาพิสุทธิ์แค่นเสียง...

 

“..ทำไมถึงเหมือนแวมไพร์จริง ๆ ..”

 

แพคเกจที่มีประสบการณ์มาก่อนพูดขึ้นว่า..

 

“..เพราะพวกมันคือแวมไพร์น่ะสิ..”

 

ก่อนที่ทหารแวมไพร์จะกรูกันเข้ามาตะลุมบอนจู่โจมใส่..

 

กระสุนลำแสงก็ยิงใส่พวกมัน..

 

จินดาพิสุทธิ์พูดขึ้นว่า..

 

“..ถ้าเป็นแวมไพร์..ฉะนั้น..กระสุนแสงแห่งจิตสูญญตาย่อมจะใช้ได้..”

 

ทหารสนธยาที่กลายเป็นแวมไพร์บริวารของเทวีแวมไพร์มาถึงแล้ว..

 

แพคเกจกำหมัด..และต่อยบวกกับพวกมัน...

 

....

 

ภาพที่ท่านพี่ทั้งสามปะทะกับทหารแคว้นสนธยาที่เป็นแวมไพร์..ปรากฏในห้วงสำนึกของมุกดารา..

 

นางนั่งขัดสมาธิ..กำหนดพลังอากาศมนตรา..ตามติดท่านพี่ทั้งสามอย่างใกล้ชิด..

 

การปะทะดุเดือดยิ่ง..นางคิดจะเข้าไปช่วยเหลือ..แต่ก็ไม่ทราบจะทำอย่างไรดี..

 

ท่านพี่ทั้งสามปะทะอย่างดุเดือด..แต่คนน้อยกว่า..ย่อมไม่อาจจะต้านทานได้..

 

ดังนั้น..ท่านพี่อจินไตยจึงสั่งให้ถอย..

 

พวกนางล่าถอย..แต่ทหารชาวแคว้นสนธยาก็ยังคงบุกเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง...

 

แล้วท่านพี่ริต้าก็ทำเรื่องหนึ่งซึ่งไม่มีใครคาดคิด..

 

นางนั่งลง..และหลับตา..

 

ไม่ช้า..ก็บังเกิดแสงสว่างรอบ ๆ ..จนทหารชาวแคว้นสนธยาที่เป็นปีศาจไม่อาจจะเข้าใกล้..นับว่ารอดจากการโจมตีไปได้..

 

ท่านพี่ริต้าลุกขึ้น..แสงสว่างยังคงสว่างอยู่รอบกาย..นี่สินะ..จิตสูญญตาที่พวกปีศาจเกรงกลัว..

 

มุกดาราเหมือนรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่าง..

 

นางลุกขึ้น..และปลดคันธนูออกมา..พาดลูกธนูไว้..

 

มีบางอย่างที่ต้องกระทำในช่วงระยะเวลานี้..ซึ่งนางก็บอกไม่ได้ว่าคืออะไร..

 

.....

 

ในขณะนั้น..

 

อจินไตยและแพคเกจได้มีโอกาสหอบหายใจ..เพราะเมื่อสักครู่ปะทะกันหนักหนาเหลือเกิน..

 

อจินไตยพูดขึ้นว่า..

 

“..เธอจะทรงจิตสูญญตาที่มีแสงสว่างนี้ได้อีกนานเท่าไหร่..ริต้า..”

 

จินดาพิสุทธิ์ยิ้มเล็กน้อย..

 

“..เท่าไหร่ก็เท่ากัน..ไม่มีปัญหาหรอก..อจินไตย..”

 

นายแม่อารามขาวสามารถทรงจิตสูญญตาเพื่อให้ได้แสงสว่างที่แวมไพร์กลัวเกรงได้ในระยะยี่สิบห้าเมตร..แต่ต้องนั่งสมาธิอยู่อย่างนั้น..

 

จินดาพิสุทธิ์กลับส่องแสงสว่างได้ห้าเมตร..แต่สามารถเคลื่อนไหวได้...

 

แพคเกจเองเคยพบเหตุการณ์เช่นนี้มาแล้ว..รู้สึกว่า..ริต้านั้นน่าจะประยุกต์จิตสูญญตาเพื่อใช้งานได้ดีกว่า..

 

แสงสว่างของจิตสูญญตาเทียบเท่ากับแสงอาทิตย์..

 

และเมื่อเป็นเช่นนี้..ต่อให้ทหารปีศาจจะเข้าใกล้ก็ย่อมทำไม่ได้แล้ว..ทหารปีศาจตัวไหนบุกเข้ามา..โดนแสงสว่าง..ก็ลุกไหม้ละลายกลายเป็นฝุ่นผงไปทั้งสิ้น..

 

อจินไตยนิ่งคิด..

 

“..ถ้าหากเราใช้แสงสว่างของจิตสูญญตาที่ริต้ามี..เพื่อนำทาง..ป้องกัน..เราก็อาจจะหาท่านพ่อกับท่านลุงได้สบาย ๆ เลย..”

 

แพคเกจพยักหน้า..

 

“..ต่อให้พวกมันล้อมเราอยู่ก็ไม่มีทางเข้าใกล้..”

 

แต่แล้วแพคเกจก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง..

 

อจินไตยก็เช่นกัน..

 

ทั้งสองใจหายวาบ..เมื่อม่านมิติเบื้องบนเกิดแรงกระเพื่อม..และมีมีดเล่มหนึ่ง..พุ่งเข้าหาจินดาพิสุทธิ์..

 

สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว..

 

แม้แต่จินดาพิสุทธิ์เองก็ใจหาย..คิดป้องกันก็ไม่ทันท่วงที..

 

ทุกคนนึกถึงความตายของเจ้าชายอนันตรัย..ที่ถูกมีดสังหารเทพพุ่งผ่านมิติปักร่างอย่างโหดเหี้ยม..

 

มีดบินที่ผ่านมิติเช่นนี้..ใครจะทันได้ระวัง..

 

แต่ก่อนที่มีดจะพุ่งเข้าปักร่างจินดาพิสุทธิ์..ก็มีเสียงหวือ..ลูกธนูลูกหนึ่ง..ปรากฏขึ้นทางไหนก็ยากจะเดา..พุ่งปะทะมีดอย่างรวดเร็ว..

 

ทั้งธนูและมีดร่วงลงกับพื้น..

 

อจินไตยเก็บทั้งมีดและธนูขึ้น..

 

มีดเป็นมีดสังหารเทพ..มีดที่ทำร้ายได้ทุกคนแม้จะมีพลังพิเศษ..หรือพลังอมตะอย่างไรก็ตาม..

 

แต่ธนู..มีตราที่ลูกธนูเป็นของแคว้นมิลินทระ..

 

อจินไตยร้องอา...

 

“..มุกดารา..นางช่วยเราไว้..”

 

แพคเกจถึงกับโห่ร้อง..

 

“..มิเสียทีที่เป็นมุกน้อยแล้ว..”

 

ทุกคนเห็นแรงกระเพื่อมจากม่านมิติปรากฏขึ้นอีก..

 

มีดสังหารเทพขว้างเข้ามา..

 

แต่ก็มีแรงกระเพื่อมจากม่านมิติปรากฏขึ้นอีกทาง..ลูกธนูก็พุ่งเข้ามาปะทะมีดนั้น..

 

แต่แล้วใครจะทราบ..ธนูลูกหนึ่งจะพุ่งเข้าหามิติที่กระเพื่อม..ยิงสวนไปที่ที่มีดส่งออกมา..

 

ได้ยินเสียงอุทาน..และน้ำสีแดงกระฉอกออกมาจากม่านมิตินั้น..

 

ม่านมิติหายไปแล้ว...

 

แพคเกจโห่ร้องอีก..

 

“..สุดยอดเลย.มุกน้อย..”

 

แต่แล้วก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง..

 

ร่างเหมือนเคลื่อนย้ายอย่างเร็ว..

 

ที่แท้..อจินไตยไม่ยอมให้คนลอบทำร้ายลอยนวล..จับกระแสกระเพื่อมของมิติได้..ก็ดึงร่างทั้งริต้าและแพคเกจเคลื่อนเข้าหารอยกระเพื่อมของม่านมิติ..ที่มีดสังหารเทพถูกขว้างออกมาทางนั้น..

 

วิชาอากาศมนตราที่เพิ่งฝึกมา..สามารถทำในสิ่งนี้ได้..

 

แพคเกจแทบจะร้องเหวอออกมา..เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว..

 

ทั้งสามข้ามมิติมาถึงอีกสถานที่หนึ่ง..เดิมมืด..แต่ตอนนี้สว่างด้วยจิตสูญญตาที่เปล่งออกมาจากร่างของจินดาพิสุทธิ์..

 

อจินไตยอุทานออกมา..

 

“..ตำหนักชิงพลบ...”

 

ร่างสองร่างหลบออกมา..ร่างหนึ่งอุทานอย่างเจ็บปวด..

 

“..ไม่..ข้ายังไม่พร้อมจะสู้กับจิตสูญญตา..”

 

นี่คือเสียงของเทวีแวมไพร์หรือนัยหนึ่ง..นางคือพิรุณเลือด..

 

แต่อีกคนหนึ่งกุมแขนที่โชกเลือด..เพราะลูกธนูที่ยิงสวนเข้ามา..

 

เขายังใส่หมวกปีกกว้างปิดบังสถานภาพตนเอง..

 

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิด..คือ..การถูกโจมตีสวนการสังหารข้ามมิติของเขา..

 

นี่คือคนบงการที่แท้จริง..

 

เวลานี้เทวีแวมไพร์หรือพิรุณเลือด..รีบหนีออกมาจากที่นั่น..เพราะในระยะแสงสว่างของจิตสูญญตา..นางไม่อาจจะต้านทานได้..

 

แม้เดิมนางจะมีเมฆปีศาจ..แต่ก็เหมือนยังไม่พร้อมจะใช้งานในเวลานี้..

 

คนบงการชุดม่วงแค่นเสียง..

 

“..พิรุณเลือด..เจ้าหนีไปก่อน..”

 

“..แล้วท่านเล่า..”เสียงพิรุณเลือดร้อง..

 

“..ข้าไม่ใช่ปีศาจแวมไพร์ที่แท้จริงเหมือนท่าน..จิตสูญญตาคงทำอะไรข้าไม่ได้..”

 

จินดาพิสุทธิ์คิดจะรุกไล่..แต่มีดเล่มหนึ่งพุ่งวาบขวางไว้..

 

นี่คือมีดสังหารเทพที่คนบงการชุดม่วงขว้างออกมา..

 

แพคเกจพุ่งร่างปัดมีดเล่มนั้นด้วยปลอกแขน..ในขณะที่อจินไตยผลักสองมือ..สร้างพายุจากอำนาจของสายรัดเอวแห่งวาโย..โจมตีใส่คนชุดม่วง..

 

เทวีแวมไพร์เรนี่หรือพิรุณเลือด..รีบหนีออกมา..ทิ้งให้คนบงการชุดม่วงรับหน้าอจินไตยและจินดาพิสุทธิ์รวมถึงแพคเกจที่ขมีขมันจะจบสิ้นการต่อสู้ให้ได้..

 

คนบงการชุดม่วงนอกจากตัวเองบาดเจ็บที่แขนเพราะถูกธนูของมุกดาราที่ยิงข้ามมิติ..แต่หากถามถึงการต่อสู้..เขากลับยังคงห้าวหาญดุจเดิม..

 

อย่าว่าแต่พลังของธาตุลมซึ่งแม้จะรุนแรง..แต่สำหรับเขา..คือลมเฉื่อยฉิวให้เย็นสบายเท่านั้น..

 

อจินไตยขมวดคิ้ว..พลังแห่งธาตุลมทำอะไรไม่ได้..

 

แต่หากเป็นหมัดสูญญตาของแพคเกจก็คงจะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง..

 

ฮาล์ฟบลัดแวมไพร์ที่เป็นหนึ่งเดียวของอาณาจักรห้าแคว้น..ต่อยหมัดสูญญตารุกไล่..เพลงหมัดดุดันรุนแรง..

 

คนบงการชุดม่วงแค่นเสียง..ตวัดมือฉวัดเฉวียน..มือมีมีดสังหารเทพ..

 

แพคเกจอุทานออกมา..ถูกฟันใส่กลางหลัง...เลือดกระจายบาดเจ็บแล้ว..

 

จินดาพิสุทธิ์เห็นแพคเกจล้มลง..ก็ตวัดเท้าเตะใส่ด้วยเพลงเตะม่านเมฆ..

 

แต่มิคาด..คนบงการชุดม่วงฝีมือร้ายกาจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน..ตวัดฟันใส่เจ้าหญิงแห่งแคว้นจันทราด้วยมีดสังหารเทพอย่างรุนแรง..

 

แม้จินดาพิสุทธิ์จะพันผ้าที่มือเหมือนนักมวยคาดเชือก..จนถึงข้อศอก..และผ้านั้น..คือผ้าที่ใช้ทำเกราะอ่อน..แต่มีดสังหารเทพกลับกรีดผ้าพันมือขาดกระจาย..

 

จินดาพิสุทธิ์ใจหายวาบ..แม้ครั้งนี้จะไม่บาดเจ็บ..แต่หากถูกฟันอีกครั้ง..คงไม่มีอะไรรับคมมีดแล้ว..

 

ผู้บงการชุดม่วงหัวเราะหึ ๆ ..

 

“..พวกท่านแม้จะมีพลังการต่อสู้เหนือกว่าเดิม..แต่ก็ยังไม่ใช่คู่มือข้า..”

 

สายตาแหลมคมว่องไว..เพราะมีบางอย่างจู่โจมใส่..นั่นคือลูกธนูจากมุกดาราที่ยิงข้ามมิติเข้าหา..

 

ผู้บงการชุดม่วงอุทานเบา ๆ ..ไม้ตายที่เขาใช้..กลับมีคนเลียนแบบได้หรือนี่..

 

เขาขว้างมีดสังหารเทพสวนไปยังจุดที่ลูกธนูถูกยิงออกมา..ก่อนจะคว้าลูกธนูไว้..ปักใส่ร่างของจินดาพิสุทธิ์..

 

แพคเกจกลิ้งร่าง..แม้จะบาดเจ็บ..แต่ก็ยังกัดฟันปกป้องริต้าอย่างสุดความสามารถ..

 

แวมไพร์บอดี้การ์ดไขว้สองมือ..ใช้ปลอกแขนต้านรับลูกธนูให้..

 

จินดาพิสุทธิ์กำหมัด..สร้างกำปั้นลมอันใหญ่โต..ต่อยออกมา..

 

แม้จะทำได้แค่ทำให้ผู้บงการชุดม่วงผงะออก..แต่ก็เพียงพอจะเอาตัวรอดแล้ว..

 

ผู้บงการชุดม่วงแค่นเสียง..แต่แล้วก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างจู่โจมใส่..

 

ลูกธนูดอกหนึ่ง..

 

มันไม่ได้ปรากฏจากม่านมิติเหมือนเมื่อสักครู่..แต่ถูกลมควบคุมไว้..และพุ่งเข้าแทงใส่..

 

อจินไตยเก็บลูกธนูของมุกดาราไว้ดอกหนึ่ง..ก็ใช้มันเป็นอาวุธสำคัญ..ใช้ธาตุลมที่ได้มาจากสายรัดเอวแห่งหลักธรณีควบคุมบังคับลูกธนูจู่โจมใส่ราวกับมีชีวิต..

 

ผู้บงการชุดม่วง..ดึงมีดสังหารเทพออกมาอีกเล่มหนึ่ง..ฟันใส่ลูกธนูที่ถูกธาตุลมบังคับจู่โจม..ขาดเป็นสองท่อน..

 

อจินไตยเม้มปาก..แต่ผู้บงการชุดม่วงควงมีด..ปราดเข้ามาเตรียมจะฟันร่างอจินไตยให้ขาดเป็นสองท่อน..

 

แต่แล้วก็มีบางอย่างพุ่งออกมาจากม่านมิติ..นั่นคือดาบเล่มหนึ่ง..

 

อจินไตยเองก็คว้ามีดสังหารเทพเล่มที่เก็บได้..เตรียมแลกด้วยการแทงสวนเช่นกัน..

 

ดาบลึกลับที่ทะลุมิติเข้าจู่โจมทำให้ผู้บงการชุดม่วงชะงัก..ปัดดาบเล่มนั้นกระเด็นไปปักพื้น..ก่อนจะถอยออกมา..อจินไตยชะงักการจ้วงแทงแลกชีวิต..

 

คนบงการชุดม่วงหัวเราะออกมา..

 

“..โชคท่านยังดี..เจ้าหญิงมุกดารา..การเคลื่อนย้ายข้ามมิติเฉพาะแค่ในแคว้นสนธยา..ข้ายังทำได้ไม่ไกลเท่าท่าน”

 

“..ถ้าไม่เช่นนั้น..ท่านจะใช้กลยุทธตามไปเล่นงานมุกดาราใช่ไหม..”อจินไตยพูด..

 

เวลานี้ทั้งแพคเกจกับจินดาพิสุทธิ์ก็ลุกขึ้น..

 

“..แต่ถึงกระนั้น..นางก็บาดเจ็บ..ถือว่าหายกันไปเพราะนางก็ทำร้ายข้าบาดเจ็บเช่นกัน..”ผู้บงการชุดม่วงพูด..มีครั้งหนึ่งที่สามารถขว้างมีดสวนการยิงธนูข้ามมิติ..ควรจะเห็นผลอะไรบ้าง..

 

และหลักฐานที่มุกดาราบาดเจ็บ.คือดาบที่ปักบนพื้นซึ่งกระเพื่อมไหว..มีคราบเลือดติดอยู่..

 

ทั้งสองเจ้าหญิงและหนึ่งปีศาจแห่งอนันตกาลเม้มปาก..

 

ผู้บงการชุดม่วงหัวเราะ..

 

“..ครั้งนี้..เหมือนข้ากับพิรุณเลือดจะประมาทไป..พวกท่านอาจจะบุกถึงคุกเตรียมช่วยเหลือเจ้าแคว้นกับเจ้าตำหนัก..แต่พวกเขาไม่ได้ถูกขังไว้ที่นั่น..”

 

เขาพูดพร้อมกับหันหลัง..

 

“..จะอย่างไรก็ตาม..นี่คือการต่อสู้กันในรอบแรก..ยังมีอีกหลายครั้งที่พวกเราต้องต่อสู้กัน..ครั้งนี้ท่านยังไม่ชนะ..และข้าก็ยังไม่ถือว่าชนะ..”

 

พูดจบร่างก็หายวับไป..

 

อจินไตยเม้มปาก..

 

พวกมันจับตัวท่านพ่อกับท่านลุงไว้ที่ไหนกัน..

 

....

 

จินดาพิสุทธิ์..อจินไตย..และแพคเกจ..ข้ามมิติกลับมาถึงถ้ำเคียงเดือน..พบว่ามุกดารากำลังง่วนกับการปฐมพยาลบาลตัวเอง..ดีที่รถม้ามีเครื่องไม้เครื่องมือติดมาสารพัด..รวมทั้งชุดรักษาเบื้องต้นด้วย..

 

จินดาพิสุทธิ์พาแพคเกจที่บาดเจ็บเช่นกัน..มาเช็ดเลือดที่กลางหลัง..แผลไม่ถึงกับกว้าง..แต่สิ่งที่ได้รับเต็ม ๆ คือพลังแฝงที่ทำให้ชะงักการโจมตีได้ส่วนหนึ่ง..

 

ส่วนมุกดารา..มีดที่ขว้างสวน..ทำให้คันธนูของนางหักสะบั้น..คมมีดทำร้ายท่อนแขนบาดเจ็บ..แต่ก็ไม่ถูกจุดสำคัญและอันตราย..และเมื่อคันธนูหัก..เลยต้องใช้วิธีขว้างดาบโจมตีแทน..

 

อจินไตยเก็บมีดสังหารเทพที่ถูกขว้างเพื่อทำร้ายอจินไตย..ก่อนจะนิ่งคิด..

 

การต่อสู้ในครั้งนี้..พวกนางใช้เต็มความสามารถ..ยังไม่อาจจะเอาชนะและได้เปรียบผู้บงการชุดม่วงแม้แต่น้อย.

 

“..เหมือนได้เปรียบ.แต่เราก็ไม่ได้เปรียบเลยนะ..”อจินไตยพึมพำ..

 

“..ทุกอย่างยังเหมือนเดิม..เรายังยึดวังสนธยากับตำหนักชิงพลบคืนมาไม่ได้..พวกมันเพียงแค่หลบไปไหนสักที่ชั่วคราว..แต่บริวารที่อยู่ในวังสนธยาหรือตำหนักชิงพลบ..หากเราจะสังหารหมด..จะมากจะน้อยเขาก็คนแคว้นสนธยา..เธอคงทำไม่ลงหรอกใช่ไหม...”..จินดาพิสุทธิ์พูด..

 

อจินไตยพยักหน้า..

 

“..ปัญหาเฉพาะหน้าตอนนี้..คือ..เราต้องหาตัวท่านพ่อกับท่านลุงให้ได้..”

 

“..ไม่เคยพบเห็นเลย..ประมือครั้งแรก..ทุกอย่างก็ไม่ต่างจากเดิม..”แพคเกจร้องเบา ๆ เมื่อจินดาพิสุทธิ์ทายาให้..

 

“..ท่านผู้เฒ่าคงคิดไม่ผิด..ที่จะให้นายแม่มาถึงเสียก่อน..มีแต่นายแม่.ถึงจะแก้ปัญหาที่เราเผชิญอยู่ได้..”จินดาพิสุทธิ์พูด..

 

การปฏิบัติการณ์ครั้งนี้..ถือว่าล้มเหลวก็ได้..เพราะไม่บรรลุวัตถุประสงค์..

 

แต่ข้อดีก็มี.นั่นคือ..ทุกคนต่างก็ใช้ศักยภาพได้มากขึ้น..

 

แต่ผลลัพธ์โดยรวม..รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่เลย..

 

จินดาพิสุทธิ์คว้าแขนมุกดาราที่บาดเจ็บมาตรวจดู..นางปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้ว..แต่ก็ควรจะพันแผลใหม่ให้เรียบร้อย..เพราะมุกดาราใช้มือเดียวทำแผล..อาจจะไม่ถนัดเท่าไหร่..

 

แต่การใช้ธนูยิงข้ามมิติ..เป็นผลงานที่ต้องชมเชยทีเดียว..

 

จินดาพิสุทธิ์แก้ผ้าพันแผลเพื่อพันใหม่..ก่อนจะบอกว่า..

 

“..มุกดารา..ถ้าไม่ได้ท่าน.เราคงไม่รอด..ท่านถือว่าช่วยชีวิตพวกเราไว้..”

 

“..ท่านพี่..ข้ายินดีที่ช่วยเหลือ..”

 

จินดาพิสุทธิ์หอมแก้มนางเบา ๆ ..

 

“..มือธนูข้ามมิติอย่างท่าน..คงหาได้ไม่ง่ายนัก..ข้าภูมิใจในตัวท่านมาก..”

 

มุกดาราเป่าปาก..

 

“..เราสู้กับคนบงการและพิรุณเลือด..แต่ยังชนะไม่ได้..ยังช่วยท่านพ่อและท่านลุงของท่านพี่อจินไตยไม่ได้..ศัตรูของเราช่างร้ายกาจนัก..”

 

“..ครั้งนี้ช่างตึงมือนัก..”จินดาพิสุทธิ์ถอนหายใจ.. “..ข้าคิดว่า.ต่อให้ข้ามีวิชาอากาศมนตราดังเดิม..มีแพรพรรณแห่งทางช้างเผือกสองผืนเต็มที่..ก็อาจจะยังชนะคน ๆ นี้ไม่ได้..”

 

“..เพลงมีดเขาร้ายกาจมาก..เรียกเลือดข้าได้..”แพคเกจสูดปาก.. “..แถมเป็นมีดสังหารเทพ..ฆ่าได้ทุกคนแม้จะมีพลังคุ้มครองหรือพลังอมตะใด ๆ ก็ตาม..”

 

อจินไตยนิ่งคิด..

 

“..เราควรจะกลับไปตั้งหลักที่ถ้ำของท่านผู้เฒ่าไร้ตัวตนก่อน..”

 

“..เราทั้งหมดใช้พลังแห่งอากาศมนตราจนป้อแป้กันหมดแล้ว..ใช้พลังข้ามมิติเพื่อเดินทางคงไม่ไหว..ต้องพักฟื้นนานสักหน่อย..ที่วางแผนเอารถม้ามาด้วย..ก็ถือว่าคิดการณ์ไกลได้ไม่เลว..ไม่เป็นไร..แผลที่หลังของข้าดีขึ้นแล้ว..พวกท่านพักผ่อนกันบนรถเถิด..”

 

แพคเกจขมีขมันกระโดดขึ้นไปคว้าบังเหียนม้า..

 

อจินไตยยังคงนิ่งเพราะยังไม่หายเครียด..

 

จินดาพิสุทธิ์อดกระซิบไม่ได้..

 

“..อจินไตยเธอควรจะปล่อยวางบ้างนะ..ไม่งั้นจะเครียดไปเปล่า ๆ ..”

 

อจินไตยถอนหายใจ..

 

“..ถ้ายังช่วยพ่อกับลุงไม่ได้..ยังไงก็ไม่หายเครียดหรอกนะ..”

 

“..ฉันเข้าใจ..แต่บางครั้ง..เราต้องปล่อยวางบ้าง..เพราะต่อให้เครียดก็ยังทำอะไรไม่ได้..โอเค..ไม่มีปัญหาหากเธอยังหงุดหงิดอยู่..”

 

มุกดาราจับมือท่านพี่อจินไตยของนาง..

 

“..ท่านพี่..ท่านพักผ่อนเถิด..ข้าจะดูแลท่านเอง..บนรถ..หากหลับได้ก็จะดีไม่น้อย..”

 

อจินไตยพยักหน้าขอบคุณ..ยิ้มให้มุกดารา..

 

นางเอียงคอ..น่ารักและยังคงบริสุทธิ์สดใสเสมอ..

 

อจินไตยพูดว่า..

 

“..มีท่านอยู่ด้วย..อยากจะหลับคงหลับไม่ลงล่ะ..”

 

จินดาพิสุทธิ์หัวเราะ..

 

“..อยากจะทำอะไรฆ่าเวลากันก่อนจะถึงถ้ำท่านผู้เฒ่าไร้ตัวตนหรือไง..”

 

“..ริต้า..ครั้งนี้เราไม่ต้องการสามี..”เสียงอจินไตยเหมือนเครียดเหมือนหยอกล้อ..

 

จินดาพิสุทธิ์เหลือกตามองบน...

 

“..โอเค..นั่งช่วยแพคขับรถก็ได้..”

 

อจินไตยหัวเราะได้แล้ว..แม้จะยังเครียดอยู่..แต่นางก็ถือว่าได้ผ่อนคลายอยู่บ้างก็ยังดี..

 

ดังนั้น..การเดินทางฝ่าความมืดท่ามกลางแสงจันทร์ในค่ำคืนนี้..

 

แพคเกจกับจินดาพิสุทธิ์จึงนั่งคู่กัน..ณ ตำแหน่งสารถีนอกตัวรถ..สนทนากันไปพลาง..

 

และในรถนั้น..สองเจ้าหญิงกอดกัน.รุกเร้า..โลมเล้า..ดูดดื่มกัน..จนเด็กน้อยอย่างมุกดาราส่งเสียงคล้ายละเมอ..พูดไม่เป็นศัพท์และครวญครางอย่างมีความสุข..

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น