악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย43

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 18:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย43
แบบอักษร

 

악마 ปีศาจเขียน​​

 

 

 

 

 

 

เมียมาเฟีย๔๓

 

 

 

ชานยอลปั่นจักรยานมาเรื่อยๆจนถึงท่าน้ำสายหลักของฮ่องกง เขานั่งมองผู้คนที่เดินเล่นริมฝั่ง ไม่คิดว่าตัวเองจะปั่นมาไกลขนาดนี้ แถมตอนนี้ก็มืดค่ำแล้วด้วย แต่เขายังไม่อยากจะกลับบ้านเลยด้วยซ้ำ เฮ้อออ ทำไมถึงยังไม่เลิกคิดมากอีกนะ

 

”พี่ชานยอลลลลลล” ชานยอลหันไปมองคนเรียก ก่อนจะฉีกยิ้มออกมาให้กับเด็กหนุ่มสามสี่คนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของถนน เด็กทั้งสี่คนปั่นจักรยานข้ามถนนมาหาเขาทันที

 

”พวกนายมาทำอะไรกันที่นี่” ชานยอลถามขึ้นอย่างสงสัย

 

”พวกเรามาส่งของครับ” จุนไค ลูกชายของเจ้าของร้านส่งของจิปาถะ ไม่ว่าลูกค้าจะสั่งหรือต้องการส่งอะไรในเขตใกล้เคียงคนพวกนี้จะรับหน้าแทนเหมือนกับพนักงานไลน์แมน

 

“ส่งอะไรกันถึงมากันเยอะแยะ” แถวนี้มันห่างจากเขตพื้นที่ที่พวกจุนไคจะต้องส่งของด้วยซ้ำ

 

”อาหารครับ” เด็กหนุ่มอีกคนตอบ

 

”เป็นอาหารกระป๋อง แถมยังสั่งเยอะเหมือนกับจะหนี้น้ำท่วม” เด็กหนุ่มคนเดิมพูดขึ้นอีกครั้ง เขาฟังก็ได้แต่พยักหน้ารับ

 

“แล้วนี่พี่มาทำอะไรแถวนี้” จุนไคถาม

 

“เบื่อๆก็เลยมาปั่นจักรยานเล่นนะ” ชานยอลตอบ

 

”งั้นพี่ไปกับพวกผมไหม พวกผมว่าจะทำหม้อไฟกินกัน” ชานยอลนิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้ารับ จากนั้นทั้งห้าคนจึงปั่นจักรยานตรงไปยังร้านส่งของของพ่อจุนไคทันที เมื่อมาถึงทั้งห้าคนจึงช่วยกันเตรียมอุปกรณ์ในการทำหม้อไฟก่อนจะขนขึ้นไปบนดาดฟ้าที่ชั้นสามของตึกที่จุนไคอยู่กับพ่อ ชั้นหนึ่งของตึกจะทำเป็นที่ทำงานและเก็บของของลูกค้าที่จะส่ง ชั้นสองจะเป็นที่พักของเจ้าของตึก ส่วนชั้นสามจะเป็นดาดฟ้าโล่งๆ แต่คืนนี้มันถูกจัดเป็นที่สังสรรค์ อย่างปาร์ตี้หม้อไฟ

 

“มีใครจะเอาเหล้าไหม” เด็กหนุ่มที่อายุมากที่สุดในร้านเอ่ยถามขึ้น ทุกคนจึงยกมือขึ้นเพื่อเป็นคำตอบ

 

”แล้วพี่ชานยอลล่ะครับ จะกินไหม ผมจะได้ชงให้” ชานยอลมองเด็กหนุ่มที่ถามก่อนจะพยักหน้าเป็นคำตอบเหมือนกัน จากนั้นปาร์ตี้หม้อไฟจึงมีแอลกอฮอล์เป็นเมนูหลักของคืนนี้จึงเริ่มต้นขึ้น ทุกคนยกแอลกอฮอล์ดื่มมากกว่าที่จะกินหม้อไฟเลยด้วยซ้ำ

 

“พี่ชานยอล ผมว่าพี่น่าจะพอได้แล้วนะครับ พี่ดื่มไปเยอะมากเลยนะ” จุนไคขัดขึ้นเมื่อพี่ชายที่นั่งข้างๆเรียกขอแอลกอฮอล์อีก

 

“ไม่เป็นไร พี่ดื่มได้อีก” ชานยอลปฏิเสธความหวังดีของเด็กหนุ่ม จากนั้นจึงยื่นมือขอแก้วเหล้าจากคนชงอีกครั้ง

 

“พี่เขาเป็นอะไรหรือเปล่า พี่เขาเงียบตั้งแต่มาแล้วนะ นี่ก็เล่นดื่มเหล้าอย่างเดียวเลย” เพื่อนพนักงานในร้านกระซิบถามลูกชายเจ้าของร้านขนส่งพัสดุ จุนไคมองเพื่อนแล้วส่ายหัวไปมา

 

”พี่ จะไปไหน” จุนไคร้องถามขึ้นเมื่อเห็นชานยอลลุกขึ้นจากวงเหล้า ชานยอลหันมายิ้มให้คนถาม

 

”ฉันรู้สึกง่วงนอนน่ะ พวกนายกินกันต่อเลย ถ้าเลิกแล้วก็ปลุกฉันด้วยนะ” ชานยอลตอบก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้ชายหาดที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากกลุ่มที่เด็กหนุ่มนั่งนัก ชานยอลนอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้ชายหาดสีฟ้าหันหลังให้กับกลุ่มของเด็กๆ เขาคิดว่าตัวเองไม่น่าดื่มของมึนเมาเลย เพราะมันทำให้เขาคิดมาก มากกว่าเดิมอีก นี่เขาหายออกจากบ้านมาหลายชั่วโมงแล้วนะ ทำไมมาเฟียถึงยังไม่ให้ใครมาตามหาเขาอีก หรือว่าเขาหมดความสำคัญแล้ว ยิ่งคิดน้ำตาก็ไหลออกมา แต่มันเป็นน้ำตาที่ไม่มีเสียง ชานยอลนอนคิดอยู่สักพักก็มีผ้าห่มผืนหนายื่นมาคลุมให้ เขาเช็ดน้ำตาก่อนจะหันไปของคุณคนที่ยื่นมันมาคลุมให้ จุนไคยิ้มรับคำของคุณก่อนจะเดินกลับไปนั่งรวมกับเพื่อนๆเหมือนเดิม

.

.

.

.

.

.

.

คริสิขอตัวจากกลุ่มเพื่อนที่ริมสระว่ายน้ำเพื่อนขึ้นมาเปลี่ยนชุด เพราะเขาคิดว่าชุดที่ใส่มันดูอึดดัดเกินไป แต่จริงๆเขาต้องการขึ้นมาดูอีกคนที่เดินหนีออกมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว

 

“นายคะ คุณชานยอลทานข้าวเสร็จหรือยังคะ ป้าว่าจะเอายาแก้โรคกระเพาะไปให้” ป้าแม่บ้านเอ่ยถามผู้เป็นนาย เมื่อเธอเห็นเจ้านายเดินเข้ามาในบ้าน คริสยืนนิ่ง

 

”เขาไม่ได้เข้ามาในบ้านหรอกเหรอ” คริสถามอย่างสงสัย เพราะเขาคิดว่าเด็กหนุ่มเดินหนีเข้ามาในบ้านซะอีก แล้วนี้หายไปไหน หรือจะอยู่บนห้องแล้วไม่มีใครรู้

 

”เดี๋ยวผมขึ้นไปดูบนห้อง ส่วนป้าไปบอกให้คนอื่นช่วยตามหาให้ทั่ว ไปดูที่บ้านของจื่อเทาด้วย” พูดจบเขาก็แยกขึ้นไปดูบนห้องนอน สักพักเขาก็เดินกลับลงมาอย่างรีบร้อนเมื่อหาเด็กหนุ่มไหมเจอ

 

”นายคะ การ์ดที่หน้าประตูรั้วบอกว่าคุณชานยอลปั่นจักรยานออกไปข้างนอกค่ะ” แม่ป้ารายงานผู้เป็นเจ้านายเมื่อเห็นเจ้านายเดินลงมาที่ชั้นล่าง

 

”แล้วทำไมปล่อยให้ออกไป” คริสถามอย่างไม่พอใจที่รู้ว่าเด็กแสบหนีออกไปข้างนอก

 

”การ์ดบอกว่านายอนุญาตให้คุณชานยอลออกไปได้ พวกเขาจึงเปิดประตูให้” แม่บ้านรายงานอีกครั้ง

 

“บอกมาร์คกับแจ็คสันให้เตรียมรถ ฉันจะออกไปตามหาชานยอล” น้ำเสียงนิ่งเอ่ยขึ้นอย่างดุดัน ทำให้การ์ดที่ยืนอยู่รีบไปตามทั้งสองคนทันที เมื่อสั่งเรียบร้อยคริสจึงเดินไปรอที่หน้าบ้าน

 

”พี่อี้ฝานจะไปไหนเหรอคะ” เสียงของลี่คุนถามขึ้นเมื่อเธอได้ยินเสียเอะอะดังขึ้นในบ้าน เธอจึงเดินเข้ามาดูแล้วเห็นการ์ดวิ่งวุ่นไปหมด ก่อนที่เธอจะเห็นเจ้าของบ้านยืนอยู่หน้าบ้านเธอจึงเดินเข้ามาถาม

 

”ไม่มีอะไร ฉันจะไปทำธุระ เธอกลับไปสนุกกับพวกนั้นเถอะ” พูดจบแล้วเดินไปยังรถที่แจ็คสันขับมาจอนพอดี

 

“ลี่คุนไปด้วยสิคะ” เธอไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาตจึงรีบพาตัวเองเข้ามานั่งในรถ คริสมองหญิงสาวอย่างไม่พอใจนักแต่ก็ไม่อยากเสียเวลาในการออกไปตามหาอีกคน

 

”ไป” เขาหันไปสั่งแจ็คสันที่เป็นคนขับ จากนั้นรถยนต์คันหรูสีดำก็วิ่งออกจากรั้วบ้านโดยมีรถสีดำอีกสองคันขับตามมา

 

“ผมถามกับสายของเราแล้วครับ พวกเขาเห็นคุณชานยอลอยู่ที่ร้านส่งพัสดุที่ชอบไปประจำ” มาร์ครายงานเมื่อการ์ดที่คอยออกมาตรวจดูโดยรอบของเขตที่พวกเขาอยู่เห็นชานยอลอยู่ที่ร้านส่งพัสดุ คริสพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร

 

”ชานยอลนี่ ใช่เด็กเมื่อหัวค่ำหรือเปล่าคะ” ลี่คุนเอ่ยถามคนข้างๆ แต่มาเฟียไม่ตอบ เขาเอาแต่จ้องมองถนนนอกกระจกในยามคำคืน ในใจก็นึกเป็นหัวเด็กหนุ่มอีกคนไปด้วย

 

“พี่อี้ฝานคะ พี่อี้ฝาน”

 

”ช่วยอยู่เงียบๆจะได้ไหม” น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจเมื่อคนข้างๆเอาแต่เรียก หญิงสาวตัวแข็งทื่อเมื่อถูกตะคอกใส่ จากนั้นเธอจึงนั่งเงียบจนรถวิ่งมาจอดที่หน้าตึกแถวสองชั้น คริสเปิดประตูก้าวลงไปโดยไม่รอให้ลูกน้องมาเปิดให้ หญิงสาวที่เห็นคริสลงไปจึงรีบตามลงไปเหมือนกัน

 

”ขอโทษนะครับ” น้ำเสียงนิ่งๆเอ่ยขึ้น ทำให้ชายวัยกลางคนที่ก้มหน้าคิดบัญชีอยู่ในร้านเงยหน้าขึ้นมามองก่อนที่จะนั่งตัวแข็งด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะเห็นมาเฟียที่คุมเขตนี้ตัวเป็นๆมาโผล่ที่ร้านของตัวเอง และถ้าจำไม่ผิด เด็กหนุ่มที่อยู่บ้านเขาวันนี้คือหนึ่งในลูกน้องของมาเฟียด้วยสิ หรือว่าเด็กนั่นทำผิดอะไรแล้วหนีมาที่นี่ มาเฟียตรงหน้าจึงตามมาเล่นงานถึงที่นี่ แล้วมันคงร้ายแรงมากถึงทำให้มาเฟียตรงหน้ามาด้วยตนเองแบบนี้

 

“รู้จักเด็กหนุ่มในรูปนี้หรือเปล่า” คริสยื่นโทรศัพท์ที่มีรูปของชานยอลให้เจ้าของร้านดู เจ้าของร้านมือไม้สั่น เพราะไม่รู้จะตอบมาเฟียตรงหน้ายังไง ใจหนึ่งก็อยากจะโกหกว่าเด็กในรูปไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ถ้าถูกจับได้ก็กลัวว่าครอบครัวของตัวเองจะเดือดร้อน

 

”คนของฉันบอกว่าเขาอยู่ที่นี่” เจ้าของร้านกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะชี้มือสั่นๆขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านพร้อมกับบอกที่ที่เด็กหนุ่มอยู่ เมื่อได้คำตอบคริสจึงเดินขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้าโดยมีลี่คุน แจ็คสันและมาร์คเดินตามไป ส่วนลูกน้อยอีกแปดคนดูสถานการณ์รออยู่ด้านล่าง คริสเปิดประตูดาดฟ้าเข้าไปทำให้วงเหล้าที่กำลังตีแก้วเหล้าร้องเพลงอยู่เงียบลง เพราะอยู่ๆประตูก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง คริสมองกลุ่มเด็กหนุ่มก่อนจะกวาดสายตามองจนทั่ว เขาเห็นคนที่ตามหานอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหันหลังให้กับเขา เขาเดินอ้อมเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มยังด้านหน้าก่อนจะย่อตัวลงมองใบหน้าน่ารักที่หลับอยู่ เขายื่นมือเข้าไปเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาให้กับเด็กหนุ่ม

 

”ดื้อ” มาเฟียพูดขึ้นก่อนจะดึงผ้าห่มออกจากตัวเองเด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบาจากนั้นจึงซ้อนตัวเด็กหนุ่มขึ้นมาในท่าเจ้าสาว แจ็คสันเปิดประตูรอผู้เป็นนาย เมื่อกลุ่มของคริสเดินลงไปจนหมด กลุ่มของเด็กหนุ่มจึงหันมามองหน้ากันก่อนจะรีบวิ่งตามลงไปดู พวกเขารู้จักคนพวกนี้ เพราะในย่านนี้ต่างรู้ดีว่านี้คือมาเฟียที่คุมเขตพื้นที่นี่

 

“ขอบคุณที่ช่วยดูแลเขาให้นะครับ และขอโทษที่เขามารบกวนจนดึกดื่น” มาเฟียก้มหัวให้กับเจ้าของร้านที่ยืนนิ่งอยู่ เมื่อขอบคุณและขอโทษเสร็จเขาจึงอุ้มชานยอลเดินออกจากร้าน เจ้าของร้านวิ่งตามออกมาพร้อมกับเด็กในร้านทั้งหมด

 

”อาจุนไค ไหนลื้อบอกอั๊วว่าอาชานยอลเป็นแค่พนักงานไง แล้วที่อั๊วเห็นมันคืออะไร” เจ้าของร้านถามลูกชาย

 

”อั๊วก็งงอยู่เหมือนกันป๊า นั่นที่เราเห็นคือหัวหน้าแก๊งเลยนะ” จุนไคตองพ่อของตัวเอง

 

”ฉันว่าแบบนั้นไม่ใช่แค่ลูกน้องแล้วแหละ” พนักงานอีกคนพูดขึ้นมา จากนั้นทุกคนจึงหันมายิ้มแห้งๆให้กันเอง

.

.

.

.

.

.

คริสมองคนหลับที่นอนหนุนตักของเขา โดยมีสายตาของลี่คุนที่นังอยู่ข้างๆคนขับจ้องมองมา เขาไม่ได้สนใจหญิงสาว เพราะตอนนี้เขาสนใจเพียงเด็กหนุ่มที่กำลังหลับอยู่

 

“ชานยอลเคยดื่มเหล้าหรือเปล่า” น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้น ทำให้แจ็คสันมองผู้เป็นนายผ่านกระจกมองหลัง

 

“ตั้งแต่ที่รู้จักกันมา ผมไม่เคยเห็นคุณชานยอลดื่มเหล้าเลยครับ” คำตอบขอบลูกน้องทำให้มาเฟียจ้องมองคนหลับด้วยสายตาอย่างไม่พอใจ ที่เด็กหนุ่มบังอาจดื่มเหล้าจนเมาแบบนี้

 

“ตื่นขึ้นมาคงต้องเคลียร์หน่อยแล้ว...เด็กนิสัยไม่ดี” น้ำเสียงนิ่งๆที่เคยพูดกับคนอื่น แต่เมื่อพูดกับคนหลับกลับเป็นน้ำเสียงที่น่าฟัง ทำให้คนอื่นนึกอิจฉาขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

”อือออ” คนหลับส่งเสียงออกมาเมื่อรู้สึกว่าถูกรบกวนเวลานอนของตัวเอง มาเฟียยกยิ้มอ่อนโยนขึ้นก่อนจะยื่นมือเข้าไปบีบจมูกรั้นๆอย่างหมั่นไส้

 

”ดื้อ” คริสพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะปล่อยให้เด็กดื้อได้นอนโดยที่เขาไม่กวนอีก

 

 

1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ

 

 

มาเฟียยยยยย ไม่รู้ทำไมถึงเขินกับการกระทำของคุณมาเฟียแบบนี้นะ งื้อออออ

 

 

 

 

ความคิดเห็น