ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 89 ใช่ว่าจะท้องซะเมื่อไหร่

ชื่อตอน : บทที่ 89 ใช่ว่าจะท้องซะเมื่อไหร่

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 376

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2562 14:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 89 ใช่ว่าจะท้องซะเมื่อไหร่
แบบอักษร

  ไป๋เทียนจ้าวทั้งดีใจทั้งประหลาดใจ หันไปถามย้ำกับเลขาหลี่ให้แน่ใจ 

  "เขามางานนี้ด้วยเหรอ" 

  "ครับ ดูเหมือนปีที่แล้ว กับปีก่อนๆหน้าโน้นก็มาครับ" แต่ตอนนั้นเราไม่ได้สนใจจูอิงสงเลยอ่ะครับ เลขาหลี่นึกต่อในใจ 

  ปกติไป๋เทียนจ้าวก็ไม่ได้สนใจแขกที่ได้รับเชิญไปในงานเดียวกับเขาอยู่แล้ว ก็แค่มางานตามคำเชิญ เจอคนรู้จักก็ทักทายกันไป ใครแนะนำใครให้รู้จักก็คุยกันไปตามมารยาท บางครั้งการพบปะหรือการแนะนำใครก็มักจะมีเรื่องของงานเรื่องของธุรกิจมาเกี่ยวข้องด้วย แต่ทุกครั้งจะเป็นอีกฝ่ายหนึ่งที่มีเป้าหมาย ไม่ใช่ตัวเขา  

  งานในครั้งนี้ จูอิงสงก็ได้รับเชิญมาด้วย ไป๋เทียนจ้าวเริ่มเข้าใจความอึดอัดของคนที่จะอาศัยโอกาสพบปะในงานแบบนี้มาขอพูดคุยธุระกับเขาแล้ว ไป๋เทียนจ้าวเอานิ้วมือสอดเขาไปดึงขยับคอเสื้อที่จู่ๆเขาก็รู้สึกว่ามันรัดคอเขาจนอึดอัดขึ้นมา ขยับไปมาหลายครั้งก็ยังรู้สึกคับติ้วอยู่  

  "คุณไปดูซิว่าเขาอยู่ตรงไหน" ไป๋เทียนจ้าวบอกเลขาหลี่โดยไม่หันมาดูหน้า เลขาหลี่รับคำก่อนจะค่อยๆปลีกตัวออกมา 

... 

  ไป๋เทียนจ้าวสังเกตเห็นจูอิงสงก่อนที่เลขาหลี่จะกลับมารายงานด้วยซ้ำ ก็จูอี้หลงเหมือนเขาจนแทบจะโขกออกมาจากเบ้าอย่างนั้น จูอิงสงมีรูปร่างสันทัดค่อนไปทางล่ำสัน เมื่อเอามาเทียบกัน ไป๋เทียนจ้าวจะกลายเป็นชายร่างบางขึ้นมาทันที เขาตัดผมสั้นจนดูเกือบจะเกรียน ไรผมที่หน้าผากสูงและเป็นง่ามขึ้นไปจนไป๋เทียนจ้าวหัวเราะหึหึ เผลอยกมือขึ้นลูบจัดแต่งผมดกหนาของตนเอง 

  ผู้คนห้อมล้อมอยู่ตรงนั้น หัวเราะพูดคุยกันเสียงดัง เพียงชั่วครู่ไป๋เทียนจ้าวก็สังเกตเห็นศูนย์กลางของความสนใจ ... อาเจี๋ยนี่นา ... ไป๋เทียนจ้าวยิ้มร่าด้วยความดีใจแบบไม่เสแสร้ง เขาเดินตรงเข้าไปหา ลืมจูอิงสงไปเสียสนิท 

  "อาเจี๋ย" ไป๋เทียนจ้าวร้องทัก อ้าแขนออกเตรียมโอบกอดคนที่อยู่กลางวงสนทนา หลี่เหลียนเจี๋ยหันหน้าที่ประพรมไปด้วยรอยยิ้มมาหา พอเห็นว่าเป็นใครก็รีบอ้าแขนออกรับ 

  "พี่จ้าว" สองคนโอบกอดตบหลังไหล่แล้วหัวเราะ ความดีใจแสดงออกเต็มใบหน้าและแววตา 

  "ไม่รู้เลยว่านายก็มางานนี้ด้วย" ไป๋เทียนจ้าวผละออกมา มือข้างหนึ่งยังเกาะกุมหัวไหล่ของดาราค้างฟ้าไว้ สองตาสำรวจขึ้นลง 

  "นายหายแล้วนี่ ใช่ไหม ฟิตปั๋งเกือบเหมือนเดิมแล้ว"  

  "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับพี่ ผมมันก็ร่วงโรยไปตามวัย" หลีเหลียนเจี๋ยปฏิเสธตามมารยาทก่อนจะประสาทมือคารวะ 

  "พี่จ้าวสบายดี?" สบาย สบาย ไป๋เทียนจ้าวตอบ นึกถึงจูอิงสงขึ้นมาได้ จึงหันหน้าโปรยยิ้มไปทางด้านนั้น .... แต่คนไม่อยู่แล้ว ทำเอาคนผมดกหนาเสียศูนย์... 

... 

  จูอิงสงลดแก้วเครื่องดื่มลง เขามองร่างโปร่งของบิดาของไป๋อวี่ที่ก้าวพรวดพรวดเข้ามาทักทายดาราใหญ่หลีเหลียนเจี๋ย จูอิงสงฉวยโอกาสที่ทุกคนกำลังให้ความสนใจกับผู้มาใหม่ ค่อยๆปลีกตัวถอยออกมา แล้วค่อยหาโอกาสขอโทษหลี่เหล่าซือที่จู่ๆเขาก็เลี่ยงออกมาโดยไม่บอกกล่าวทีหลังก็แล้วกัน 

  จูอิงสงเดินฉากออกไปทางด้านหลังของห้องโถงบอลรูม เขาวางแก้วเครื่องดื่มคืนลงบนถาดที่บริกรถือมา แล้วเดินตรงไปที่ประตูที่เปิดแง้มไว้  

  ทางด้านหล้ง และด้านข้างของบอลรูมยังมีห้องที่แยกออกไปอีกสามห้อง ห้องหนึ่ง มีโต๊ะพูลกับโต๊ะเล่นไพ่ พร้อมเค้าเตอร์เครื่องดื่มเอาไว้บริการบรรดาสุภาพบุรุษที่ไม่อยากอยู่ในห้องบอลรูม ในห้องนี้ตอนนี้จึงมีแต่คนวัยหนุ่มที่รำคาญการทักทายและการพูดคุยธุรกิจของบิดาหรือญาติผู้ใหญ่ที่ลากพวกเขามาร่วมงานด้วยเพราะหวังผลอื่นต่างๆกันไป อีกสองห้อง มีไว้ให้แขกสุภาพสตรีนั่งเล่นไพ่นกกระจอก หรือพูดคุยกัน 

  จูอิงสงเดินเข้าประตูที่แง้มไว้ทางท้ายห้องบอลรูม มาดามจูนั่งเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ที่โต๊ะใกล้ทางออกอีกด้านหนึ่ง สุภาพสตรีวัยกลางคนที่นั่งตรงโต๊ะด้านซ้ายมือ เอ่ยทักจูอิงสงขึ้นก่อน 

  "อาจารย์จู จะมานั่งเล่นไพ่เป็นเพื่อนอาซ้อเหรอคะ" จูอิงสงค้อมหัวให้ มาดามจูไม่เงยหน้าจากไพ่ตรงหน้า แต่ใช้มือข้างที่ว่างอยู่โบกหยอยๆทักทายสามี 

  "ไม่ต้องมาช่วยเลย เมียคุณกำลังมือขึ้นอยู่แล้ว" ขาไพ่ในโต๊ะของมาดามจูท้วงพร้อมค้อนวงใหญ่ 

  จูอิงสงเดินเข้ามายืนเงียบๆอยู่ด้านหลังภรรยา มาดามจูรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าเธอควรจะหยุดมือ ก็พอดีกับไพ่ที่จั่วขึ้นมาเป็นไพ่ที่เธอต้องการพอดี  

  "อ๊ะ พวกคุณต้องจ่ายฉันอีกแล้ว" เธอพลิกไพ่ทั้งแถวหงายหน้าลงกับโต๊ะ แล้วใช้นิ้วเคาะโต๊ะเพื่อเรียกเก็บเงินที่เพื่อนๆแพ้พนันเธอ จูอิงสงกระแอมเบาๆ 

  "ชนะหลายตาแล้ว ตานี้ก็แล้วไปเถอะ" เขาเอ่ยยิ้มๆ ได้เสียงสนับสนุนดังรอบวง  

  "ได้ยังไง..." มาดามจูหันมาเงยหน้าตัดพ้อ แต่พอเห็นสายตาเย็นเยียบของเขา เธอก็รีบเก็บคำพูด 

  "อย่างนั้นก็ได้..." เธอดึงลิ้นชักออกมา เก็บเงินที่เธอชนะใส่กระเป๋า 

  "งานของสมาคมวูซูเทียนจินคุณจะไปไหม" คุณนายในชุดเดรสลูกไม้สีม่วงอ่อนถาม 

  "ไม่ได้ไปหรอกจ๊ะ จะทิ้งหลานบ่อยๆได้ยังไง" เธอลุกขึ้นยืน จูอิงสงขยับเก้าอี้ถอยออกมาให้เธอยืนได้สดวก   

  "แล้วเมื่อไหร่จะได้แก้มือล่ะเนี่ย" คุณนายคนเดิมครวญ มาดามจูหมุนตัวออกจากโต๊ะ ก็พอดีกับสุภาพสตรีในชุดชาแนลสีครีมเดินเลยโต๊ะข้างประตูหน้าส่งยิ้มหวานตรงเข้าหาเธอ 

  "อ้าว จะไปแล้วเหรอคะ ดิฉันว่าจะมาร่วมวงเล่นไผ่ด้วยสักหน่อย" มาดามจูยิ้มตอบคำทัก 

  "คุณนั่งแทนที่ดิฉันได้เลยค่ะ" เธอขยับตัวหลีกให้ คล้องแขนเข้ากับแขนของสามี ที่เริ่มก้าวเดินจะพาเธอออกไปทางประตูด้านข้างโต๊ะ ที่เปิดออกสู่ทางเดินทางด้านหลังที่เป็นส่วนหนึ่งของลานเทอเรสของสวนแบบปิดกลางอาคาร 

  "แหม รีบไปอย่างนี้ เดี๋ยวคนก็จะเข้าใจผิดกันใหญ่ว่าพวกคุณหลบหน้าดิฉัน" คำพูดทีเล่นทีจริงนั้นทำเอามาดามจูชะงัก เธอกำลังจะอ้าปาก แต่รู้สึกถึงแรงดึงเบาๆที่แขน เธอจึงทำได้แค่คลี่ยิ้ม 

  "เรายังมีอีกงานต้องไปน่ะครับ ต้องขอตัวก่อน" จูอิงสงเอ่ยนุ่มๆ ค้อมศรีษะแล้วพามาดามจูเดินออกจากห้องมา พอพ้นประตูห้องมาดามจูก็ช้อนตาขึ้นถาม 

  "คุณนายไป๋" จูอิงสงกระซิบ มาดามจูชะงักเท้า เธอฟาดกระเป๋าแบบครัชลงบนต้นขา เอียงคอตวัดหางตามองสามี ริมฝีปากเหยียดตรงด้วยความไม่พอใจ .... คุณนายไป๋?.... แล้วไง...? เธอรั้งฝีเท้าเป็นหยุดยืนนิ่ง จูอิงสงกระตุกแขน ลากเธอออกเดินจนได้ 

  "เรามีงานอะไรต้องไป... "เธอถามน้ำเสียงโกรธๆ 

  "ทำไมเราต้องไป ...? " เธอกระชากแขนออกจากการเกาะกุมของสามี 

  "เราทำผิดอะไร?" เสียงเธอดังขึ้น ริมฝีปากเม้ม สองแก้มป่องนูนน้อยๆด้วยลมที่อัดขึ้นมาเพราะอารมณ์โกรธ มาดามจูระบายลมออกจากปาก 

  "ลูกเราไปทำอะไรลูกเขาหรือไง" เธอถามต่ออย่างหัวเสีย จูอิงสงดึงแขนภรรยาเข้ามาแล้วจ้องตาเธอตรงๆ เพียงเสี้ยววินาทีเธอก็ได้สติ 

  "หา?... คุณอย่าบอกฉันนะว่าอาหลงไปปล้ำขืนใจ.... เอ่อ เอ่อ" มาดามจูหน้าซีดเผือด 

  "เอ้า คิดไปนู่น" จูอิงสงคว้าแขนภรรยา จับให้มาคล้องกับแขนเขาแล้วกึ่งเดินกึ่งลากเธอไปตามทางเดิน 

  "จะเป็นไรไป! ผู้ชายเหมือนกัน ใช่ว่าจะท้องซะเมื่อไหร่" เธอยังไม่ยอมหยุด 

  "คุณนายจู!" จูอิงสงคำรามในลำคอ เขาหยุดเดิน หันมาแสยะปากใส่คนข้างกาย 

  "จินตนาการให้มันน้อยๆหน่อย คิดจะสร้างหนังเรื่องใหม่หรือยังไง" จูอิงสงส่ายหัวอย่างระอา ...ที่พาคุณเลี่ยงมาก็เพราะคุณไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับคนสกุลไป๋ไม่ใช่หรือยังไง นี่อะไร คิดจะยัดเยียดไอ้หนุ่มไป๋อวี่นั่นให้ลูกชายตัวเองซะแล้ว 

... 

  ไป๋เทียนจ้าวคอยมองประตูที่คุณนายไป๋เดินหายลับเข้าไป โชคดีที่เมื่อกี้นี้เขาทันได้เห็นจูอิงสงเดินเข้าไปในห้องที่อยู่ท้ายบอลรูม ไป๋เทียนจ้าวรีบเอ่ยขอตัวจากหลี่เหลี่ยนเจี๋ยที่มีคนเดินเข้ามาทักทายเขาเรื่อยๆ เขามองหาคุณนายไป๋ เห็นเธอถูกสาวๆสามสี่คนรุมล้อมอยู่ ก็คงพวกที่ชอบขอให้เธอเล่าเรื่องของอวี่เกอให้ฟังนั่นแหละ เขาเดินเข้าไปยืนกระแอมอยู่ด้านหลังเธอ พอเธอหันมามองเขาก็รีบคว้าข้อศอกเธอไว้ รุนหลังให้เธอเดินออกจากวงล้อมพร้อมเอ่ยปากขอโทษสาวๆ 

  "มีอะไร" เธอถาม 

  "จูอิงสง... ผมเห็นเขาเดินเข้าไปในห้องนั่น" ไป๋เทียนจ้าวบุ้ยปากไปทางนั้น 

  "คุณนายจูก็คงอยู่ในนั้นแหละ ผมคงไม่สดวกตามเข้าไป" 

  "ฉันเอง" ไม่ต้องอธิบายมากความ คุณนายไป๋ก็เข้าใจ เธอกระชับกระเป๋าที่คล้องไว้ที่แขน แล้วเดินก้าวฉับๆไปทางด้านนั้น ไป๋เทียนจ้าวหยิบเครื่องดื่มจากถาดของบริกรที่เดินผ่านมา เขาจิบเครื่องดื่มพลางเดินเลี่ยงมาหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้เมืองร้อนที่วางกระจายเป็นจุดๆ เพื่อตกแต่งสร้างบรรยากาศของงาน 

  เพียงเวลาไม่นานคุณนายไป๋ก็เดินกลับออกมา เมื่อกี้พอสองสามีภรรยาสกุลจูเดินเลี่ยงออกจากห้องไป เธอก็ทำทีเหมือนนึกขึ้นได้ว่ามีธุระจะคุยด้วยแล้วรีบเดินตามออกมา เธอไม่สบโอกาศเดินเข้าหาพวกเขา เลยเดินเลี่ยงเยื้องมาทางด้านข้างตามแนวกระถางต้นปาล์มที่วางเรียงติดกันจนแน่น ได้ยินเสียงสนทนาของสองสามีภรรยาแว่วๆบางประโยค แล้วเธอก็ต้องยกมือขึ้นอุดปากกลั้นหัวเราะ ปล่อยให้จูอิงสงกึ่งลากกึ่งจูงภรรยาเดินข้ามลานสวนไป 

  พอเดินกลับมาหาไป๋เทียนจ้าว คุณนายไป๋ก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เธอคว้าแก้วพั้นช์ในมือสามีขึ้นมาซด แล้วปล่อยกิ๊กอีกจนน้ำตาเล็ด ไป๋เทียนจ้าวรับแก้วเครื่องดื่มคืนมา มองคุณนายไป๋ที่ควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าอย่างงงๆ  

  "เราบอกพวกเขาว่าอาอวี่ท้องดีไหม" คุณนายไป๋ถาม ก่อนจะหลุดหัวเราะอีกหนึ่งพรืดจนน้ำลายกระเด็นต้องรีบยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับ 

  "หา?" ไป๋เทียนจ้าวจับต้นชนปลายไม่ถูก 

  "ฮ่ะฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" คุณนายไป๋เบรคไม่อยู่แล้ว มือข้างหนึ่งยึดแขนสามีไว้ มืออีกข้างถือผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปาก 

  "บอกคนสกุลจูไปว่า อาอวี่ท้องก็แล้วกัน" เธอพยายามกลั้นหัวเราะ ทำท่าขึงขัง 

  "เอางั้นเหรอ" ไป๋เทียนจ้าวคล้อยตามอย่างงงๆ คุณนายไป๋ปล่อยก๊ากอย่างกลั้นไม่อยู่ ... ไป๋เทียนจ้าว... คุณน่ารักจริงๆ... พวกคุณสองพ่อลูกน่ารักที่สุดเลย .... เธอระล่ำระลักผ่านผ้าเช็ดหน้า ยกมือขึ้นหยิกแก้มสามีผู้ยืนงงเป็นไก่ตาแตก 

  ".....?" 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว