ปนิตา / มุมลับ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คุณไตรส่งมา (ต่อ)

ชื่อตอน : คุณไตรส่งมา (ต่อ)

คำค้น : คดีลับอำพรางรัก, สืบสวน สอบสวน, นิยายชุดสืบรัก, โรมานซ์, ปนิตา

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 36

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2562 12:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คุณไตรส่งมา (ต่อ)
แบบอักษร

       “อ้าว! เป็นอะไรไปแล้วล่ะคะ ร้องไห้ทำไม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ปรรณพัชร์ไม่ตอบ แต่โผเข้ากอดป้าวาสเอาไว้แน่น

            “โถ! แม่คุณ คงจะเหนื่อยมาก เพลียมากสินะ” ป้าวาสลูบผมสาวร่างเล็กเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู ก่อนจะเปลี่ยนมาเร่งให้เธอดื่มยา “ดื่มยาเสียก่อนเถอะนะคะ อาการจะได้ดีขึ้น เดี๋ยวป้าจะเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ด้วยค่ะ จะได้รู้สึกสบายตัว คุณอาร์มเธอไม่ชอบความสกปรกหรอกค่ะ เดี๋ยวเธออาบน้ำเสร็จออกมา เห็นว่ายังสกปรกไม่เปลี่ยน จะหงุดหงิดเอา แล้วเรานี่ละค่ะจะเดือดร้อน”

            ถึงแม้จะไม่อยากดื่มยามากแค่ไหน แต่เพื่อให้ร่างกายดีขึ้น      ปรรณพัชร์ก็พยายามกล้ำกลืน บีบจมูก กระดกแก้วยาใส่ปากรวดเดียวจนหมด ก่อนจะรีบดื่มน้ำตามเข้าไปทีเดียวจนหมดแก้ว

            “ดีมากค่ะ นอนพักก่อน รอป้าแป๊บเดียวนะคะ ป้าจะไปเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ค่ะ”

            ปรรณพัชร์นอนลงอย่างว่าง่าย เธอรู้สึกไม่สบายตัวเลยจริง ๆ ทั้งเจ็บ จุก ปวดเมื่อยตามเนื้อตัวไปหมด ปั่นป่วนในท้อง และเวียนหัวอีกต่างหาก แค่เพียงหัวถึงหมอน หญิงสาวก็หลับตาลง รู้สึกดีกว่าลุกขึ้นมานั่งมึนอยู่มากมาย สุดท้ายเธอก็หลับไปอย่างง่ายดายด้วยความอ่อนเพลีย

           

            กาะหินงามที่เปิดเป็นรีสอร์ทสุดหรู สวยงามสมคำล่ำลือ น้ำใส ทรายขาว ฟ้าสวย ความเป็นส่วนตัวมีอยู่สูง บริการก็น่าจะดีด้วย เพราะดูจากความตื่นตัวของพนักงานที่รีบเข้ามารับ เอาร่มเข้ามากางให้ มีคนขนกระเป๋ามายกให้เสร็จสรรพ ให้แขกเดินอย่างราชาขึ้นจากเรือแล้วต่อด้วยรถเล็กเหมือนที่ใช้ในสนามกอล์ฟที่มารอรับ พามาส่งจนถึงล็อบบี้ของ    รีสอร์ท เพื่อลงทะเบียนเช็กอิน

            “น้ำเพื่อสุขภาพค่ะท่าน” พนักงานสาวยกน้ำตะไคร้เย็น ๆ ลอยดอกมะลิหอม ๆ มาเสิร์ฟ เมื่อแขกวีไอพีทั้งสองคนเดินเข้ามาในล็อบบี้ คู่รักไฮโซพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะรับแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

            ชุดพนักงานของที่นี่ผู้หญิงใช้ผ้าลายดอกหนึ่งผืนใหญ่ ตรงคอผูกไขว้คล้ายตะเบงมาน คงให้ดูเข้ากับบรรยากาศการเป็นชาวเกาะ ส่วนผู้ชายเป็นเสื้อลายดอก กางเกงเล

            “การเดินทางเรียบร้อยดีไหมคะท่าน มีตรงไหนที่ทำให้ท่านไม่พอใจบ้างหรือเปล่าคะ?” พนักงานต้อนรับสาวสวยอีกคนเดินเข้ามา พร้อมกับเอกสารในมือ

            “ไม่มี ดีมาก” มิสเตอร์โรแลนด์ตอบกลับเป็นภาษาไทย สำเนียงคนสิงคโปร์

            “ต้องรบกวนท่านกรอกเอกสารให้เราสักเล็กน้อยนะคะ” พนักงานสาวยิ้มสวย ส่งเอกสารในมือให้กับลูกค้าวีไอพีกรอกข้อมูล       ผู้หมวดวีรภาพใช้เวลาไม่นาน ก็จัดการกับเอกสารที่พนักงานยื่นมาให้เขาเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะได้ยื่นคืนให้กับพนักงานสาว

            “เรียบร้อยแล้วค่ะท่าน เดี๋ยวพนักงานจะขับรถพาท่านไปส่งที่บ้านพัก หากท่านต้องการสิ่งใดเพิ่ม สามารถยกหูโทรศัพท์ในบ้านพัก กดเบอร์ศูนย์บริการได้ตลอดเวลา พนักงานของเรายินดีบริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงค่ะ ขอให้ท่านทั้งสองพักที่นี่อย่างมีความสุขนะคะ” พนักงานสาวส่งยิ้มก่อนผายมือเชิญทั้งสองกลับไปขึ้นรถกอล์ฟคันเดิมที่จอดรออยู่

            รถกอล์ฟคันเล็กนำคู่รักเข้าสู่บ้านพักแสนสวยสไตล์บาหลี บ้านพักชั้นเดียว เน้นไม้และกระจกเป็นหลัก กำแพงต้นไม้กั้นสูงท่วมหัว เปิดเข้าไป เจอสระน้ำเป็นอันดับแรก ต้นไม้รอบด้านให้ความรู้สึกร่มรื่นชุ่มชื้น ทางด้านขวามีทางเดินข้างสระน้ำ ตรงเข้าสู่ตัวบ้าน ข้างทางติดกำแพง เป็นศาลาเล็ก ๆ มีโต๊ะเตี้ยคล้ายโต๊ะญี่ปุ่น แต่ทำด้วยไม้ขัดเงาอย่างดี เช่นเดียวกับตัวศาลา วางไว้ตรงกลาง มีเบาะนั่งล้อมรอบ ร่มรื่นด้วยต้นไม้ที่นอกจากจะเป็นกำแพงแล้ว ยังมีต้นลีลาวดี เรียงรายให้ร่มเงาและออกดอกสวยงามอีกด้วย

            พนักงานชายยกกระเป๋าแล้วเดินนำเข้ามาไว้ให้ในบ้านพักเรียบร้อย ผู้หมวดวีรภาพจึงได้หยิบเงินจ่ายทิปให้ไป เป็นการบอกพนักงานว่าหมดหน้าที่ในทางอ้อม

            ผู้กองรริดาเดินสำรวจภายในบ้าน เปิดห้องนั้นดูห้องนี้ จนมาถึงหลังบ้าน จึงเห็นว่าเป็นหลังบ้านที่สามารถเดินลงหาดทราย เล่นน้ำทะเลได้เลย

            “วู้!” ผู้กองสาวกู่ร้องทักทายท้องทะเลกว้างด้วยความสดชื่น เสร็จแล้วกระโดดขึ้นไปจับคานกันสาดด้านหลังบ้านที่ยื่นออกมา ห้อยโหนเหมือนต้องการยืดเส้นยืดสายของเธอเต็มที่ ทว่าคานกันสาดไม่ได้แข็งแรงอย่างที่คิด เพียงแกว่งตัวแค่ทีสองทีก็ทำท่าโยกเหมือนจะหลุดลงมาเสียแล้ว

            “เห้ย! ระวังผู้กอง” ผู้หมวดวีรภาพเห็นกันสาดโยกก็ร้องเตือนพร้อมกับรีบวิ่งเข้าไปรับ เป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้กองรริดาเหวี่ยงตัวปล่อยมือจากคาน ตั้งใจจะลงแบบสวย ๆ แต่กลับไปกระแทกกับผู้หมวดหนุ่มเข้าเต็ม ๆ

            ถึงแม้ว่าผู้หมวดวีรภาพจะตั้งใจเข้าไปรับ แต่ว่ามาเร็วและแรงกว่าที่คิด ทั้งสองคนจึงได้ลงไปนอนวัดพื้นด้วยกันทั้งคู่ ผู้กองรริดาซ้อนทับอยู่บนตัวของผู้หมวดวีรภาพ

            “เป็นอะไรหรือเปล่าครับผู้กอง” ผู้หมวดหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พยายามขยับตัวลุกขึ้นเพื่อดูอาการของหญิงสาวบนร่างของตน

            “ห่วงฉันเหรอคะ หมวดวี” ผู้กองสาวพลิกตัวกลับมานอนคว่ำทับร่างของผู้หมวดหนุ่มเอาไว้ ส่งยิ้ม นัยน์ตาแพรวพราวขี้เล่นให้นายตำรวจหนุ่มอย่างยั่วยวน

            “อะ..เอ่อ..เอ่อ..ครับ..ผะ..ผม..ผมว่าเราลุกกันก่อนดีกว่านะครับ” ความเขินพุ่งขึ้นเบอร์สุดอีกแล้วสำหรับผู้หมวดหนุ่ม เขาไม่สามารถควบคุมร่างกาย และปฏิกิริยาตอบสนองต่าง ๆ ได้เลย จังหวะเต้นของหัวใจตอนนี้รัวเร็วแทบจะพอ ๆ กับการหมุนของล้อรถไฟขบวนด่วนพิเศษ ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยเป็นขนาดนี้มาก่อน

            “ทำไมคะ หมวดเป็นอะไรคะ ทำไมตัวเย็น เหงื่อออกด้วย ร้อนเหรอคะ หัวใจก็เต้นเร็วด้วยนะคะเนี่ย” ผู้กองรริดาเห็นหน้าของชายหนุ่มก็ยิ่งแกล้งอย่างนึกสนุก ยกมือขึ้นแตะแก้มของผู้หมวดวีรภาพเล่น แถมยังแนบหน้าซบอกแกร่งจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเขาอีกด้วย

            “เอ่อ มะ..ไม่เป็นไรครับ ผู้กองไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ลุกขึ้นก่อนนะครับ” นายตำรวจหนุ่มรีบพลิกตัวลุกขึ้นทันที แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะช่วยให้      ผู้กองสาวลุกขึ้นด้วยเช่นกัน

            “หมวดวีเป็นอะไรคะ ทำไมหูแดงจัง” ผู้กองสาวเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปส่งยิ้มให้ใกล้ ๆ กับใบหน้าของผู้หมวดวีรภาพ

            “ผมไม่เป็นอะไร ขอตัวก่อนนะครับ” ผู้หมวดหนุ่มพูดจบ ก็รีบเดินจากไปทางหน้าบ้าน

            “หึหึ...ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณเดินจากฉันไปได้อีกเป็นครั้งที่สอง ยังไงครั้งนี้ฉันจะต้องทำให้คุณกล้าที่จะบอกรักฉันให้ได้”

----------------------------------

เรื่องนี้มีอีบุ๊คแล้วนะคะ สนใจสามารถเข้าไปที่เว็บ www.mebmarket.com แล้วพิมพ์หา ชื่อเรื่อง หรือ ปนิตา ได้เลยค่ะ  

ส่วนคนที่ถนัดอ่านเป็นเล่ม ตอนนี้ก็กำลังเปิดให้จองอยู่ด้วยนะคะ

 

ความคิดเห็น